Shloka 99
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
वालखिल्यास्तप:सिद्धा मुनयः सूर्यमण्डले । उज्छे तिष्ठन्ति धर्मज्ञा: शाकुनीं वृत्तिमास्थिता:
vālakhilyās tapaḥsiddhā munayaḥ sūryamaṇḍale | ucche tiṣṭhanti dharmajñāḥ śākunīṁ vṛttim āsthitāḥ ||
மகேஸ்வரர் கூறினார்—“வாலகில்ய ரிஷிகள் தவத்தால் सिद्धி பெற்ற முனிவர்கள்; அவர்கள் சூரியமண்டலத்தில் வாசம் செய்கின்றனர். அவர்கள் தர்மத்தை அறிந்தவர்கள்; ‘உச்சவிருத்தி’ எனும் வாழ்வுமுறையைப் பின்பற்றி, பறவைகள் போலச் சிதறிய தானியக் கற்களைத் தேர்ந்து எடுத்து வாழ்வை நடத்துவர்—யாருக்கும் தீங்கு செய்யாது.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse praises an austere, non-exploitative livelihood: the dharma-knowing sages sustain themselves by ‘gleaning’ like birds—taking only what is freely available, minimizing harm, desire, and dependence.
Maheśvara describes the Vālakhilya sages as tapas-perfected beings who reside in the Sun’s sphere and maintain themselves through uccha-vṛtti (gleaning), emphasizing their disciplined, dharmic way of life.