Shloka 112
उत्तारणो दुष्कृतिहा पुण्यो दुःस्वप्रनाशन: । वीरहा रक्षण: सन्तो जीवन: पर्यवस्थित:
bhīṣma uvāca | uttāraṇo duṣkṛtihā puṇyo duḥsvapnanāśanaḥ | vīrahā rakṣaṇaḥ santaḥ jīvanaḥ paryavasthitaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் உத்தாரணர்; சம்சாரக் கடலைக் கடத்துபவர்; தீச்செயல்களையும் தீய மனத்தையும் அழிப்பவர்; புண்ணியமூர்த்தி—தம்மை நினைப்போரைக் தூய்மைப்படுத்துபவர்; மேலும் தியானம், ஸ்மரணம், கீர்த்தனம், பூஜை ஆகியவற்றால் துயர்கனவுகளை நீக்குபவர். சரணடைந்தோரின் பல்வேறு போக்குகளை வெட்டி பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சிக்கு முடிவிடுபவர்; எல்லாவிதத்திலும் காவலர்; கல்வி, பணிவு, தர்மம் பரப்ப சாந்தர்களாக வெளிப்படுபவர்; எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிர்மூச்சு; மற்றும் முழு பிரபஞ்சத்தையும் வியாபித்து எங்கும் நிலைத்திருப்பவர்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme Lord is both the moral purifier and the existential liberator: He destroys evil, protects the surrendered, sustains life, and pervades all—so remembrance, worship, and devotion become practical means for ethical purification and freedom from saṃsāra.
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a chain of divine epithets. This verse is part of that laudatory description, emphasizing the Lord’s saving, protecting, and all-pervading nature.