Shloka 52
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
आत्मानमुपजीवन् यो दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् । ह॒त्वाग्नौ देहमुत्सूज्य वह्विलोके महीयते
ātmānam upajīvan yo dīkṣāṃ dvādaśavārṣikīm | hatvāgnau deham utsṛjya vahniloke mahīyate ||
ஸ்ரீ மகேஸ்வரர் கூறினார்—தன் முயற்சியால் வாழ்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுத் தீட்சையை ஏற்று, பின்னர் தன் உடலை அக்கினியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்து உடலைத் துறப்பவன் அக்கினிலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse extols rigorous vow-observance (dīkṣā) sustained through self-reliance and culminating in a total sacrificial offering of oneself; such extreme tapas is said to yield exalted posthumous attainment in Agni’s realm, emphasizing the Mahābhārata theme that disciplined austerity and ritual resolve bear powerful spiritual फल (results).
Maheśvara describes a specific ascetic trajectory: a person undertakes a twelve-year consecrated observance while sustaining life independently, and at its completion relinquishes the body by consigning it to fire; the stated outcome is honor and elevation in Vahniloka, the world of the Fire-god.