Shloka 62
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
श्रीमहेश्वर उवाच ब्राह्मणा लोकसारेण सृष्टा धात्रा गुणार्थिना । लोकांस्तारयितुं कृत्स्नान् मर्त्येषु क्षितिदेवता:
śrīmaheśvara uvāca | brāhmaṇā lokasāreṇa sṛṣṭā dhātrā guṇārthinā | lokāṁstārayituṁ kṛtsnān martyeṣu kṣitidevatāḥ ||
ஸ்ரீமஹேஸ்வரர் கூறினார்—தேவி! குணங்களின் பயன் வேண்டி, படைப்பாளர் தாதா உலகின் சாரத்திலிருந்து மர்த்தியுலகில் பிராமணர்களை உருவாக்கினார்; எல்லா உலகங்களும் நலமடைந்து கடந்து செல்லும்படியாக. மனிதர்களிடையே அவர்கள் ‘பூமித் தேவர்கள்’; ஆகவே முதலில் அவர்களின் தர்மம், கர்மங்கள், அவற்றின் பலன்களை நான் உரைப்பேன்; பிராமணர்களில் உள்ள தர்மமே பரம தர்மமாகக் கருதப்படுகிறது.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that Brāhmaṇas are created from the ‘essence of the world’ to guide and uplift society; hence their dharma—grounded in learning, restraint, and ritual responsibility—is presented as paradigmatic and ‘highest’ in the text’s ethical hierarchy.
Śiva (Śrī Maheśvara) addresses Devī and begins a discourse on Brāhmaṇa-dharma, explaining their cosmic origin by the Creator and announcing that he will first describe their duties and the results of their prescribed actions.