Adhyaya 27
Vālakhilya-Tapas and the Birth of Garuḍa (वालखिल्यतपः-गरुडोत्पत्तिः)
Upa-parva: Garuḍotpatti (Origin of Garuḍa) — Vālakhilya-Tapas Episode
Śaunaka questions Sauti about (i) Indra’s offense, (ii) the Vālakhilyas’ tapas, and (iii) how Garuḍa becomes inviolable and exceptionally mobile. Sauti recounts Kaśyapa’s sacrifice undertaken for progeny, in which Indra is assigned to gather fuel. Indra, proud of strength, ridicules and bypasses the tiny, weakened Vālakhilya sages struggling in shallow water, provoking their anger. The sages perform a regulated fire-offering with mantras, intending a being whose power and freedom of movement would threaten Indra’s supremacy. Alarmed, Indra seeks Kaśyapa’s protection; Kaśyapa mediates by affirming Brahmā’s appointment of Indra while requesting the sages’ grace. The Vālakhilyas consent to redirect the fruit of tapas. Concurrently, Vinatā, seeking sons, performs observances; Kaśyapa and the sage Mārīca announce the conception and urge careful gestation. The outcome is the birth of Aruṇa and Garuḍa, with Garuḍa anointed as ‘Indra among birds’ (patatrīṇām indraḥ), while Indra’s position remains intact and he is cautioned not to disrespect brahma-vādins again.
Chapter Arc: उग्रश्रवा सूत उस अद्भुत द्वीप का वर्णन आरम्भ करते हैं—विश्वकर्मा-निर्मित, समुद्र से घिरा, पक्षियों के कलरव और पुष्प-वर्षा से भरा—जहाँ सर्प गरुड़ के साथ पहुँचे हैं। → वन की रमणीयता के बीच गरुड़ के भीतर दास्य-बंधन की पीड़ा उभरती है; वह अपनी माता के दुःख से दुःखी होकर सर्पों से पूछता है कि किस उपाय से वह दासत्व से मुक्त हो सकता है। → सर्प स्पष्ट शर्त रखते हैं—‘बलपूर्वक अमृत ले आओ; तभी तुम्हें दास्य से विमोचन मिलेगा।’ → गरुड़ को मुक्ति का मार्ग तो मिल जाता है, पर वह मार्ग असाध्य-सा है: देवों के अमृत तक पहुँचना। अध्याय वन-वर्णन से उठकर प्रतिज्ञा-जन्य कर्मपथ पर टिक जाता है। → गरुड़ अब अमृत-हरण के लिए उद्यत है—क्या वह देव-रक्षा, दिव्य बाधाओं और धर्म-संकटों को पार कर पाएगा?
Shlokas
Verse 1
अपना बछ। ] अत्णऑशाय: सप्तविशो<्ध्याय: रामणीयक द्वीपके मनोरम वनका वर्णन तथा गरुडका दास्यभावसे छूटनेके लिये सर्पोंसे उपाय पूछना सौतिरुवाच सम्प्रहष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा । सुपर्णेनोहमानास्ते जम्मुस्तं द्वीपमाशु वै
சௌதி உக்ரஶ்ரவா கூறினார்—அப்போது அந்த நாகர்கள் ஓடும் நீர்தாரைகளில் நீராடி மிக மகிழ்ந்தனர். சுபர்ணன் (கருடன்) அவர்களைத் தூக்கிச் செல்ல, அவர்கள் விரைவில் அந்தத் தீவினை அடைந்தனர்.
Verse 2
त॑ द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा । तत्र ते लवणं घोरं ददृशु: पूर्वमागता:
விஸ்வகர்மன் அமைத்த, முதலைகள் வாழும் அந்தத் தீவில், முன்பு அங்கு வந்த நாகர்கள் அங்கே பயங்கரமான லவணனை (உப்புத் தீயோனை) கண்டனர்.
Verse 3
सुपर्णसहिता: सर्पा: काननं च मनोरमम् | सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसड्घनिनादितम्
சுபர்ணன் (கருடன்) உடன் அந்தப் பாம்புகள் அந்தத் தீவின் இனிய காட்டினுள் வந்தன; அது நாலாபுறமும் கடல்நீரால் சூழப்பட்டு, அதனால் நனைந்திருந்தது. அங்கே பறவைக் கூட்டங்கள் குரலொலியால் முழங்கின.
Verse 4
विचित्रफलपुष्पाभिववनराजिभिरावृतम् । भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि,विचित्र फूलों और फलोंसे भरी हुई वनश्रेणियाँ उस दिव्य वनको घेरे हुए थीं। वह वन बहुत-से रमणीय भवनों और कमलयुक्त सरोवरोंसे आवृत था
பீஷ்மர் கூறினார்—வண்ணமிகு கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்த வனவரிசைகள் அந்த தெய்வீகக் காட்டைச் சூழ்ந்திருந்தன. இனிய மாளிகைகளும் தாமரைகள் நிறைந்த ஏரிகளும் அதை எல்லாத் திசைகளிலும் அலங்கரித்தன—தர்மமயமான, சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பான, மங்களச் செழிப்பால் நிறைந்த சூழலில் காட்சி அமைந்ததுபோல் இருந்தது.
Verse 5
प्रसन्नसलिलै श्वापि हदैर्दिव्यैर्वि भूषितम् । दिव्यगन्धवहै: पुण्यैमारुतैरुपवीजितम्
தெளிந்தும் அமைதியுமாகிய நீர் கொண்ட தெய்வீக ஏரிகள் அதை அலங்கரித்தன. தெய்வ மணத்தைச் சுமந்த தூய காற்று அங்கே சாமரம் வீசுவது போலத் தோன்றியது—அதனால் அந்த இடமெங்கும் புனிதம், மங்களம், உள்ளமைதி நிறைந்திருந்தது.
Verse 6
उत्पतद्धिरिवाकाशं वृक्षर्मलयजैरपि । शोभितं पुष्पवर्षाणि मुज्चद्धिर्मारुतोद्धतैः
அங்கே உயர்ந்த மலயச் சந்தன மரங்கள் வானில் பறக்கின்றன போலத் தோன்றின. காற்றின் வேகத்தால் அசைந்து மலர்மழை பொழிந்து அந்தப் பகுதியின் அழகை மேலும் உயர்த்தின.
Verse 7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथान्यैरपि पादपै: । किरद्धिरिव तत्रस्थान् नागान् पुष्पाम्बुवृष्टिभि:
காற்றின் தள்ளுதலால் மற்ற மரங்களின் மலர்களும் உதிர்ந்தன—அங்கே இருந்த நாகர்கள்மேல் மலரும் நீரும் மழையாகப் பொழிந்து, வனமே அவர்களுக்கு அர்க்யம் செலுத்துவது போலத் தோன்றியது.
Verse 8
मन:संहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्ससां प्रियम् । मत्तभ्रमरसंघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम्
அந்த தெய்வீக வனம் மனத்தில் மகிழ்ச்சியை எழுப்பியது. கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அதை மிக விரும்பினர். மயங்கிய வண்டுகளின் முழக்கம் எங்கும் ஒலித்தது; தன் மனோகர ஒளிவீச்சால் அது மிகக் காட்சியழகாகத் தோன்றியது.
Verse 9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वर्जनमनोहरैः । नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम्
அவ்வனம் இனிமையுடனும், மங்களகரமாயும், புனிதமாயும் இருந்தது—அனைவரின் மனத்தையும் கவரும் சிறந்த பண்புகளால் நிறைந்தது. பலவகைப் பறவைகளின் குரலொலியால் முழங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த மிக அழகிய வனம், கத்ருவின் புதல்வர்களான நாகர்களின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தது.
Verse 10
तत् ते वनं समासाद्य विजहु: पन्नगास्तदा । अब्रुवंश्व महावीर्य सुपर्ण पतगेश्वरम्,उस वनमें पहुँचकर वे सर्प उस समय सब ओर विहार करने लगे और महापराक्रमी पक्षिराज गरुडसे इस प्रकार बोले--
அவ்வனத்தை அடைந்ததும் நாகர்கள் அப்போது எல்லாத் திசைகளிலும் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிந்தனர். பின்னர் அவர்கள் மகாபராக்கிரமமுடைய பறவைகளின் அரசன் சுபர்ணன்—கருடனை—இவ்வாறு உரைத்தனர்.
Verse 11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् | त्वं हि देशान् बहून् रम्यान् व्रजन् पश्यसि खेचर
“ஆகாயத்தில் உலாவும் ஓய்! எங்களை இன்னொரு தீவிற்கு எடுத்துச் செல்—மிகவும் இனிமையானதும், தூய்மையான நீருடையதும். நீ வானில் பறந்து செல்லும் போது பல அழகிய நாடுகளைப் பார்க்கிறாய் அல்லவா?”
Verse 12
स विचिन्त्याब्रवीत् पक्षी मातरं विनतां तदा । कि कारणं मया मात: कर्तव्यं सर्पभाषितम्,गरुडने कुछ सोचकर अपनी माता विनतासे पूछा--“माँ! क्या कारण है कि मुझे सर्पोंकी आज्ञाका पालन करना पड़ता है?”
அப்போது பறவை கருடன் சிந்தித்து தன் தாய் விநதையிடம் கூறினான்—“அம்மா! எந்த காரணத்தால் நான் நாகர்கள் சொன்ன கட்டளையை நிறைவேற்ற வேண்டியுள்ளது?”
Verse 13
विनतोवाच दासी भूतास्मि दुर्योगात् सपत्न्या: पतगोत्तम | पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम्
விநதை கூறினாள்—“ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே! துரதிர்ஷ்டத்தால் நான் என் இணைமனைவியின் அடிமையாகிவிட்டேன். நாகர்கள் சூழ்ச்சியால் பந்தயத்தைப் பொய்யாக்கி, எனக்குரிய வெற்றியைத் திருப்பிப் போட்டார்கள்.”
Verse 14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेचर: । उवाच वचन सर्पास्तेन दुःखेन दुःखित:,माताके यह कारण बतानेपर आकाशचारी गरुडने उस दुःखसे दुःखी होकर सर्पोसे कहा--
தாய் காரணத்தைச் சொன்னபோது, ஆகாயத்தில் உலாவும் கருடன் அந்தத் துயரால் துயருற்று பாம்புகளிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।
Verse 15
किमाह्त्य विदित्वा वा कि वा कृत्वेह पौरुषम् दास्याद् वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहा:
நாக்கை நெளித்து அசைக்கும் பாம்புகளே! உண்மையாய் சொல்லுங்கள்—நான் உங்களுக்கு என்ன கொண்டு வர வேண்டும்? எந்த அறிவை அடைய வேண்டும்? அல்லது இங்கே எந்த வீரச் செயலைச் செய்து காட்ட வேண்டும்? அதனால் நான் மற்றும் என் தாய் உங்கள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்.
Verse 16
सौतिरुवाच श्रुत्वा तमब्रुवन् सर्पा आहरामृतमोजसा । ततो दास्याद् विप्रमोक्षो भविता तव खेचर
சௌதி கூறினார்—கருடனின் சொற்களை கேட்ட பாம்புகள், “ஆகாயத்தில் உலாவும் கருடனே! உன் வலிமையால் எங்களுக்காக அமிர்தத்தை கொண்டு வா; அப்பொழுது நீ அடிமை நிலையிலிருந்து விடுபடுவாய்” என்று சொன்னார்கள்।
Verse 26
इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपव॑के अन्तर्गत आस्तीकपरवर्में गरुडचरित्रविषयक छब्बीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு புனித மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள ஆஸ்தீகப் பர்வத்தில் கருடச் சரிதம் பற்றிய இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 27
इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि आस्तीकपर्वणि सौपर्णे सप्तविंशो5ध्याय:
இதி புனித மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் ஆஸ்தீகப் பர்வத்தின் சௌபர்ணப் பிரகரணத்தில் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns how power should respond to ascetic authority: Indra’s pride leads to disrespect, triggering a legitimate ascetic counteraction; the ethical resolution requires acknowledging fault and adopting conciliation so that justice and stability are both preserved.
Tapas and speech-acts (mantra, vow) are portrayed as causally effective; therefore, humility and careful conduct toward disciplined sages is a practical requirement of governance, and mediation can ethically redirect conflict toward constructive outcomes.
Rather than a formal phalaśruti, the chapter provides meta-instruction through narrative closure: Indra’s anxiety is relieved after reconciliation, and an explicit caution is issued not to mock or insult brahma-vādins, implying that comprehension of the episode serves as guidance for maintaining order and avoiding avoidable harm.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.