Shloka 40
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
इन्द्रद्ध्रिन यजता मामनाहूय घिष्ठितम् । इन्द्रोडहमस्मि दुर्बुद्धे वैरं ते पातितं मया
indraddhriṇa yajatā māṁ anāhūya gṛhītam | indro ’ham asmi durbuddhe vairaṁ te pātitaṁ mayā ||
பீஷ்மர் கூறினார்— இந்திரன் கூறினான்— ‘இந்திரனுக்குரிய யாகத்தை நீ செய்தாய்; ஆனால் என்னை அழைக்காமல் அதை நிறைவு செய்தாய். தீய அறிவுடையவளே! நானே இந்திரன்; உன் பகைக்கான பழியை நானே தீர்த்தேன்.’
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical idea that hostility (vaira) invites consequences: even when one performs a sacred rite, motives and relationships—such as enmity and exclusion—can lead to retributive outcomes, framed here as divine agency.
Bhishma reports a speech in which a figure identifies himself as Indra and confronts a woman who completed an Indra-related sacrifice without properly invoking him, declaring that he has exacted vengeance for the enmity involved.