Adhyaya 62
कुरुवंशप्रश्नः—दुःषन्तस्य राजधर्मवर्णनम् (Kuru Lineage Inquiry and the Portrait of King Duḥṣanta’s Rule)
Upa-parva: Paurava–Kuru Vaṃśa-Prasaṅga (Genealogical Account of the Pauravas and Kurus)
The chapter opens with Janamejaya requesting that the Kuru genealogy be narrated anew from its beginnings, in the presence of assembled sages. Vaiśaṃpāyana responds by positioning Duḥṣanta as a foundational Paurava ruler and then provides a concentrated description of his reign: extensive territorial protection, subjugation of hostile groups, and maintenance of social coherence. The discourse emphasizes governance outcomes—absence of varṇa-mixture as social disruption, minimal wrongdoing, and a populace oriented to dharma and artha. Public security is depicted through the absence of fear (theft, hunger, disease), and prosperity is linked to seasonal regularity (timely rains), fertility of crops, and abundance of resources. The chapter also uses comparative similes to characterize the king’s capacities (strength, radiance, steadiness, endurance), presenting an archetype of ideal kingship as an ethical and administrative equilibrium rather than a mere martial profile.
Chapter Arc: जनमेजय, वैषम्पायन से संक्षेप में कही गयी कथा से तृप्त न होकर, ‘चित्रार्था’ महाभारत-कथा को विस्तार से सुनने की उत्कंठा प्रकट करता है—क्योंकि पूर्वजों का यह महान् वृत्तान्त सुनते-सुनते भी मन नहीं भरता। → राजा प्रश्न को तीखा करता है: जिन धर्मज्ञ पाण्डवों की सर्वत्र प्रशंसा होती है, वे कैसे ‘अवध्य’ (जिनका वध न होना चाहिए) जनों का संहार करने तक पहुँचे? वह प्रत्येक स्थल पर महारथियों के कृत्यों का ‘यथावृत्त’ विवरण माँगता है। → अध्याय का शिखर कथा-घटना नहीं, ग्रन्थ-स्तुति है: महाभारत को समुद्र और मेरु के समान रत्ननिधि कहा जाता है; और निर्णायक वाक्य उभरता है—धर्म, अर्थ, काम, मोक्ष के विषय में ‘जो यहाँ है, वह अन्यत्र भी है; जो यहाँ नहीं, वह कहीं नहीं’। → महाभारत-श्रवण के फल का प्रतिपादन होता है—जो इसे सुनता है, वह शरीर, वाणी और मन से किये पापों का शीघ्र परित्याग/क्षय करता है; साथ ही व्यास के तप, नित्य प्रातः-उत्थान और अद्भुत रचना-परिश्रम का स्मरण कर ग्रन्थ की प्रामाणिकता स्थापित होती है। → जनमेजय की ‘विस्तरश्रवण’ की माँग कथा को अगले अध्यायों में विस्तृत प्रवाह की ओर धकेलती है—अब वैषम्पायन को घटनाओं का क्रमशः, स्थल-स्थल पर, विस्तार से कहना है।
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ५५ श्लोक हैं) द्विषष्टितमो5 ध्याय: महाभारतकी महत्ता जनमेजय उवाच कथितं वै समासेन त्वया सर्व द्विजोत्तम । महाभारतमाख्यानं कुरूणां चरितं महत्
ஜனமேஜயன் கூறினான்—இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! குருக்களின் மகத்தான வரலாறாகிய ‘மகாபாரத’ ஆக்யானத்தை நீங்கள் அனைத்தையும் சுருக்கமாக எடுத்துரைத்தீர்கள்.
Verse 2
कथां त्वनघ चित्रार्था कथयस्व तपोधन । विस्तरश्रवणे जातं कौतूहलमतीव मे
களங்கமற்ற தவநிதியே! வியத்தகு பொருளுடைய அந்தக் கதையை விரிவாகக் கூறுங்கள்; அதை முழுமையாகக் கேட்க என் உள்ளத்தில் மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது.
Verse 3
स भवान् विस्तरेणेमां पुनराख्यातुम्हति । न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्वरितं महत्
பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! இந்தக் கதையை மீண்டும் முழு விரிவுடன் கூறத் தகுதியுடையவர் நீங்கள். என் முன்னோர்களின் இந்த மகத்தான செயல்களைச் செவிமடுக்கச் செவிமடுக்க எனக்கு நிறைவு ஏற்படவில்லை.
Verse 4
न तत् कारणमल्पं वै धर्मज्ञा यत्र पाण्डवा: | अवध्यान् सर्वशो जघ्नु: प्रशस्यन्ते च मानवै:
ஜனமேஜயன் கூறினான்—இதற்குப் பின்னுள்ள காரணம் சிறிதாக இருக்க முடியாது; தர்மத்தை அறிந்த பாண்டவர்கள், மக்களால் புகழப்படுபவர்கள், போர்க்களத்தில் எல்லாவிதத்திலும் ‘அவத்யர்’ எனக் கருதப்பட்டவர்களையும் கூட கொன்றனர்.
Verse 5
किमर्थ ते नरव्याप्रा: शक्ता: सन््तो हनागस: । प्रयुज्यमानान् संक्लेशान् क्षान्तवन्तो दुरात्मनाम्
ஜனமேஜயன் கேட்டான்—வல்லமையுடையவர்களும் குற்றமற்றவர்களுமான அந்த நரசிறந்த பாண்டவர்கள், தீய கௌரவர்கள் விதித்த பெருந்துயரங்களை எந்த காரணத்தால் அமைதியாகத் தாங்கினர்?
Verse 6
कथं नागायुतप्राणो बाहुशाली वृकोदर: । परिक्लिश्यन्नपि क्रोधं धृतवान् वै द्विजोत्तम
ஜனமேஜயன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா! பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமை உடைய, பெருங்கைகளைக் கொண்ட வ்ருகோதர பீமன் துன்பங்களை அனுபவித்தபோதும் கோபத்தை எவ்வாறு அடக்கிக் கொண்டான்?
Verse 7
कथं सा द्रौपदी कृष्णा क्लिश्यमाना दुरात्मभि: | शक्ता सती धार्तराष्ट्रानू नादहत् क्रोधचक्षुषा
ஜனமேஜயன் கூறினான்—தீயவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும் வல்லமையுடைய சதியான த்ரௌபதி க்ருஷ்ணா, தன் கோபக் கண்களால் த்ருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களை எரித்து சாம்பலாக்காதது ஏன்?
Verse 8
कथं व्यसनिन द्ूुते पार्थो माद्रीसुतोौ तदा । अन्वयुस्ते नरव्याप्रा बाध्यमाना दुरात्मभि:
ஜனமேஜயன் கேட்டான்—அந்த வேளையில் யுதிஷ்டிரன் சூதாட்டப் பழக்கத்தில் வீழ்ந்து, தீயவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டபோதும், பீமன்-அர்ஜுனன் மற்றும் மாத்ரியின் புதல்வர்கள் நகுலன்-சகதேவன் ஆகிய வல்லமைமிக்க நரசிறந்த சகோதரர்கள் ஏன் அவரைத் தொடர்ந்து துணைநின்றனர்?
Verse 9
कथं धर्मभृतां श्रेष्ठ: सुतो धर्मस्य धर्मवित् । अनर्ह: परमं क्लेशं सोढवान् स युधिषछ्िर:
ஜனமேஜயன் கூறினான்—தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையானவன், தர்மதேவனின் புதல்வன், தர்மத்தை அறிந்த யுதிஷ்டிரன்—அத்தகைய பேர்துன்பத்திற்கு எவ்விதத்திலும் தகுதியில்லாதவனாக இருந்தும்—அந்த உச்சக் கிளேசத்தை எவ்வாறு தாங்கினான்?
Verse 10
कथं च बहुला: सेना: पाण्डव: कृष्णसारथि: । अस्यन्नेको5नयत् सर्वा: पितृलोक॑ धनंजय:
ஜனமேஜயன் கூறினான்—பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாரதியாக இருந்த பாண்டுபுதல்வன் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) ஒருவனே அம்புமழை பொழிந்து, அளவற்ற அந்தப் படைகளையெல்லாம் பித்ருலோகம் (யமலோகம்) எவ்வாறு அனுப்பினான்?
Verse 11
एतदाचक्ष्व मे सर्व यथावृत्तं तपोधन । यद् यच्च कृतवन्तस्ते तत्र तत्र महारथा:
ஜனமேஜயன் கூறினான்—ஓ தவநிதியே! நிகழ்ந்ததனை நிகழ்ந்தபடியே முழுவதும் எனக்குச் சொல்வாயாக; மேலும் அந்த மகாரதர்கள் இடம்தோறும், காலம்தோறும் செய்த செயல்கள் அனைத்தையும் விவரிப்பாயாக.
Verse 12
वैशम्पायन उवाच क्षणं कुरु महाराज विपुलोडयमनुक्रम: । पुण्याख्यानस्य वक्तव्य: कृष्णद्वैपायनेरित:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மகாராஜா! இதற்காகச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள்; ஏனெனில் இந்தப் புனித ஆக்யானத்தின் ஒழுங்கமைந்த வருணனை மிக விரிவானது—கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வியாசன்) தொடங்கியதையே—நான் உமக்கு உரைக்க வேண்டியுள்ளது.
Verse 13
महर्षे: सर्वलोकेषु पूजितस्य महात्मन: । प्रवक्ष्यामि मतं कृत्स्नं व्यासस्थामिततेजस:,सर्वलोकपूजित अमित तेजस्वी महामना महर्षि व्यासजीके सम्पूर्ण मतका यहाँ वर्णन करूँगा
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அனைத்து உலகங்களிலும் போற்றப்படும், மகாத்மாவும் அளவற்ற ஒளிவலிமையும் கொண்ட மகரிஷி வியாசரின் முழுமையான கருத்தை நான் இங்கு எடுத்துரைப்பேன்.
Verse 14
इदं शतसहस्रं हि श्लोकानां पुण्यकर्मणाम् | सत्यवत्यात्मजेनेह व्याख्यातममितौजसा,असीम प्रभावशाली सत्यवतीनन्दन व्यासजीने पुण्यात्मा पाण्डवोंकी यह कथा एक लाख श्लोकोंमें कही है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—புண்ணியக் கருமங்கள் நிறைந்த இந்த இதிகாசம் ஒரு இலட்சம் சுலோகங்களால் அமைந்தது; இங்கே சத்தியவதியின் புதல்வன், அளவற்ற வல்லமையுடைய வியாசர் இதை விளக்கியார்.
Verse 15
य इदं श्रावयेद् विद्वान् ये चेदं शृणुयुर्नरा: । ते ब्रह्मण: स्थानमेत्य प्राप्रुयुर्देवतुल्यताम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த ஆக்கியானத்தை அறிவாளர் ஓதிச் செவியுறச் செய்வாரும், அதைச் செவிமடுப்போரும், பிரம்மலோகத்தை அடைந்து தேவர்களுக்கு ஒப்பான நிலையைப் பெறுவர்.
Verse 16
इदं हि वेदैः समितं पवित्रमपि चोत्तमम् | भ्राव्याणामुत्तमं चेदं॑ पुराणमृषिसंस्तुतम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த வரலாறு வேதங்களோடு இசைவுடையது; அது தூயதும் உன்னதமும். கேட்கத் தகுந்த அனைத்திலும், முனிவர்கள் போற்றிய இந்த புராணம்—இந்தப் பழம்பெரும் இதிகாசம்—முதன்மையானது.
Verse 17
अम्मिन्नर्थश्न धर्मश्ष निखिलेनोपदिश्यते । इतिहासे महापुण्ये बुद्धिश्व परिनैष्ठिकी
இந்த மகாபுண்ணிய இதிகாசத்தில் அர்த்தமும் தர்மமும் முழுமையாக உபதேசிக்கப்படுகின்றன; இதிலிருந்து பரிநிஷ்டித புத்தி—மோக்ஷத்தை நோக்கி நிலைபெறும் விவேகநிலை—உண்டாகிறது.
Verse 18
अक्षुद्रान् दानशीलांश्व॒ सत्यशीलाननास्तिकान् । कार्ष्ण वेदमिमं विद्वाञ्छावयित्वार्थमश्वुते
கீழ்மையற்ற, தானசீலர், சத்தியசீலர், ஆஸ்திகர் ஆகியோருக்கு வியாசர் இயற்றிய வேதத்தன்மை கொண்ட இந்த கார்ஷ்ண வேதமான மகாபாரதத்தைச் செவியுறச் செய்வோர், அறிவாளர், விரும்பிய பயனை அடைவர்.
Verse 19
भ्रूणहत्याकृतं चापि पापं जह्मादसंशयम् । इतिहासमिमं श्रुत्वा पुरुषोषपि सुदारुण:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இதைச் செவிமடுத்தால் கருக்கொலை போன்ற பாவம்கூட ஐயமின்றி அழியும். இந்தப் புனித இதிகாசத்தை கேட்டவுடன் மிகக் கொடூர மனத்தையுடையவனும் ராகுவின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.
Verse 20
मुच्यते सर्वपापेभ्यो राहुणा चन्द्रमा यथा । जयो नामेतिहासो<यं श्रोतव्यो विजिगीषुणा
ராகுவின் பிடியிலிருந்து சந்திரன் விடுபடுவது போல மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். ‘ஜய’ எனப்படும் இந்த இதிகாசத்தை வெற்றியை நாடுபவன் நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும்.
Verse 21
महीं विजयते राजा शत्रूंश्षापि पराजयेत् । इदं पुंसवन श्रेष्ठमिदं स्वस्त्ययनं महत्
இதைச் செவிமடுத்த அரசன் பூமியின்மேல் வெற்றி பெறுவான்; பகைவர்களையும் வென்று வீழ்த்துவான். இது புதல்வனை அளிக்கும் சிறந்த புன்சவனச் சடங்காகவும், மிகப் பெரிய மங்கல நல்வழியாகவும் கூறப்படுகிறது.
Verse 22
महिषीयुवराजाभ्यां श्रोतव्यं बहुशस्तथा । वीरं जनयते पुत्र कन्यां वा राज्यभागिनीम्
முதன்மை அரசியும் இளவரசரும் இதை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும். இவ்வாறு கவனமாகச் செவிமடுத்தால் பெண் வீரப் புதல்வனையோ, அல்லது அரசாட்சியில் பங்குகொள்ளத் தகுந்த—அரியணைக்கு உரிய—மகளையோ பெறுவாள்.
Verse 23
धर्मशास्त्रमिदं पुण्यमर्थशास्त्रमिदं परम् मोक्षशास्त्रमिदं प्रोक्तं व्यासेनामितबुद्धिना,अमित मेधावी व्यासजीने इसे पुण्यमय धर्मशास्त्र, उत्तम अर्थशास्त्र तथा सर्वोत्तम मोक्षशास्त्र भी कहा है
அளவற்ற ஞானம் கொண்ட வியாசர் இதை புண்ணியமிகு தர்மசாஸ்திரமாகவும், சிறந்த அர்த்தசாஸ்திரமாகவும், மேலும் மோக்ஷத்தைப் போதிக்கும் சாஸ்திரமாகவும் அறிவித்துள்ளார்.
Verse 24
सम्प्रत्याचक्षते चेदं तथा श्रोष्यन्ति चापरे । पुत्रा: शुश्रूषव: सन्ति प्रेष्याश्व॒ प्रियकारिण:
இப்போது இதை ஓதுபவர்களும், வருங்காலத்தில் இதைச் செவிமடுப்பவர்களும்—அவர்களிடத்தில் மகன்கள் பணிவுடன் சேவை செய்வோர் ஆவர்; பணியாளர்கள் தம் ஆண்டவர்க்கு இனிய செயலைச் செய்வோர் ஆவர்.
Verse 25
शरीरेण कृतं पापं वाचा च मनसैव च । सर्व संत्यजति क्षिप्रं य इदं शृणुयात्नर:,जो मानव इस महाभारतको सुनता है, वह शरीर, वाणी और मनके द्वारा किये हुए सम्पूर्ण पापोंको त्याग देता है
எவன் இந்த (மகாபாரதத்தை) செவிமடுப்பானோ, அவன் உடலால், சொல்லால், மனத்தால் செய்த எல்லாப் பாவங்களையும் விரைவில் விட்டு விடுவான்.
Verse 26
भरतानां महज्जन्म शृण्वतामनसूयताम् । नास्ति व्याधिभयं तेषां परलोकभयं कुत:
குற்றம் காணாத மனத்துடன் பரதர்களின் மகத்தான பிறப்புக் கதையைச் செவிமடுப்போர்க்கு இவ்வுலகில் நோய்-வியாதியின் அச்சமே இல்லை; அப்படியிருக்கப் பரலோக அச்சம் எங்கிருந்து வரும்?
Verse 27
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्य॑ं स्वर्ग्य तथैव च । कृष्णद्वैपायनेनेदं कृतं पुण्यचिकीर्षुणा
இது மங்களமானது; புகழ் தருவது; ஆயுளை வளர்ப்பது; புண்ணியம் அளிப்பது; மேலும் சொர்க்கத்தை அளிப்பது. புண்ணியத்தைச் செய்ய விரும்பிய கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வேதவ்யாசன்) இதை இயற்றினான்.
Verse 28
कीर्ति प्रथणता लोके पाण्डवानां महात्मनाम् | अन््येषां क्षत्रियाणां च भूरिद्रविणतेजसाम्
மகாத்மா பாண்டவர்களதும், மிகுந்த செல்வமும் ஒளியும் உடைய பிற க்ஷத்திரியர்களதும் புகழை உலகில் பரப்புவது (இந்தக் காப்பியம்).
Verse 29
सर्वविद्यावदातानां लोके प्रथितकर्मणाम् | य इदं मानवो लोके पुण्यार्थे ब्राह्मणाउछुचीन्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—புண்ணிய வளர்ச்சியை நாடி, மகாத்மா பாண்டவர்கள் மற்றும் பிற க்ஷத்திரியர்களின் ஒளிமிகு புகழை உலகில் பரப்பியவர்; எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவர்; மகத்தான செயல்களால் புகழ்பெற்றவர்; பெரும் செல்வமும் தேஜஸும் உடையவர் ஆகிய ஸ்ரீகிருஷ்ண த்வைபாயன வேதவ்யாசர் இந்தப் பரம புண்ணியமான மகாபாரதத்தை இயற்றினார். இது செல்வம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், புண்ணியம், சுவர்க்கம் ஆகியவற்றை அளிக்கிறது. இவ்வுலகில் புண்ணியத்திற்காகத் தூய பிராமணர்களுக்கு இந்தப் பரம புனித நூலைக் கேட்கச் செய்வோர் சனாதன தர்மத்தை அடைவார்; மேலும் கௌரவர்களின் புகழ்பெற்ற வம்சத்தை இடையறாது கீர்த்திப்போர் தூய்மையடைவார்.
Verse 30
श्रावयेत महापुण्यं तस्य धर्म: सनातन: । कुरूणां प्रथितं वंशं कीर्तयन् सततं शुचि:
இந்த மகாபுண்ணியமான (மகாபாரத) நூலைப் பாராயணம் செய்யச் செய்து கேட்கச் செய்வோர் சனாதன தர்மத்தை அடைவார். மேலும் குருக்களின் புகழ்பெற்ற வம்சத்தை இடையறாது கீர்த்திப்போர் தூய்மையடைவார்.
Verse 31
वंशमाप्रोति विपुलं लोके पूज्यतमो भवेत् । यो<थीते भारतं पुण्यं ब्राह्मणो नियतव्रत:
நியமவிரதம் உடைய பிராமணன் இந்தப் புண்ணியமான பாரதம் (மகாபாரதம்) நூலைக் கற்கிறான் என்றால், அவன் செழித்த வம்சத்தை அடைந்து உலகில் மிகுந்த மரியாதைக்குரியவனாகிறான்.
Verse 32
चतुरो वार्षिकान् मासान् सर्वपापै: प्रमुच्यते । विज्ञेय:ः स च वेदानां पारगो भारतं पठन्
நான்கு மாதங்கள் இடையறாது பாரதம் (மகாபாரதம்) பாராயணம் செய்வோர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர். பாரதத்தைப் பாராயணம் செய்வோரை வேதங்களின் அப்பாற்கரையை அடைந்தவர்—வேதப் பாரங்கதர்—என்று அறிய வேண்டும்.
Verse 33
देवा राजर्षयो ह्वात्र पुण्या ब्रह्मर्षयस्तथा । कीर्त्यन्ते धूतपाप्मान: कीर्त्यते केशवस्तथा
இங்கே தேவர்கள், ராஜரிஷிகள், மேலும் பாவங்களைத் துடைத்தெறிந்த புண்ணியமிகு பிரம்மரிஷிகள் ஆகியோர் புகழப்படுகின்றனர்; இதே நூலில் கேசவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அவரின் மகிமையும் பாடப்படுகிறது.
Verse 34
भगवांक्षापि देवेशो यत्र देवी च कीर्त्यते | अनेकजननो यत्र कार्तिकेयस्य सम्भव:
இதில் தேவர்களின் ஈசனாகிய பகவான் சிவனும் தேவிப் பார்வதியும் போற்றப்படுகின்றனர்; மேலும் பல தாய்மாரால் பிறந்ததாகக் கூறப்படும் கார்த்திகேயனின் பிறப்புப் பிரசங்கமும் இங்கே உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 35
ब्राह्मणानां गवां चैव माहात्म्य॑ यत्र कीर्त्यते । सर्वश्रुतिसमूहो5यं श्रोतव्यो धर्मबुद्धिभि:
இங்கே பிராமணர்களின் மற்றும் பசுக்களின் மகிமையும் போற்றப்படுகிறது. இந்த மகாபாரதம் எல்லா ஸ்ருதிகளின் தொகுப்பாகும்; ஆகவே தர்மபுத்தியுடையோர் இதை எப்போதும் கேட்க வேண்டும்.
Verse 36
य इदं श्रावयेद् विद्वान् ब्राह्मणानिह पर्वसु । धूतपाप्मा जितस्वर्गो ब्रह्म गच्छति शाश्वतम्
பர்வ நாட்களில் பிராமணர்களுக்கு இதை ஓதிக் கேட்கச் செய்வோர் பாவம் நீங்கப் பெறுவர்; அவர் சுவர்க்கப் பலனை அடைந்து, இறுதியில் நித்திய பிரம்மத்தை அடைவர்.
Verse 37
(यस्तु राजा शृूणोतीदमखिलाम श्लुते महीम् । प्रसूते गर्भिणी पुत्र॑ कन्या चाशु प्रदीयते ।।
இந்த மகாபாரதத்தைச் செவிமடுப்பவன் அரசன் என்றால், அவன் முழு பூமியையும் ஆளும் அரசபோகத்தை அனுபவிப்பான். கர்ப்பிணி பெண் இதைக் கேட்டால் மகனைப் பெறுவாள்; கன்னிப் பெண் கேட்டால் விரைவில் திருமணம் நிகழும். வணிகரின் பயணம் வெற்றியடையும்; வீரர்கள் போரில் வெற்றியை அடைவர். ஆகவே ஆஸ்திகமும் குற்றநோக்கமின்மையும் உடைய பிராமணர்களுக்கு இதை நாள்தோறும் ஓதிக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும்; வேதவித்தையும் விரதங்களையும் நிறைவு செய்து ஸ்நாதகரான, வெற்றியில் நிலைத்த க்ஷத்திரியர்களுக்கும், க்ஷத்திரியரின் பாதுகாப்பில் தம் தர்மத்தில் நிலைக்கும் வைசியர்களுக்கும் இதைச் செவிமடுப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 38
अह्वा यदेन: क्रियते इन्द्रियर्मनसापि वा । ज्ञानादज्ञानतो वापि प्रकरोति नरश्न यत्
பகலில் புலன்களாலோ மனத்தாலோ நிகழும் பாவமாயினும், மனிதன் அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த எந்தப் பாவமாயினும்—மகாபாரதக் கதையைச் செவிமடுக்கும் கணமே அவையெல்லாம் அழிந்துவிடுகின்றன.
Verse 39
तन्महाभारताख्यान श्रुत्वैव प्रविलीयते । भरतानां महज्जन्म महाभारतमुच्यते
வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘மகாபாரதம்’ எனப்படும் இந்த மகாகதையை கேட்பதாலேயே பாவம் கரைந்து மறைந்து விடுகிறது. இதில் பரதர்களின் மகத்தான பிறப்பும் வம்ச வரலாறும் கூறப்படுவதால் இதற்கு “மகாபாரதம்” என்று பெயர்.
Verse 40
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापै: प्रमुच्यते । भरतानां यतश्नायमितिहासो महाद्भुत:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த நூலின் ‘நிருக்தம்’ எனப்படும் சொற்பிறப்புச் சார்ந்த உண்மைப் பொருளை அறிந்தவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். இது பரதர்களின் மகத்தானவும் அதிசயமானவும் வரலாறு; ஆகவே இதை இடையறாது பாராயணம் செய்தால் மனிதர் மிகக் கடும் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.
Verse 41
महतो होनसो मर्त्यान् मोचयेदनुकीर्तित: । त्रिभिर्वर्षलब्धकाम: कृष्णद्वैपायनो मुनि:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த மகாகதையைப் புகழ்ந்து பாராயணம் செய்தால், மானிடர் மிகப் பெரிய பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவர். மুনি கிருஷ்ணத்வைபாயனர் (வியாசர்) மூன்று ஆண்டுகளில் தம் நோக்கம் நிறைவேற இந்நூலை நிறைவு செய்தார்.
Verse 42
नित्योत्थित: शुचि: शक्तो महाभारतमादित: । तपो नियममास्थाय कृतमेतन्महर्षिणा
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகாரிஷி (வியாசர்) தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து, தூய்மையுடன், திறனுடன், தொடக்கத்திலிருந்தே மகாபாரதத்தை இயற்றத் தொடங்கினார். தவமும் நியமமும் துணையாகக் கொண்டு அந்த முனிவர் இந்நூலை இயற்றினார்.
Verse 43
तस्मान्नियमसंयुक्तै: श्रोतव्य॑ ब्राह्मणैरिदम् । कृष्णप्रोक्तामिमां पुण्यां भारतीमुत्तमां कथाम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஆகையால் நியமங்களில் நிலைத்திருக்கும் பிராமணர்கள் இதைக் கேட்க வேண்டும்—கிருஷ்ணர் (வியாசர்) உரைத்த இந்தப் புண்ணியமிக்க, மிகச் சிறந்த ‘பாரதி’ கதையை.
Verse 44
श्रावयिष्यन्ति ये विप्रा ये च श्रोष्यन्ति मानवा: । सर्वथा वर्तमाना वै न ते शोच्या: कृताकृतैः
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இந்த வரலாற்றை ஓதுவிப்போர் ஆகிய பிராமணர்களும், இதைச் செவிமடுப்போர் ஆகிய மக்களும்—உலகியற் செயல்களில் எவ்வாறாயினும் ஈடுபட்டிருந்தாலும்—‘செய்தது’ ‘செய்யாதது’ என்ற எண்ணங்களால் இரங்கத்தக்கவர்கள் அல்லர்.
Verse 45
नरेण धर्मकामेन सर्व: श्रोतव्य इत्यपि । निखिलेनेतिहासो5यं ततः सिद्धिमवाप्रुयात्
தர்மத்தை நாடும் மனிதன் இந்த முழு வரலாற்றை—இந்த முழுமையான மகாபாரதத்தை—முழுவதுமாகக் கேட்க வேண்டும்; முழுமையாகக் கேட்டால் அவன் சித்தியை அடைவான்.
Verse 46
नतां स्वर्गगतिं प्राप्य तुष्टिं प्राप्रोति मानव: । यां श्रुत्वैव महापुण्यमितिहासमुपा श्वुते
இந்த மிகப் புண்ணியமிக்க வரலாற்றைச் செவிமடுத்ததாலேயே மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் திருப்தி, சொர்க்கத்தை அடைந்தாலும் கிடைப்பதில்லை.
Verse 47
शृण्वज्छाद्ध: पुण्यशील: श्रावयंश्वेदमद्भुतम् । नर: फलमवाप्रोति राजसूयाश्ब॒मेधयो:,जो पुण्यात्मा मनुष्य श्रद्धापूर्वक इस अद्भुत इतिहासको सुनता और सुनाता है, वह राजसूय तथा अश्वमेध यज्ञका फल पाता है
நம்பிக்கையுடனும் புண்ணியநெறியுடனும் இந்த அதிசயமான வரலாற்றைச் செவிமடுத்து, பிறருக்கும் ஓதுவிப்பவன், ராஜசூயமும் அசுவமேதமும் செய்ததற்குரிய பலனை அடைவான்.
Verse 48
यथा समुद्रो भगवान् यथा मेरुमहागिरि: | उभौ ख्यातौ रत्ननिधी तथा भारतमुच्यते
மகிமைமிக்க கடலும், மாபெரும் மேருமலையும்—இரண்டும் ரத்தினக் களஞ்சியங்கள் எனப் புகழ்பெற்றதுபோல், பாரதமும் ரத்தினமெனத் திகழும் கதைகளும் உபதேசங்களும் நிறைந்த களஞ்சியமாகச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 49
इदं हि वेद: समितं पवित्रमपि चोत्तमम् | श्रव्यं श्रुतिसुखं चैव पावनं शीलवर्धनम्
இந்த மகாபாரதம் வேதங்களுக்கு ஒப்பான புனிதமும் உத்தமமும் ஆகும். இது கேட்கத் தகுந்ததோடு, கேட்கும் போது செவிகளுக்கு இனிமை தருவதும் ஆகும். இதைச் செவிமடுத்தால் உள்ளம் தூய்மையடைந்து, உயர்ந்த நற்குணமும் நற்பண்பும் வளர்கின்றன.
Verse 50
य इदं भारतं राजन् वाचकाय प्रयच्छति । तेन सर्वा मही दत्ता भवेत् सागरमेखला,राजन्! जो वाचकको यह महाभारत दान करता है, उसके द्वारा समुद्रसे घिरी हुई सम्पूर्ण पृथ्वीका दान सम्पन्न हो जाता है
அரசே! இந்த மகாபாரதத்தை ஓதிப் பொருள் விளக்கும் வாசகனுக்கு யார் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் கடலால் சூழப்பட்ட முழு பூமியையே தானமாக அளித்ததற்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைகிறார்.
Verse 51
पारिक्षितकथां दिव्यां पुण्याय विजयाय च । कथ्यमानां मया कृत्स्नां शृणु हर्षकरीमिमाम्,जनमेजय! मेरे द्वारा कही हुई इस आनन्ददायिनी दिव्य कथाको तुम पुण्य और विजयकी प्राप्तिके लिये पूर्णरूपसे सुनो
ஜனமேஜயா! புண்ணியமும் வெற்றியும் பெறுவதற்காக, நான் உரைக்கும் இந்த மகிழ்வூட்டும் தெய்வீகமான பரீக்ஷித் கதையை முழுமையாகக் கேள்.
Verse 52
त्रिभिववर्ष: सदोत्थायी कृष्णद्वैपायनो मुनि: । महाभारतमाख्यानं कृतवानिदमद्धुतम्
ஒவ்வொரு நாளும் விடியற்காலையில் எழுந்து, முனிவர் கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) இந்த அதிசயமான மகாபாரதக் கதையை இயற்றி, மூன்று ஆண்டுகளில் நிறைவு செய்தார்.
Verse 53
धर्मे चार्थे च कामे च मोक्षे च भरतर्षभ । यदिहास्ति तदन्यत्र यन्नेहास्ति न तत् क्वचित्
பரதகுலச் சிறந்தவனே! தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் குறித்து இந்நூலில் இருப்பது பிற இடங்களிலும் உண்டு; இங்கே இல்லாதது எங்கும் இல்லை.
Verse 62
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि अंशावतरणपर्वणि महाभारतप्रशंसायां द्विषष्टितमो5 ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपर्वके अन्तर्गत अंशावतरणपर्वमें महाभारतप्रशंसाविषयक बासठवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள அஂசாவதரணபர்வத்தில், மஹாபாரதப் புகழ்ச்சியைப் பற்றிய அறுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
Rather than a single dramatic dilemma, the chapter frames a governance dilemma implicitly: how a ruler balances expansion and security with restraint and justice so that social order and public welfare are preserved without generating systemic harm.
The chapter’s upadeśa is that legitimate authority is measured by outcomes aligned with dharma—fearlessness, low wrongdoing, and shared prosperity—indicating that political power is ethically accountable to social stability and welfare.
No explicit phalaśruti is stated in these verses; the meta-function is archival and didactic, using an idealized reign as a normative benchmark for evaluating later dynastic and ethical deterioration in the epic.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.