Shloka 23
सुरेश: शरणं शर्म विश्वरेता: प्रजाभव: । अह: संवत्सरो व्याल: प्रत्यय: सर्वदर्शन:
sureśaḥ śaraṇaṃ śarma viśvaretāḥ prajābhavaḥ | ahaḥ saṃvatsaro vyālaḥ pratyayaḥ sarvadarśanaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் சுரேஷன், தேவர்களின் ஆண்டவன்; சரணம், துன்புற்றோரின் உச்ச அடைக்கலம்; சர்மம், பரமானந்தமே. அவர் விஸ்வரேதா, உலகின் விதையும் காரணமும்; பிரஜாபவம், எல்லா உயிர்களும் அவரிடமிருந்து தோன்றுபவை. அவர் அஹः, ஒளியின் வடிவம்; ஸம்வத்ஸரன், காலத்தின் வடிவம்; வ்யாலன், உலகங்களைத் தாங்கும் சேஷநாக வடிவம்; பிரத்யயன், தூய அறிவால் உணரப்படும் சத்தியம்; மேலும் ஸர்வதர்ஷனன்—அனைவரையும் காணும் சாட்சி.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion grounded in recognition of the Divine as the ultimate refuge and the cosmic principle behind creation, time, and moral knowledge—encouraging surrender to the all-seeing witness who sustains order.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by reciting a hymn-like sequence of divine names/attributes, describing the Supreme through epithets that link divinity with protection, bliss, creation, time, and omniscience.