Shloka 65
गभस्तिनेमि: सत्त्वस्थ: सिंहो भूतमहेश्वर: । आदिदेवो महादेवो देवेशो देवभूद्गुरु:
bhīṣma uvāca | gabhastinemiḥ sattvasthaḥ siṁho bhūtamaheśvaraḥ | ādidevo mahādevo deveśo devabhṛdguruḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் கபஸ்திநேமி: கதிர்களின் நடுவே சூரியனாய் விளங்குபவன்; ஸத்த்வஸ்த: அனைவர் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக உறைவவன்; சிங்கம்: பக்தன் பிரஹ்லாதனுக்காக நரசிம்ம ரூபம் எடுத்தவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் மகேஸ்வரன்; ஆதிதேவன், மகாதேவன்; தேவேசன்; தேவர்களைப் பேணி நிறுத்தும் பரமகுரு।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional-theological vision of the Supreme as simultaneously cosmic (Sun-like radiance, lord of gods and beings) and inwardly present (abiding in all as the inner ruler). Ethically, it reassures that divine sovereignty is not distant: it sustains the world and actively protects devotees (as implied by the Narasiṁha–Prahlāda motif).
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and related disciplines. Here he recites a sequence of divine epithets—functioning like a hymn or praise-list—highlighting the deity’s forms, powers, and roles (sun-form, indweller, protector, lordship, and guidance of the gods).