Adhyaya 231

Verse 1

अपन का बा | अत-#-#कत एकत्रिशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: शार्जगकोंके सतवनसे प्रसन्न होकर अग्निदेवका उन्हें अभय देना जरितारिर्वाच पुरत: कृच्छूकालस्य धीमाज्जागर्ति पूरुष: । स कृच्छूकालं सम्प्राप्य व्यथां नैवैति कहिचित्‌

ஜரிதாரி கூறினார்— துன்பக் காலம் வருவதற்கு முன்பே அறிவுடையவன் விழிப்புடன் இருப்பான்; அந்தக் கடின நேரம் வந்தபோதும் அவன் ஒருபோதும் கலக்கத்தால் அசையான்।

Verse 2

यस्तु कृच्छुमनुप्राप्तं विचेता नावबुध्यते । स कृच्छुकाले व्यथितो न श्रेयो विन्दते महत्‌,जो मूढ़चित्त जीव आनेवाले संकटको नहीं जानता, वह संकटके समय व्यथित होनेके कारण महान्‌ कल्याणसे वंचित रह जाता है

ஆனால் சிந்திக்கத் தகுதி இருந்தும் அணுகும் நெருக்கடியை உணராதவன், துன்ப நேரத்தில் கலங்கி வருந்துவதால் மாபெரும் நன்மையையும் உண்மையான நலனையும் இழந்து விடுகிறான்।

Verse 3

सारियुक्क उवाच धीरस्त्वमसि मेधावी प्राणकृच्छुमिदं च न: । प्राज्ञ: शूरो बहूनां हि भवत्येकी न संशय:

சாரிசೃக்க கூறினான்— அண்ணா, நீ உறுதியும் அறிவும் உடையவன்; இது எங்களுக்கு உயிர்-நெருக்கடியான நேரம். ஆகவே எங்களை காக்க வல்லவன் நீயே; ஏனெனில் பலருள் ஒருவனே உண்மையில் ஞானியும் வீரனுமாக விளங்குவான்— இதில் ஐயமில்லை।

Verse 4

स्तम्बमित्र उवाच ज्येष्ठस्तातो भवति वै ज्येष्ठो मुजचति कृच्छृत: । ज्येष्ठश्नेन्न प्रजानाति कनीयान्‌ कि करिष्यति

ஸ்தம்பமித்ரன் கூறினான்— மூத்த அண்ணன் உண்மையில் தந்தைக்கு ஒப்பானவன்; அவனே துன்பத்திலிருந்து மீட்பான். ஆனால் மூத்தவனுக்கே வரவிருக்கும் அச்சமும் அதிலிருந்து காக்கும் வழியும் தெரியாவிட்டால், இளையவன் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 5

द्रोण उवाच हिरण्यरेतास्त्वरितो ज्वलन्नायाति न: क्षयम्‌ । सप्तजिद्दानन: क्रूरो लेलिहानो विसर्पति

துரோணன் கூறினான்—ஹிரண்யரேதா எனப்படும் ஜ்வலிக்கும் அக்கினி விரைந்து வந்து நம் கூண்டின் அழிவை நோக்கி அணுகுகிறது. அதன் வாயில் ஏழு நாவுகள்; அந்தக் கொடிய அக்கினி மரங்களையெல்லாம் நக்கிக்கொண்டு எங்கும் பரவி வருகிறது.

Verse 6

वैशम्पायन उवाच एवं सम्भाष्य ते<न्योन्यं मन्दपालस्य पुत्रका: । तुष्टवुः प्रयता भूत्वा यथाग्निं शृणु पार्थिव

வைசம்பாயனன் கூறினான்—அரசே! இவ்வாறு ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிய பின், மண்டபாலனின் புதல்வர்கள் மனத்தை அடக்கி ஒருமுகப்பட்டு முறையோடு அக்னிதேவனைப் புகழத் தொடங்கினர். பார்திவா, அந்தப் புகழ்ச்சியை கேள்.

Verse 7

जरितारिरुवाच आत्मासि वायोज्वलन शरीरमसि वीरुधाम्‌ | योनिरापश्न ते शुक्रे योनिस्त्वमसि चाम्भस:

ஜரிதாரி கூறினான்—அக்னிதேவா! நீ காற்றின் ஆத்மஸ்வரூபம்; தாவரங்களின் உடலாகவும் நிற்கின்றாய். புல்-கொடிகளின் கருப்பை பூமி; நீரே உன் வீரியம்; மேலும் நீரின் கருப்பையும் நீயே.

Verse 8

ऊर्ध्व चाधश्न सर्पन्ति पृष्ठतः पारश्वतस्तथा । अर्चिषस्ते महावीर्य रश्मय: सवितुर्यथा,महावीर्य! आपकी ज्वालाएँ सूर्यकी किरणोंके समान ऊपर-नीचे, आगे-पीछे तथा अगल-बगल सब ओर फैल रही हैं

மகாவீர்யனே! உன் ஜ்வாலைகள் சூரியனின் கதிர்களைப் போல மேலே-கீழே, பின்னால், பக்கங்களில்—எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி செல்கின்றன.

Verse 9

सारियुक्क उवाच माता प्रणष्टा पितरं न विद्य: पक्षा जाता नैव नो धूमकेतो । न नस्त्राता विद्यते वै त्वदन्य- स्तस्मादस्मांस्त्राहि बालांस्त्वमग्ने

சாரியுக்கன் கூறினான்—தூமகேது எனப்படும் அக்னிதேவா! எங்கள் தாய் காணாமல் போய்விட்டாள்; தந்தை யார் என்பதும் எங்களுக்குத் தெரியாது; எங்களுக்கு இன்னும் இறகுகளும் முளைக்கவில்லை. உம்மைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு காவலன் இல்லை; ஆகவே, அக்னியே, இச்சிறார்களான எங்களை காப்பாற்று.

Verse 10

यदग्ने ते शिवं रूप॑ ये च ते सप्त हेतय: । तेन नः परिपाहि त्वमार्त्तान्‌ वै शरणैषिण:

அக்னியே! உன் மங்களமான ரூபத்தாலும் உன் ஏழு ஜ்வாலாமய சக்திகளாலும், சரணத்தை நாடும் நாங்கள் துயருற்ற உயிர்களைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 11

त्वमेवैकस्तपसे जातवेदो नान्यस्तप्ता विद्यते गोषु देव । ऋषीनस्मान्‌ बालकान्‌ पालयस्व परेणास्मान्‌ प्रेहि वै हव्यवाह

ஹே ஜாதவேதா! தவத்தின் தாபத்தில் உண்மையாக எரிவது நீ ஒருவனே; தேவரே! உயிர்களிடையே உன்னைத் தவிர வேறு எரிப்பவன் இல்லை. ஹவ்யவாஹா! நாங்கள் குழந்தைபோன்ற ரிஷிகள்—எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக; மேலும் எங்களிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் செல்வாயாக.

Verse 12

स्तम्बमित्र उवाच सर्वमग्ने त्वमेवैकस्त्वयि सर्वमिदं जगत्‌ । त्वं धारयसि भूतानि भुवनं त्वं बिभर्षि च

ஸ்தம்பமித்ரர் கூறினார்—அக்னியே! நீ ஒருவனே அனைத்தும்; இந்த முழு உலகமும் உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. நீயே எல்லா உயிர்களையும் தாங்குகிறாய்; நீயே இந்தப் புவனத்தையும் ஏந்துகிறாய்.

Verse 13

त्वमनिनिर्हव्यवाहस्त्वं त्वमेव परमं हवि: । मनीषिणस्त्वां जानन्ति बहुधा चैकधापि च,आप ही अग्नि, आप ही हव्यका वहन करनेवाले और आप ही उत्तम हविष्य हैं। मनीषी पुरुष आपको ही अनेक और एकरूपमें स्थित जानते हैं

நீயே அக்னி; நீயே ஹவ்யவாஹன்; நீயே பரம ஹவி. ஞானிகள் உன்னைப் பல ரூபங்களிலும், ஒரே உண்மையாகவும் அறிகின்றனர்.

Verse 14

सृष्टवा लोकांस्त्रीनिमान्‌ हव्यवाह काले प्राप्ते पचसि पुनः समिद्ध: । त्वं सर्वस्य भुवनस्य प्रसूति- स्त्वमेवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा

ஹவ்யவாஹா! இந்த மூன்று உலகங்களையும் படைத்த பின், பிரளய காலம் வந்தால் நீ மீண்டும் தீவிரமாக எரிந்து அவற்றைச் சுட்டழிக்கிறாய். ஆகவே அக்னியே! நீயே முழு பிரபஞ்சத்தின் பிறப்பிடம்; நீயே மீண்டும் அதன் நிலைபெறும் இடம்—அதன் லயமும் முடிவும்.

Verse 15

द्रोण उदाच त्वमन्नं प्राणिभिर्भुक्तमन्तर्भूतो जगत्पते । नित्यप्रवृद्धः पचसि त्वयि सर्व प्रतिष्ठितम्‌

துரோணன் கூறினான்— ஜகத்பதே! நீயே உடலின் உள்ளே இருந்து உயிர்கள் உண்ட உணவை எப்போதும் தீவிரமாக எரிந்து செரிக்கச் செய்கிறாய். அனைத்துலகமும் உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 16

सूर्यो भूत्वा रश्मिभिर्जातवेदो भूमेरम्भो भूमिजातान्‌ रसांश्व । विश्वानादाय पुनरुत्सृज्य काले दृष्टवा वृष्ट्या भावयसीह शुक्र

வெண்நிறம் கொண்ட, அனைத்தறிவுடைய அக்னிதேவா! நீயே சூரியனாகி உன் கதிர்களால் பூமியின் நீரையும் பூமியில் பிறந்த எல்லா சாரங்களையும் இழுத்தெடுக்கிறாய்; பின்னர் காலம் வந்தபோது தேவையை உணர்ந்து மழையாய் அவற்றை நீருருவில் மீண்டும் இவ்வுலகில் பொழிந்து போஷிக்கிறாய்.

Verse 17

त्वत्त एता: पुनः शुक्र वीरुधों हरितच्छदा: । जायन्ते पुष्करिण्यश्व सुभद्रश्न महोदधि:

ஒளிவண்ணம் கொண்ட அக்னியே! மீண்டும் உன்னிடமிருந்தே பசுமை இலைகள் கொண்ட கொடிகளும் செடிகளும் பிறக்கின்றன; உன்னிடமிருந்தே தாமரைத் தடாகங்கள் நிரம்புகின்றன; நன்மை தரும் பேர்கடலும் நிறைவடைகிறது.

Verse 18

इदं वै सझ तिग्मांशो वरुणस्य परायणम्‌ | शिवस्त्राता भवास्माकं मास्मानद्य विनाशय

கூர்மையான கதிர்கள் உடைய அக்னிதேவா! எங்கள் இந்த உடலெனும் இல்லம் நீரின் அதிபதி வருணதேவனின் அடைக்கலத்தில் உள்ளது. இன்று நீ குளிர்ச்சியும் மங்களமும் கொண்டு எங்கள் காப்பாளனாக இரு; எங்களை அழிக்காதே.

Verse 19

पिड्ञाक्ष लोहितग्रीव कृष्णवर्त्मन्‌ हुताशन । परेण प्रेहि मुड्चास्मान्‌ सागरस्य गृहानिव

மஞ்சள் கலந்த கண்களும் செந்நிறக் கழுத்தும் உடைய ஹுதாசனனே! நீ கருமைத் தடம் உடையவன். கடல் கரையோர வீடுகளை விட்டுச் செல்லும் போல எங்களையும் விட்டுவிடு; வேறு வழியாகத் தூரம் சென்று விடு.

Verse 20

वैशम्पायन उवाच एवमुक्तो जातवेदा द्रोणेन ब्रह्म॒वादिना । द्रोणमाह प्रतीतात्मा मन्दपालप्रतिज्ञया

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பிரம்மவாதியான துரோணன் இவ்வாறு வேண்டியபோது ஜாதவேதன் அக்னி உள்ளத்தில் மகிழ்ந்தான். மந்தபாலனுக்குத் தந்த முன்பணியை நினைத்து துரோணனிடம் கூறினான்.

Verse 21

अग्निर॒वाच ऋषिद्रोणस्त्वमसि वै ब्रह्म तद्‌ व्याहृतं त्वया । ईप्सितं ते करिष्यामि न च ते विद्यते भयम्‌

அக்னி கூறினான்—துரோணா! நீ உண்மையிலே ரிஷியே; ஏனெனில் நீ அந்தப் பிரம்மத்தை உரைத்து விளக்கியுள்ளாய். உன் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்; உனக்குப் பயமில்லை.

Verse 22

मन्दपालेन वै यूयं मम पूर्व निवेदिता: । वर्जये: पुत्रकान्‌ महां दहन्‌ दावमिति सम ह

அக்னி கூறினான்—மந்தபால முனிவர் முன்பே உங்களைப் பற்றி என்னிடம் விண்ணப்பித்தார்—“மகா வனதீயை எழுப்பும்போது என் இளம் புதல்வர்களைத் தப்பவிடுங்கள்” என்று.

Verse 23

तस्य तद्‌ वचन द्रोण त्वया यच्चेह भाषितम्‌ । उभयं मे गरीयस्तु ब्रूहि कि करवाणि ते । भृशं प्रीतो5स्मि भद्र ते ब्रह्मन्‌ स्तोत्रेण सत्तम

அக்னி கூறினான்—துரோணா! உன் தந்தையின் அந்தச் சொலும், நீ இங்கு உரைத்ததுமாக இரண்டும் எனக்கு மிகப் பெருமை தருவன. சொல்—உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ பிராமணனே, நற்குணமுடையோரில் சிறந்தவனே, உனக்கு நலம் உண்டாக; உன் ஸ்தோத்திரத்தால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்.

Verse 24

द्रोण उवाच इमे मार्जारका: शुक्र नित्यमुद्रेजयन्ति न: । एतान्‌ कुरुष्व दग्धांस्त्वं हुताशन सबान्धवान्‌

துரோணன் கூறினான்—ஓ வெண்மை நிறத்தையுடைய ஒளிமிகு அக்னியே! இப்பூனைகள் நாள்தோறும் எங்களைத் தொந்தரவு செய்கின்றன. ஓ ஹுதாசனனே! இவர்களை இவர்களின் உறவினரோடு சேர்த்து சாம்பலாக்கு.

Verse 25

वैशम्पायन उवाच तथा तत्‌ कृतवानग्निरभ्यनुज्ञाय शा्ड्गकान्‌ | ददाह खाण्डवं दाव॑ समिद्धो जनमेजय

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ ஜனமேஜயா! சார்ங்ககர்களின் அனுமதி பெற்ற அக்னிதேவன் அவ்வாறே செய்தான்; மேலும் கொழுந்தெழுந்து, காட்டுத்தீ போல முழு காண்டவ வனத்தையும் எரிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 230

इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपव॑के अन्तर्गत मयदर्शनपर्वमें शार्ड्यकोपाख्यानविषयक दो सौ तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள மயதர்ஶனப் பர்வத்தில், சார்ட்யக உபாக்யானம் பற்றிய இருநூற்று முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 231

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि मयदर्शनपर्वणि शार्इ्कोपाख्याने एकत्रिंशदधिकद्विशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपव॑के अन्तर्गत मयदर्शनपर्वमें शा्ड्कोपाख्यानविषयक दो सौ इकतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள மயதர்ஶனப் பர்வத்தில், சார்ங்க உபாக்யானம் பற்றிய இருநூற்று முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।