Shloka 9
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
(पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थ सुरासुरै: । बलवद्धिविमथितश्चिरकालं महोदधि: ।।
purā yugāntare yatnād amṛtārthaṁ surāsuraiḥ | balavaddhi vimathitaś cirakālaṁ mahodadhiḥ ||
மகாதேவர் கூறினார்— முன்னொரு யுகாந்தரத்தில் தேவர்களும் அசுரர்களும் அமிர்தத்தைப் பெறும் பொருட்டு பெரும் முயற்சியுடன் நீண்ட காலம் மகாசமுத்திரத்தை மத்தனம் செய்தனர். நாகராஜன் வாசுகியை கயிறாகக் கொண்டு, மந்தரமலையை மத்தனக் கம்பமாக வைத்து சமுத்திரம் மத்தனம் செய்யப்படுகையில், அங்கிருந்து எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கவல்ல விஷம் வெளிப்பட்டது. அதை கண்ட தேவர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்தனர்; அப்போது உலக நலனுக்காக நான் தானே அந்த விஷத்தை அருந்தினேன். சுபே! அதனால் என் கழுத்தில் மயிலிறகைப் போன்ற நீலக் குறி தோன்றியது; அன்றிலிருந்து நான் ‘நீலகண்டன்’ என நினைக்கப்படுகிறேன். இதையெல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? உமா கூறினாள்— எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் தரும் நீலகண்டா! உமக்கு வணக்கம். தேவர்களின் தேவேசரே! பல ஆயுதங்கள் இருக்க, ஏன் பினாகம் எனும் வில்லையே நீர் தாங்க விரும்புகிறீர்? எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். மகாதேவர் கூறினார்— தர்மத்திற்கேற்ற ஆயுதப் பெறுமுறை எவ்வாறு எனச் சொல்கிறேன்; தூய புன்னகையுடையவளே, கேள். ஒரு யுகாந்தரத்தில் கண்வன் என்னும் மகாமுனி தெய்வத் தவத்தைத் தொடங்கினார். கடும் தவம் புரிந்தபோது காலப்போக்கில் அவரது தலைமேல் எறும்புப் புற்று எழுந்தது; ஆயினும் அவர் தவத்தை விடவில்லை. அவரது தவத்தால் போற்றப்பட்ட பிரம்மா வரம் அளிக்க வந்தார்; வரம் அளித்த பின் அங்கே ஒரு மூங்கிலைப் பார்த்து, உலகக் காரியத்திற்காக அதை வில்லாகப் பயன்படுத்த எண்ணி அமைத்தார். விஷ்ணுவின் மற்றும் என் வல்லமையை அறிந்த உலகப் பிதாமகர் இரண்டு வில்ல்களை அளித்தார்— எனக்கு ‘பினாகம்’, ஹரிக்குப் ‘சார்ங்கம்’; மீதமிருந்த பகுதியால் மூன்றாவது ‘காண்டீவம்’ ஆனது. அதை சோமனுக்குக் கொடுத்து பிரம்மா தம் லோகத்திற்குச் சென்றார். குற்றமற்றவளே! ஆயுதப் பெறுமுறை அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். உமா மீண்டும் கேட்டாள்— மகாதேவா! இவ்வுலகில் பிற அழகிய வாகனங்கள் இருக்க, எவ்வாறு வृषபமே உமது வாகனமாக ஆனது?
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral pattern: great attainments (amṛta) require sustained effort and may demand cooperation even between opponents; yet the pursuit of a lofty goal can first release dangers, implying the need for guardianship and self-sacrifice to protect the common good.
Mahādeva begins recounting the ancient episode of the churning of the ocean: devas and asuras jointly churn the great ocean for a long time to obtain amṛta, setting up the later emergence of poison and Śiva’s protective act.