Shloka 175
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पाण्डुरेणातपत्रेण प्रियमाणेन मूर्थनि । सेव्यमानो5प्सरोभि श्व् दिव्यगन्धर्वनादितै:
pāṇḍureṇātapatreṇa priyamāṇena mūrdhani | sevyamāno 'psarobhiś ca divya-gandharva-nāditaiḥ ||
அவரது தலைமேல் அன்புடன் வெண்மையான குடை விரிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்சரஸ்கள் அவரைச் சேவித்துக் கொண்டிருந்தனர்; தெய்வீக கந்தர்வர்களின் இனிய இசை ஒலிகள் எங்கும் முழங்கின—புண்ணியப் பயனாகக் கிடைத்த அரச மரியாதையும் அப்பாற்பட்ட பேரின்பமும் அங்கு வெளிப்பட்டன.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the visible signs of honor and delight that accompany merit: righteous conduct and accumulated puṇya are portrayed as yielding exalted states—symbolized by royal insignia (the white parasol) and celestial attendants (Apsarases and Gandharvas).
Vāsudeva describes a scene of exaltation: a figure is honored with a white parasol over his head, attended by Apsarases, while Gandharvas provide divine music—depicting a heavenly or highly glorified condition.