Adhyaya 2
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः (Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī)
Upa-parva: Parva-saṅgraha & Samantapañcaka–Akṣauhiṇī Nirūpaṇa (Catalogue and Definitions)
This chapter operates as a technical and etiological briefing within the Naimiṣāraṇya frame. The ṛṣis request a systematic account of Samantapañcaka. The narrator explains its origin through Paraśurāma’s repeated elimination of the kṣatriya class, the creation of five blood-filled reservoirs at Samantapañcaka, and the subsequent pacification by ancestral figures urging cessation; the land near these reservoirs becomes renowned as sacred and is named according to its distinguishing marker (liṅga), illustrating a principle of toponymy. The discourse then situates the later Kuru–Pāṇḍava conflict at this same locale during the Dvāpara–Kali transition and introduces the standardized force measure: akṣauhiṇī. A hierarchical enumeration is provided—patti, senāmukha, gulma, gaṇa, vāhinī, pṛtanā, camū, anīkinī, culminating in akṣauhiṇī—followed by explicit counts of chariots, elephants, infantry, and horses. The chapter also supplies a compressed war-duration ledger by commander-days (Bhīṣma, Droṇa, Karṇa, Śalya) and transitions into a parva-saṅgraha, listing major books and notable episodes, thereby functioning as an internal navigational index and a meta-commentary on the epic’s comprehensiveness.
Chapter Arc: उग्रश्रवा सौति नैमिषारण्य में ऋषियों से कहते हैं—“शृणुध्वं… कथा: शुभा:” और श्रोताओं को समन्तपञ्चक तथा ‘जय’ नामक इतिहास की महिमा की ओर खींच लेते हैं। → कथा स्वयं युद्ध नहीं, पर युद्ध-बीजों की सूची बनकर उभरती है: परशुराम द्वारा क्षत्रियों का संहार, विविध उपपर्वों/पर्वों का क्रम, तीर्थ-यात्राएँ, वंशावलियाँ, और आगे आने वाले भीषण संग्रामों की झलक—मानो एक विराट ग्रन्थ का द्वार धीरे-धीरे खुल रहा हो। → ‘जय’ शब्द का अर्थ महाभारत-इतिहास ही है—यह उद्घोष अध्याय का शिखर बनता है; साथ ही पर्व-सूची में द्रोणपर्व, सौप्तिक, गदायुद्ध, आश्रमवासिक आदि का संकेत देकर कथा की व्यापकता और अनिवार्य त्रासदी का पूर्वाभास चरम पर पहुँचता है। → सौति क्रमबद्ध अनुक्रमणिका के रूप में आगे-आगे आने वाले प्रसंगों (निवातकवचयुद्ध, आजगर, मार्कण्डेयसमास्या, सारस्वत, तीर्थ-वंश-वर्णन, आदि) का संकेत देकर श्रोताओं को आश्वस्त करते हैं कि यह इतिहास सुव्यवस्थित रूप से कहा जाएगा। → पर्वों की यह झलक श्रोताओं को अगले अध्याय/आगे के आख्यान के लिए उत्कंठित छोड़ती है—कौन-सा कारण इन सबको एक ही ‘जय’ में बाँधता है, और यह ‘विजय’ किसकी, किस मूल्य पर?
Shlokas
Verse 1
[दाक्षिणात्य अधिक पाठके ७ श्लोक मिलाकर कुल २८२ श्लोक हैं] ।।
ரிஷிகள் கூறினர்—சூதனந்தனனே! நீ உரையின் தொடக்கத்தில் ‘சமந்தபஞ்சகம்’ (குருக்ஷேத்திரம்) என்று கூறிய அந்த நிலத்தைப் பற்றியும்—அங்கே நிகழ்ந்த மகாபோரையும் பற்றியும்—உண்மையின்படி முழுமையாக அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறோம்.
Verse 2
सौतिर्वाच शृणुध्वं मम भो विद्रा ब्रुवतश्न॒ कथा: शुभा: । समन्तपञ्चकाख्यं च श्रोतुर्महथ सत्तमा:
சௌதி (உக்ரச்ரவா) கூறினான்—விப்ரர்களே! நான் உரைக்கும் நல்வரமளிக்கும் சுபக் கதைகளை கவனத்துடன் கேளுங்கள்; மேலும், நற்குணமுடையோரில் சிறந்தவர்களே! இதே प्रसங்கத்தில் ‘சமந்தபஞ்சகம்’ என அழைக்கப்படும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் வர்ணனையையும் கேளுங்கள்.
Verse 3
त्रेताद्वापरयो: सन्धौ राम: शस्त्रभृतां वर: । असकृत् पार्थिवं क्षत्रं जघानामर्षचोदित:
திரேதா–த்வாபர யுகங்களின் சந்திக்காலத்தில், ஆயுதம் தாங்குவோரில் முதன்மையான ராமன் (பரசுராமன்) பொறுக்கமுடியாத கோபத்தால் தூண்டப்பட்டு, பூமியின் க்ஷத்திரிய அரசகுலத்தை மீண்டும் மீண்டும் வதைத்தான்.
Verse 4
स सर्व क्षत्रमुत्साद्य स्ववीर्येणानलद्युति: । समनतपजञ्चके पञ्च चकार रौधिरान् हृदान्
அக்னியைப் போல் ஒளிவீசும் பரசுராமன், தன் வீரத்தால் முழுக் க்ஷத்திரிய குலத்தையும் அழித்து, சமந்தபஞ்சகத்தில் இரத்தம் நிறைந்த ஐந்து ஏரிகளை உருவாக்கினான்.
Verse 5
स तेषु रुधिराम्भ:सु हदेषु क्रोधमूर्च्छित: । पितृन् संतर्पयामास रुधिरेणेति नः श्रुतम्
நாம் கேட்டதாவது: கோப வெறியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பரசுராமன், இரத்தநீரால் நிரம்பிய அந்த ஏரிகளுக்குச் சென்று, இரத்த அஞ்சலியால் தன் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தான்.
Verse 6
अथर्चीकादयो<भ्येत्य पितरो राममन्रुवन् । राम राम महाभाग प्रीता: सम तव भार्गव
பின்னர் ருசீக முதலிய பித்ருக்கள் ராமன் (பரசுராமன்) அருகே வந்து கூறினர்: “ராமா! ராமா! பெரும் பாக்கியவானே, பார்கவனே! நாம் உன்னால் மகிழ்ந்தோம்.”
Verse 7
अनया पितृभक्त्या च विक्रमेण तव प्रभो । वरं वृणीष्व भद्रं ते यमिच्छसि महाद्युते
ஆண்டவனே! உன் பித்ருபக்தியும் வீரமும் எங்களை மகிழ்வித்தன; ஆகவே வரம் வேண்டு—உனக்கு நலம் உண்டாக. பெரும் தேஜஸ்வியே! உன் விருப்பமானதைத் தேர்ந்தெடு.
Verse 8
राम उवाच यदि मे पितर: प्रीता यद्यनुग्राह्मता मयि । यच्च रोषाभिभूतेन क्षत्रमुत्सादितं मया
ராமன் கூறினான்—என் பித்ருக்கள் என்மேல் பிரீதியுற்று, என்னைத் தங்கள் அருளுக்குத் தகுதியானவன் எனக் கருதினால், கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நான் க்ஷத்திரிய குலத்தை அழித்த அந்தக் கொடிய செயலின் பாவத்திலிருந்து நான் விடுதலை பெறுவேனாக.
Verse 9
अतश्न पापान्मुच्ये5हमेष मे प्रार्थितो वर: । हृदाश्न तीर्थभूता मे भवेयुर्भुवि विश्रुता:
ஆகையால் நான் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவேனாக—இதுவே நான் வேண்டிய வரம். மேலும் நான் அமைத்த இக் குளங்கள் தீர்த்தங்களாகி, பூமியெங்கும் புகழ்பெறுவனவாகட்டும்.
Verse 10
एवं भविष्यतीत्येवं पितरस्तमथाब्रुवन् । तं क्षमस्वेति निषिषिधुस्ततः स विरराम ह
அப்போது பித்ருக்கள் அவனிடம்—“அப்படியே ஆகும்” என்று கூறினர். மேலும் “இனி மீதமுள்ள க்ஷத்திரியர்களை மன்னி” என்று சொல்லி, அவனை அழிவுச் செயலில் இருந்து தடுத்தனர். அதனால் அவன் விலகி அமைதியடைந்தான்.
Verse 11
तेषां समीपे यो देशो हृदानां रुधिराम्भसाम् | समनन््तपजञ्चकमिति पुण्यं तत् परिकीर्तितम्,उन रक्तसे भरे सरोवरोंके पास जो प्रदेश है उसे ही समन्तपंचक कहते हैं। यह क्षेत्र बहुत ही पुण्यप्रद है
இரத்தநீர் நிறைந்த அந்தக் குளங்களின் அருகிலுள்ள நிலப்பகுதி ‘சமந்தபஞ்சகம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அது மிகுந்த புண்ணியத்தைக் கொடுக்கும் தலமாகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 12
येन लिड्लरेन यो देशो युक्त: समुपलक्ष्यते । तेनैव नाम्ना तं देशं वाच्यमाहुर्मनीषिण:,जिस चिह्नसे जो देश युक्त होता है और जिससे जिसकी पहचान होती है, विद्वानोंका कहना है कि उस देशका वही नाम रखना चाहिये
எந்த அடையாளத்தால் எந்த நாட்டின் தன்மை அறியப்படுகிறதோ, அந்த அடையாளத்தின் பெயராலேயே அந்த நாட்டை அழைக்க வேண்டும் என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.
Verse 13
अन्तरे चैव सम्प्राप्ते कलिद्वापरयोरभूत् । समन्तपज्चके युद्ध कुरुपाण्डवसेनयो:,जब कलियुग और द्वापरकी सन्धिका समय आया, तब उसी समन्तपंचवक्षेत्रमें कौरवों और पाण्डवोंकी सेनाओंका परस्पर भीषण युद्ध हुआ
கலி–த்வாபர யுகங்களின் சந்திக்காலம் வந்தபோது, சமந்தபஞ்சகக் களத்தில் கௌரவர்–பாண்டவர் சேனைகளுக்கிடையே பரஸ்பரமாகக் கடும் போர் நிகழ்ந்தது.
Verse 14
तस्मिन् परमधर्मिष्ठे देशे भूदोषवर्जिते | अष्टादश समाजम्मुरक्षौहिण्यो युयुत्सया,भूमिसम्बन्धी दोषोंसेः रहित उस परम धार्मिक प्रदेशमें युद्ध करनेकी इच्छासे अठारह अक्षौहिणी सेनाएँ इकट्टी हुई थीं
நிலத்தொடர்பான குற்றங்களின்றி உயர்ந்த தர்மம் விளங்கிய அந்த நாட்டில், போரிடும் விருப்பத்தால் பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணி சேனைகள் ஒன்று கூடியன.
Verse 15
समेत्य त॑ द्विजास्ताश्न तत्रैव निधनं गता: । एततन्नामाभिनिर्वत्तं तस्य देशस्य वै द्विजा:,ब्राह्मणो! वे सब सेनाएँ वहाँ इकट्टी हुईं और वहीं नष्ट हो गयीं। द्विजवरो! इसीसे उस देशका नाम समन्तपंचकः) पड़ गया
பிராமணர்களே! அவை அனைத்தும் அங்கேயே ஒன்று கூடி அங்கேயே அழிந்தன. இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! அதனால் அந்த நாட்டின் பெயர் ‘சமந்தபஞ்சக’ என நிலைபெற்றது.
Verse 16
पुण्यश्ष रमणीयश्व स देशो व: प्रकीर्तित: । तदेतत् कथित सर्व मया ब्राह्मणसत्तमा: । यथा देश: स विख्यातस्त्रिषु लोकेषु सुव्रता:
அந்த நாடு மிகப் புண்ணியமிக்கதும் இனிமையானதும் என்று உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது. பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, நல்விரதம் காக்கும் உங்களே! மூன்று உலகங்களிலும் அந்த நாடு எவ்வாறு புகழ்பெற்றதோ, அதனை முழுவதும் நான் உங்களிடம் உரைத்தேன்.
Verse 17
ऋषय ऊचु: अक्षौहिण्य इति प्रोक्तं यत्त्या सूतनन्दन । एतदिच्छामहे श्रोतुं सर्वमेव यथातथम्
ரிஷிகள் கூறினர்—சூதநந்தனே! நீ இப்பொழுது ‘அக்ஷௌஹிணி’ என்று சொன்னாய்; அதைப்பற்றி அனைத்தையும் யதார்த்தமாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்.
Verse 18
अक्षौहिण्या: परीमाणं नराश्वरथदन्तिनाम् । यथावच्चैव नो ब्रहि सर्व हि विदितं तव,अक्षौहिणी सेनामें कितने पैदल, घोड़े, रथ और हाथी होते हैं? इसका हमें यथार्थ वर्णन सुनाइये; क्योंकि आपको सब कुछ ज्ञात है
அக்ஷௌஹிணியின் துல்லியமான அளவை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—அதில் எத்தனை காலாட்கள், எத்தனை குதிரைகள், எத்தனை தேர்கள், எத்தனை யானைகள் உள்ளன? உண்மையிலுள்ளபடியே விளக்குங்கள்; ஏனெனில் இவை அனைத்தும் உமக்குத் தெரிந்தவை.
Verse 19
सौतिरुवाच एको रथो गजकश्लनैको नरा: पञठच पदातय: । त्रयश्न तुरगास्तज्ज्ञैः पत्तिरित्यभिधीयते
சௌதி கூறினார்—ஒரு தேர், ஒரு யானை, ஐந்து காலாட்கள், மூன்று குதிரைகள்—படைநூல் அறிந்தோர் இதனை ‘பத்தி’ என அழைப்பர்.
Verse 20
पत्तिं तु त्रिगुणामेतामाहु: सेनामुखं बुधा: । त्रीणि सेनामुखान्येको गुल्म इत्यभिधीयते,इसी पत्तिकी तिगुनी संख्याको विद्वान् पुरुष 'सेनामुख” कहते हैं। तीन 'सेनामुखों” को एक “गुल्म” कहा जाता है
இந்த ‘பத்தி’யின் மூன்றுமடங்கு அளவை ஞானிகள் ‘சேனாமுகம்’ என்பர்; மூன்று ‘சேனாமுகங்கள்’ சேர்ந்தால் அது ‘குல்மம்’ எனப்படும்.
Verse 21
त्रयो गुल्मा गणो नाम वाहिनी तु गणास्त्रय: । स्मृतास्तिस्रस्तु वाहिन्य: पृतनेति विचक्षणै:
மூன்று ‘குல்மங்கள்’ சேர்ந்தால் ‘கணம்’; மூன்று ‘கணங்கள்’ சேர்ந்தால் ‘வாஹினி’; மூன்று ‘வாஹினிகள்’ என்பதை நுண்ணறிவோர் ‘ப்ருதனா’ எனக் கூறுவர்.
Verse 22
चमूस्तु पृतनास्तिस्नस्तिस्रश्नम्बस्त्वनीकिनी । अनीकिनीं दशगुणां प्राहुरक्षौहिणीं बुधा:,तीन पृतनाकी एक “चमू”, तीन चमूकी एक “अनीकिनी” और दस अनीकिनीकी एक 'अक्षौहिणी' होती है। यह विद्वानोंका कथन है
மூன்று ‘ப்ருதனா’ சேர்ந்தால் ‘சமூ’; மூன்று ‘சமூக்கள்’ சேர்ந்தால் ‘அனீகினி’; பத்து ‘அனீகினிகள்’ என்பதை ஞானிகள் ‘அக்ஷௌஹிணி’ என வரையறுப்பர்.
Verse 23
अक्षौहिण्या: प्रसंख्याता रथानां द्विजसत्तमा: । संख्या गणिततत्त्वज्जै: सहस्राण्येकविंशति:
இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! கணிதத் தத்துவம் அறிந்த அறிஞர்கள் ஒரு அக்ஷௌஹிணியில் ரதங்களின் எண்ணிக்கை இருபத்தொன்று ஆயிரத்து எட்டுநூற்று எழுபது (21,870) என்று கூறினர்.
Verse 24
शतान्युपरि चैवाष्टौ तथा भूयश्व सप्तति: । गजानां च परीमाणमेतदेव विनिर्दिशेत्
அதில் மேலும் எட்டுநூறு, மீண்டும் எழுபது கூட—இதுவே நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவு. யானைகளின் எண்ணிக்கையும் இதே அளவே என்று அறிவிக்க வேண்டும்.
Verse 25
ज्ञेय शतसहस््रं तु सहस्नाणि नवैव तु । नराणामपि पजञ्चाशच्छतानि त्रीणि चानघा:,निष्पाप ब्राह्मणो! एक अक्षौहिणीमें पैदल मनुष्योंकी संख्या एक लाख नौ हजार तीन सौ पचास (१,०९,३५०) जाननी चाहिये
பாவமற்றவரே! ஒரு அக்ஷௌஹிணியில் காலாட் படையினரின் எண்ணிக்கை—ஒரு லட்சம், அதனுடன் ஒன்பதாயிரம், மேலும் முந்நூற்று ஐம்பது—என்று அறிந்துகொள்.
Verse 26
पज्चषष्टिसहस्राणि तथाश्वानां शतानि च । दशोत्तराणि षट् प्राहुर्यथावदिह संख्यया,एक अक्षौहिणी सेनामें, घोड़ोंकी ठीक-ठीक संख्या पैंसठ हजार छः: सौ दस (६५,६१०) कही गयी है
இங்கே கூறப்பட்ட சரியான கணக்கின்படி, ஒரு அக்ஷௌஹிணியில் குதிரைகளின் எண்ணிக்கை அறுபத்திஐந்தாயிரத்து அறுநூற்று பத்து (65,610) என்று அறிவித்துள்ளனர்.
Verse 27
एतामक्षौहिणीं प्राहु: संख्यातत्त्वविदो जना: । यां व: कथितवानस्मि विस्तरेण तपोधना:,तपोधनो! संख्याका तत्त्व जाननेवाले विद्वानोंने इसीको अक्षौहिणी कहा है, जिसे मैंने आपलोगोंको विस्तारपूर्वक बताया है
தவத்தில் செல்வமுடையவரே! எண்ணியல் தத்துவம் அறிந்தோர் இதையே ‘அக்ஷௌஹிணி’ என்று கூறுவர்; இதனை நான் உங்களுக்கு விரிவாக எடுத்துரைத்தேன்.
Verse 28
एतया संख्यया हासन् कुरुपाण्डवसेनयो: । अक्षौहिण्यो द्विजश्रेष्ठा: पिण्डिताष्टादशैव तु,श्रेष्ठ ब्राह्मणो! इसी गणनाके अनुसार कौरव-पाण्डव दोनों सेनाओंकी संख्या अठारह अक्षौहिणी थी
ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இக்கணக்கின்படி கௌரவர்–பாண்டவர் இரு படைகளும் சேர்ந்து பதினெட்டு அக்ஷௌஹிணிகளாக இருந்தன.
Verse 29
समेतास्तत्र वै देशे तत्रैव निधनं गता: । कौरवान् कारण कृत्वा कालेनाद्भधुतकर्मणा
அதே நாட்டில் அவை ஒன்று கூடியன; அதே இடத்திலேயே அழிவை அடைந்தன. கௌரவர்களை நிமித்தமாகக் கொண்டு, அற்புதச் செயல் கொண்டும் தடுக்க இயலாதும் உள்ள காலன் தூண்ட, சமந்தபஞ்சகக் களத்தில் அத்தனை பெரும் படைகள் திரண்டு, அங்கேயே மடிந்தன.
Verse 30
अहानि युयुधे भीष्मो दशैव परमास्त्रवित् । अहानि पज्च द्रोणस्तु ररक्ष कुरुवाहिनीम्
பரமாஸ்திரங்களில் நிபுணரான பீஷ்மர் பத்து நாட்கள் போரிட்டார்; துரோணாசாரியர் ஐந்து நாட்கள் கௌரவர் படையைப் பாதுகாத்தார்.
Verse 31
अहनी युयुधे द्वे तु कर्ण: परबलार्दन: । शल्यो<र्धदिवसं चैव गदायुद्धमत: परम्
எதிரிப் பலத்தை நசுக்கும் கர்ணன் இரண்டு நாட்கள் போரிட்டான்; சல்யன் அரை நாள் போரிட்டான். அதன் பின் உச்சமான கதாயுத்தம் நிகழ்ந்தது—அதும் அரை நாள் நீடித்தது.
Verse 32
तस्यैव दिवसस्यान्ते द्रौणिहार्दिक्यगौतमा: । प्रसुप्तं निशि विश्वस्तं जघ्नुर्याधिष्ठिरे बलम्
அதே நாளின் முடிவில், இரவில், த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமா), ஹார்திக்ய (கிருதவர்மா), மற்றும் கௌதம (கிருபாசாரியர்) நம்பிக்கையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த யுதிஷ்டிரரின் படையினரை வெட்டி வீழ்த்தினர்.
Verse 33
यत्तु शौनक सत्रे ते भारताख्यानमुत्तमम् | जनमेजयस्य तत् सत्रे व्यासशिष्येण धीमता
ஓ ஷௌனகா! உமது இந்த யாகச் சத்திரத்தில் நான் உரைக்கும் இந்த உயர்ந்த ‘பாரத’ ஆக்யானம், ஜனமேஜயனின் யாகச் சத்திரத்திலும் வியாசரின் ஞானமிகு சீடனால் உரைக்கப்பட்ட அதே வரலாறே. நம்பத்தகுந்த ஆசான்-சீடன் பரம்பரையில், பக்தியுடன் கேட்பதும், துல்லியமாக நினைவில் வைத்தலும், பொறுப்புடன் மீளுரைப்பதும் வழியாக இப்புனித இதிகாசத்தின் அதிகாரம் நிலைபெறுகிறது.
Verse 34
कथितं विस्तरार्थ च यशो वीर्य महीक्षिताम् । पौष्यं तत्र च पौलोममास्तीकं चादित: स्मृतम्
இந்தப் புனித ஆக்யானம் விரிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது; அதில் மாபெரும் அரசர்களின் புகழும் வீரமும் விளக்கப்படுகின்றன. அந்த உரைப்பில் தொடக்கத்திலேயே ‘பௌஷ்ய’, ‘பௌலோம’, ‘ஆஸ்தீக’ எனும் பர்வங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன—கதை ஒழுங்காக முன்னேறவும், அரசர்களின் செயல்கள் தக்க அளவிலும் தர்மச் சூழலிலும் புரியவும்.
Verse 35
विचित्रार्थपदाख्यानमनेकसमयान्वितम् । प्रतिपन्नं नरै: प्राजैरवैराग्यमिव मोक्षिभि:
அலௌகிகப் பொருள்களும், வியத்தகு சொற்றொடர்களும், அதிசய ஆக்யானங்களும் நிறைந்ததும், பல்வேறு நிகழ்வுகள்-மரபுகளால் நெய்யப்பட்டதுமான இந்த மகாபாரதத்தை அறிவுடையோர் ஆதரிக்கின்றனர்—மோக்ஷத்தை நாடுவோர் வைராக்யத்தை ஆதாரமாகக் கொள்வதுபோல்.
Verse 36
आत्मेव वेदितव्येषु प्रियेष्विव हि जीवितम् । इतिहास: प्रधानार्थ: श्रेष्ठ: सर्वागमेष्वयम्
அறிய வேண்டியவற்றில் ஆத்மா முதன்மையானதுபோலும், நேசிக்கத்தக்கவற்றில் தன் உயிரே மிகப் பிரியமானதுபோலும், முதன்மை நோக்கம் பரமமான இந்த இதிகாசம் எல்லா ஆகமங்களிலும் சிறந்தது; ஏனெனில் இது பரப்ரஹ்ம பரமாத்மன் உணர்தல் எனும் உயர்ந்த இலக்கை நிறைவேற்ற வழி நடத்துகிறது.
Verse 37
अनश्रित्येदमाख्यानं कथा भुवि न विद्यते । आहारमनपगश्रिित्य शरीरस्येव धारणम्,जैसे भोजन किये बिना शरीर-निर्वाह सम्भव नहीं है, वैसे ही इस इतिहासका आश्रय लिये बिना पृथ्वीपर कोई कथा नहीं है
இந்த ஆக்யானத்தை ஆதரிக்காமல் பூமியில் எந்தக் கதையும் உண்மையில் இல்லை. உணவைச் சாராமல் உடல் நிலைக்காததுபோல், எல்லாக் கதைகளும் இந்த இதிகாசத்தையே சார்ந்து நிற்கின்றன.
Verse 38
तदेतद् भारतं नाम कविभिस्तूपजीव्यते । उदयप्रेप्सुभिर्भुत्यैरैभिजात इवेश्वर:
தம் உயர்வை நாடும் பேராசைமிக்க பணியாளர்கள் குலீனமும் நற்குணமும் நிறைந்த ஆண்டவனைச் சேவிப்பதுபோல், உலகின் சிறந்த கவிஞர்கள் இந்த ‘மகாபாரதம்’ எனும் இதிகாசத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு தங்கள் காவியங்களை இயற்றுகின்றனர்।
Verse 39
इतिहासोत्तमे यस्मिन्नर्पिता बुद्धिरुत्तमा । स्वरव्यज्जनयो: कृत्स्ना लोकवेदाश्रयेव वाक्
இந்த உத்தம இதிகாசத்தில் உயர்ந்த ஞானம் முழுமையாகப் பதியப்பட்டுள்ளது. உலகியல் வழக்கும் வேத வழக்கும் ஆதாரமான முழு வாக்கும் உயிரெழுத்து-மெய்யெழுத்துகளில் அடங்கியிருப்பதுபோல், இவ்வுலகம், மறுவுலகம், பரம நன்மை ஆகியவற்றைச் சார்ந்த அனைத்துச் சிறந்த கல்வி-விவேகமும் இந்த மகாகதையில் நிறைந்துள்ளது।
Verse 40
तस्य प्रज्ञाभिपन्नस्य विचित्रपदपर्वण: । सूक्ष्मार्थन्याययुक्तस्य वेदार्थभ्भूषितस्य च
விவேகமிக்க அறிவால் உணரப்பட்ட இந்த மகாபாரதம், ஒவ்வொரு சொல்லிலும் ஒவ்வொரு பர்வத்திலும் வியப்பூட்டும் சிறப்புடையது. இதில் நுண்ணிய பொருள்களும் நீதியோடு கூடிய யுக்திகளும் நிறைந்துள்ளன; வேதங்களின் தர்மமயமான தாத்பரியத்தால் இது அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இனி இதன் பர்வங்களின் சுருக்கப்பட்ட பட்டியலைக் கேளுங்கள்—முதல் அதிகாரத்தில் ‘பர்வானுக்ரமணி’, இரண்டாமதில் ‘பர்வசங்கிரகம்’ உள்ளது।
Verse 41
भारतस्येतिहासस्य श्रूयतां पर्वसंग्रह: । पर्वनुक्रमणी पूर्व द्वितीय: पर्वसंग्रह:
பாரத இதிகாசத்தின் பர்வங்களின் தொகுப்பைக் கேளுங்கள். முதலில் ‘பர்வானுக்ரமணி’; இரண்டாவது ‘பர்வசங்கிரகம்’.
Verse 42
पौष्यं पौलोममास्तीकमादिरंशावतारणम् | ततः सम्भवपर्वोक्तमद्भुतं रोमहर्षणम्,इसके पश्चात् पौष्य, पौलोम, आस्तीक और आदिअंशावतरण पर्व हैं। तदनन्तर सम्भवपर्वका वर्णन है, जो अत्यन्त अद्भुत और रोमांचकारी है
இதற்குப் பின் ‘பௌஷ்ய’, ‘பௌலோம’, ‘ஆஸ்தீக’, ‘ஆதி-அம்சாவதாரண’ ஆகிய பர்வங்கள் வருகின்றன. அதன் பின்னர் ‘சம்பவ’ பர்வம் உரைக்கப்படுகிறது—அது மிகுந்த அதிசயமும் ரோமஞ்சமும் தருவது.
Verse 43
दाहो जतुगृहस्यात्र हैडिम्बं पर्व चोच्यते । ततो बकवध: पर्व पर्व चैत्ररथं तत:,इसके पश्चात् जतुगृह (लाक्षाभवन) दाहपर्व है। तदनन्तर हिडिम्बवधपर्व है, फिर बकवध और उसके बाद चैत्ररथपर्व है
இங்கே ஜதுகிருஹம் (லாக்ஷாகிருஹம்) எரிந்த நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. அதன் பின் ஹைடிம்பப் பர்வம், அடுத்து பகவதப் பர்வம், அதன் பின்னர் சைத்ரரதப் பர்வம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 44
ततः स्वयंवरो देव्या: पाज्चाल्या: पर्व चोच्यते । क्षात्रधर्मेण निर्जित्य ततो वैवाहिकं स्मृतम्
அதன்பின் பாஞ்சாலி தேவியின் சுயம்வரப் பர்வம் கூறப்படுகிறது. க்ஷாத்திர தர்மப்படி கூடியிருந்த அரசர்களை வென்று, அதன் பின் வைवाहிகப் பர்வம் (திருமணச் சடங்குகள்) சொல்லப்படுகிறது.
Verse 45
विदुरागमनं पर्व राज्यलम्भस्तथैव च । अर्जुनस्य वने वास: सुभद्राहरणं तत:,विदुरागमन, राज्यलम्भपर्व, तत्पश्चात् अर्जुन-वनवासपर्व और फिर सुभद्राहरणपर्व है
விதுரர் வருகைப் பர்வம், அதுபோல அரசாட்சி பெறும் பர்வம்; அதன் பின் அர்ஜுனன் வனவாசப் பர்வம், பின்னர் சுபத்ரா ஹரணப் பர்வம்.
Verse 46
सुभद्राहरणादूर्ध्व ज्ेया हरणहारिका । तत: खाण्डवदाहाख्यं तत्रैव मयदर्शनम्,सुभद्राहरणके बाद हरणाहरणपर्व है, पुनः खाण्डवदाह-पर्व है, उसीमें मयदानवके दर्शनकी कथा है
சுபத்ரா ஹரணத்திற்குப் பின் ஹரணஹாரிகா பர்வம் அறியப்பட வேண்டும். அதன் பின் காண்டவதாஹப் பர்வம்; அதிலேயே மயதானவனைச் சந்தித்த நிகழ்ச்சியும் உள்ளது.
Verse 47
सभापर्व ततः प्रोक्त मन्त्रपर्व ततः परम् । जरासन्धवध: पर्व पर्व दिग्विजयं तथा,इसके बाद क्रमश: सभापर्व, मन्त्रपर्व, जरासन्ध-वधपर्व और दिग्विजयपर्वका प्रवचन है
அதன்பின் சபாப் பர்வம் கூறப்படுகிறது; அதன் பின் மந்திரப் பர்வம். பின்னர் ஜராசந்த வதப் பர்வம், அதுபோல திக்விஜயப் பர்வமும் வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 48
पर्व दिग्विजयादूर्ध्व राजसूयिकमुच्यते । ततश्चार्धाभिहरणं शिशुपालवधस्तत:,तदनन्तर राजसूय, अर्घाभिहरण और शिशुपाल-वधपर्व कहे गये हैं
திக்விஜயப் பர்வத்திற்குப் பின் ராஜசூயப் பர்வம் எனக் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் அர்க்யம் (மரியாதை அர்ப்பணம்) செலுத்தும் நிகழ்வு, பின்னர் சிசுபால வதப் பர்வம் வருகிறது.
Verse 49
द्यूतपर्व ततः प्रोक्तमनुद्यूतमत: परम् । तत आरण्यकं पर्व किर्मीरवध एव च,इसके बाद क्रमशः द्यूत एवं अनुद्यूतपर्व हैं। तत्पश्चात् वनयात्रापर्व तथा किर्मीरवधपर्व है
அதன்பின் த்யூதப் பர்வம் கூறப்படுகிறது; அதன் பின் அனுத்யூதப் பர்வம். பின்னர் ஆரண்யக (வனவாச)ப் பர்வமும், கீர்மீர வதப் பர்வமும் வருகிறது.
Verse 50
अर्जुनस्याभिगमनं पर्व ज्ञेयमत: परम् | ईश्वरार्जुनयोर्युद्धे पर्व कैरातसंज्ञितम्
இதன் பின் ‘அர்ஜுனன் அணுகும்’ (அபிகமனம்) பர்வம் அறியப்பட வேண்டும். அதன் பின் ‘கைராத’ பர்வம் வருகிறது; அதில் பரமேஸ்வரன் பகவான் சிவனும் அர்ஜுனனும் போரிட்டது விவரிக்கப்படுகிறது.
Verse 51
इन्द्रलोकाभिगमन पर्व ज्ञेयमत: परम् । नलोपाख्यानमपि च धार्मिक करुणोदयम्,तत्पश्चात् इन्द्रलोकाभिगमनपर्व है, फिर धार्मिक तथा करुणोत्पादक नलोपाख्यानपर्व है
அடுத்ததாக இந்திரலோகப் பயணம் (அபிகமனம்) பர்வம் அறியப்பட வேண்டும். அதன் பின் தர்மம் நிறைந்ததும் கருணையை எழுப்புவதுமான நலோபாக்யானப் பர்வமும் வருகிறது.
Verse 52
तीर्थयात्रा ततः पर्व कुरुराजस्य धीमतः । जटासुरवध: पर्व यक्षयुद्धमत: परम्,तदनन्तर बुद्धिमान् कुरुराजका तीर्थयात्रापर्व, जटासुरवधपर्व और उसके बाद यक्षयुद्धपर्व है
அதன் பின் அறிவுடைய குரு அரசனின் தீர்த்தயாத்திரைப் பர்வம் வருகிறது. பின்னர் ஜடாசுர வதப் பர்வம்; அதன் பின் யக்ஷ யுத்தப் பர்வம் வருகிறது.
Verse 53
निवातकवचैरय्युद्ध पर्व चाजगरं ततः । मार्कण्डेयसमास्या च पर्वानन्तरमुच्यते,इसके पश्चात् निवातकवचयुद्ध, आजगर और मार्कण्डेयसमास्यापर्व क्रमश: कहे गये हैं
அதன்பின் வரிசையாக ‘நிவாதகவசர்களுடன் போர்’ என்னும் பர்வம், ‘ஆஜகர’ (பைதான்) பர்வம், மேலும் ‘மார்கண்டேய சமாஸ்யா’ பர்வம் கூறப்படுகிறது।
Verse 54
संवादश्न तत: पर्व द्रौोपदीसत्यभामयो: । घोषयात्रा ततः पर्व मृगस्वप्नोद्भवं तत:
அதன்பின் த்ரௌபதி–சத்யபாமை உரையாடல் பர்வம் வருகிறது. அதன் பின் ‘கோஷயாத்திரா’ பர்வம்; அதில் ‘மிருகஸ்வப்னோத்பவ’ நிகழ்வு சொல்லப்படுகிறது।
Verse 55
व्रीहिद्रोणिकमाख्यानमैन्द्रद्युम्नं तथैव च । द्रौपदीहरणं पर्व जयद्रथविमोक्षणम्
அடுத்ததாக ‘வ்ரீஹித்ரோணிக’ உபாக்யானம், இந்திரத்யும்னன் வரலாறு, த்ரௌபதி அபகரணப் பர்வம், மேலும் ஜயத்ரத விமோசன நிகழ்வு கூறப்படுகிறது।
Verse 56
पतिव्रताया माहात्म्यं सावित्रयाश्वैवमद्भुतम् । रामोपाख्यानमत्रैव पर्व ज्ञेयमत: परम्,इसके बाद पतित्रता सावित्रीके पातिव्रत्यका अदभुत माहात्म्य है। फिर इसी स्थानपर रामोपाख्यानपर्व जानना चाहिये
இங்கே அடுத்ததாக, பத்தினி-தர்மத்தில் நிலைத்த சாவித்ரியின் அதிசயமான மஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் இதே இடத்தில் ‘ராமோபாக்யான’ பர்வம் அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 57
कुण्डलाहरणं पर्व ततः परमिहोच्यते । आरणेयं ततः पर्व वैराटं तदनन्तरम् | पाण्डवानां प्रवेशश्व॒ समयस्य च पालनम्
அடுத்ததாக ‘குண்டலஹரண’ பர்வம் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் ‘ஆரணேய’ பர்வம், பின்னர் ‘வைராட’ பர்வம் வருகிறது. வைராடப் பர்வத்தில் பாண்டவர்கள் நுழைவு மற்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தைப் பேணுதல் சொல்லப்படுகிறது।
Verse 58
कीचकानां वध: पर्व पर्व गोग्रहणं तत: । अभिमन्योश्र वैराट्या: पर्व वैवाहिकं स्मृतम्,इसके बाद कीचकवधपर्व, गोग्रहण (गोहरण)-पर्व तथा अभिमन्यु और उत्तराके विवाहका पर्व है
அதன்பின் கீசகன் வதப் பர்வம், அதன் பின் கோ-கிரஹண (கோஹரண) பர்வம்; பின்னர் அபிமன்யு மற்றும் விராடகன்னி உத்தரையின் திருமணப் பர்வம் நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 59
उद्योगपर्व विज्ञेयमत ऊर्ध्व॑ महाद्भुतम् । ततः संजययानाख्यं पर्व ज्ञेयमत: परम्
இதன் பின் மிக அதிசயமான உத்யோகப் பர்வம் என அறிய வேண்டும். அதன் பின் ‘சஞ்சயயான’ எனப்படும் பர்வம் அறியத்தக்கது.
Verse 60
प्रजागरं तथा पर्व धृतराष्ट्रस्य चिन्तया । पर्व सानत्सुजातं वै गुह्मध्यात्मदर्शनम्
அதன்பின் துருதராஷ்டிரனின் கவலையால் இரவு முழுதும் விழித்திருப்பதுடன் தொடர்புடைய ‘ப்ரஜாகர’ பர்வம். அதன் பின் புகழ்பெற்ற ‘ஸானத்ஸுஜாத’ பர்வம்; அதில் மறைமையான ஆத்மஞானத் தரிசன உபதேசம் உள்ளது.
Verse 61
यानसन्धिस्तत: पर्व भगवद्यानमेव च । मातलीयमुपाख्यानं चरितं गालवस्य च
பின்னர் ‘யானசந்தி’ பர்வமும், அதன்பின் ‘பகவத்யான’ பர்வமும் வருகின்றன. இவற்றில் மாதலி உபாக்யானமும், காலவனின் சரிதமும் அடங்கும்.
Verse 62
सावित्रं वामदेव्यं च वैन्योपाख्यानमेव च । जामदग्न्यमुपाख्यानं पर्व षघोडशराजिकम्
அதன்பின் ஸாவித்ரம், வாமதேவ்யம், வைன்ய உபாக்யானம்; அதுபோல ஜாமதக்ன்ய உபாக்யானமும், ‘ஷோடசராஜிக’ எனப்படும் பர்வமும் வருகின்றன.
Verse 63
सभाप्रवेश: कृष्णस्य विदुलापुत्रशासनम् | उद्योग: सैन्यनिर्याणं विश्वोपाख्यानमेव च
வரிசையாக இவை கூறப்பட்டுள்ளன—ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சபாபிரவேசம், விதுலை தன் மகனுக்குச் செய்த உபதேசம், போருக்கான முயற்சி, படைகளின் புறப்பாடு, மேலும் விஸ்வோபாக்யானம்.
Verse 64
ज्ञेयं विवादपर्वात्र कर्णस्यापि महात्मन: । निर्याणं च तत: पर्व कुरुपाण्डवसेनयो:,इसी प्रसंगमें महात्मा कर्णका विवादपर्व है। तदनन्तर कौरव एवं पाण्डव-सेनाका निर्याणपर्व है
இங்கே மகாத்மா கர்ணனைச் சார்ந்த ‘விவாதப் பர்வம்’ அறியத்தக்கது; அதன் பின் குரு–பாண்டவர் படைகளின் ‘நிர்யாணப் பர்வம்’ கூறப்படுகிறது.
Verse 65
रथातिरथसंख्या च पर्वोक्ते तदनन्तरम् | उलूकदूतागमन पर्वामर्षविवर्धनम्,तत्पश्चात् रथातिरथसंख्यापर्व और उसके बाद क्रोधकी आग प्रज्वलित करनेवाला उलूकदूतागमनपर्व है
அதன்பின் ‘ரத-அதிரத எண்ணிக்கைப் பர்வம்’ கூறப்படுகிறது; அதன் பின் வெகுளியும் பகையும் வளர்க்கும் ‘உலூக தூதன் வருகைப் பர்வம்’ வருகிறது.
Verse 66
अम्बोपाख्यानमन्रैव पर्व ज्ञेगमत: परम् | भीष्माभिषेचन पर्व ततश्वाद्भुतमुच्यते,इसके बाद ही अम्बोपाख्यानपर्व है। तत्पश्चात् अदभुत भीष्माभिषेचनपर्व कहा गया है
இதன் பின் ‘அம்பா உபாக்யானப் பர்வம்’ அறியத்தக்கது; அதன் பின் அதிசயமானதாகச் சொல்லப்படும் ‘பீஷ்மாபிஷேகப் பர்வம்’ வருகிறது.
Verse 67
जम्बूखण्डविनिर्माणं पर्वोक्ते तदनन्तरम् | भूमिपर्व ततः प्रोक्ते द्वीपविस्तारकीर्तनम्,इसके आगे जम्बूखण्ड विनिर्माणपर्व है। तदनन्तर भूमिपर्व कहा गया है, जिसमें द्वीपोंके विस्तारका कीर्तन किया गया है
அதன்பின் ‘ஜம்பூகண்ட நிர்மாணப் பர்வம்’ கூறப்படுகிறது; அதன் பின் ‘பூமிப் பர்வம்’ அறிவிக்கப்படுகிறது—அதில் தீவுகளின் விரிவான பரப்பளவு பாடப்படுகிறது.
Verse 68
पर्वोक्ते भगवद्वीता पर्व भीष्मवधस्तत: । द्रोणाभिषेचनं पर्व संशप्तकवधस्तत:,इसके बाद क्रमश: भगवदगीता, भीष्मवध, द्रोणाभिषेक तथा संशप्तकवधपर्व हैं
முன்னர் கூறிய பர்வத்திற்குப் பின் வரிசையாக பகவத்கீதாபர்வம், அதன் பின் பீஷ்மவதப் பர்வம், பின்னர் துரோணாபிஷேகப் பர்வம், அதன் பின் சம்ஶப்தக வதப் பர்வம் கூறப்படுகிறது।
Verse 69
अभिमन्युवध: पर्व प्रतिज्ञापर्व चोच्यते । जयद्रथवध: पर्व घटोत्कचवधस्तत:,इसके बाद अभिमन्युवधपर्व, प्रतिज्ञापर्व, जयद्रथवधपर्व और घटोत्कचवधपर्व हैं
அதன்பின் அபிமன்யுவதப் பர்வம், பின்னர் பிரதிஞ்ஞாபர்வம், அதன் பின் ஜயத்ரதவதப் பர்வம், அதன் பின் கடோத்கசவதப் பர்வம் எனக் கூறப்படுகிறது।
Verse 70
ततो द्रोणवध: पर्व विज्ञेयं लोमहर्षणम् । मोक्षो नारायणास्त्रस्य पर्वानन्तरमुच्यते,फिर रोंगटे खड़े कर देनेवाला द्रोणवधपर्व जानना चाहिये। तदनन्तर नारायणास्त्रमोक्षपर्व कहा गया है
அதன்பின் மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் துரோணவதப் பர்வம் அறியத்தக்கது. அதன் பின் நாராயணாஸ்திரமோட்சப் பர்வம் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 71
कर्णपर्व ततो ज्ञेयं शल्यपर्व ततः परम् । ह्नदप्रवेशनं पर्व गदायुद्धमत: परम्,फिर कर्णपर्व और उसके बाद शल्यपर्व है। इसी पर्वमें हृदप्रवेश और गदायुद्धपर्व भी हैं
அதன்பின் கர்ணப் பர்வம், அதன் பின் சல்யப் பர்வம் அறியத்தக்கது. பின்னர் ‘ஏரிக்குள் நுழைவு’ பர்வம், அதன் பின் ‘கதாயுத்தம்’ பர்வம் வருகிறது।
Verse 72
सारस्वतं ततः पर्व तीर्थवंशानुकीर्तनम् । अत ऊर्ध्व॑ सुबीभत्सं पर्व सौप्तिकमुच्यते,तदनन्तर सारस्वतपर्व है, जिसमें तीर्थों और वंशोंका वर्णन किया गया है। इसके बाद है अत्यन्त बीभत्स सौप्तिकपर्व
அதன்பின் சாரஸ்வதப் பர்வம்; அதில் தீர்த்தங்களும் வம்சங்களும் விரிவாகப் பாடப்படுகின்றன. அதன் பின் மிகக் கொடூரமான சௌப்திகப் பர்வம் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 73
ऐषीकं पर्व चोद्दिष्टमत ऊर्ध्व सुदारुणम् जलप्रदानिकं पर्व स्त्रीविलापस्तत: परम्,इसके बाद अत्यन्त दारुण ऐषीकपर्वकी कथा है। फिर जलप्रदानिक और स्त्रीविलापपर्व आते हैं
அதன்பின் மிகக் கொடூர நிகழ்வுகள் நிறைந்த ஐஷீகப் பர்வம் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதன் பின் நீர்தர்ப்பணத்தைச் சொல்லும் ஜலப்ரதானிகப் பர்வமும், அதன் அடுத்ததாக பெண்களின் கருணைமிகு அழுகுரலால் நிறைந்த ஸ்த்ரீவிலாபப் பர்வமும் வருகின்றன.
Verse 74
भ्राद्धपर्व ततो ज्ञेयं कुरूणामौर्ध्वदेहिकम् । चार्वाकनिग्रह: पर्व रक्षसो ब्रह्म॒रूपिण:
அதன்பின் ஸ்ராத்தப் பர்வம் அறியப்பட வேண்டும்; அதில் இறந்த கௌரவர்களின் ஔர்த்வதேஹிகக் கிரியைகள் விவரிக்கப்படுகின்றன. அதன் பின் பிராமண வேடம் பூண்ட ராக்ஷசன் சார்வாகனை அடக்குதல் பற்றிய பர்வம் வருகிறது.
Verse 75
आभिषेचनिकं पर्व धर्मराजस्य धीमत: । प्रविभागो गृहाणां च पर्वोक्ते तदनन्तरम्,तदनन्तर धर्मबुद्धिसम्पन्न धर्मराज युधिष्ठिरके अभिषेकका पर्व है तथा इसके पश्चात् गृहप्रविभागपर्व है
அதன்பின் தர்மபுத்தியால் நிறைந்த ஞானமிகு தர்மராஜ யுதிஷ்டிரனின் அரசாபிஷேகத்தைச் சொல்லும் ஆபிஷேசனிகப் பர்வம் கூறப்படுகிறது. அதன் அடுத்ததாக இல்லங்களின் பிரிவும் ஒதுக்கீடும் பற்றிய பர்வம் வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 76
शान्तिपर्व ततो यत्र राजधर्मानुशासनम् | आपद्धर्मश्न पर्वोक्त मोक्षधर्मस्ततः परम्,इसके बाद शान्तिपर्व प्रारम्भ होता है; जिसमें राजधर्मानुशासन, आपद्धर्म और मोक्षधर्मपर्व हैं
அதன்பின் சாந்திப் பர்வம் வருகிறது; அதில் அரசதர்மத்தின் ஒழுங்குமுறை போதிக்கப்படுகிறது. அதில் ஆபத்துக் கால தர்மம் (ஆபத்தர்மம்) பற்றிய பர்வமும் கூறப்படுகிறது; அதன் பின் மோக்ஷதர்ம உபதேசம் வருகிறது.
Verse 77
शुकप्रश्नाभिगमन ब्रह्म॒प्रश्नानुशासनम् । प्रादुर्भावश्व दुर्वास: संवादश्वैव मायया,फिर शुकप्रश्नाभिगमन, ब्रह्मप्रश्नानुशासन, दुर्वासाका प्रादुर्भाव और मायासंवादपर्व हैं
பின்னர் சுகரின் கேள்விகளுடன் தொடர்புடைய அணுகல் (அபிகமன) பர்வம், பிரஹ்மா தொடர்பான கேள்விகளுக்கான உபதேசம், துர்வாச முனிவரின் தோற்றம், மேலும் மாயையுடன் நிகழும் உரையாடல் பர்வம்—இவை அனைத்தும் வருகின்றன.
Verse 78
ततः पर्व परिज्ञेयमानुशासनिकं परम् | स्वर्गारोहणिकं चैव ततो भीष्मस्य धीमत:,इसके बाद धर्माधर्मका अनुशासन करनेवाला आनुशासनिकपर्व है, तदनन्तर बुद्धिमान् भीष्मजीका स्वर्गारोहणपर्व है
அதன்பின் தர்மம்–அதர்மம் குறித்து உபதேசம் அளிக்கும் உயர்ந்த ‘ஆனுஷாசனிகப் பர்வம்’ அறியத்தக்கது. அதன் பின் ஞானமிக்க பீஷ்மரின் விண்ணேற்றத்தை உரைக்கும் ‘ஸ்வர்காரோஹணிகப் பர்வம்’ வருகிறது.
Verse 79
ततो<5श्वमेधिकं पर्व सर्वपापप्रणाशनम् । अनुगीता ततः पर्व ज्ञेयमध्यात्मवाचकम्,अब आता है आश्वमेधिकपर्व, जो सम्पूर्ण पापोंका नाशक है। उसीमें अनुगीतापर्व है, जिसमें अध्यात्मज्ञानका सुन्दर निरूपण हुआ है
அதன்பின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகக் கூறப்படும் ‘அஷ்வமேதிகப் பர்வம்’ வருகிறது. அதனுள் ‘அனுகீதாப் பர்வம்’ அறியத்தக்கது; அது ஆத்மஞானம், ஆன்மிக உபதேசத்தை விளக்குகிறது.
Verse 80
पर्व चाश्रमवासाख्य॑ पुत्रदर्शनमेव च । नारदागमनं पर्व ततः: परमिहोच्यते,इसके बाद आश्रमवासिक, पुत्रदर्शन और तदनन्तर नारदागमनपर्व कहे गये हैं
அதன்பின் ‘ஆஷ்ரமவாச’ எனப்படும் பர்வம், பின்னர் ‘புத்ரதரிசனம்’; அதன் பின் ‘நாரதாகமனப் பர்வம்’—இங்கே அடுத்த நிகழ்வாக அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 81
इसके बाद है अत्यन्त भयानक एवं दारुण मौसलपर्व। तत्पश्चात् महाप्रस्थानपर्व और स्वर्गारोहण-पर्व आते हैं
அதன்பின் மிகுந்த அச்சமூட்டும் கொடுமையுமிக்க ‘மௌசலப் பர்வம்’ வருகிறது. அதன் பின் ‘மஹாப்ரஸ்தானப் பர்வம்’ மற்றும் ‘ஸ்வர்காரோஹணப் பர்வம்’ வருகின்றன.
Verse 82
हरिवंशस्तत: पर्व पुराणं खिलसंज्ञितम् विष्णुपर्व शिशोश्षचर्या विष्णो: कंसवधस्तथा
அதன்பின் ‘ஹரிவம்சப் பர்வம்’ வருகிறது; அது ‘கில’ (இணைப்பு/பரிசிஷ்டம்) புராணம் என அழைக்கப்படுகிறது. அதில் ‘விஷ்ணுபர்வம்’, விஷ்ணு (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அவர்களின் பாலலீலைகள், மேலும் கம்சவதம் ஆகியவை உரைக்கப்படுகின்றன.
Verse 83
मौसल पर्व चोद्िष्टं ततो घोरं सुदारुणम् । महाप्रस्थानिकं पर्व स्वर्गारोहणिकं तत:
அதன்பின் மௌசலப் பர்வம் கூறப்படுகிறது—அது மிகக் கொடுமையும் பயங்கரமும். அதன் பின் மகாப்ரஸ்தானிகப் பர்வம், பின்னர் ஸ்வர்காரோஹணிகப் பர்வம் வருகின்றன. கில (உப) பகுதிகளில் பவிஷ்யப் பர்வமும் குறிப்பிடப்படுகிறது—மிகப் பெரியதும் அதிசயமானதும் ஆன சேர்க்கை. இவ்வாறு மகாத்மா வ்யாசர் நூறு பர்வங்களின் முழுத் தொகுப்பையும் உரைத்தார்.
Verse 84
यथावत् सूरपुत्रेण लौमहर्षणिना ततः । उक्तानि नैमिषारण्ये पर्वाण्यष्टादशैव तु
பின்னர் சூதபுத்திரன் லோமஹர்ஷணன், முறையாக நைமிஷாரண்யத்தில் மகாபாரதத்தின் பதினெட்டு பர்வங்களையும் உரைத்தான். அதாவது வ்யாசரின் இயற்றல் நிறைவுற்ற பின், அது பதினெட்டு பிரிவுகளாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, கூடியிருந்த ரிஷிகளின் முன்னிலையில் நெறிப்படியாகவும் துல்லியமாகவும் பரம்பரையாகப் பரப்பப்பட்டது—புனித வரலாற்றைச் சரியாகக் காக்கும் அறநெறியை வலியுறுத்தி.
Verse 85
समासो भारतस्यायमत्रोक्त: पर्वसंग्रह: । पौष्यं पौलोममास्तीकमादिरंशावतारणम्
இங்கே மகாபாரதத்தின் பர்வங்களின் சுருக்கத் தொகுப்பு கூறப்படுகிறது. ஆதிபர்வத்தில் பௌஷ்யம், பௌலோமம், ஆஸ்தீகம்; தெய்வீக அಂசங்களின் ஆதியவதரண வரலாறு; மேலும் மயதானவனின் தரிசன நிகழ்வு ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 86
सम्भवो जतुवेश्माख्यं हिडिम्बबकयोर्वध: । तथा चैत्रर॒थं देव्या: पाज्चाल्याश्व॒ स्वयंवर:
சம்பவம், ‘ஜதுவேஷ்ம’ (லாக்ஷாகிருஹம்) எனப்படும் நிகழ்வு, ஹிடிம்பன் மற்றும் பக்கன் வதம்; அதுபோல சைத்ரரத நிகழ்வும், தேவி பாஞ்சாலியின் ஸ்வயம்வரமும் (ஆதிபர்வத்தில்) கூறப்படுகின்றன.
Verse 87
क्षात्रधर्मेण निर्जित्य ततो वैवाहिकं स्मृतम् । विदुरागमनं चैव राज्यलम्भस्तथैव च
க்ஷாத்ரதர்மப்படி வென்று, அதன் பின் திருமணச் சடங்கு கூறப்படுகிறது; மேலும் விதுரரின் வருகையும், அதுபோல அரசுரிமை அடைதலும் (கூறப்படுகின்றன).
Verse 88
वनवासोडर्जुनस्यापि सुभद्राहरणं तत: । हरणाहरणं चैव दहनं खाण्डवस्य च
அர்ஜுனனின் வனவாசமும் கூறப்படுகிறது; அதன் பின் சுபத்ரா-ஹரணம், ஹரண-பிரதிஹரணம் (அபகரிப்பு மற்றும் மீட்பு), மேலும் காண்டவ வனத்தின் தகனமும் கூறப்படுகிறது.
Verse 89
पौष्ये पर्वणि माहात्म्यमुत्तड़कस्योपवर्णितम्,पौष्यपर्वमें उत्तंकके माहात्म्यका वर्णन है। पौलोमपर्वमें भूगुवंशके विस्तारका वर्णन है। आस्तीकपर्वमें सब नागों तथा गरुड़की उत्पत्तिकी कथा है
பௌஷ்யப் பர்வத்தில் உத்தங்கனின் மஹிமை கூறப்படுகிறது. பௌலோமப் பர்வத்தில் ப்ருகு வம்சத்தின் விரிவு விளக்கப்படுகிறது. ஆஸ்தீகப் பர்வத்தில் எல்லா நாகங்களின் மற்றும் கருடனின் தோற்றக் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 90
पौलोमे भृगुवंशस्य विस्तार: परिकीर्तित: । आस्तीके सर्वनागानां गरुडस्य च सम्भव:
பௌலோமப் பர்வத்தில் ப்ருகு வம்சத்தின் விரிவு கூறப்படுகிறது. ஆஸ்தீகப் பர்வத்தில் எல்லா நாகங்களின் மற்றும் கருடனின் தோற்றக் கதை சொல்லப்படுகிறது.
Verse 91
क्षीरोदमथनं चैव जन्मोच्चै:अ्रवसस्तथा । यजत: सर्पसत्रेण राज्ञ: पारीक्षितस्थ च
இங்கே பாற்கடல் மத்தனம் மற்றும் உச்சைஃஸ்ரவஸ் குதிரையின் பிறப்பும் கூறப்படுகிறது; மேலும் பாரீக்ஷித அரசனின் சர்ப்பஸத்ர யாகத்தில் இக்கதைகளும் உரைக்கப்படுகின்றன.
Verse 92
कथेयमभिनिर्वत्ता भरतानां महात्मनाम् | विविधा: सम्भवा राज्ञामुक्ता: सम्भवपर्वणि
இந்தக் கதை பரத வம்சத்தின் மகாத்ம அரசர்களைச் சார்ந்து உருவானது. சம்பவப் பர்வத்தில் அரசர்களின் பலவகை பிறப்புக் குறிப்புகள் உரைக்கப்படுகின்றன.
Verse 93
अन््येषां चैव शूराणामृषेद्वैपायनस्य च । अंशावतरणं चात्र देवानां परिकीर्तितम्
இங்கே மற்ற வீரர்களின் பிறப்பும், முனிவர் த்வைபாயனன் (வியாசர்) பிறப்பும் கூறப்படுகின்றன. இதே இடத்தில் தேவர்களின் ‘அம்சாவதாரம்’—தேவஅம்சமாக உலகில் தோன்றுதல்—என்ற கோட்பாடும் அறிவிக்கப்படுகிறது; ஆகவே பின்வரும் நிகழ்வுகள் மனித வரலாறாக இருந்தாலும் தெய்வ ஒழுங்கும் அறநெறியும் வடிவமைத்த ஓட்டமாகத் தோன்றுகின்றன.
Verse 94
दैत्यानां दानवानां च यक्षाणां च महौजसाम् । नागानामथ सर्पाणां गन्धर्वाणां पतत्त्रिणाम्
இங்கே தைத்தியர்-தானவர், பேரொளி கொண்ட யக்ஷர், நாகர் மற்றும் பாம்புகள், கந்தர்வர், பறவைகள் ஆகிய பல வலிமைமிக்க உயிர்களின் தோற்றம் கூறப்படுகிறது. இதே பகுதியில், பரம தவசியாகிய மகரிஷி கண்வரின் ஆசிரமத்தில் அரசன் துஷ்யந்தனால் சகுந்தலையின் கருவில் பரதன் பிறந்த கதைவும் சொல்லப்படுகிறது; அந்த மகாத்மா பரதனின் பெயராலேயே இந்த வம்சம் உலகில் ‘பாரத’ வம்சமாகப் புகழ்பெற்றது.
Verse 95
अन््येषां चैव भूतानां विविधानां समुद्धव: । महर्षेराश्रमपदे कण्वस्य च तपस्विन:
இங்கே மற்ற பலவகை உயிர்களின் பல்வகைத் தோற்றங்களும் கூறப்படுகின்றன. பரம தவசியாகிய மகரிஷி கண்வரின் ஆசிரமப் பகுதியில் துஷ்யந்தனால் சகுந்தலையின் கருவில் பரதன் பிறந்த வரலாறும் இங்கேயே சொல்லப்படுகிறது; அந்த மகாத்மா பரதனின் பெயராலேயே இந்த வம்சம் உலகில் ‘பாரத’ எனப் புகழ்பெற்றது.
Verse 96
शकुन्तलायां दुष्यन्ताद् भरतश्नापि जज्ञिवान् यस्य लोकेषु नाम्नेदं प्रथितं भारतं कुलम्
சகுந்தலையின் கருவில் அரசன் துஷ்யந்தனால் பரதனும் பிறந்தான்—அவனுடைய பெயராலேயே இந்தக் குலம் உலகங்களில் ‘பாரத’ குலம் எனப் புகழ்பெற்றது. இதே பகுதியில் தைத்தியர்-தானவர், யக்ஷர், நாகர்-பாம்புகள், கந்தர்வர், பறவைகள் முதலிய வலிமைமிக்க உயிர்களின் தோற்றமும், மகரிஷி கண்வரின் ஆசிரமத்தில் பரதன் பிறந்த கதையும் கூறப்படுகின்றன; இதனால் வம்சப் புகழ் அறநெறி கொண்ட அரசாட்சியிலும் புனித வம்சவரிசையிலும் நிலைபெறுகிறது.
Verse 97
वसूनां पुनरुत्पत्तिर्भागीरथ्यां महात्मनाम् | शान्तनोर्वेश्मनि पुनस्तेषां चारोहणं दिवि
அதன்பின், பாகீரதியாகிய கங்கையின் கருவில் மகாராஜா சாந்தனுவின் இல்லத்தில் மகாத்மா வசுக்கள் மீண்டும் பிறந்ததையும், விதிக்கப்பட்ட காலம் நிறைவேறிய பின் அவர்கள் மீண்டும் விண்ணுலகிற்கு ஏறிச் சென்றதையும் விவரிக்கிறது.
Verse 98
तेजों5शानां च सम्पातो भीष्मस्याप्यत्र सम्भव: | राज्यान्निवर्तनं तस्य ब्रह्मचर्यव्रते स्थिति:
இங்கேயே வசுக்களின் தேஜஸின் அंशமாகப் பிறந்த பீஷ்மரின் அவதார-பிறப்புக் கதை கூறப்படுகிறது. அரச இன்பங்களிலிருந்து அவர் விலகியது, ஆயுள் முழுதும் பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்திருப்பதற்கான உறுதியான சங்கல்பம், அந்தப் பிரதிஞ்ஞையை அசையாமல் காத்தது—தியாகமும் தர்மநிஷ்டையும் எனும் நெறியாதர்சமாக இங்கு விளக்கப்படுகிறது.
Verse 99
प्रतिज्ञापालनं चैव रक्षा चित्राड्भदस्य च | हते चित्राड्दे चैव रक्षा भ्रातुर्यवीयस:
பிரதிஞ்ஞையைப் பேணுதல், சித்ராங்கதனைப் பாதுகாத்தல்; மேலும் சித்ராங்கதன் கொல்லப்பட்டபின் இளைய சகோதரனையும் பாதுகாத்தல்—இதுவும் இங்கே கூறப்படுகிறது.
Verse 100
विचित्रवीर्यस्य तथा राज्ये सम्प्रतिपादनम् । धर्मस्य नृषु सम्भूतिरणीमाण्डव्यशापजा
அதேபோல் விசித்ரவீர்யனை முறையாக அரசாட்சியில் அமர்த்துதல்; மேலும் அணீமாண்டவ்யரின் சாபத்தால் தர்மன் மனிதர்களிடையே (விதுரராக) பிறந்தமை—இதுவும் இங்கே கூறப்படுகிறது.
Verse 101
कृष्णद्वैपायनाच्चैव प्रसूतिर्वरदानजा । धृतराष्ट्रस्य पाण्डोश्व॒ पाण्डवानां च सम्भव:
மேலும் கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வியாசன்) அருளிய வரத்தால் ஏற்பட்ட பிறப்பின் வழி திருதராஷ்டிரனும் பாண்டுவும் பிறந்தமை; அதன்பின் பாண்டவர்களின் தோற்றக் கதை—இதுவும் இங்கே கூறப்படுகிறது.
Verse 102
वारणावततयात्रायां मन्त्रो दुर्योधनस्य च । कूटस्य धार्तराष्ट्रेण प्रेषणं पाण्डवान् प्रति
வாரணாவதப் பயணச் சூழலில் துரியோதனனின் இரகசிய ஆலோசனை; மேலும் தார்த்தராஷ்டிரர் தரப்பால் பாண்டவர்களுக்கு எதிராக சூழ்ச்சியறிந்த ஒருவனை அனுப்பிய நிகழ்வு—இங்கே விவரிக்கப்படுகிறது.
Verse 103
हितोपदेशश्न पथि धर्मराजस्य धीमत: । विदुरेण कृतो यत्र हितार्थ म्लेच्छभाषया
லாக்ஷாகிருஹதாஹப் பர்வத்தில் வாரணாவதப் பயணச் சூழலில் துரியோதனனின் மறைச் சதி விவரிக்கப்படுகிறது; பாண்டவர்களிடம் சூழ்ச்சியறிந்த புரோசனனை அனுப்பிய நிகழ்வும் கூறப்படுகிறது. அந்தப் பாதையிலேயே விதுரர், ஞானமிகு தர்மராஜன் (யுதிஷ்டிரன்) நலனுக்காக ‘ம்லேச்ச’ மொழிச் சங்கேதத்தில் உபதேசம் செய்தார்—துரோகத்திலிருந்து பாண்டவர்களை காக்கும் தர்மமும் நடைமுறையும் சேர்ந்த மறை எச்சரிக்கையாக அது அமைந்தது.
Verse 104
विदुरस्य च वाक्येन सुरज्रोपक्रमक्रिया । निषाद्या: पज्चपुत्राया: सुप्ताया जतुवेश्मनि
விதுரரின் சொல்லின்படி மறைச் சுரங்கம் தோண்டும் பணி தொடங்கப்பட்டது. அதே ஜதுவேஷ்மம் (லாக்ஷாகிருஹம்) இல் ஐந்து மகன்களுடன் உறங்கிய ஒரு நிஷாதப் பெண்ணும் தீயில் கருகி இறந்தாள்; புரோசனனும் அங்கேயே அழிந்தான்—என்று கதை கூறப்படுகிறது. இதனால் காலத்துக்கேற்ற ஞானமிகு எச்சரிக்கை தர்மநெறியோரைக் காக்கும்; ஆனால் சூழ்ச்சிப் அரசியலின் வன்முறை நிரபராதிகள்மீதும் துயர நிழலை வீசுகிறது என்பதும் வெளிப்படுகிறது.
Verse 105
पुरोचनस्य चात्रैव दहनं सम्प्रकीर्तितम् । पाण्डवानां वने घोरे हिडिम्बायाश्व दर्शनम्
இங்கே புரோசனன் எரிந்து அழிந்த நிகழ்வும் கூறப்படுகிறது; மேலும் பாண்டவர்கள் கொடிய காட்டுப் பாதையில் செல்லும்போது ஹிடிம்பாவைச் சந்தித்தனர் என்பதும் சொல்லப்படுகிறது. லாக்ஷாகிருஹச் சூழ்ச்சியால் எழுந்த அபாயத்தில் விதுரரின் நெறி தர்மப் பக்கத்தைக் காத்தது; அதன் பின் அரசியல் அச்சத்திலிருந்து வனவாசச் சோதனைகளுக்கு கதை நகர்ந்து, துணிவும் பலவீனரைப் பாதுகாப்பதும் மையமாகிறது.
Verse 106
तत्रैव च हिडिम्बस्य वधो भीमान्महाबलात् । घटोत्कचस्य चोत्पत्तिरत्रैव परिकीर्तिता
இங்கே மகாபலன் பீமன் ஹிடிம்பனை வதைத்ததும், அதேபோல் கடோத்கசன் பிறந்ததும் கூறப்படுகிறது. வனவாசத்தில் கொடிய வன்முறையாளர்களை அகற்றவும், பலவீனரைப் பாதுகாக்கவும், வீரத்தை தர்மத்திற்கேற்பப் பயன்படுத்த வேண்டியதைக் கதை வெளிப்படுத்துகிறது; மேலும் அந்தச் சந்திப்பிலிருந்து எதிர்காலத் துணையொருவன் தோன்றியதையும் சுட்டுகிறது.
Verse 107
महर्षेर्दर्शन॑ं चैव व्यासस्यामिततेजस: । तदाज्ञयैकचक्रायां ब्राह्मणस्य निवेशने
அளவிலா ஒளியுடைய மகரிஷி வியாசரின் மங்களகரமான தரிசனம் கூறப்படுகிறது; அவரது ஆணைப்படி பாண்டவர்கள் ஏகசக்ரா நகரில் ஒரு பிராமணன் இல்லத்தில் மறைவாகத் தங்கியதையும் விவரிக்கிறது. அங்கே மறைவாழ்வில் இருந்தபோது அவர்கள் மனிதனை உண்ணும் பாகாசுரனை வதைத்தனர்; இதனால் நகர மக்கள் பெரிதும் வியந்து, அச்சம் நீங்கியது—நிர்பந்த நிலையிலும் துன்புறுவோரைக் காப்பதும், தன்னடக்கமும் தர்மத்தோடு ஒத்துச் செல்லும் என்பதை இது காட்டுகிறது.
Verse 108
अज्ञातचर्यया वासो यत्र तेषां प्रकीर्तित: । बकस्य निधन चैव नागराणां च विस्मय:
இங்கே அவர்கள் அஞ்ஞாதசர்யையுடன் (மறைவாக) வாழ்ந்த இடம் கூறப்படுகிறது; மேலும் பகாசுரன் வதமும்—அது நகரமக்களுக்கு பேராச்சரியமாக அமைந்தது.
Verse 109
सम्भवश्वैव कृष्णाया धृष्टद्युम्नस्य चैव ह । ब्राह्मणात् समुपश्रुत्य व्यासवाक्यप्रचोदिता:
அதன்பின் கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) மற்றும் த்ருஷ்டத்யும்னன் பிறப்புக் குறிப்பு கூறப்படுகிறது. ஒரு பிராமணன் வாயிலாக இதைக் கேட்ட பாண்டவர்கள், மகரிஷி வியாசரின் வாக்கால் தூண்டப்பட்டு, ஆர்வம் நிறைந்த மனத்துடன் சுயம்வரத்தை காண பாஞ்சால தேசத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.
Verse 110
द्रौपदी प्रार्थयन्तस्ते स्वयंवरदिदृक्षया । पज्चालानभितो जममुर्यत्र कौतूहलान्विता:
த்ரௌபதியைப் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தாலும், சுயம்வரத்தை காண வேண்டும் என்ற ஆவலாலும், ஆர்வம் நிறைந்தவர்களாக அவர்கள் பாஞ்சால தேசத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.
Verse 111
अड्भारपर्ण निर्जित्य गड़्ाकूले<र्जुनस्तदा । सख्यं कृत्वा ततस्तेन तस्मादेव च शुश्रुवे
அப்போது அர்ஜுனன் கங்கைத் துறையில் அங்காரபர்ணன் என்ற கந்தர்வனை வென்று, அவனுடன் நட்பு கொண்டான்; மேலும் அவனிடமிருந்தே சிறந்த ஆக்யானங்களை கேட்டான்.
Verse 112
तापत्यमथ वासिष्ठमौर्व चाख्यानमुत्तमम् । भ्रातृभि: सहित: सर्वे: पजड्चालानभितो ययौ
அப்போது (அர்ஜுனன்) தாபதி, வசிஷ்டன், அவுர்வன் ஆகியோரின் சிறந்த ஆக்யானங்களை கேட்டான்; பின்னர் எல்லா சகோதரர்களுடனும் பாஞ்சால தேசத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
Verse 113
पाञ्चालनगरे चापि लक्ष्यं भित्त्ता धनंजय: । द्रौपदी लब्धवानत्र मध्ये सर्वमहीक्षिताम्
பாஞ்சால நகரில் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) இலக்கைத் துளைத்து, அங்கேயே—பூமியெங்கும் இருந்து வந்த அரசர்கள் நிரம்பிய சபையின் நடுவில்—த்ரௌபதியைப் பெற்றான். திறமையின் பொது சோதனையும் தன்னடக்கமும் அரசியல் கூட்டிணைப்பைத் தீர்மானிக்கும் கருவிகளாகின்றன; நீதியுடனான நோக்கத்தோடு இணைந்த வீரத்தால் அரசியல்-நெறி ஒழுங்கு மறுவடிவம் பெறுகிறது என்பதையே இந்நிகழ்வு எடுத்துரைக்கிறது.
Verse 114
भीमसेनार्जुनौ यत्र संरब्धान् पृथिवीपतीन् । शल्यकर्णो च तरसा जितवन्तौ महामृथे
இவ்விடத்தில் நினைவுகூரப்படுகிறது: பெரும்போரின் நடுவே பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் ஆயுதம் எடுத்துக் கொந்தளித்த அரசர்களை விரைவில் வென்று, தம் வீரத்தால் சல்யனையும் கர்ணனையும் தோற்கடித்தனர். அரசசபைகளில் கட்டுப்பாடற்ற கோபமும் அகந்தையும் மோதலை உருவாக்கும்; ஆனால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வலிமையும் உறுதியான தீர்மானமும் தாக்குதலின் முன் ஒழுங்கை மீட்டுத் தர்மநடையை நிலைநிறுத்தும் என்பதே இக்கதை கூறுகிறது.
Verse 115
दृष्टवा तयोश्व तद्वीर्यमप्रमेयममानुषम् । शड्कमानीौ पाण्डवांस्तान् रामकृष्णौ महामती
பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் வெளிப்படுத்திய அளவிடமுடியாத, மனிதர்க்கு அப்பாற்பட்ட வீரத்தைப் பார்த்து, தெளிந்த மதியுடைய பலராமனும் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும்—இவர்கள் பாண்டவர்களே என ஐயமுற்றனர். அந்த ஐயத்தால் தூண்டப்பட்டு அவர்கள் இருவரும் குயவனின் வீட்டிற்கு சென்று அவர்களைச் சந்தித்தனர். பின்னர் த்ருபதன், ‘ஐந்து பாண்டவர்களுக்கு ஒரே மனைவி எவ்வாறு?’ என்ற அபூர்வ நிலைமையில் மரியாதை மற்றும் தர்மம் குறித்து ஆலோசனை தொடங்கினான்.
Verse 116
जग्मतुस्तै: समागन्तुं शालां भार्गववेश्मनि । पञज्चानामेकपत्नीत्वे विमर्शो द्रपदस्य च
அப்போது அவர்கள் இருவரும் அவர்களைச் சந்திக்க பார்கவனின் இல்லத்திலுள்ள மண்டபத்திற்குச் சென்றனர். அதன் பின் அரசன் த்ருபதனும் ‘ஐந்து சகோதரர்களுக்கு ஒரே மனைவி’ என்ற கேள்வியைப் பற்றி ஆலோசனையில் ஈடுபட்டான்; ஏனெனில் அபூர்வ சூழ்நிலைகளில் மரியாதையும் தர்மமும் நுண்ணறிவுடன் ஆராயப்பட வேண்டியவை.
Verse 117
पज्चेन्द्राणामुपाख्यानमत्रैवाद्धुतमुच्यते । द्रौपद्या देवविहितो विवाहश्नाप्यमानुष:
இங்கேயே ஐந்து இந்திரர்களின் அதிசய உபகதை கூறப்படுகிறது; மேலும் த்ரௌபதியின் தேவவிதியான திருமணமும்—மனித வழக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாயினும் அபூர்வமானதாய்—விளக்கப்படுகிறது. இந்த மணவிழா-அத்தியாயத்தில், சமூக நெறிகளைச் சவாலிடும் நிகழ்வையும் உயர்ந்த தெய்வ விதியின் மூலம் தர்மநிலைப்படுத்தலாகக் காட்டி, சிந்தனைக்கு அழைக்கிறது நூல்.
Verse 118
क्षत्तुश्न धृतराष्ट्रेण प्रेषणं पाण्डवान् प्रति । विदुरस्य च सम्प्राप्तिर्दर्शन॑ केशवस्य च
அதன்பின் திருதராஷ்டிரன் பாண்டவர்களிடம் க்ஷத்தா விதுரரை அனுப்பினான். விதுரர் அங்கு வந்து பாண்டவர்களைச் சந்தித்தார்; அவர்களுக்கு கேசவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) தரிசனமும் கிடைத்தது.
Verse 119
खाण्डवप्रस्थवासश्न तथा राज्यार्धथसर्जनम् । नारदस्याज्ञया चैव द्रौपद्या: समयक्रिया
அதன்பின் பாண்டவர்கள் காஂடவப்ரஸ்தம் (இந்திரப்ரஸ்தம்) இல் வாழ்ந்தது, திருதராஷ்டிரன் அவர்களுக்கு அரை அரசை அளித்தது, மேலும் நாரதரின் ஆணைப்படி த்ரௌபதியிடம் வருகை-போகைக்கு காலநியமம் நிறுவப்பட்டது என்பவை கூறப்படுகின்றன.
Verse 120
सुन्दोपसुन्दयोस्तद्वदाख्यानं परिकीर्तितम् । अनन्तरं च द्रौपद्या सहासीनं युधिछ्िरम्
இவ்விடத்தில் சுந்தன்-உபசுந்தன் கதையும் கூறப்படுகிறது. அதன் பின்னர் ஒரு நாள் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் த்ரௌபதியுடன் அமர்ந்திருந்தான் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 121
अनुप्रविश्य विप्रार्थे फाल्गुनो गृह्य चायुधम् । मोक्षयित्वा गृहं गत्वा विप्रार्थ कृतनिश्चय:
ஒரு பிராமணனின் பொருட்டு பால்குணன் (அர்ஜுனன்) உள்ளே நுழைந்து ஆயுதங்களை எடுத்தான்; பிராமணனின் காரியத்தை நிறைவேற்றி வீட்டிற்கு மீண்டான்—உறுதியான தீர்மானத்துடன்.
Verse 122
समयं पालयन् वीरो वन यत्र जगाम ह । पार्थस्य वनवासे च उलूप्या पथि संगम:
ஒப்புக்கொண்ட காலநியமத்தைப் பேணிய அந்த வீரன் வனத்திற்குச் சென்றான். பார்தன் வனவாசத்தில் செல்லும் வழியில் உலூபியுடன் அவனுக்கு சந்திப்பு ஏற்பட்டது.
Verse 123
पुण्यतीर्थानुसंयानं बश्रुवाहनजन्म च । तत्रैव मोक्षयामास पठ्च सो5प्सरस: शुभा:
அர்ஜுனன் புனித தீர்த்தங்களுக்குத் தீர்த்தயாத்திரை செய்தான் என்று கூறப்படுகிறது. அதே காலத்தில் சித்ராங்கதையின் கர்ப்பத்தில் பப்ருவாஹனன் பிறந்தான். மேலும் அந்தப் பயணத்திலேயே தவமுடைய பிராமணனின் சாபத்தால் கிராஹம் (முதலை) வடிவில் சிக்கியிருந்த ஐந்து நற்ப்சரஸ்களுக்கு அர்ஜுனன் விடுதலை அளித்தான். பின்னர் பிரபாச தீர்த்தத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பார்த்தனும் (அர்ஜுனன்) சந்தித்த நிகழ்வு வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 124
शापाद् ग्राहत्वमापन्ना ब्राह्मणस्य तपस्विन: । प्रभासतीर्थे पार्थेन कृष्णस्य च समागम:
தவமுடைய பிராமணனின் சாபத்தால் அவர்கள் கிராஹத்துவம் (முதலை நிலை) அடைந்தனர். அதன் பின் பிரபாச தீர்த்தத்தில் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மற்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சந்தித்த நிகழ்வு வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 125
द्वारकायां सुभद्रा च कामयानेन कामिनी । वासुदेवस्यानुमते प्राप्ता चैव किरीटिना
த்வாரகையில் காமினியான சுபத்ரை காதல் வேகத்தால் ஈர்க்கப்பட்டாள்; வாசுதேவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அனுமதியுடன் கிரீடதாரி (அர்ஜுனன்) அவளைப் பெற்றான்.
Verse 126
गृहीत्वा हरणं प्राप्ते कृष्णे देवकिनन्दने । अभिमन्यो: सुभद्रायां जन्म चोत्तमतेजस:
திருமணச் செல்வம் (வரதட்சிணை) எடுத்துக்கொண்டு தேவகியின் நந்தனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பாண்டவர்களிடம் வந்தடைந்தபோது, சுபத்ரையின் கர்ப்பத்தில் மிகுந்த தேஜஸுடைய அபிமன்யு பிறந்தான்.
Verse 127
द्रौपद्यास्तनयानां च सम्भवो«नुप्रकीर्तित: । विहारार्थ च गतयो: कृष्णयोर्यमुनामनु
அதன்பின் த்ரௌபதியின் புதல்வர்களின் பிறப்பு வரிசையாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் விளையாட்டிற்காக யமுனைத் துறைக்குச் சென்ற நிகழ்வு வர்ணிக்கப்படுகிறது.
Verse 128
सम्प्राप्तिश्नक्रधनुषो: खाण्डवस्य च दाहनम् | मयस्य मोक्षो ज्वलनाद् भुजड़स्य च मोक्षणम्
இங்கே கூறப்படுகிறது—யமுனைத் துறையில் உலாவச் சென்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் சக்கரத்தையும் இந்திரனின் வில்லான காந்தீவத்தையும் எவ்வாறு பெற்றனர்; மேலும் காண்டவ வனத்தின் தகனம், தானவ மாயன் தீயிலிருந்து மீட்கப்பட்டமை, அந்தப் பெருந்தீயிலிருந்து ஒரு பாம்பு முழுமையாகத் தப்பியமை ஆகியனவும்।
Verse 129
महर्षेमन्दपालस्य शार्ड्र्या तनयसम्भव: । इत्येतदादिपर्वोक्त प्रथमं बहुविस्तरम्
அதன்பின் மகரிஷி மந்தபாலருக்கு ‘ஷார்ட்ரீ’ எனும் பறவையின் கருவிலிருந்து புதல்வர்கள் பிறந்த கதை கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு மிக விரிவான ஆதிபர்வத்தின் முதல் விளக்கம் நிறைவு பெறுகிறது என்று சுட்டப்படுகிறது।
Verse 130
अध्यायानां शते द्वे तु संख्याते परमर्षिणा । सप्तविंशतिरथ्याया व्यासेनोत्तमतेजसा,परमर्षि एवं परम तेजस्वी महर्षि व्यासने इस पर्वमें दो सौ सत्ताईस (२२७) अध्यायोंकी रचना की है
பரமரிஷி அத்தியாயங்களின் எண்ணிக்கையை இருநூறு எனக் கணித்தார்; மேலும் ஒளிமிக்க மகரிஷி வியாசர் இன்னும் இருபத்தேழு அத்தியாயங்களை இயற்றினார். ஆகவே இப்பர்வத்தில் மொத்தம் இருநூற்று இருபத்தேழு (२२७) அத்தியாயங்கள் உள்ளன।
Verse 131
अष्टौ श्लोकसहस्राणि अष्टौ श्लोकशतानि च । श्लोकाश्न चतुराशीतिर्मुनिनोक्ता महात्मना,महात्मा व्यास मुनिने इन दो सौ सत्ताईस (२२७) अध्यायोंमें आठ हजार आठ सौ चौरासी (८,८८४) श्लोक कहे हैं
மகாத்ம முனி வியாசர் இவ்விருநூற்று இருபத்தேழு (२२७) அத்தியாயங்களில் எட்டாயிரம், எட்டுநூறு, மேலும் எண்பத்துநான்கு—என மொத்தம் எட்டாயிரத்து எட்டுநூற்று எண்பத்துநான்கு (८,८८४) சுலோகங்களை உரைத்துள்ளார்।
Verse 132
द्वितीयं तु सभापर्व बहुवृत्तान्तमुच्यते । सभाक्रिया पाण्डवानां किड्कराणां च दर्शनम्
இரண்டாம் நூல் ‘சபாபர்வம்’ எனப்படுகிறது; இது பல நிகழ்வுகளால் நிறைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதில் பாண்டவர்களின் சபை அமைத்தல் மற்றும் சபைச் செயல்முறைகள், ‘கிங்கரர்’ எனப்படும் உயிர்களின் தோற்றம்/சந்திப்பு, தேவரிஷி நாரதர் லோகபாலர்களின் சபைகளை விவரித்தல், ராஜசூய யாகத்தின் தொடக்கம் மற்றும் ஜராசந்தன் வதை, கிரிவ்ரஜத்தில் சிறைப்பட்ட அரசர்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விடுவித்தல், மேலும் பாண்டவர்களின் திக் விஜயம்—இவை அனைத்தும் கூறப்பட்டுள்ளன।
Verse 133
लोकपालसभाख्यानं नारदाद् देवदर्शिन: । राजसूयस्य चारम्भो जरासन्धवधस्तथा
தேவர்தரிசி நாரதரிடமிருந்து கேட்ட உலகபாலர்களின் சபைகளின் வருணனை; மேலும் ராஜசூய யாகத்தின் தொடக்கம் மற்றும் ஜராசந்தன் வதை—இவை சபாபர்வத்தின் பொருள்கள்.
Verse 134
गिरिव्रजे निरुद्धानां राज्ञां कृष्णेन मोक्षणम् । तथा दिग्विजयोअ्चत्रैव पाण्डवानां प्रकीर्तित:
கிரிவ்ரஜத்தில் அடைக்கப்பட்டிருந்த அரசர்களை ஸ்ரீகிருஷ்ணர் விடுவித்தல்; மேலும் இதே இடத்தில் பாண்டவர்களின் திக்விஜயமும் கூறப்படுகிறது.
Verse 135
राज्ञामागमनं चैव सार्हणानां महाक्रतौ । राजसूये<र्घसंवादे शिशुपालवधस्तथा
மகாக்ரதுவான ராஜசூயத்தில் காணிக்கைகளுடன் அரசர்கள் வருகை; மேலும் அர்க்யம் அளிப்பதில் முதன்மை மரியாதை யாருக்கு என்ற விவாதத்தில் சிசுபாலன் வதை நிகழ்வும் (இதிலேயே) கூறப்படுகிறது.
Verse 136
यज्ञे विभूतिं तां दृष्टवा दुःखामर्षान्वितस्य च | दुर्योधनस्यावहासो भीमेन च सभातले
யாகத்தில் அந்தச் செல்வவளத்தைப் பார்த்து துயரும் பொறாமையும் கொண்ட துரியோதனன்; மேலும் சபைத் தரையில் பீமன் அவனை இகழ்ந்த நிகழ்வு—(இதுவும் கூறப்படுகிறது).
Verse 137
यत्रास्य मन्युरुदभूतो येन द्यूतमकारयत् । यत्र धर्मसुतं द्यूते शकुनि: कितवो5जयत्
அங்கே அவனுடைய கோபம் எழுந்தது; அதனால் அவன் சூதாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தான். மேலும் அதே சூதாட்டத்தில் வஞ்சக சூதன் சகுனி, தர்மசுதன் யுதிஷ்டிரனை வென்றான்.
Verse 138
यत्र द्यूतार्णवे मग्नां द्रौपदी नौरिवार्णवात् । धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञ: स्नुषां परमदु:खिताम्
கடலில் மூழ்கிய படகை ஒருவர் மீண்டும் இழுத்து மேலே எடுப்பதுபோல், சூதாட்டம் எனும் கடல்போன்ற பேராபத்தில் மூழ்கிய மிகுந்த துயருற்ற மருமகள் த்ரௌபதியை மகாப்ராஜ்ஞன் த்ருதராஷ்டிரன் மீட்டெடுத்தான். இந்த உவமை அரசனின் கடமையை உணர்த்துகிறது—பலவீனரைப் பாதுகாப்பதும், அரசகுலத்தை மூழ்கடிக்கும் அதர்மத்தை அடக்குவதும்।
Verse 139
तारयामास तांस््तीर्णान ज्ञात्वा दुर्योधनो नृपः । पुनरेव ततो द्यूते समाह्दयत पाण्डवान्
பாண்டவர்கள் அந்தப் பேராபத்திலிருந்து தப்பித்தனர் என்பதை அறிந்தும், அதே அழிவுப் பாதையில் பிடிவாதமாக இருந்த துரியோதனன் அவர்களை மீண்டும் சூதாட்டத்திற்கு அழைத்தான். பேராசையும் பகையும் தணியாதபோது, நெறி-சமூகப் பேரழிவிலிருந்து கிடைத்த மீட்பும் மீண்டும் மீண்டும் அதர்மத்தால் சிதைக்கப்படுகிறது; அதர்மத்தில் தொடர்ந்த ஈடுபாடு துரதிர்ஷ்டத்தைத் திட்டமிட்ட கொள்கையாக்குகிறது என்பதையே இது காட்டுகிறது।
Verse 140
जित्वा स वनवासाय प्रेषयामास तांस्तत: । एतत् सर्व सभापर्व समाख्यातं महात्मना,दुर्योधनने उन्हें जूएमें जीतकर वनवासके लिये भेज दिया। महर्षि व्यासने सभापर्वमें यही सब कथा कही है
துரியோதனன் சூதாட்டத்தில் அவர்களை வென்று, பின்னர் அவர்களை வனவாசத்திற்கு அனுப்பினான். இவை அனைத்தையும் மகாத்மா வியாசர் சபாபர்வத்தில் முழுமையாக எடுத்துரைத்துள்ளார்—வஞ்சகமும் அதர்மமும் கொண்டு பெற்ற வெற்றி நீதியான அரசாட்சியை அளிக்காது; அது தர்மநிஷ்டர்களுக்கு துன்பத்தைத் தரும், இறுதியில் அதர்மியின் அழிவையே விளைவிக்கும்।
Verse 141
अध्याया: सप्ततिरज्ञैयास्तथा चाष्टौ प्रसंख्यया । श्लोकानां द्वे सहस्ने तु पजच शलोकशतानि च
இந்தப் பர்வத்தில் அத்தியாயங்கள் எழுபதுடன் எட்டு—மொத்தம் எழுபத்தெட்டு (78) எனக் கணிக்கப்படுகின்றன. சுலோகங்கள் இரண்டு ஆயிரத்து ஐந்நூற்று பதினொன்று (2,511) என்று கூறப்படுகிறது. இதன் பின்னர் முக்கியமான வனபர்வம் தொடங்குகிறது।
Verse 142
श्लोकाश्नैकादश ज्ञेया: पर्वण्यस्मिन् द्विजोत्तमा: । अतः पर तृतीयं तु ज्ञेयमारण्यकं महत्
ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! இந்தப் பர்வத்தில் சுலோகப் பகுதிகள் (அல்லது பிரிவுகள்) பதினொன்று என அறியப்படுகின்றன. இதன் பின்னர் மூன்றாவது பெரிய பகுதி ‘ஆரண்யகம்’—அதாவது மகத்தான வனக் கதையகம்—என்று உணர வேண்டும்।
Verse 143
वनवासं प्रयातेषु पाण्डवेषु महात्मसु । पौरानुगमन चैव धर्मपुत्रस्य धीमत:
மகாத்மையான பாண்டவர்கள் வனவாசத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, நகரின் பல குடிமக்கள் ஞானமிகு தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனின் பின்னால் பின்னால் சென்றனர்.
Verse 144
अन्नौषधीनां च कृते पाण्डवेन महात्मना । द्विजानां भरणार्थ च कृतमाराधनं रवे:
உணவும் மருந்துப் புல்லுகளும் பெறுவதற்காகவும், சார்ந்திருந்த இருபிறப்பாளர்களை (த்விஜர்களை)ப் பேணுவதற்காகவும் மகாத்மையான பாண்டவன் சூரியனைக் கும்பிட்டான்.
Verse 145
धौम्योपदेशात् तिग्मांशुप्रसादादन्नसम्भव: । हित॑ च ब्रुवत: क्षत्तु: परित्यागोडम्बिकासुतात्
மகரிஷி தௌம்யரின் உபதேசத்தாலும், தீவிரக் கதிருடைய சூரியனின் அருளாலும், அன்னத்தின் ஆதாரம்—அக்ஷய பாத்திரம்—உண்டாயிற்று. இதற்கிடையில் நலமொழி கூறிய க்ஷத்தா விதுரனை அம்பிகையின் மகன் திருதராஷ்டிரன் விலக்கினான்.
Verse 146
त्यक्तस्य पाण्डुपुत्राणां समीपगमनं तथा । पुनरागमनं चैव धृतराष्ट्रस्य शासनात्
திருதராஷ்டிரனால் விலக்கப்பட்ட விதுரன் பாண்டு புதல்வர்களின் அருகே சென்று, பின்னர் திருதராஷ்டிரனின் ஆணையால் மீண்டும் திரும்பி வந்த நிகழ்வு கூறப்படுகிறது.
Verse 147
कर्णप्रोत्साहनाच्चैव धार्तराष्ट्रस्य दुर्मते: । वनस्थान् पाण्डवान् हन्तुं मन्त्रों दुर्योधनस्य च
கர்ணனின் தூண்டுதலால், திருதராஷ்டிரனின் தீயமதி மகன் துரியோதனன், வனத்தில் வாழும் பாண்டவர்களை கொல்ல இரகசியச் சூழ்ச்சி செய்தான்.
Verse 148
त॑ दुष्टभावं॑ विज्ञाय व्यासस्यागमन द्रुतम् । निर्याणप्रतिषेधश्व सुरभ्याख्यानमेव च
துரியோதனனின் தீய எண்ணத்தை உணர்ந்த மகரிஷி வியாசர் விரைந்து அங்கே வந்தார். துரியோதனன் பயணத்திற்கு புறப்பட வேண்டாமெனத் தடுத்தார்; இதே நிகழ்ச்சித் தொடர்பில் சுரபியின் ஆக்யானமும் கூறப்படுகிறது.
Verse 149
मैत्रेयागमन चात्र राज्ञश्नैवानुशासनम् । शापोत्सर्गश्न तेनैव राज्ञो दुर्योधनस्य च,मैत्रेय ऋषिने आकर राजा धृतराष्ट्रको उपदेश किया और उन्होंने ही राजा दुर्योधनको शाप दे दिया
இங்கே மைத்ரேய முனிவரின் வருகையும், அரசன் திருதராஷ்டிரனுக்கு அவர் அளித்த அறிவுரையும் கூறப்படுகிறது; மேலும் அதே முனிவர் அரசன் துரியோதனனுக்கு அளித்த சாபமும் விவரிக்கப்படுகிறது.
Verse 150
किर्मीरस्य वधश्चात्र भीमसेनेन संयुगे | वृष्णीनामागमश्चात्र पज्चालानां च सर्वश:
இப்பர்வத்தில் போரில் பீமசேனன் கீர்மீரனை வதைத்தான் என்பதும் கூறப்படுகிறது. மேலும் வ்ருஷ்ணியரும் முழு பாஞ்சாலரும் பாண்டவர்களிடம் வந்தனர்; பாண்டவர்கள் அவர்களனைவருடனும் உரையாடினர்.
Verse 151
श्रुत्वा शकुनिना द्ूते निकृत्या निर्जितांश्व॒ तान् । क्रुद्धस्यानुप्रशमनं हरेश्नैव किरीटिना
சகுனி சூதாட்டத்தில் வஞ்சகத்தால் பாண்டவர்களை வென்றான் என்று ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கேட்டவுடன் மிகுந்த கோபமுற்றார்; ஆனால் கிரீடம் தரித்த அர்ஜுனன் அவரை அமைதிப்படுத்தினான்.
Verse 152
परिदेवनं च पाज्चाल्या वासुदेवस्य संनिधौ | आश्चासनं च कृष्णेन दु:खार्ताया: प्रकीर्तितम्,द्रौपदी श्रीकृष्णके पास बहुत रोयी-कलपी। श्रीकृष्णने दुःखार्त द्रौपदीको आश्वासन दिया। यह सब कथा वनपर्वमें है
வாசுதேவரின் முன்னிலையில் பாஞ்சாலி புலம்பியதும் கூறப்படுகிறது; மேலும் துயரால் வாடிய த்ரௌபதிக்கு கிருஷ்ணன் அளித்த ஆறுதலும் விவரிக்கப்படுகிறது.
Verse 153
तथा सौभवधाख्यानमत्रैवोक्तं महर्षिणा । सुभद्राया: सपुत्राया: कृष्णेन द्वारकां पुरीम्
இங்கேயே மகரிஷி சௌபவதத்தின் வரலாறையும் உரைத்தார். மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சுபத்ரையை மகனுடன் துவாரகை நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
Verse 154
नयन द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नेन चैव ह । प्रवेश: पाण्डवेयानां रम्ये द्वैतववने तत:
அப்போது த்ருஷ்டத்யும்னன் த்ரௌபதியின் மக்களைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றான். அதன் பின் பாண்டவர்கள் மிக இனிய த்வைதவனக் காட்டில் நுழைந்தனர்.
Verse 155
धर्मराजस्य चात्रैव संवाद: कृष्णया सह । संवादश्न तथा राज्ञा भीमस्यापि प्रकीर्तित:,इसी पर्वमें युधिष्ठिर एवं द्रौपदीका संवाद तथा युधिष्ठिर और भीमसेनके संवादका भलीभाँति वर्णन किया गया है
இங்கேயே தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) உடன் நிகழ்த்திய உரையாடலும், அரசன் பீமனுடன் நிகழ்த்திய உரையாடலும் கூறப்பட்டுள்ளன.
Verse 156
समीपं पाण्डुपुत्राणां व्यासस्यागमनं तथा । प्रतिस्मृत्याथ विद्याया दान राज्ञो महर्षिणा,महर्षि व्यास पाण्डवोंके पास आये और उन्होंने राजा युधिष्ठिरको प्रतिस्मृति नामक मन्त्रविद्याका उपदेश दिया
மகரிஷி வியாசர் பாண்டு புதல்வர்களின் அருகே வந்தார்; மேலும் அவர் அரசன் யுதிஷ்டிரனுக்கு ‘பிரதிஸ்ம்ருதி’ எனும் மந்திரவித்தையை அருளினார்.
Verse 157
गमन॑ काम्यके चापि व्यासे प्रतिगते ततः । अस्त्रहेतोर्विवासक्ष पार्थस्यामिततेजस:
வியாசர் புறப்பட்ட பின் பாண்டவர்கள் காம்யக வனத்திற்குச் சென்றனர். அதன் பின் அளவற்ற தேஜஸுடைய பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) ஆயுதங்களைப் பெறும் பொருட்டு சகோதரர்களை விட்டு பிரிந்து தனித்த வனவாசம் மேற்கொண்டான்.
Verse 158
महादेवेन युद्ध च किरातवपुषा सह । दर्शन॑ं लोकपालानामग्त्रप्राप्तिस्तथैव च,वहीं किरातवेशधारी महादेवजीके साथ अर्जुनका युद्ध हुआ, लोकपालोंके दर्शन हुए और अस्त्रकी प्राप्ति हुई
கிராத வேடம் பூண்ட மகாதேவருடன் போரும் நிகழ்ந்தது. அதன் பின் லோகபாலர்களின் தரிசனம் கிடைத்தது; அதுபோலவே தெய்வ ஆயுதங்களும் பெறப்பட்டன.
Verse 159
महेन्द्रलोकगमनमस्त्रार्थे च किरीटिन: । यत्र चिन्ता समुत्पन्ना धृतराष्ट्रस्य भूयसी,इसके बाद अर्जुन अस्त्रके लिये इन्द्रलोकमें गये यह सुनकर धृतराष्ट्रको बड़ी चिन्ता हुई
அஸ்திரங்களைப் பெறக் கிரீடதாரி அர்ஜுனன் மகேந்திரலோகத்திற்குச் சென்றான் என்று கேட்டதும், துருதராஷ்டிரனுக்கு மிகுந்த கவலை எழுந்தது.
Verse 160
दर्शन बृहदश्वस्य महर्षेर्भावितात्मन: । युधिष्ठिरस्य चार्तस्य व्यसन परिदेवनम्
பின் தூய மனம் கொண்ட மகரிஷி பிருஹதஸ்வரின் தரிசனம் கிடைத்தது. துன்பத்தில் ஆழ்ந்த யுதிஷ்டிரன், ஆற்றாமையுடன் தன் துயரங்களைச் சொல்லி அழுதான்.
Verse 161
नलोपाख्यानमत्रैव धर्मिष्ठं करूणोदयम् । दमयन्त्या: स्थितिर्यत्र नलस्य चरितं तथा
இவ்விடத்திலேயே நலோபாக்யானம் வருகிறது—தர்மநிஷ்டையின் உன்னத மாதிரி, கருணையின் ஊற்று—அதில் தமயந்தியின் உறுதியும் நலனின் சரிதமும் சொல்லப்படுகின்றன.
Verse 162
तथाक्षह्गदयप्राप्तिस्तस्मादेव महर्षित: । लोमशस्यागमस्तत्र स्वर्गात् पाण्डुसुतान् प्रति
அதே மகரிஷியிடமிருந்து பாண்டவர்கள் அக்ஷஹ்ருதயம் பெற்றனர். அங்கேயே சொர்க்கத்திலிருந்து மகரிஷி லோமசர் பாண்டுபுத்திரர்களை நாடி வந்தார்.
Verse 163
वनवासगतानां च पाण्डवानां महात्मनाम् | स्वर्गे प्रवृत्तिराख्याता लोमशेनार्जुनस्य वै
வனவாசத்தில் இருந்த மகாத்ம பாண்டவர்களுக்கு முனிவர் லோமசர், அர்ஜுனன் ஸ்வர்கத்தில் மேற்கொண்ட செயல்களை—அவன் அங்கே எவ்வாறு அஸ்திரவித்தையில் முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை—விவரித்தார்।
Verse 164
संदेशादर्जुनस्यात्र तीर्थाभिगमनक्रिया । तीर्थानां च फलप्राप्ति: पुण्यत्वं चापि कीर्तितम्
இந்தப் பகுதியில் அர்ஜுனனின் செய்தியைப் பெற்ற பாண்டவர்கள் தீர்த்தயாத்திரை முறையை மேற்கொண்டனர். அவர்கள் யாத்திரையின் பலனை அடைந்தனர்; எந்தத் தீர்த்தம் எவ்வளவு புண்ணியமளிப்பது என்பதும் இங்கே கூறப்பட்டுள்ளது।
Verse 165
पुलस्त्यतीर्थयात्रा च नारदेन महर्षिणा । तीर्थयात्रा च तत्रैव पाण्डवानां महात्मनाम्
பின்னர் மகரிஷி நாரதர் புலஸ்த்ய தீர்த்தத்திற்கு யாத்திரை செய்யத் தூண்டினார்; மகாத்ம பாண்டவர்கள் அங்கே தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டனர்।
Verse 166
कर्णस्य परिमोक्षो5त्र कुण्डलाभ्यां पुरन्दरात् तथा यज्ञविभूतिश्न गयस्यात्र प्रकीर्तिता
இங்கே புரந்தரன் (இந்திரன்) கர்ணனை அவன் குண்டலங்களிலிருந்து வஞ்சித்த நிகழ்வும், அரசன் கயனின் யாக வைபவமும் கூறப்பட்டுள்ளது।
Verse 167
आगस््त्यमपि चाख्यानं यत्र वातापिभक्षणम् | लोपामुद्राभिगमनमपत्यार्थमृषेस्तथा,इसके बाद अगस्त्य-चरित्र है, जिसमें उनके वातापिभक्षण तथा संतानके लिये लोपामुद्राके साथ समागमका वर्णन है
அதன்பின் அகஸ்திய ஆக்யானம் வருகிறது—அதில் வாதாபியை அவர் உண்ட நிகழ்வும், சந்ததிக்காக முனிவர் லோபாமுத்ரையை அணைந்ததும் விவரிக்கப்படுகிறது।
Verse 168
ऋष्यशृज्गस्य चरितं कौमारब्रह्मचारिण: । जामदग्न्यस्य रामस्य चरित॑ं भूरितेजस:,इसके पश्चात् कौमार ब्रह्मचारी ऋष्यशृंगका चरित्र है। फिर परम तेजस्वी जमदग्निनन्दन परशुरामका चरित्र है
அடுத்து, சிறுவயதிலிருந்தே பிரம்மச்சாரியாக வாழ்ந்த ருஷ்யஷ்ருங்கரின் வரலாறு; பின்னர் பேரொளி கொண்ட ஜமதக்னி நந்தனன் ராமன் (பரசுராமன்) வரலாறு வருகிறது.
Verse 169
कार्तवीर्यवधो यत्र हैहयानां च वर्ण्यते | प्रभासतीर्थे पाण्डूनां वृष्णिभिश्व॒ समागम:
இவ்வுரையில் கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனனின் வதமும் ஹைஹய வம்ச அரசர்களின் அழிவும் கூறப்படுகிறது; மேலும் பிரபாச தீர்த்தத்தில் பாண்டு புதல்வர்கள் வ்ருஷ்ணிகளுடன் சந்தித்த நிகழ்வும் இதில் உள்ளது.
Verse 170
सीकन्यमपि चाख्यानं च्यवनो यत्र भार्गव: । शर्यातियज्ञे नासत्यौ कृतवान् सोमपीतिनौ
அடுத்து சுகன்யா உபாக்யானம் வருகிறது; அதில் பார்கவ முனிவர் ச்யவனன் தோன்றுகிறார். சர்யாதியின் யாகத்தில் அவர் நாசத்யர் எனப்படும் அஷ்வினி இரட்டையருக்கு சோமபான உரிமையை அளித்தார்.
Verse 171
ताभ्यां च यत्र स मुनिर्यावनं प्रतिपादित: । मान्धातुश्चाप्युपाख्यानं राज्ञोड्त्रैव प्रकीर्तितम्,उन्हीं दोनोंने च्यवन मुनिको बूढ़ेसे जवान बना दिया। राजा मान्धाताकी कथा भी इसी पर्वमें कही गयी है
அந்த இருவராலும் அங்கே அந்த முனிவர் முதுமையிலிருந்து இளமையை மீட்டார்; மேலும் இவ்விடத்திலேயே மாந்தாதா அரசனின் புகழ்பெற்ற உபாக்யானமும் கூறப்படுகிறது.
Verse 172
जन्तूपाख्यानमत्रैव यत्र पुत्रेण सोमक: । पुत्रार्थभयजद् राजा लेभे पुत्रशतं च सः
இங்கேயே ஜந்தூபாக்யானம் உள்ளது; அதில் அரசன் சோமகன் மகன் வேண்டுமென்ற அச்சமூட்டும் ஆசையால் ஒரு மகனை அர்ப்பணித்து யாகம் செய்தான்; அதன் பயனாக அவன் நூறு மகன்களைப் பெற்றான்.
Verse 173
ततः श्येनकपोतीयमुपाख्यानमनुत्तमम् | इन्द्राग्नी यत्र धर्मस्य जिज्ञासार्थ शिबिं नृूपम्
அதன்பின் பருந்தும் புறாவும் பற்றிய ஒப்பற்ற உபாக்யானம் வருகிறது; அதில் இந்திரனும் அக்னியும், அரசன் சிபியின் தர்மத்தின் உண்மை நிலையை அறிந்து சோதிக்க—அவனது பாதுகாப்புத் தர்மத்தில் அசையாத உறுதியை உறுதிப்படுத்த—அணுகுகின்றனர்।
Verse 174
अष्टावक्रीयमत्रैव विवादो यत्र बन्दिना । अष्टावक्रस्य विप्रर्षेर्जनकस्याध्वरेडभवत्
இப்பர்வத்திலேயே அஷ்டாவக்ரரின் நிகழ்வும் உள்ளது—ஜனகனின் யாகத்தில் பிரம்மரிஷி அஷ்டாவக்ரர் பந்தியுடன் சாஸ்திரார்த்தம் செய்கிறார். வருணபுத்திரனாகவும் நையாயிகர்களில் முதன்மையானவனாகவும் கூறப்படும் பந்தியை மகாத்மா அஷ்டாவக்ரர் வாதத்தில் வென்றார்; அவனை வென்று கடலில் எறியப்பட்ட தம் தந்தையை மீட்டார். அதன் பின் யவக்ரீதன் உபாக்யானமும் மகாத்ம ரைப்யரின் கதையும், பின்னர் பாண்டவர்களின் கந்தமாதனப் பயணமும் நாராயணாஸ்ரமத்தில் தங்கியிருப்பதின் வர்ணனையும் வருகின்றன।
Verse 175
नैयायिकानां मुख्येन वरुणस्यात्मजेन च । पराजितो यत्र बन्दी विवादेन महात्मना
இங்கே, நையாயிகர்களில் முதன்மையும் வருணபுத்திரனுமான பந்தி, மகாத்மரால் வாதத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டான் என்று கூறப்படுகிறது; இது ஜனகனின் யாகத்தில் அஷ்டாவக்ரர் சாஸ்திரார்த்தம் செய்து பந்தியை வென்று, தர்மத்திற்காகத் தம் தந்தையை மீட்ட நிகழ்வையே சுட்டுகிறது।
Verse 176
विजित्य सागर प्राप्तं पितरं लब्धवानृषि: । यवक्रीतस्य चाख्यानं रैभ्यस्य च महात्मन: । गन्धमादनयात्रा च वासो नारायणाश्रमे
வெற்றி பெற்ற பின், கடலுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட தம் தந்தையை அந்த ரிஷி மீட்டார். அதன் பின் யவக்ரீதன் உபாக்யானமும் மகாத்ம ரைப்யரின் கதையும், மேலும் கந்தமாதனப் பயணமும் நாராயணாஸ்ரமத்தில் தங்கியிருப்பதின் வர்ணனையும் வருகின்றன।
Verse 177
नियुक्तो भीमसेन श्व द्रौपद्या गन्धमादने । व्रजन् पथि महाबाहुर्दृष्टटान् पवनात्मजम्
த்ரௌபதியின் வேண்டுகோளின்படி, மறுநாள் சௌகந்திகத் தாமரைகளைப் பெற பீமசேனன் கந்தமாதன மலைக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் செல்லும் போது, மகாபாகுவான பீமன் கடலிவனத்தில் வாயுதேவனின் புதல்வன் ஸ்ரீஹனுமானை தரிசித்தான்।
Verse 178
कदलीखण्डमध्यस्थं हनूमन्तं महाबलम् । यत्र सौगन्धिकार्थेड्सौ नलिनीं तामधर्षयत्
அங்கே வாழைத் தோட்டத்தின் நடுவில் மகாபலன் ஹனுமான் நின்றிருந்தான். அதே இடத்தில் சௌகந்திகத் தாமரைகளை நாடி, பீமசேனன் பலத்தால் தாமரை ஏரியை கலக்கினான்.
Verse 179
यत्रास्य युद्धमभवत् सुमहद् राक्षसै: सह । यक्षैश्षैव महावीर्यर्मणिमत्प्रमुखैस्तथा,वहीं भीमसेनका राक्षसों एवं महाशक्तिशाली मणिमान् आदि यक्षोंके साथ घमासान युद्ध हुआ
அங்கே அவனுக்கு ராட்சசர்களோடு மிகப் பெரிய போர் நிகழ்ந்தது; மேலும் மணிமான் தலைமையிலான மகாவீரிய யக்ஷர்களோடும் போர் ஏற்பட்டது.
Verse 180
जटासुरस्य च वधो राक्षसस्य वृकोदरात् । वृषपर्वणश्न राजर्षेस्ततो 5भिगमनं स्मृतम्
விர்கோதரன் ஜடாசுரன் என்னும் ராட்சசனை வதைத்தது நினைவுகூரப்படுகிறது. அதன் பின் பாண்டவர்கள் ராஜரிஷி விருஷபர்வனின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றனர் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 181
आर्डिषेणाश्रमे चैषां गमनं वास एव च । प्रोत्साहनं च पाउचाल्या भीमस्यात्र महात्मन:
இங்கே அவர்கள் ஆர்டிஷேணரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று அங்கே தங்கியதும், பாஞ்சாலி மகாத்மா பீமனை ஊக்குவித்ததும் கூறப்படுகிறது.
Verse 182
कैलासारोहणं प्रोक्तं यत्र यक्षेर्बलोत्कटै: । युद्धमासीन्महाघोरं मणिमत्प्रमुखै: सह
கைலாசம் ஏறிய நிகழ்வு கூறப்படுகிறது; அங்கே மணிமான் தலைமையிலான வலிமைமிகு யக்ஷர்களுடன் மிகக் கொடிய போர் ஏற்பட்டது.
Verse 183
समागमश्न पाण्डूनां यत्र वैश्रवणेन च । समागमश्नार्जुनस्य तत्रैव भ्रातृभि: सह,यहीं पाण्डवोंका कुबेरके साथ समागम हुआ। इसी स्थानपर अर्जुन आकर अपने भाइयोंसे मिले
பாண்டவர்கள் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) உடன் சந்தித்த அந்த இடத்திலேயே அர்ஜுனனும் வந்து, அங்கேயே தன் சகோதரர்களுடன் மீண்டும் ஒன்றிணைந்தான்।
Verse 184
अवाप्य दिव्यान्यस्त्राणि गुर्वर्थ सव्यसाचिना । निवातकवचैर्युद्ध हिरण्यपुरवासिभि:
தன் மூத்த அண்ணனின் நலனுக்காக சவ்யசாசி அர்ஜுனன் தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பெற்ற பின், ஹிரண்யபுரத்தில் வாழ்ந்த நிவாதகவச தானவர்களுடன் அவனுக்கு கடும் போர் நிகழ்ந்தது।
Verse 185
निवातकवचैघररिर्दानवै: सुरशत्रुभि: । पौलोमै: कालकेयैश्व यत्र युद्ध किरीटिन:
அங்கேயே கிரீடம் தரித்த அர்ஜுனன், தேவர்களின் பகைவரான பயங்கர தானவர்கள்—நிவாதகவசர், பௌலோமர், காலகேயர்—இவர்களுடன் போர் புரிந்தான்।
Verse 186
वधश्नैषां समाख्यातों राज्ञस्तेनेव धीमता । अस्त्रसंदर्शनारम्भो धर्मराजस्य संनिधौ
அந்த அறிவுடையவன், அந்தப் பகைவர்களின் வதத்தின் விவரத்தை அரசனிடம் தானே கூறினான்; பின்னர் தர்மராஜன் முன்னிலையில் தன் ஆயுதங்களின் காட்சியைத் தொடங்கினான்।
Verse 187
पार्थस्य प्रतिषेधश्व॒ नारदेन सुर््िणा । अवरोहणं पुनश्चैव पाण्डूनां गन्धमादनात्,इसी समय देवर्षि नारदने आकर अर्जुनको अस्त्र-प्रदर्शनसे रोक दिया। अब पाण्डव गन्धमादन पर्वतसे नीचे उतरने लगे
அதே வேளையில் தேவर्षி நாரதர், பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) ஆயுதக் காட்சியைத் தடுக்கினார்; அதன் பின் பாண்டவர்கள் கந்தமாதன மலையிலிருந்து இறங்கத் தொடங்கினர்।
Verse 188
भीमस्य ग्रहणं चात्र पर्वताभोगवर्ष्मणा । भुजगेन्द्रेण बलिना तस्मिन् सुगहने वने,फिर एक बीहड़ वनमें पर्वतके समान विशाल शरीरधारी बलवान् अजगरने भीमसेनको पकड़ लिया
அங்கே அந்த அடர்ந்தும் கடினமுமான காட்டில், மலைப்போல் பெருந்தேகமுடைய வல்லமைமிக்க நாகராஜன் பீமனைப் பிடித்தான்।
Verse 189
अमोक्षयद् यत्र चैन॑ प्रश्नानुक्त्वा युधिष्ठिर: । काम्यकागमन चैव पुनस्तेषां महात्मनाम्
அங்கேயே தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் அஜகர வேடமணிந்த நஹுஷனின் கேள்விகளுக்கு விடையளித்து பீமனை விடுவித்தான்; பின்னர் அந்த மகாத்ம பாண்டவர்கள் மீண்டும் காம்யக வனத்திற்குத் திரும்பினர்।
Verse 190
तत्रस्थांश्व पुनर्द्रष्ट पाण्डवान् पुरुषर्षभान् । वासुदेवस्यागमनमत्रैव परिकीर्तितम्
மனிதர்களில் சிறந்த பாண்டவர்கள் காம்யக வனத்தில் தங்கியிருந்தபோது, அவர்களைச் சந்திக்க வாசுதேவனந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அங்கே வந்தான்—இவ்வுரையாடலில் இதுவே மீண்டும் கூறப்படுகிறது।
Verse 191
मार्कण्डेयसमास्यायामुपाख्यानानि सर्वश: । पृथोर्वैन्यस्य यत्रोक्तमाख्यानं परमर्षिणा
பாண்டவர்கள் மகாமுனி மார்கண்டேயரைச் சந்தித்தனர். அங்கே அவர் பல உபாக்யானங்களை விரிவாக உரைத்தார்; அவற்றில் பரமரிஷி கூறிய வேனனின் புதல்வன் ப்ருது பற்றிய புகழ்பெற்ற வரலாறும் இருந்தது।
Verse 192
संवादश्न सरस्वत्यास्ताक्ष्यरषें: सुमहात्मन: । मत्स्योपाख्यानमत्रैव प्रोच्यते तदनन्तरम्,इसी प्रसंगमें प्रसिद्ध महात्मा महर्षि ताक्ष्य और सरस्वतीका संवाद है। तदनन्तर मत्स्योपाख्यान भी कहा गया है
இவ்வேளையிலேயே சரஸ்வதீ தேவியும் புகழ்பெற்ற மகாத்ம ரிஷி தாக்ஷ்யரும் கொண்ட உரையாடல் கூறப்படுகிறது; அதன் பின்னரே இங்கே மತ್ಸ்யோபாக்யானமும் உரைக்கப்படுகிறது।
Verse 193
मार्कण्डेयसमास्या च पुराणं परिकीर्त्यते । ऐन्द्रद्युम्नमुपाख्यानं धौन्धुमारं तथैव च,इसी मार्कण्डेय-समागममें पुराणोंकी अनेक कथाएँ, राजा इन्द्रद्युम्नका उपाख्यान तथा धुन्धुमारकी कथा भी है
மார்கண்டேயரைச் சந்தித்த நிகழ்வில் புராணக் கதையுரையும் ஓதப்படுகிறது; அதுபோலவே அரசன் இந்திரத்யும்னனின் உபாக்யானமும், துந்துமாரன் கதையும் அங்கே கூறப்படுகின்றன.
Verse 194
पतिव्रतायाश्नाख्यानं तथैवाज्धिरसं स्मृतम् । द्रौपद्या: कीर्तितश्चात्र संवाद: सत्यभामया,पतिव्रताका और आंगिरसका उपाख्यान भी इसी प्रसंगमें है। द्रौपदीका सत्यभामाके साथ संवाद भी इसीमें है
இப்பிரசங்கத்தில் பத்திவிரதையின் உபாக்யானமும், அங்கிரஸர் தொடர்பான புகழ்பெற்ற நிகழ்வும் நினைவுகூரப்படுகிறது; மேலும் இங்கேயே த்ரௌபதியும் சத்யபாமையும் நடத்திய உரையாடலும் கூறப்படுகிறது.
Verse 195
पुनर्द्धतवनं चैव पाण्डवा: समुपागता: । घोषयात्रा च गन्धर्वर्यत्र बद्ध: सुयोधन:,तदनन्तर धर्मात्मा पाण्डव पुन: द्वैतवनमें आये। कौरवोंने घोषयात्रा की और गन्धर्वोने दुर्योधनको बन्दी बना लिया
அதன்பின் பாண்டவர்கள் மீண்டும் த்வைதவனக் காட்டிற்கு வந்தனர். அங்கேயே கௌரவர்கள் கோஷயாத்திரை செய்தனர்; அங்கேயே கந்தர்வர்கள் சுயோதனன் (துரியோதனன்) ஐச் சிறைபிடித்தனர்.
Verse 196
ह्वियमाणस्तु मन्दात्मा मोक्षितो5सौ किरीटिना | धर्मराजस्य चात्रैव मृगस्वप्ननिदर्शनम्
அந்த மந்தாத்மன் (துரியோதனன்) கைதியாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, கிரீடீ (அர்ஜுனன்) அவனை விடுவித்தான். மேலும் இங்கேயே தர்மராஜன் (யுதிஷ்டிரன்) கனவில் மான்-தரிசனத்தின் நிமித்தமும் நிகழ்ந்தது.
Verse 197
काम्यके काननश्रेष्ठे पुनर्गमनमुच्यते । व्रीहिद्रोणिकमाख्यानमत्रैव बहुविस्तरम्
இதன்பின் காம்யக எனப்படும் சிறந்த காட்டிற்கு அவர்கள் மீண்டும் சென்றதைக் கூறுகிறது; மேலும் இப்பிரசங்கத்திலேயே ‘வ்ரீஹித்ரோணிக’ உபாக்யானமும் மிக விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.
Verse 198
दुर्वाससो<प्युपाख्यानमत्रैव परिकीर्तितम् | जयद्रथेनापहारो द्रौपद्याश्चाश्रमान्तरात्,इसीमें दुर्वासाजीका उपाख्यान और जयद्रथके द्वारा आश्रमसे द्रौपदीके हरणकी कथा भी कही गयी है
இங்கேயே துர்வாச முனிவரின் உபாக்யானமும் கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் ஆசிரமப் பரப்பிலிருந்து ஜயத்ரதன் திரௌபதியை அபகரித்த நிகழ்வும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது।
Verse 199
यत्रैनमन्वयाद् भीमो वायुवेगसमो जवे । चक्रे चैनं पजचशिखं यत्र भीमो महाबल:
அங்கேயே மகாபலன் பீமன் காற்றின் வேகத்துக்கு ஒப்பான விரைவில் அவனைத் துரத்தினான்; அங்கேயே ஜயத்ரதனின் தலையிலிருந்த முடியை முழுதும் சீவி, ஐந்து சிகைகளை மட்டும் விட்டுத் ‘பஞ்சசிகன்’ என அவனை ஆக்கினான்.
Verse 200
रामायणमुपाख्यानमत्रैव बहुविस्तरम् । यत्र रामेण विक्रम्य निहतो रावणो युधि
இங்கேயே இராமாயண உபாக்யானமும் விரிவாக உள்ளது—அதில் இராமன் தன் வீரத்தால் போர்க்களத்தில் இராவணனை வதைத்தான்.
Frequently Asked Questions
The Paraśurāma episode foregrounds the ethical instability of retaliatory violence: martial zeal escalates into repeated extermination, then is restrained by ancestral authority, implying that even ostensibly justified anger requires limits under dharma.
Understanding requires structured context: sacred place is explained through cause and sign (liṅga), historical time is located at yuga transition, and collective action is rendered intelligible through standardized measures (akṣauhiṇī), encouraging disciplined interpretation over impressionistic reading.
Yes, the chapter shifts into explicit meta-commentary by asserting the Mahābhārata’s primacy as Itihāsa and by presenting the parva-saṅgraha (book catalogue), framing comprehension of the epic’s structure as integral to engaging its ethical and philosophical content.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.