Shloka 190
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
दिवसकरशशाड्कवद्िदीप्तं त्रिभुवनसारमसारमाद्यमेकम् । अजरममरमप्रसाद्य रुद्रं जगति पुमानिह को लभेत शान्तिम्
divākarāśaśāṅkavahnidīptaṃ tribhuvanasāram asāram ādyam ekam | ajaram amaram aprasādya rudraṃ jagati pumān iha ko labheta śāntim ||
வாசுதேவர் கூறினார்—சூரியன், சந்திரன், அக்கினி ஆகியவற்றின் ஒளியால் ஒளிர்பவன்; மூவுலகின் சாரமே ஆனவன், அவனைவிட உயர்ந்த ‘சாரம்’ வேறில்லை; உலகின் ஆதிகாரணன், இரண்டற்றவன், பிறவியற்றவன், மரணமற்றவன்—அந்த பகவான் ருத்ரனை பக்தியால் மகிழ்விக்காமல் இவ்வுலகில் எந்த மனிதன் அமைதியை அடைய முடியும்?
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
Peace (śānti) is presented as dependent on divine grace: one must please Rudra through devotion. The verse frames Rudra as the unique, primordial, deathless essence behind the cosmos, implying that ethical and spiritual tranquility is not merely self-made but arises from alignment with and surrender to the highest reality.
Vāsudeva speaks in praise of Rudra, describing him with cosmic attributes (illumined by sun, moon, and fire; essence of the three worlds) and concludes with a rhetorical question: without propitiating Rudra, who can attain peace in the world? The speech functions as a theological affirmation and a devotional exhortation.