Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
கௌதமன் கூறினான்—அரசே! எங்கு வடக்குக் குருக்கள் இனிய அழகுடன் தேவர்களோடு கூடி மகிழ்ந்து ஒளிர்கிறார்களோ, எங்கு அக்னியில் பிறந்தோர், நீரில் பிறந்தோர், மலைகளில் பிறந்தோர் ஆகிய தெய்வீக மக்கள் வாழ்கிறார்களோ; எங்கு இந்திரன் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவை மழையெனப் பொழிகிறானோ, எங்கு பெண்கள் தம் விருப்பப்படி சுதந்திரமாகச் செல்கிறார்களோ, எங்கு பெண்-ஆண் இருவரிடையிலும் பொறாமை முற்றிலும் இல்லையோ—அந்த நாட்டிற்குச் சென்று நான் உன்னிடமிருந்து என் யானையை மீட்டுக் கொள்வேன்।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.