Adhyaya 233
Chapter Arc: खाण्डव-दाह के बाद यमुना-तट पर अग्निदेव की आज्ञा से कृष्ण, अर्जुन और मय—तीनों एक साथ बैठते हैं; दाह की धधकती स्मृति के बीच वरदानों का प्रसंग उठता है। → अग्निदेव अपने वचन और कुन्ती की धर्मज्ञता का स्मरण कराते हुए अर्जुन-कृष्ण को आश्वस्त करते हैं कि उनके प्रति कोई संताप न रहे; फिर अर्जुन इन्द्र से ‘सर्वशः’ दिव्यास्त्रों की याचना करता है, पर इन्द्र समय-शर्त रखकर प्रतीक्षा कराते हैं। → इन्द्र का निर्णायक वचन—‘जब महादेव प्रसन्न होंगे, तब मैं तुम्हें पाण्डवास्त्राणि सर्वशः दूँगा’—अर्जुन के भविष्य-तप और शिव-प्रसाद को अस्त्र-प्राप्ति की अनिवार्य शर्त बना देता है। → अग्नि के जगत्-हितकारी दाह के बाद तीनों का नदीकूले उपवेशन, आश्वासन और वर-प्रदान की रूपरेखा तय होती है; अर्जुन के लिए अस्त्र-मार्ग स्पष्ट हो जाता है—पहले शिव-आराधना, फिर इन्द्र से पूर्ण दिव्यास्त्र। → इन्द्र द्वारा बताए गए ‘वह समय कब आएगा’ का संकेत अर्जुन को आगामी महान् तपस्या और महादेव-साक्षात्कार की ओर धकेलता है—अस्त्र-प्राप्ति अभी स्थगित है, मार्ग आगे खुलता है।
Shlokas
Verse 1
ऑपनआक्रात | अर: त्रयस्त्रिशर्दाधिकद्धिशततमो< ध्याय: इन्द्रदेवका श्रीकृष्ण और हर हर को वरदान तथा श्रीकृष्ण
மந்தபாலர் கூறினார்—உங்கள் விடுதலைக்காக நான் ஜ்வலனன் (அக்னி) இடம் விண்ணப்பித்தேன். அப்போது மகாத்மையான அக்னி ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி அதற்கேற்ப உறுதி அளித்தான்।
Verse 2
अग्नेर्वचनमाज्ञाय मातुर्धर्मज्ञता च व: | भवतां च परं वीर्य पूर्व नाहमिहागत:
அக்னியின் சொல்லை அறிந்து, உங்கள் தாயின் தர்மவிவேகத்தை உணர்ந்து, உங்களுள் உள்ள அபூர்வ வீரியத்தையும் கண்டறிந்ததால் தான் நான் முன்பு இங்கு வரவில்லை।
Verse 3
न संतापो हि व: कार्य: पुत्रका हृदि मां प्रति । ऋषीन् वेद हुताशो<पि ब्रह्म तद् विदितं च व:
மந்தபாலர் கூறினார்—குழந்தைகளே! என்னால் உங்கள் உள்ளங்களில் துயரம் கொள்ள வேண்டாம். ஹுதாசன் (அக்னி) கூட நீங்கள் ரிஷிகள் என்பதை அறிவான்; ஏனெனில் பிரம்மஞானம் உங்களுக்கு ஏற்கெனவே வெளிப்பட்டுள்ளது।
Verse 4
वैशम्पायन उवाच एवमाश्चासितान् पुत्रान् भार्यामादाय स द्विज: । मन्दपालस्ततो देशादन्यं देशं जगाम ह
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! இவ்வாறு தம் புதல்வர்களைத் தைரியப்படுத்தி, மனைவி ஜரிதாவையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டு இருபிறப்புடைய முனிவன் மந்தபாலன் அந்த நாட்டை விட்டு வேறொரு நாட்டிற்குச் சென்றான்।
Verse 5
भगवानपि तिम्मांशु: समिद्ध: खाण्डवं तत: । ददाह सह कृष्णाभ्यां जनयञ्जगतो हितम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர், கொடுஞ்சுடருடன் எரிந்த பகவான் ஹுதாசனன், உலக நலன் கருதி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் துணையாய், காண்டவ வனத்தைச் சுட்டெரித்தான்।
Verse 6
वसामेदोवहा: कुल्यास्तत्र पीत्वा च पावक: । जगाम परमां तृप्तिं दर्शयामास चार्जुनम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அங்கே கொழுப்பும் மஜ்ஜையும் ஏந்திய ஓடைகள் கால்வாய்களாய் ஓடின; அவையனைத்தையும் அருந்தி பாவகன் பரம திருப்தி அடைந்தான்; பின்னர் அர்ஜுனனுக்கு தன் தரிசனத்தை அளித்தான்।
Verse 7
ततोडन््तरिक्षाद् भगवानवतीर्य पुरंदर: । मरुद्गणैर्वृतः पार्थ केशवं चेदमब्रवीत्,उसी समय भगवान् इन्द्र मरुदगणों एवं अन्य देवताओंके साथ आकाशसे उतरे और अर्जुन तथा श्रीकृष्णसे इस प्रकार बोले--
அப்பொழுது மருத்கணங்களால் சூழப்பட்ட பகவான் புரந்தரன் (இந்திரன்) ஆகாயத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, பார்த்தன் அர்ஜுனனையும் கேசவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும் நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 8
कृतं युवाभ्यां कर्मेदममरैरपि दुष्करम् | वरं वृणीतं तुष्टो<स्मि दुर्लभं पुरुषेष्विह
இந்திரன் கூறினான்—நீங்கள் இருவரும் தேவர்களுக்கே கடினமான செயலை நிறைவேற்றினீர்கள். நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; ஆகவே இவ்வுலகில் மனிதர்க்கு அரிதாகக் கிடைக்கும் எந்த வரத்தையும் தேர்ந்தெடுத்து வேண்டுங்கள்।
Verse 9
पार्थस्तु वरयामास शक्रादस्त्राणि सर्वश: । प्रदातुं तच्च शक्रस्तु काल॑ चक्रे महाद्युति:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பிருதையின் புதல்வன் அர்ஜுனன், சக்ரன் (இந்திரன்) இடத்தில் எல்லாவகை தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் வேண்டினான். ஆனால் பேரொளி உடைய இந்திரன், அவற்றை அளிக்கத் தக்க காலத்தை நிர்ணயித்தான்.
Verse 10
यदा प्रसन्नो भगवान् महादेवो भविष्यति । तदा तुभ्य॑ प्रदास्यामि पाण्डवास्त्राणि सर्वश:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“பாண்டுவின் புதல்வனே! பகவான் மகாதேவன் உன்னிடம் प्रसன்னன் ஆகும் போது, அப்போது நான் உனக்கு எல்லாவகை பாண்டவ அஸ்திரங்களையும் அளிப்பேன்.”
Verse 11
“कुरुनन्दन! वह समय कब आनेवाला है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“குருநந்தனே! அந்தக் காலம் எப்போது வரும் என்பதையும் நான் அறிவேன். உன் மகத்தான தவத்தால் மகிழ்ந்து, எல்லா ஆக்னேய அஸ்திரங்களையும், எல்லாவகை வாயவ்ய அஸ்திரங்களையும் உனக்கு அளிப்பேன். தனஞ்சயா! அக்காலத்திலேயே நீ என் எல்லா அஸ்திரங்களையும் பெறுவாய்.”
Verse 12
आग्नेयानि च सर्वाणि वायव्यानि च सर्वश: । मदीयानि च सर्वाणि ग्रहीष्यसि धनंजय
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“தனஞ்சயா! எல்லா ஆக்னேய அஸ்திரங்களையும், எல்லாவகை வாயவ்ய அஸ்திரங்களையும், மேலும் என்னுடைய எல்லா அஸ்திரங்களையும் நீ பெறுவாய்.”
Verse 13
अहमेव च तं काल वेत्स्यामि कुरुनन्दन । तपसा महता चापि दास्यामि भवतो>प्यहम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“குருநந்தனே! அந்த நியதிக் காலத்தை நான் தானே அறிவேன்; மேலும் மகத்தான தவத்தால் உனக்கும் அதை அளிப்பேன். வாசுதேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பார்த்தனுடன் நிலைத்த அன்புறவை வேண்டினான்; தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் அந்த வரத்தை பேரறிவுடைய கிருஷ்ணனுக்கு அருளினான்.”
Verse 14
एवं दत्त्वा वर ताभ्यां सह देवैर्मरुत्पति: । हुताशनमनुज्ञाप्य जगाम त्रिदिवं प्रभु:,इस प्रकार दोनोंको वर देकर अग्निदेवकी आज्ञा ले देवताओंसहित देवराज भगवान् इन्द्र स्वर्गलोकको चले गये
இவ்வாறு அந்த இருவருக்கும் வரங்களை அளித்து, தேவர்களுடன் மருத்பதி ஆண்டவன் இந்திரன் ஹுதாசனன் (அக்னி) அனுமதி பெற்று, திரிதிவம்—சுவர்க்கலோகத்திற்குச்—சென்றான்।
Verse 15
पावकश्च तदा दावं दग्ध्वा समृगपक्षिणम् । अहानि पज्च चैकं च विरराम सुतर्पित:,अग्निदेव भी मृगों और पक्षियोंसहित सम्पूर्ण वनको जलाकर पूर्ण तृप्त हो छः दिनोंतक विश्राम करते रहे
அப்போது பாவகன் (அக்னி) மிருகங்களும் பறவைகளும் உடனிருந்த அந்தக் காட்டுத்தீப் பகுதியைச் சுட்டெரித்தான்; முழுதும் திருப்தியடைந்து ஆறு நாட்கள் நிறுத்தமாயிருந்தான்।
Verse 16
जग्ध्वा मांसानि पीत्वा च मेदांसि रुधिराणि च । युक्त: परमया प्रीत्या तावुवाचाच्युतार्जुनी,जीव-जन्तुओंके मांस खाकर उनके मेद तथा रक्त पीकर अत्यन्त प्रसन्न हो अग्निने श्रीकृष्ण और अर्जुनसे कहा--
உயிரினங்களின் மாம்சத்தை உண்டு, அவர்களின் கொழுப்பையும் இரத்தத்தையும் குடித்து, பேரானந்தம் நிறைந்த அக்னி அச்யுதன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) மற்றும் அர்ஜுனன்—அவ்விருவரிடமும் கூறினான்।
Verse 17
युवाभ्यां पुरुषाग्रयाभ्यां तर्पितो5स्मि यथासुखम् । अनुजानामि वां वीरौ चरतं यत्र वाज्छितम्
“வீரர்களே! மனிதர்களில் சிறந்த நீங்கள் இருவரும் என்னை மகிழ்ச்சியுடன் முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்தினீர்கள். ஆகவே உங்களுக்கு நான் அனுமதி அளிக்கிறேன்—உங்கள் விருப்பமான இடமெல்லாம் செல்லுங்கள்.”
Verse 18
एवं तौ समनुज्ञातौ पावकेन महात्मना । अर्जुनो वासुदेवश्न॒ दानवश्न मयस्तथा
பரதகுலச் சிறந்தவரே! இவ்வாறு மகாத்மையான பாவகன் (அக்னி) அனுமதி அளித்தபின், அர்ஜுனன், வாசுதேவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) மற்றும் தானவன் மயன்—இம்மூவரும் பக்தியுடன் அவனை வலம் வந்தனர். பின்னர் மூவரும் யமுனை நதியின் இனிய கரைக்குச் சென்று ஒன்றாக அமர்ந்தனர்।
Verse 19
परिक्रम्य ततः सर्वे त्रयोडपि भरतर्षभ । रमणीये नदीकूले सहिता: समुपाविशन्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பரதசிரேஷ்டா! அவர்கள் மூவரும் மகாத்மா அக்னிதேவனை வலம் வந்து, இனிய நதிக்கரைக்கு ஒன்றாகச் சென்று, நட்புறவுடன் அமர்ந்தனர்।
Verse 232
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत मयदश्शनपर्वमें शा्ड्ुकोपाख्यानविषयक दो सौ बत्तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள மயதர்ஶனப் பர்வத்தில், சாண்டில்ய உபாக்யானம் பற்றிய இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 233
इति श्रीमहाभारते शतसाहस्रयां संहितायां वैयासिक्यामादिपर्वणि मयदर्शनपर्वणि वरप्रदाने त्रयस्त्रिंशदधिकद्धिशततमो< ध्याय:
இவ்வாறு வியாசர் இயற்றிய ஒரு இலட்சம் சுலோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், மயதர்ஶனப் பர்வத்தில், வரப்பிரதானம் பற்றிய இருநூற்று முப்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.