Adhyaya 31

Verse 1

अपन प्रात बछ। अंक एकत्रिशो<5 ध्याय: इन्द्रके द्वारा वालखिल्योंका अपमान और उनकी तपस्याके प्रभावसे अरुण एवं गरुडकी उत्पत्ति शौनक उवाच को<पराधो महेन्द्रस्य कः प्रमादश्च॒ सूतज । तपसा वालखिल्यानां सम्भूतो गरुड: कथम्‌

சௌனகர் கூறினார்— சூதநந்தனே! மகேந்திரன் செய்த குற்றம் எது, அவன் செய்த அலட்சியம் எது? வாலகில்ய முனிவர்களின் தவவலத்தால் கருடன் எவ்வாறு தோன்றினான்?

Verse 2

कश्यपस्य द्विजातेश्व कथं वै पक्षिराट्‌ सुतः । अधृष्य: सर्वभूतानामवध्यश्चाभवत्‌ कथम्‌

சௌனகர் கேட்டார்— ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! காச்யபர் பிராமணராயிருந்தும் அவருக்கு எவ்வாறு பறவைகளின் அரசனான மகன் பிறந்தான்? மேலும் அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அணுகமுடியாதவனாகவும் கொல்ல இயலாதவனாகவும் எவ்வாறு ஆனான்?

Verse 3

कथं च कामचारी स कामवीर्यक्ष खेचर: । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं पुराणे यदि पठ्यते

மேலும் அந்த ஆகாயவாசி எவ்வாறு விருப்பம்போல் செல்லும் ஆற்றலையும், விருப்பம்போல் வீரத்தைக் காட்டும் வல்லமையையும் பெற்றான்? இதையெல்லாம் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; புராணங்களில் எங்காவது பதிவு இருந்தால் கூறுங்கள்.

Verse 4

सौतिर्वाच विषयो<यं पुराणस्य यन्मां त्वं परिपृच्छसि । शृणु मे वदत: सर्वमेतत्‌ संक्षेपतो द्विज

சௌதி கூறினார்— ஓ பிராமணரே! நீர் என்னிடம் கேட்பது புராணப் பொருளே. நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்; இவற்றையெல்லாம் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன், ஓ இருபிறப்பினரே.

Verse 5

यजत: पुत्रकामस्य कश्यपस्य प्रजापते: । साहाय्यमृषयो देवा गन्धर्वाश्व ददु: किल,कहते हैं, प्रजापति कश्यपजी पुत्रकी कामनासे यज्ञ कर रहे थे, उसमें ऋषियों, देवताओं तथा गन्धर्वोने भी उन्हें बड़ी सहायता दी

என்று கூறப்படுகிறது— பிரஜாபதி காச்யபர் புதல்வேண்டி யாகம் செய்தபோது, அந்த யாகத்தில் ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்களும் அவருக்கு உதவி செய்தனர்.

Verse 6

तत्रेध्मानयने शक्रो नियुक्त: कश्यपेन ह | मुनयो वालखिल्याश्न ये चान्ये देवतागणा:

அந்த யாகத்தில் கश्यபர், சக்கிரன் (இந்திரன்) என்பவனை சமித்து (யாக எரிபொருள் குச்சிகள்) கொண்டு வருமாறு நியமித்தார். வாலகில்ய முனிவர்களும் மற்ற தேவகணங்களும் அதே பணிக்கே நியமிக்கப்பட்டனர்.

Verse 7

शक्रस्तु वीर्यसदृशमि ध्यभारं गिरिप्रभम्‌ | समुद्यम्यानयामास नातिकृच्छादिव प्रभु:,इन्द्र शक्तिशाली थे। उन्होंने अपने बलके अनुसार लकड़ीका एक पहाड़-जैसा बोझ उठा लिया और उसे बिना कष्टके ही वे ले आये

வல்லமைமிக்க ஆண்டவன் இந்திரன், தன் வீரத்திற்கேற்றவாறு மலைப்போன்ற சமித்து பாரத்தைத் தூக்கி, எவ்வித சிரமமும் இல்லாததுபோல் அதை கொண்டு வந்தான்.

Verse 8

अथापश्यदृषीन्‌ हस्वानडुष्ठोदरवर्ष्मण: । पलाशवर्तिकामेकां वहत: संहतान्‌ पथि

பின்னர் வழியில், மிகச் சிறிய உருவமுடைய பல முனிவர்களை அவன் கண்டான்—அவர்களின் உடல் பெருவிரலின் நடுப்பொருத்தளவுக்கே ஒப்பானது. அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, பலாச மரத்தின் ஒரு சிறு கிளையை (திரி போன்றதை) சுமந்து வந்தனர்.

Verse 9

प्रलीनान्‌ स्वेष्विवाड्रेषु निराहारांस्तपो धनान्‌ । क्लिश्यमानान्‌ मन्दबलान्‌ गोष्पदे सम्प्लुतोदके

அவர்கள் உணவைத் துறந்திருந்தனர்; தவமே அவர்களுடைய செல்வம். தங்கள் உடலுக்குள்ளேயே கரைந்துபோனவர்கள்போல் தோன்றினர். உடல் வலிமை மிகக் குறைவு; நீர் நிரம்பிய பசுவின் குளம்புச் சுவடளவான பள்ளத்தையும் கடக்க அவர்களுக்கு பெரும் துன்பம் ஏற்பட்டது.

Verse 10

तान्‌ सर्वान्‌ विस्मयाविष्टो वीर्योन्मत्त: पुरन्दर: । अवहस्याभ्यगाच्छीघ्रं लड॒घयित्वावमन्य च

தன் வீரத்தின் மதத்தில் மயங்கிய புரந்தரன் இந்திரன், அவர்களையெல்லாம் பார்த்து வியந்தான்; பின்னர் அவர்களை இகழ்ந்து நகைத்து, துச்சமாகக் கருதி, விரைவாக அவர்களைத் தாண்டி முன்னே சென்றான்.

Verse 11

ते5थ रोषसमाविष्टा: सुभृश॑ जातमन्यव: । आरेभिरे महत्‌ कर्म तदा शक्रभयंकरम्‌

அப்போது வாலகில்ய முனிவர்கள் ரோஷத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்; அவர்களின் உள்ளங்களில் கடும் கோபம் எழுந்தது. உடனே அவர்கள் ஒரு மகத்தான கர்மத்தை—ஒரு பெரிய யாகத்தை—ஆரம்பித்தனர்; அதன் விளைவு சக்கிரன் (இந்திரன்) க்கு அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.

Verse 12

जुह॒वुस्ते सुतपसो विधिवज्जातवेदसम्‌ । मन्त्रैरुच्चावचैरविप्रा येन कामेन तच्छुणु

சௌனகர் கூறினார்—அந்த நன்கு ஒழுங்குபட்ட தவசிகள், பிராமண ஒழுக்கம் குன்றாமல், பலவகை உயர்நீச்ச மந்திரங்களால் விதிப்படி ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். ஓ பிராமணரே! அவர்கள் எந்தக் காமனையால் இதைச் செய்தார்களோ, அதை நான் சொல்கிறேன்—கேளுங்கள்.

Verse 13

कामवीर्य: कामगमो देवराजभयप्रद: । इन्द्रो5न्य: सर्वदेवानां भवेदिति यतव्रता:

சௌனகர் கூறினார்—விரதத்தில் உறுதியான அந்த மகரிஷிகள் இவ்வாறு சங்கல்பித்தனர்: “எல்லாத் தேவர்களுக்கும் இன்னொரு இந்திரன் தோன்றட்டும்; அவன் விருப்பம்போல் வீரியத்தை வெளிப்படுத்துவான், விருப்பம்போல் செல்ல வல்லவன், மேலும் தற்போதைய தேவராஜனுக்கே அச்சத்தை அளிப்பவன் ஆகட்டும்.”

Verse 14

इन्द्राच्छतगुण: शौर्ये वीर्ये चैव मनोजव: । तपसो न: फलेनाद्य दारुण: सम्भवत्विति

சௌனகர் கூறினார்—“வீரத்திலும் வீரியத்திலும் அவன் இந்திரனை விட நூறுமடங்கு மேன்மையுடையவனாகட்டும்; அவன் வேகம் மனத்தைப் போலத் துரிதமாகட்டும். எங்கள் தவத்தின் பயனால் இன்று இந்திரனுக்கே அச்சமூட்டும் ஒரு கொடிய வீரன் பிறக்கட்டும்.”

Verse 15

तद्‌ बुद्ध्वा भृशसंतप्तो देवराज: शतक्रतुः । जगाम शरण तत्र कश्यपं संशितव्रतम्‌

அவர்களின் அந்தச் சங்கல்பத்தை அறிந்ததும், தேவராஜன் சதக்ரது (இந்திரன்) மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். அப்போது கடும் விரதம் கொண்ட காச்யப முனிவரிடம் அடைக்கலமாக அங்கே சென்றான்.

Verse 16

तच्छुत्वा देवराजस्य कश्यपो<5थ प्रजापति: । वालखिल्यानुपागम्य कर्मसिद्धिमपृच्छत

தேவராஜன் இந்திரனின் சங்கல்பத்தை கேட்ட பிரஜாபதி கச்யபர் வாலகில்ய முனிவர்களை அணுகி, அந்தக் கருமத்தின் சித்தி குறித்து வினவினார்.

Verse 17

एवमस्त्विति त॑ चापि प्रत्यूचु: सत्यवादिन: । तान्‌ कश्यप उवाचेदं सान्त्वपूर्व प्रजापति:

சத்தியவாதிகளான வாலகில்ய முனிவர்கள் “அவ்வாறே ஆகுக” என்று ஒப்புதல் கூறினர். அப்போது பிரஜாபதி கச்யபர் முதலில் அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி இனிய சொற்களால் உரைத்தார்.

Verse 18

अयमिन्द्रस्त्रिभुवने नियोगाद्‌ ब्रह्मण: कृत: । इन्द्रार्थे च भवन्तो5पि यत्नवन्तस्तपोधना:

தபோதனர்களே! பிரம்மாவின் ஆணையால் இவ்விந்திரன் மூவுலகங்களின் தலைவனாக நியமிக்கப்பட்டான்; நீங்களும் இன்னொரு இந்திரனை உண்டாக்கும் பொருட்டு முயல்கிறீர்கள்.

Verse 19

न भिथ्या ब्रह्मणो वाक्यं कर्तुमर्हथ सत्तमा: | भवतां हि न मिथ्यायं संकल्पो वै चिकीर्षित:

சத்தமர்களே! பிரம்மாவின் வாக்கு பொய்யாகுமாறு செய்யத் தகாது; அதுபோலவே உங்கள் இச்சித்த சங்கல்பமும் வீணாகிப் போகக் கூடாது என்பதே என் விருப்பம்.

Verse 20

भवत्वेष पतत्त्रीणामिन्द्रोडतिबलसत्त्ववान्‌ । प्रसाद: क्रियतामस्य देवराजस्य याचत:

ஆகவே மிகுந்த வலமும் சத்துவமும் கொண்ட இவ்வருங்கால புதல்வன் பறவைகளின் இந்திரனாகட்டும். தேவராஜன் இந்திரன் யாசகனாய் வந்துள்ளான்; அவனுக்கு அருள் புரியுங்கள்.

Verse 21

एवमुक्ता: कश्यपेन वालखिल्यास्तपोधना: । प्रत्यूचुरभिसम्पूज्य मुनिश्रेष्ठ प्रजापतिम्‌,महर्षि कश्यपके ऐसा कहनेपर तपस्याके धनी वालखिल्य मुनि उन मुनिश्रेष्ठ प्रजापतिका सत्कार करके बोले

காச்யபர் இவ்வாறு கூறியபோது, தவவலமிக்க வாலகில்ய முனிவர்கள் முதலில் முனிசிறந்த பிரஜாபதி மகரிஷி காச்யபரை முறையாகப் போற்றி வணங்கி, பின்னர் பதிலுரைத்தனர்।

Verse 22

वालखिल्या ऊचु: इन्द्रार्थो&यं समारम्भ: सर्वेषां न: प्रजापते । अपत्यार्थ समारम्भो भवतश्चायमीप्सित:

வாலகில்யர்கள் கூறினர்—ஓ பிரஜாபதே! எங்களின் இந்த முயற்சி இந்திரனுக்காகவே; உங்களின் இந்த யாகத் தொடக்கம் சந்தானப் பெறுதலுக்காக விரும்பப்பட்டது.

Verse 23

तदिदं सफल कर्म त्वयैव प्रतिगृह्ताम्‌ । तथा चैवं विधत्स्वात्र यथा श्रेयोडनुपश्यसि

ஆகையால், இப்போது பலன் பெற்றுள்ள இந்தக் கர்மத்தை நீங்களே ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; மேலும் இங்கே, உங்களுக்கு உத்தம நன்மை தெளிவாகத் தோன்றுமாறு உரிய முறையில் நடத்துங்கள்.

Verse 24

सौतिरुवाच एतस्मिन्नेव काले तु देवी दाक्षायणी शुभा । विनता नाम कल्याणी पुत्रकामा यशस्विनी

சௌதி கூறினார்—அதே நேரத்தில், சுபலட்சணமுடைய தாக்ஷாயணீ தேவி, ‘வினதா’ எனப் பெயருடைய கல்யாணி, புகழ்மிக்கவள், புதல்வன் வேண்டி முயன்றாள்.

Verse 25

तपस्तप्त्वा व्रतपरा स्नाता पुंसवने शुचि: । उपचक्राम भर्तारें तामुवाचाथ कश्यप:

தவம் செய்து, விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து, பும்ஸவன காலத்தில் நீராடி தூய்மையடைந்த வினதா கணவனின் சேவைக்காக அணுகினாள்; அப்போது காச்யபர் அவளிடம் கூறினார்.

Verse 26

आरम्भ: सफलो देवि भविता यस्त्वयेप्सित: । जनयिष्यसि पुत्री द्वौ वीरौ त्रिभुवनेश्वरी

சௌனகர் கூறினார்—தேவி! நீ விரும்பிய இந்த முயற்சி நிச்சயமாக வெற்றி பெறும். நீ இரண்டு புதல்வர்களை ஈன்றிடுவாய்—மகாவீரர்கள்—மூன்று உலகங்களையும் ஆளும் வல்லமை உடையவர்கள்.

Verse 27

तपसा वालखिल्यानां मम संकल्पजौ तथा । भविष्यतो महाभागोौ पुत्रौ त्रैलोक्यपूजितौ,“वालखिल्योंकी तपस्या तथा मेरे संकल्पसे तुम्हें दो परम सौभाग्यशाली पुत्र प्राप्त होंगे, जिनकी तीनों लोकोंमें पूजा होगी”

சௌனகர் கூறினார்—வாலகில்ய முனிவர்களின் தவத்தாலும், என் சங்கல்ப வலத்தாலும், தேவி, உனக்கு இரண்டு மிகுந்த பாக்கியமுடைய புதல்வர்கள் பிறப்பார்கள்; அவர்கள் காலப்போக்கில் மூன்று உலகங்களிலும் வணங்கப்படுவார்கள்.

Verse 28

उवाच चैनां भगवान्‌ कश्यप: पुनरेव ह । धार्यतामप्रमादेन गर्भोड्यं सुमहोदय:,इतना कहकर भगवान्‌ कश्यपने पुनः विनतासे कहा--'देवि! यह गर्भ महान्‌ अभ्युदयकारी होगा, अतः इसे सावधानीसे धारण करो

அப்போது பகவான் கஷ்யபர் அவளிடம் மீண்டும் கூறினார்—தேவி! இந்த கருவை அப்பிரமாதத்துடன் (அலட்சியமின்றி) தாங்கிக் கொள்; இது மிகப் பெரிய உயர்வை அளிக்கும் கருவாகும்.

Verse 29

एतौ सर्वपतत्त्रीणामिन्द्रत्वं कारयिष्यत: । लोकसम्भावितौ वीरी कामरूपौ विहंगमौ

சௌனகர் கூறினார்—உன் இந்த இரு புதல்வரும் எல்லாப் பறவைகளிடையே இந்திரத்துவம் (அதிபதித்துவம்) பெறுவர். பறவை வடிவமாயிருந்தும், விருப்பம்போல் வடிவம் கொள்ள வல்லவர்களாகவும், உலகால் மதிக்கப்படும் வீரர்களாகவும் இருப்பர்.

Verse 30

इस प्रकार श्रीमह़्ा भारत आदिपव॑के अन्तर्गत आस्तीकपर्वमें गरुडचरित्रविषयक तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

அப்போது மகிழ்ந்த பிரஜாபதி, சதக்ரது இந்திரனிடம் கூறினார்—புரந்தரா! இந்த இரு மகாபராக்கிரம சகோதரரும் உனக்கு துணையாவர். அவர்களால் உனக்கு எந்தத் தீங்கும் இல்லை; உன் துயரம் நீங்குக. தேவர்களின் இந்திரனாக நீயே நிலைத்திருப்பாய்.

Verse 31

नैताभ्यां भविता दोष: सकाशात्‌ ते पुरन्दर | व्येतु ते शक्र संतापस्त्वमेवेन्द्री भविष्यसि

ஓ புரந்தரா! இவ்விருவரால் உனக்கு எந்தத் தோஷமும் தீங்கும் ஏற்படாது. ஓ ஶக்ரா! உன் துயரம் நீங்குக—தேவர்களின் இந்திரனாக நீயே நிலைத்திருப்பாய்.

Verse 32

न चाप्येवं त्वया भूय: क्षेप्तव्या ब्रह्म॒वादिन: । न चावमान्या दर्पात्‌ ते वाग्वज़्ा भूशकोपना:

இனிமேல் இவ்வாறு பிரம்மவாதிகளை இகழ்ந்து பேசாதே. அகந்தையால் அவர்களை அவமதிக்கவும் வேண்டாம்; அவர்களின் வாக்கு வஜ்ரம் போல் தவறாதது, அவர்களின் கோபம் கடுமையானது.

Verse 33

एवमुक्तो जगामेन्द्रो निर्विशड्कस्त्रिविष्टपम्‌ विनता चापि सिद्धार्था बभूव मुदिता तथा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் இந்திரன் அச்சமின்றி திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்றான். வினதையும் தன் நோக்கம் நிறைவேறியதால் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 34

जनयामास पुत्रौ द्वावरुणं गरुडं तथा । विकलाड्रो5रुणस्तत्र भास्करस्य पुर:सर:

அவள் இரண்டு புதல்வர்களை பெற்றாள்—அருணன் மற்றும் கருடன். அப்பிறப்பில் அருணனின் அங்கங்கள் முழுமையடையவில்லை; அவனே பாஸ்கரன் (சூரியன்) முன்செல்லும் முன்னோடியாக, அவரின் சாரதியாக ஆனான்.

Verse 35

पतत्त्रीणां च गरुडमिन्द्रत्वेनाभ्यषिज्चत । तस्यैतत्‌ कर्म सुमहच्छूयतां भूगुनन्दन,भृगुनन्दन! दूसरे पुत्र गरुडका पक्षियोंके इन्द्र-यदपर अभिषेक किया गया। अब तुम गरुडका यह महान्‌ पराक्रम सुनो

ஓ ப்ருகுநந்தனா! கருடன் பறவைகளின் இந்திரனாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான். இப்போது அவனுடைய இந்த மிகப் பெரும் செயலை (பராக்கிரமத்தை) கேள்.