Shloka 107
विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் விஹாயஸகதி—வானில் பயணிப்பவர்; அவர் ஜ்யோதி—தன்னொளி; அவர் ஸுருசி—அழகிய பிரகாசம் உடையவர்; அவர் ஹுதபுக்—அக்னியாக யாக ஹவியை உண்ணுபவர்; அவர் விபு—எங்கும் நிறைந்தவர். அவர் ரவி—சாரங்களை உறிஞ்சுபவன்; அவர் விரோசனன்—பலவிதமாக ஒளியைப் பரப்புபவன்; அவர் சூர்யன்—ஒளிவளத்தை வெளிப்படுத்துபவன்; அவர் சவிதா—உலகைத் தூண்டும்-பிறப்பிக்கும் சக்தி; அவர் ரவிலோசனன்—சூரியமே கண்களாக உடையவர்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.