Shloka 27
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
न ब्राह्मणानां कोपो$स्ति कुत: कोपाच्च यातनाम् | मार्दवात् क्षम्यतां साथो मुच्यतामेष पन्नग:
na brāhmaṇānāṁ kopo 'sti kutaḥ kopāc ca yātanām | mārdavāt kṣamyatāṁ sātho mucyatām eṣa pannagaḥ ||
வேடன் கூறினான்—பிராமணர்களுக்கு கோபம் இல்லை; கோபமே இல்லையெனில் கோபத்தால் பிறருக்கு வேதனை எவ்வாறு அளிப்பர்? ஆகவே, சாதுவே! மென்மையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, இச்சர்ப்பத்தின் குற்றத்தை மன்னித்து, இதை விடுதலை செய்।
लुब्धक उवाच
Educational Q&A
The verse upholds kṣamā (forgiveness) and mārdava (gentleness) as marks of righteous conduct, especially associated with Brahminical ideals of self-restraint: one should not punish out of anger, but incline toward mercy and release.
The hunter addresses a virtuous person (sādhu), arguing that a Brahmin is not characterized by anger and therefore should not cause pain in retaliation; he urges the listener to forgive the serpent’s wrongdoing and free it.