Adhyaya 45

Verse 1

अ्री-क्ा पजञज्चचत्वारिशो< ध्याय: जरत्कारुको अपने पितरोंका दर्शन और उनसे वार्तालाप सौतिरुवाच एतस्मिन्नेव काले तु जरत्कारुर्महातपा: । चचार पृथिवीं कृत्स्नां यत्रसायंगृहो मुनि:

சௌதி கூறினார்—இதைக் கேட்டதும் ஜரத்காரு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தார். துக்கத்தால் கண்ணீர் கலந்த குரலில், தம் பித்ருக்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 2

चरन्‌ दीक्षां महातेजा दुश्चरामकृतात्मभि: । तीर्थेष्वाप्लवनं कृत्वा पुण्येषु विचचार ह

மிகுந்த தேஜஸுடைய அந்த மகரிஷி, அடக்கமற்றவர்களுக்கு கடினமான கடும் தீட்சையை மேற்கொண்டு, புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் நீராடி அலைந்தார்.

Verse 3

वायुभक्षो निराहार: शुष्यन्नहरहर्मुनि: । स ददर्श पितृन्‌ गर्ते लम्बमानानधोमुखान्‌

அந்த முனிவர் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு நிராஹாரமாக இருந்ததால் நாள்தோறும் மேலும் மேலும் மெலிந்தார். அப்போது அவர், ஒரு குழியில் தம் பித்ருக்கள் தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.

Verse 4

एकतन्त्ववशिष्टं वै वीरणस्तम्बमाश्रितान्‌ | त॑ तन्तुं च शनैराखुमाददानं बिलेशयम्‌

அவர்கள் வீரணப் புல்லின் ஒரு கொத்தைக் பற்றியிருந்தனர்; அதில் ஒரே ஒரு நார் மட்டும் மீதமிருந்தது. அந்த மீதமிருந்த நாரையும் அங்கே உள்ள பொந்தில் வாழும் ஒரு எலி மெதுவாகக் கடித்துக் கொண்டிருந்தது.

Verse 5

निराहारान्‌ कृशान्‌ दीनान्‌ गर्ते स्वत्राणमिच्छत: । उपसृत्य स तान्‌ दीनान्‌ दीनरूपो5भ्यभाषत

அவர்கள் உண்ணாது இருந்து மெலிந்து, துன்புற்று, இக்குழியிலிருந்து யாராவது தம்மை மீட்க வேண்டும் என்று ஏங்கினர். அந்தப் பித்ருக்களின் பரிதாப நிலையைப் பார்த்து அவன் கருணையால் உருகி, தானும் தாழ்மையும் சோகமும் கொண்ட முகத்துடன் அவர்களிடம் சென்று கூறினான்—

Verse 6

के भवन्तो5वलम्बन्ते वीरणस्तम्बमाश्रिता: । दुर्बलं खादितैर्मूलैराखुना बिलवासिना

தக்ஷகன் கூறினான்—“நீங்கள் யார், இந்த வீரணப் புல்தொகுதியைப் பற்றிக் கொண்டு தொங்குகிறீர்கள்? இதன் வேர்களை இங்கே வளையில் வாழும் எலி கடித்து உண்டுவிட்டது; ஆகவே இது மிகப் பலவீனமாயிற்று.”

Verse 7

वीरणस्तम्बके मूलं यदप्येकमिह स्थितम्‌ | तदप्ययं शनैराखुरादत्ते दशनै: शितै:,“खशके इस गुच्छेमें जो मूलका एक तन्तु यहाँ बचा है, उसे भी यह चूहा अपने तीखे दाँतोंसे धीरे-धीरे कुतर रहा है

தக்ஷகன் கூறினான்—“இந்த வீரணப் புல்தொகுதியில் இங்கே இன்னும் நிலைத்திருக்கும் ஒரே ஒரு வேர்-நார் கூட, இந்த எலி தன் கூர்மையான பற்களால் மெதுவாகக் கடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.”

Verse 8

छेत्स्यतेडल्पावशिष्टत्वादेतदप्यचिरादिव । ततस्तु पतितारोअत्र गतें व्यक्तमधोमुखा:,“उसका स्वल्प भाग शेष है, वह भी बात-की-बातमें कट जायगा। फिर तो आपलोग नीचे मुँह किये निश्चय ही इस गड्ढेमें गिर जायँगे

“மிகச் சிறிதே மீதமுள்ளதால் இதுவும் விரைவில் துண்டாகிவிடும். அது அறுந்தவுடன் நீங்கள் நிச்சயமாகத் தலைகீழாக இந்தக் குழியில் விழுவீர்கள்.”

Verse 9

तस्य मे दु:खमुत्पन्नं दृष्टवा युष्मानधोमुखान्‌ । कृच्छुमापदमापन्नान्‌ प्रियं कि करवाणि व:

தக்ஷகன் கூறினான்—“நீங்கள் இவ்வாறு தலைகீழாகத் தொங்குவதைக் கண்டு என் உள்ளம் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்கிறது. நீங்கள் கடும் ஆபத்தில் அகப்பட்டுள்ளீர்கள். உங்களுக்காக நான் எந்த நன்மையைச் செய்யலாம்?”

Verse 10

तपसोअस्य चतुर्थेन तृतीयेनाथवा पुन: । अर्धेन वापि निस्तर्तुमापदं ब्रूत मा चिरम्‌

தக்ஷகன் கூறினான்—தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்; என் இந்தத் தவத்தின் நான்கில் ஒன்று, மூன்றில் ஒன்று, அல்லது பாதியினால்கூட நீங்கள் இந்த ஆபத்திலிருந்து பாதுகாப்பாகக் கடக்க முடியுமெனில் உடனே கூறுங்கள். முகம் கீழ்நோக்கித் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தால் என் உள்ளம் பெருந்துயரால் நிறைகிறது. நீங்கள் கொடிய நெருக்கடியில் விழுந்துள்ளீர்கள்; உங்களுக்கு விருப்பமான எந்தச் சேவையை நான் செய்ய வேண்டும்?

Verse 11

अथवापि समग्रेण तरन्तु तपसा मम । भवन्त: सर्व एवेह काममेवं विधीयताम्‌,“अथवा मेरी सारी तपस्याके द्वारा भी यदि आप सभी लोग यहाँ इस संकटसे पार हो सकें तो भले ही ऐसा कर लें”

தக்ஷகன் கூறினான்—அல்லது என் தவத்தின் முழு அளவினாலேயே நீங்கள் அனைவரும் இங்கே இந்த நெருக்கடியைத் தாண்ட முடிந்தால், அப்படியே ஆகட்டும்; உங்கள் விருப்பப்படி இவ்விதமே செய்யப்படுக.

Verse 12

पितर ऊचु. वृद्धों भवान्‌ ब्रह्मचारी यो नस्त्रातुमिहेच्छसि । नतु विप्राग्रय तपसा शक्‍्यते तद्‌ व्यपोहितुम्‌

பித்ருக்கள் கூறினர்—விப்ரவரா! நீர் முதிய பிரம்மச்சாரி; இங்கே எங்களை காக்க விரும்புகிறீர். ஆனால் இந்த ஆபத்தைத் தவத்தினால் மட்டும் அகற்ற இயலாது.

Verse 13

अस्ति नस्तात तपस: फल प्रवदतां वर । संतानप्रक्षयाद्‌ ब्रह्मनू पताम निरयेडशुचौ

தக்ஷகன் கூறினான்—அன்பரே, உரையாற்றுவோரில் சிறந்த பிராமணரே, தவத்தின் பலன் என்னவென்று கூறுங்கள். பிராமணரே, எங்கள் சந்ததி வரிசை அழிந்து கொண்டிருக்கிறது; அதனால் நாங்கள் அசுத்த நரகத்தில் வீழ்கிறோம்.

Verse 14

संतानं हि परो धर्म एवमाह पितामह: । लम्बतामिह नस्तात न ज्ञान प्रतिभाति वै

“பிதாமஹன் கூறிய வாக்கு—சந்ததியே உயர்ந்த தர்மம். அன்பரே, இங்கே தொங்கிக் கொண்டிருப்பதால் எங்கள் உணர்வுகள் ஏறத்தாழ மங்கிவிட்டன; தெளிவான அறிவு எதுவும் உதயமாவதில்லை.”

Verse 15

येन त्वा नाभिजानीमो लोके विख्यातपौरुषम्‌ । वृद्धो भवान्‌ महाभागो यो न: शोच्यान्‌ सुदु:ःखितान्‌

இதனாலேயே உலகமெங்கும் புகழ்பெற்ற உங்கள் வீரத்தை அறிந்திருந்தும், உங்களை நாம் அடையாளம் காண இயலவில்லை. நீங்கள் முதிர்ந்தவரும் பெரும் பாக்கியமுடைய உயர்ந்தவரும்; மிகுந்த துயரில் மூழ்கிய எங்களைப் போன்ற இரங்கத்தக்க உயிர்களுக்காக கருணையால் நீங்கள் துயருறுகிறீர்கள்.

Verse 16

शोचते चैव कारुण्याच्छूणु ये वै वयं द्विज । यायावरा नाम वयमृषय: संशितव्रता:

கருணையால் நீங்கள் துயருறுகிறீர்கள்—ஓ இருபிறப்பாளனே, நாம் யார் என்பதை கேளுங்கள். நாங்கள் ‘யாயாவரர்’ என அழைக்கப்படும், உறுதியான விரதங்களில் நிலைத்த முனிவர்கள்.

Verse 17

लोकात्‌ पुण्यादिह भ्रष्टा: संतानप्रक्षयान्मुने । प्रणष्टं नस्तपस्तीव्रं न हि नस्तन्तुरस्ति वै

ஓ முனிவரே! சந்ததி வரிசை அழிந்ததால் நாங்கள் புண்ணிய உலகங்களிலிருந்து இங்கே வீழ்ந்தோம். எங்கள் கடுமையான தவம் பயனற்றதாயிற்று; ஏனெனில் எங்கள் குலத்தில் இனி வம்சத் தொடர் இல்லை.

Verse 18

अस्ति त्वेकोडद्य नस्तन्तुः सो5पि नास्ति यथा तथा । मन्दभाग्योडल्पभाग्यानां तप एकं समास्थित:

இன்று எங்களிடம் வம்சத்தின் ஒரே ஒரு நூல் மட்டும் மீதமுள்ளது; அதுவும் பெயரளவிலேயே உள்ளது. நாங்கள் குறைந்த பாக்கியமுடையோர்; ஆகவே அந்த ஒரே துர்பாக்கிய மீதம் தவத்தையே ஒரே அடைக்கலமாகக் கொண்டுள்ளது.

Verse 19

जरत्कारुरिति ख्यातो वेदवेदाड़पारग: । नियतात्मा महात्मा च सुव्रतः सुमहातपा:

அவன் ‘ஜரத்காரு’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். அவன் வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்; மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவன்; மகாத்மா; சிறந்த விரதங்களில் நிலைத்தவன்; மாபெரும் தவசி.

Verse 20

तेन सम तपसो लोभात्‌ कृच्छुमापादिता वयम्‌ । न तस्य भार्या पुत्रो वा बान्धवो वास्ति कश्चन,उसने तपस्याके लोभसे हमें संकटमें डाल दिया है। उसके न पत्नी है, न पुत्र और न कोई भाई-बन्धु ही है

தவவலத்தின் பேராசையால் அவன் எங்களைத் துன்பத்தில் தள்ளிவிட்டான். அவனுக்கு மனைவியும் இல்லை, மகனும் இல்லை, உறவினரும் இல்லை—அவனை கட்டுப்படுத்தவோ, அவன் செயல்களின் விளைவுகளை உணர்த்தவோ யாரும் இல்லை.

Verse 21

इसीसे हमलोग अपनी सुध-बुध खोकर अनाथकी तरह इस गड्ढेमें लटक रहे हैं। यदि वह आपके देखनेमें आवे तो हम अनाथोंको सनाथ करनेके लिये उससे इस प्रकार कहियेगा --

இதனால் நாங்கள் அறிவும் தெளிவும் இழந்து, ஆதரவற்றவர்களைப் போல இந்தக் குழியில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். அவன் உங்கள் பார்வைக்கு வந்தால், எங்களைப் போன்ற பாதுகாப்பற்றோருக்கு ஆதரவு அளிக்கும்படி அவனிடம் இவ்வாறு சொல்லுங்கள்—

Verse 22

पितरस्ते5वलम्बन्ते गर्ते दीना अधोमुखा: । साधु दारान्‌ कुरुष्वेति प्रजामुत्पादयेति च

‘ஜரத்காரு! உன் முன்னோர்கள் மிகுந்த துயருடன் முகம் கீழாக இந்தக் குழியில் தொங்குகின்றனர். அவர்கள் கூறுகின்றனர்—“முறையாக மணம் செய்து, சந்ததியைப் பெறுக.”’

Verse 23

कुलतन्तुर्हि नः शिष्टस्त्वमेवैकस्तपोधन । यस्त्वं पश्यसि नो ब्रह्मन्‌ वीरणस्तम्बमाश्रितान्‌

தபோதனனே! எங்கள் குலத்தின் மீதமுள்ள ஒரே நூல் நீயே. பிராமணனே! நீ எங்களை வீரணப் புல்லின் கொத்தைக் பற்றிக் கொண்டு தொங்கிக் காண்கிறாய்—

Verse 24

एषो<स्माकं कुलस्तम्ब आस्ते स्वकुलवर्धन: । यानि पश्यसि वै ब्रह्मन्‌ मूलानीहास्य वीरुध:

பிராமணனே! இவனே எங்கள் குலத்தின் தூண்; தன் குலத்தை வளர்ப்பவனாக இங்கே நிலைத்திருக்கிறான். மேலும் இவ்வள்ளியின் வேர்களை நீ இங்கே காண்கிறாய் அல்லவா—

Verse 25

एते नस्तन्तवस्तात कालेन परिभक्षिता: । यत्त्वेतत्‌ पश्यसि ब्रह्मन्‌ मूलमस्यार्धभक्षितम्‌

தக்ஷகன் கூறினான்—தந்தையே! எங்கள் குலத்தின் இத்தந்துக்கள் காலத்தால் கடித்துண்ணப்பட்டன. ஓ பிராமணரே! நீ காணும் அரைத் தின்ற வேரே எங்கள் வம்சத்தின் மீதமுள்ள ஆதாரம்; காலத்தின் விழுங்குதலால் அது சுருங்கியுள்ளது.

Verse 26

यत्र लम्बामहे गर्ते सो5प्येकस्तप आस्थित: । यमाखुं पश्यसि ब्रह्मनू काल एष महाबल:

எங்கள் இந்தக் குழியில் நாம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஆதாரம் யாரோ, அவனே எங்கள் வம்சத்தின் ஒரே மீதமுள்ள தந்தி—அவன் தவத்தில் நிலைத்தவன். ஓ பிராமணரே! நீ எலியாகக் காண்பது உண்மையில் மகாபலமுடைய காலமே.

Verse 27

स तं॑ तपोरतं मन्दं शनै: क्षपयते तुदन्‌ । जरत्कारुं तपोलब्धं मन्दात्मानमचेतसम्‌

தவத்தில் மூழ்கியிருந்தும் மந்தபுத்தியுடைய ஜரத்காருவை—தவமே தன் ஒரே பயன் என எண்ணி, குறுகிய பார்வையுடன் சிந்தனை மங்கியவனாகிய அவனை—அவன் மெதுவாகத் துன்புறுத்தி சோர்வடையச் செய்கிறான்.

Verse 28

न हि नस्तत्‌ तपस्तस्य तारयिष्यति सत्तम । छिन्नमूलान्‌ परिभ्रष्टानू कालोपहतचेतस:

நல்லோரில் சிறந்தவரே! அவனுடைய அந்தத் தவம் எங்களை இந்நிலையிலிருந்து மீட்காது. எங்கள் வேர்கள் வெட்டப்பட்டன; காலம் எங்கள் தெளிவுணர்வைத் தாக்கியது; நாங்கள் எங்கள் நிலையிலிருந்து வழுவி வீழ்கிறோம்.

Verse 29

अध:प्रविष्टान्‌ पश्यास्मान्‌ यथा दुष्कृतिनस्तथा | अस्मासु पतितेष्वत्र सह सर्वे: सबान्धवै:

எங்களைப் பாருங்கள்—நாங்கள் கீழே மூழ்கியுள்ளோம்; தீச்செயல் புரிந்தோருக்கு வரும் வீழ்ச்சி போலவே எங்களுக்கும் வந்துள்ளது. எங்கள் உறவினர்கள் அனைவருடனும் நாங்கள் இங்கே விழுந்துவிட்டால்—

Verse 30

छिन्न: कालेन सो>प्यत्र गन्ता वै नरकं॑ ततः । तपो वाप्यथवा यज्ञो यच्चान्यत्‌ पावनं महत्‌

தக்ஷகன் கூறினான்— “காலத்தால் துண்டிக்கப்பட்ட அவனும் இங்கிருந்து நிச்சயமாக நரகத்திற்கே செல்வான். இச்சங்கடத்தில் தவமோ யாகமோ அல்லது வேறு எந்தப் பெரிய புனிதச் சாதனமோ பயன் தராது.”

Verse 31

तत्‌ सर्वमपरं तात न संतत्या सम॑ मतम्‌ । स तात दृष्ट्वा ब्रूयास्तं जरत्कारुं तपोधन

“அன்பனே, அந்த மற்ற எல்லா வழிகளும் சந்ததிக்கு இணையானவை எனக் கருதப்படுவதில்லை. ஆகவே இதையெல்லாம் கண்ட நீ, தவவலன் ஜரத்காருவிடம் கூறுவாயாக.”

Verse 32

यथा दृष्टमिदं चात्र त्वयाख्येयमशेषत: । यथा दारानू्‌ प्रकुर्यात्‌ स पुत्रानुत्पादयेद्‌ यथा

“இங்கே நீ கண்ட அனைத்தையும் அவனிடம் முழுமையாக அறிவிக்க வேண்டும். அவன் மனைவியை ஏற்று, அவளால் புதல்வர்களைப் பெறுமாறு அவனிடம் அப்படியே உரையாட வேண்டும்.”

Verse 33

तथा ब्रह्मंंस्त्वया वाच्य: सो5स्माकं नाथवत्तया । बान्धवानां हितस्येह यथा चात्मकुलं तथा

“ஓ பிராமணரே, அவன் எங்களுக்கு ஆதரவாளனாகுமாறு நீ அவனிடம் அப்படியே கூற வேண்டும். இங்கே உறவினரின் நலனுக்காக, எங்கள் காரியத்தை உன் சொந்த குலத்தின் காரியம்போல் கருதி முயல்க.”

Verse 34

कस्त्वं बन्धुमिवास्माकमनुशोचसि सत्तम | श्रोतुमिच्छाम सर्वेषां को भवानिह तिष्ठति

“நல்லோரில் சிறந்தவனே, உறவினன்போல் எங்களுக்காக நீ வருந்துவது யார்? நாங்கள் அனைவரும் கேட்க விரும்புகிறோம்—இங்கே எங்களிடையே நின்றிருப்பது நீ யார்?”

Verse 44

इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत आस्तीकपव॑रमोें जनमेजयराज्याभिषेकसम्बन्धी चौवालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள ஆஸ்தீகபர்வத்தில் ஜனமேஜயனின் ராஜ்யாபிஷேகப் பிரசங்கம் தொடர்பான நாற்பத்து நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 45

इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि आस्तीकपर्वणि जरत्कारुपितृदर्शने पज्चचत्वारिंशो5 ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் ஆஸ்தீகபர்வத்தின் ‘ஜரத்காருவின் பித்ரு தரிசனம்’ பற்றிய நாற்பத்து ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 231

तस्माल्लम्बामहे गर्ते नष्टसंज्ञा हुनाथवत्‌ | स वक्तव्यस्त्वया दृष्टो हास्माकं नाथवत्तया

ஆகையால் நாங்கள் ஒரு குழியில் விழுந்து கிடக்கிறோம்; உணர்வு மங்கியவர்களாய், ஆதரவற்றவர்களைப் போல. நீ அவரைக் கண்டிருந்தால் எங்களுக்குச் சொல்லவேண்டும்—எங்களுக்கு மீண்டும் ஒரு காவலன் கிடைத்து, இவ்வாறு ஆதரவின்றி இருக்காமல்.