Shloka 37
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
स्त्रियाश्न मे पुत्रशतं तापसेन महात्मना । आश्रमे जनितं ब्रह्मन् नीतं तन्नगरं मया
striyāśna me putraśataṃ tāpasena mahātmanā | āśrame janitaṃ brahman nītaṃ tan nagaraṃ mayā |
பீஷ்மர் கூறினார்— நான் பெண் வடிவம் அடைந்தபின், அந்த மகாத்ம தபஸ்வி இந்த ஆசிரமத்தில் என்னிடத்தில் நூறு புதல்வர்களை உண்டாக்கினார். ஓ பிராமணரே! அவர்களையெல்லாம் நகரத்திற்குக் கொண்டு சென்று அரச அதிகாரத்தில் நிறுவினேன்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic concern for continuity of lineage and orderly governance: even extraordinary circumstances (a transformation and ascetic procreation) are followed by responsible action—bringing the offspring into society and establishing them in rightful political roles.
Bhīṣma narrates that after taking on a female form, a great ascetic fathered a hundred sons with him in the hermitage; Bhīṣma then brought those sons to the city and arranged for their installation in rulership.