Shloka 16
Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
करन्धमस्य पौत्रस्तु मरुत्तोडविक्षित: सुतः । कन्यामांगिरसे दत्त्वा दिवमाशु जगाम सः:
Karandhamasya pautras tu Marutto ’vikṣitaḥ sutaḥ | Kanyām Āṅgirase dattvā divam āśu jagāma saḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்— கரந்தமனின் பேரனும் அவிக்ஷிதனின் மகனுமான மன்னன் மருத்தன், ஆங்கிரஸ வம்சத்தவருக்கு தன் மகளைக் கன்யாதானமாக அளித்து விரைவில் தேவலோகத்தை அடைந்தான்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the dharmic value of kanyādāna—giving a daughter in marriage according to righteous norms—and presents it as a deed that generates great merit, culminating in attainment of heaven.
Bhīṣma cites a genealogical example: Marutta, descended from Karandhama and born to Avikṣit, gave his daughter to an Āṅgirasa (of Aṅgiras’ lineage) and, as a result of that meritorious act, swiftly attained the heavenly realm.