Adhyaya 232
Chapter Arc: मन्दपाल अपने पुत्रों की चिन्ता में जलता हुआ लपिता से पुकारता है—अग्नि और वायु के वेग में उसके बच्चे कैसे बचेंगे? → वह अपने ही सामर्थ्य और पंखों के होते हुए भी ‘सुहृज्जनों’ को पीड़ित देखकर निष्क्रिय रहने की लज्जा व्यक्त करता है; उधर लपिता/जरिता के बीच तिरस्कार, संदेह और मातृत्व-प्रतिस्पर्धा का तनाव उभरता है। → अग्नि के हटते ही जरिता पुत्र-गृद्धिनी होकर दौड़ती है और मन्दपाल भी पुत्रों के पास पहुँचता है; वहीं संबंधों की गाँठ—‘मैं अपत्यहेतु आया हूँ, फिर भी तिरस्कार?’—तीखी होकर फूट पड़ती है। → पुत्र मन्दपाल के पास यथोचित उपासना करते हैं; मन्दपाल उन्हें आश्वस्त/स्थिर करने को उद्यत होता है, और संकट के बाद परिवार का पुनर्मिलन घटित होता है। → पुत्रों की ओर से जरिता को लेकर कोई स्पष्ट निर्णय-वचन नहीं—वे न साधु कहते हैं, न असाधु; संबंधों का अंतिम संतुलन अगले प्रसंग पर टिका रहता है।
Shlokas
Verse 1
अत--#क्रत द्वात्रिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: मन्दपालका अपने बाल-बच्चोंसे मिलना वैशम्पायन उवाच मन्दपालो5पि कौरव्य चिन्तयामास पुत्रकान् | उक्त्वापि च स तिग्मांशुं नैव शर्माधिगच्छति
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ கௌரவ வம்சத்தோன் ஜனமேஜயா! மந்தபாலனும் தன் மகன்களை நினைத்து கலங்கினான். அவர்களின் காப்புக்காகத் தீவிரத் தெய்வமான அக்னியை வேண்டியிருந்தும், அவன் மனம் அமைதியடையவில்லை।
Verse 2
स तप्यमान: पुत्रार्थे लपितामिदमब्रवीत् | कथं नु शक्ता: शरणे लपिते मम पुत्रका:,पुत्रोंके लिये संतप्त होते हुए वे लपितासे बोले--“लपिते! मेरे बच्चे अपने घोंसलेमें कैसे बच सकेंगे?
மக்களுக்காகத் துயருற்ற அவன் லபிதாவிடம் கூறினான்—“ஓ லபிதா! என் சிறு குஞ்சுகள் தங்கள் அடைக்கலமான கூண்டில் எவ்வாறு உயிர்தப்ப முடியும்?”
Verse 3
वर्धमाने हुतवहे वाते चाशु प्रवायति । असमर्था विमोक्षाय भविष्यन्ति ममात्मजा:,“जब अग्निका वेग बढ़ेगा और हवा तीव्र गतिसे चलने लगेगी, उस समय मेरे बच्चे अपनेको आगसे बचानेमें असमर्थ हो जायाँगे
அக்னியின் வேகம் பெருகி, காற்றும் விரைவாக வீசத் தொடங்கினால், என் பிள்ளைகள் தங்களை விடுவிக்க இயலாது—தீச்சுடரிலிருந்து தப்ப முடியாது.
Verse 4
कथं त्वशक्ता त्राणाय माता तेषां तपस्विनी । भविष्यति हि शोकार्ता पुत्रत्राणमपश्यती
காக்கத் தானே இயலாத அந்தத் தவமகள் தாய் அவர்களை எவ்வாறு காப்பாள்? மகன்களின் மீட்பிற்கு வழி ஒன்றும் காணாமல், அவள் நிச்சயம் துயரால் கலங்குவாள்.
Verse 5
कथमुडुयने5शक्तान् पतने च ममात्मजान् | संतप्यमाना बहुधा वाशमाना प्रधावती
என் பிள்ளைகள் பறக்க இயலாது; இறக்கைகளை அசைக்கவும் இயலாது—அவர்களின் அந்த நிலையைக் கண்டு துயரால் எரிந்த ஜரிதா மீண்டும் மீண்டும் அலறி, கலங்கித் திசைதிசையாக ஓடியிருப்பாள்.
Verse 6
जरितारि: कथं पुत्र: सारिसृकक: कथं च मे । स्तम्बमित्र: कथं द्रोण: कथं सा च तपस्विनी
என் மகன் ஜரிதாரி எப்படி இருக்கிறான்? சாரிஸ்ருககன் நிலை என்ன? ஸ்தம்பமித்ரனும் த்ரோணனும் எப்படி? மேலும் அந்தத் தவமகள் (ஜரிதா) எந்த நிலையில் இருக்கிறாள்?
Verse 7
लालप्यमानं तमृषिं मन्दपालं तथा वने । लपिता प्रत्युवाचेदं सासूयमिव भारत,भारत! मन्दपाल मुनि जब इस प्रकार वनमें (अपनी स्त्री एवं बच्चोंके लिये) विलाप कर रहे थे, उस समय लपिताने ईर्ष्यापूर्वक कहा--
ஓ பாரதா! வனத்தில் இவ்வாறு புலம்பிய மந்தபால முனிவரைப் பார்த்து, லபிதா பொறாமை கலந்ததுபோல் சொற்களால் அவருக்கு மறுமொழி கூறினாள்.
Verse 8
न ते पुत्रेष्ववेक्षास्ति यानृषीनुक्तवानसि । तेजस्विनो वीर्यवन्तो न तेषां ज्वलनादू भयम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—உன் புதல்வர்களைக் காக்க வேண்டுமென்று நீ கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை. நீ அழைத்துக் கூறிய முனிவர்கள் ஒளிமிகு வீரியமுடையவர்கள்; எரியும் அக்கினியினாலும் அவர்களுக்கு சிறிதும் அச்சமில்லை.
Verse 9
त्वयाग्नौ ते परीताश्ष स्वयं हि मम संनिधौ । प्रतिश्रुतं तथा चेति ज्वलनेन महात्मना,“मेरे पास ही तुमने अग्निदेवको स्वयं अपने पुत्र सौंपे थे और उन महात्मा अग्निने भी उनकी रक्षाके लिये प्रतिज्ञा की थी
வைசம்பாயனர் கூறினார்—என் முன்னிலையிலேயே நீ அந்தப் புதல்வர்களைத் தானே அக்கினிதேவனிடம் ஒப்படைத்தாய்; மகாத்மையான ஜ்வலனனும் அவர்களைப் பாதுகாப்பேன் என்று உறுதி மொழி அளித்தான். ஆகவே அது வெளிப்படையாகச் செய்யப்பட்ட வாக்குறுதி; அதை மீற இயலாது.
Verse 10
लोकपालो न तां वाचमुकक्त्वा मिथ्या करिष्यति । समक्ष बन्धुकृत्ये न तेन ते स्वस्थ मानसम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர் லோகபாலன்; ஒருமுறை அளித்த வாக்கை பொய்யாக்கமாட்டார். ஆகவே, மனம் தெளிந்தவனே, நீ நிம்மதியாய் இரு; உறவுக் கடமை—குறிப்பாகப் பிள்ளைகளைப் பாதுகாப்பது—அவர் வெளிப்படையாகவும் வஞ்சமின்றியும் நிறைவேற்றுவார்.
Verse 11
तामेव तु ममामित्रां चिन्तयन् परितप्यसे । ध्रुवं मयि न ते स्नेहो यथा तस्यां पुराभवत्
“என் பகைவும் போட்டியாளியுமான அந்தப் பெண்ணையே நினைத்து நீ துயருறுகிறாய். முன்பு அவள்மீது உனக்கிருந்த அன்பு, என்மீது இல்லை என்பது உறுதி.”
Verse 12
न हि पक्षवता न्याय्यं निःस्नेहेन सुहृज्जने । पीड्यमान उपद्रष्टूं शक्तेनात्मा कथंचन
“உதவியாளர்களும் வலிமையும் உடையவன், தன் நல்வழித் தோழர்மீது அன்பின்றி இருந்து, தன் உறவினர் துன்புறும்போது பார்த்துக்கொண்டே அலட்சியம் செய்வது—எவ்விதத்திலும் நீதியன்று.”
Verse 13
गच्छ त्वं जरितामेव यदर्थ परितप्यसे । चरिष्याम्यहमप्येका यथा कुपुरुषाश्रिता
வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீ எதற்காக இவ்வளவு துயரத்தில் எரிகிறாயோ, அந்த ஜரிதாவிடமே இப்போது செல். நான் கூட தீய மனிதனின் ஆதரவிலே சிக்கிய பெண்ணைப் போலத் தனியாகவே அலைவேன்.
Verse 14
मन्दपाल उवाच नाहमेवं चरे लोके यथा त्वमभिमन्यसे । अपत्यहेतोर्विचरे तच्च कृच्छूगतं मम
மந்தபாலன் கூறினான்—நீ எண்ணுவது போல நான் இந்த உலகில் அலைவதில்லை. நான் அலைவது பிள்ளைகளுக்காகவே; என் அந்தப் பிள்ளைகளே இப்போது இடரிலே சிக்கியுள்ளனர்.
Verse 15
भूतं हित्वा च भाव्यर्थे योडवलम्बेत् स मन्दधी: । अवमन्येत तं लोको यथेच्छसि तथा कुरु
மந்தபாலன் கூறினான்—இருப்பதை விட்டுவிட்டு, வருங்கால நம்பிக்கையையே பற்றிக் கொள்பவன் மந்த புத்தியுடையவன்; உலகம் அவனை இகழும். ஆகவே உன் விருப்பம்போல் செய்.
Verse 16
एष हि प्रज्वलन्नग्निर्लेलिहानो महीरुहान् । आगविग्ने हृदि संतापं जनयत्यशिवं मम,यह प्रज्वलित आग सारे वृक्षोंको अपनी लपटोंमें लपेटती हुई मेरे उद्विग्न हृदयमें अमंगलसूचक संताप उत्पन्न कर रही है
மந்தபாலன் கூறினான்—பார், இந்த நெருப்பு கொழுந்தெழுந்து, நாக்குபோன்ற ஜ்வாலைகளால் மரங்களை நக்கி விழுங்குகிறது. தீயின் அச்சத்தால் கலங்கிய என் உள்ளத்தில் இது அபசகுனம் காட்டும் துயர்த் தாபத்தை எழுப்புகிறது.
Verse 17
वैशम्पायन उवाच तस्माद् देशादतिक्रान्ते ज्वलने जरिता पुन: । जगाम पुत्रकानेव त्वरिता पुत्रगृद्धिनी
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அக்னி அந்த இடத்தைத் தாண்டி நகர்ந்தபின், மகன்களை நாடும் ஜரிதா மீண்டும் விரைந்து தன் சிறு பிள்ளைகளிடம் சென்றாள்.
Verse 18
सा तान् कुशलिन: सर्वान् विमुक्ताज्जातवेदस: । रोखूयमाणान् ददृशे वने पुत्रान् निरामयान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவள், கொழுந்தெழும் தீயிலிருந்து விடுபட்டு நலமுடன் இருந்த அந்தப் புதல்வர்கள் அனைவரையும் கண்டாள். எந்தத் துன்பமும் தீண்டாமல் அவர்கள் காட்டில் உரக்கக் கூவி ஓடினர்—உயிருடன், வலிமையுடன், அபாயம் அற்றவர்களாய்।
Verse 19
अश्रूणि मुमुचे तेषां दर्शनात् सा पुनः पुनः । एकैकश्येन तान् सर्वान् क्रोशमानान्वपद्यत,उन्हें बार-बार देखकर वह नेत्रोंसे आँसू बहाने लगी और बारी-बारीसे पुकारकर वह सभी बच्चोंसे मिली
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவள் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீர் சிந்தினாள். பின்னர் உரக்கக் கூவிய குழந்தைகளிடம் ஒன்றொன்றாகச் சென்று, அவர்களின் அழைப்புக்கு மறுமொழி அளித்து, வரிசையாக அனைவரையும் சந்தித்தாள்—அந்த மீள்சேர்வில் அவளின் துயரும் பாசமும் பெருகி வழிந்தன।
Verse 20
ततो<भ्यगच्छत् सहसा मन्दपालो5पि भारत । अथ ते सर्व एवैनं नाभ्यनन्दंस्तदा सुता:,भारत! इतनेमें ही मन्दपाल मुनि भी सहसा वहाँ आ पहुँचे; किंतु उन बच्चोंमेंसे किसीने भी उस समय उनका अभिनन्दन नहीं किया
பின்னர், ஓ பாரதா, மந்தபால முனிவரும் திடீரென அங்கே வந்தடைந்தார். ஆனால் அச்சமயம் அந்தப் புதல்வர்களில் ஒருவரும் அவரை வரவேற்கவில்லை।
Verse 21
वे एक-एक बच्चेसे बोलते और जरिताको भी बारबार बुलाते, परंतु वे लोग उन मुनिसे भला या बुरा कुछ भी नहीं बोले
அவர்கள் ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் பேசினர்; ஜரிதாவையும் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தனர். ஆனால் அந்த முனிவரை நோக்கி நல்லதோ கெட்டதோ எந்தச் சொல்லும் அவர்கள் கூறவில்லை।
Verse 22
मन्दपाल उवाच ज्येष्ठ: सुतस्ते कतम: कतमस्तस्य चानुज: । मध्यम: कतमश्नचैव कनीयान् कतमश्च ते,मन्दपालने पूछा-्रिये! तुम्हारा ज्येष्ठ पुत्र कौन है, उससे छोटा कौन है, मझला कौन है और सबसे छोटा कौन है?
மந்தபாலர் கூறினார்—“பெண்ணே! உன் மூத்த மகன் யார்? அவனுக்குப் பின்வரும் இளையவன் யார்? நடுவன் யார்? உன் இளையவன் யார்?”
Verse 23
एवं ब्रुवन्तं दुःखार्त कि मां न प्रतिभाषसे । कृतवानपि हि त्यागं नैव शान्तिमितो लभे
இந்தத் துயரால் துடித்துக் கொண்டு நான் உன்னிடம் பேசுகிறேன்—நீ ஏன் எனக்கு மறுமொழி சொல்லவில்லை? ஒருகாலத்தில் நான் உன்னைத் துறந்திருந்தாலும், இங்கிருந்து சென்றபின்பும் எனக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை.
Verse 24
जरितोवाच कि नु ज्येष्ठेन ते कार्य किमनन्तरजेन ते । कि वा मध्यमजातेन कि कनिष्ठेन वा पुन:
ஜரிதா கூறினாள்—என் மூத்த மகனுடன் உனக்கு என்ன வேலை? அவனுக்குப் பிறகு பிறந்தவனுடன் உனக்கு என்ன தேவை? நடுவனோடு—அல்லது மீண்டும் இளையவனோடு உனக்கு என்ன தொடர்பு?
Verse 25
यां त्वं मां सर्वतो हीनामुत्सूज्यासि गत: पुरा । तामेव लपितां गच्छ तरुणीं चारुहासिनीम्,पहले तुम मुझे सबसे हीन समझकर त्यागकर जिसके पास चले गये थे, उसी मनोहर मुसकानवाली तरुणी लपिताके पास जाओ
என்னை எல்லாவிதத்திலும் தாழ்ந்தவளென எண்ணி ஒருகாலத்தில் நீ துறந்து சென்றாயோ, அந்த அழகிய புன்னகையுடைய இளம்பெண் லபிதாவிடமே போ.
Verse 26
मन्दपाल उवाच न ्त्रीणां विद्यते किंचिदमुत्र पुरुषान्तरात् । सापत्नकमृते लोके नान्यदर्थविनाशनम्
மந்தபாலன் கூறினான்—மறுமையில் பெண்களின் உயர்ந்த நலனை அழிப்பது, பிற ஆணுடன் உறவு கொள்வதைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை; (சகபத்னி பகைமையைத் தவிர) இதற்கு இணையான நாசம் தருவது இல்லை.
Verse 27
वैराग्निदीपनं चैव भृशमुद्वेगकारि च | सुव्रता चापि कल्याणी सर्वभूतेषु विश्रुता
இந்த சகபத்னி பகைமை பகைத் தீயை ஊட்டுகிறது; மிகுந்த கலக்கத்தையும் உண்டாக்குகிறது. எல்லா உயிர்களிடமும் புகழ்பெற்ற, நற்கடமை நோன்பில் நிலைத்த, மங்களமான அருந்ததியும்—மிகத் தூய உள்ளம் கொண்ட, எப்போதும் அவளின் நலனிலும் பிரியத்திலும் ஈடுபட்ட, சப்தரிஷி மண்டலத்தின் நடுவே ஒளிரும் மகாத்மா வசிஷ்டரைப் பற்றியும் ஒருமுறை சந்தேகமுற்றாள். அதனால் அந்தத் திடமுள்ள முனிவனும் இகழப்பட்டான்.
Verse 28
अरुन्धती महात्मानं वसिष्ठ पर्यशशड्कत । विशुद्धभावमत्यन्तं सदा प्रियहिते रतम्
மாண்டபாலன் கூறினான்—கல்யாணமிகு அருந்ததியும் ஒருகாலத்தில் மகாத்மா வசிஷ்டரைப் பற்றிச் சந்தேகமுற்றாள்—அவரது உள்ளம் பரமத் தூய்மை உடையது; எப்போதும் பிரியமும் நலனும் தருவனவற்றில் ஈடுபட்டவர். மனத்தில் புகுந்த சந்தேகம் நற்குணமுடையவரையும் மயக்குகிறது; குற்றமற்றவரிடமும் குற்றம் காணச் செய்கிறது; அந்த உள்ளக் குறைதான் தன் ஒளியையும் தெளிவையும் மங்கச் செய்கிறது.
Verse 29
सप्तर्षिमध्यगं धीरमवमेने च त॑ मुनिम् । अपध्यानेन सा तेन धूमारुणसमप्रभा । लक्ष्यालक्ष्या नाभिरूपा निमित्तमिव पश्यति
ஏழு ரிஷிகளின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த அந்தத் திடமுடைய முனிவரையும் அவள் இகழ்ந்தாள். அந்த அசுப சிந்தனையால் அவளின் ஒளி புகையும் தீயின் செம்மையும் போல மங்கியது. இப்போது அவள் சிலவேளை தெரிகிறாள், சிலவேளை தெரியவில்லை; முன்புபோல் அழகும் இல்லை—தானே ஒரு அபசகுனம் போல நடமாடுகிறாள்.
Verse 30
अपत्यहेतो: सम्प्राप्तं तथा त्वमपि मामिह । इष्टमेवं गते हि त्वं सा तथैवाद्य वर्तते
மக்களுக்காகவே நான் இங்கு வந்தேன்; ஆனாலும் நீயும் என்னை இகழ்கிறாய். இப்போது நீ விரும்பியது கிடைத்தபின்பும் என்னிடம் சந்தேகத்துடன் நடக்கிறாய்—லபிதா இன்றும் நடப்பதுபோலவே.
Verse 31
न हि भार्येति विश्वास: कार्य: पुंसा कथंचन । न हि कार्यमनुध्याति नारी पुत्रवती सती
‘இவள் என் மனைவி’ என்ற எண்ணத்தினால் மட்டும் ஆண் எந்தச் சூழலிலும் பெண்ணை முழுமையாக நம்பக் கூடாது; ஏனெனில் பெண் மகன்களைப் பெற்றபின் கணவனுக்குச் சேவை முதலிய கடமைகளில் மனம் நிலைபெறாது.
Verse 32
वैशम्पायन उवाच ततस्ते सर्व एवैनं पुत्रा: सम्यगुपासते । स च तानात्मजानू् सर्वानाश्चवासयितुमुद्यतः
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அதன்பின் அந்தப் புதல்வர்கள் அனைவரும் முறையாக அவரைச் சூழ்ந்து பணிவுடன் அமர்ந்தனர். அப்போது அந்த முனிவர்—அவர்களின் தந்தை—தன் பிள்ளைகள் அனைவரையும் ஆறுதல் கூறி உறுதி அளிக்கத் தயாரானார்.
Verse 231
लालप्यमानमेकैकं जरितां च पुन: पुनः । न चैवोचुस्तदा किंचित् तमृषिं साध्वसाधु वा
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த முனிவர் ஒருமுறை ஒரு விஷயம், மறுமுறை மற்றொரு விஷயம் என்று புலம்பி, மீண்டும் மீண்டும் ஜரிதாவை அழைத்தபோதும், அச்சமயம் அவர்கள் அந்த ரிஷியிடம் எதையும் சொல்லவில்லை—அங்கீகாரமோ மறுப்போ எதுவுமில்லை।
Verse 232
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि मयदर्शनपर्वणि शार्कहकोपाख्याने द्वात्रिंशयदधिकद्धिशततमो<ध्याय:
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் ‘மயதர்ஶனப் பர்வ’ எனப்படும் பகுதியில், ‘சார்கஹக உபாக்யானம்’ என்னும் துணைக்கதையில் இருநூற்று முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.