Shloka 6
जितेन्द्रियं विशुद्धं च स्थितं कर्मण्यथाद्भुतम् । तपसा द्योतितात्मान स्वेष्वड्रेषु यतं तदा
jitendriyaṁ viśuddhaṁ ca sthitaṁ karmaṇy athādbhūtam | tapasā dyotitātmānaṁ sveṣv aṅgeṣu yataṁ tadā ||
அந்நேரம் அவர் புலனடக்கமுடையவரும் தூயவரும், தம் நியதிக் கடமையில் நிலைத்தவரும், அதிசய ஆன்மவலிமையால் விளங்கியவரும் ஆவார்; தவத்தால் அவரது உள்ளம் ஒளிர்ந்தது, அங்கங்கள் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical ideal of a sage: purity, sense-mastery, steadiness in duty, and radiance born of austerity. By emphasizing these virtues, the narrative implicitly condemns disrespect toward such a person and frames it as a serious moral lapse.
Janamejaya describes the ascetic qualities of the sage involved in the episode that leads to the later curse: the sage is portrayed as disciplined and spiritually radiant, setting the stage for the gravity of the king’s (Parīkṣit’s) act of insult in the surrounding story.