Adhyaya 194
कर्णस्य मन्त्रः — Duryodhana-प्रति नीति-विचारः (Karna’s Counsel on Strategy toward the Pāṇḍavas)
Upa-parva: Mantra–Nīti Saṃvāda (Karna’s Counsel on Policy and Force)
Karna addresses Duryodhana with a critical assessment of earlier failures to restrain the Pāṇḍavas when they were politically and militarily immature. He argues that the Pāṇḍavas are now consolidated: they are vigilant, motivated to reclaim ancestral status, and internally cohesive—particularly through their shared marriage to Kṛṣṇā (Draupadī), which he presents as resistant to external attempts at sowing discord. He further notes the reliability of allied support from Pañcāla (Drupada and his capable son), asserting that such allies will not abandon the Pāṇḍavas even for inducements. Karna concludes that sāma, dāna, and bheda are ineffective and urges immediate decisive action (vikrama/daṇḍa) while the Kaurava side retains relative advantage and before additional support (including Kṛṣṇa and Yādava forces) arrives. The narration then shifts to Vaiśaṃpāyana, who reports Dhṛtarāṣṭra’s approval of Karna’s martial confidence and his decision to summon Bhīṣma, Droṇa, Vidura, and other ministers for formal consultation.
Chapter Arc: द्रुपद राजा युधिष्ठिर को बुलाकर अत्यन्त विनय से पूछता है—ये पाँचों वीर वास्तव में कौन हैं: क्षत्रिय, ब्राह्मण, वैश्य, शूद्र, या किसी मायावी वेश में आए हुए? → पाण्डवों की पहचान गुप्त है; द्रुपद का भय है कि कहीं नियम-विरुद्ध सम्बन्ध न हो जाए। युधिष्ठिर सत्य और मर्यादा के बीच संतुलन रखते हुए द्रुपद को आश्वस्त करता है कि विवाह विधिपूर्वक और धर्मानुसार ही होगा, और द्रुपद को संशय न रखने का उपदेश देता है। → युधिष्ठिर का निर्णायक वचन—‘यह अटल धर्म है; बिना शंका के इसका पालन कीजिए’—द्रुपद के भीतर उठते संदेह को काट देता है; उसी क्षण कथा में एक दिव्य-गुरुत्व का प्रवेश-आभास बनता है। → सभा में सब मिलकर विवाह-विषयक बातों का निष्कर्ष करते हैं; द्रुपद हर्ष से भर उठता है, पर युधिष्ठिर की गंभीरता और धर्म-निश्चय के सामने वह कुछ क्षण बोल भी नहीं पाता। → उसी समय यदृच्छया महर्षि द्वैपायन (व्यास) का आगमन होता है—उनके आने से गुप्त पहचान, विवाह-धर्म और भविष्य की दिशा पर निर्णायक प्रकाश पड़ने वाला है।
Shlokas
Verse 1
अ-क्राछ चतुन॑वर्त्याधेकशततमो< ध्याय: ट्रपद और युधिष्ठिरकी बातचीत तथा व्यासजीका आगमन वैशम्पायन उवाच तत आहूय पाज्चाल्यो राजपुत्र युधिष्ठिरम् । परिग्रहेण ब्राह्मण परिगृह महाद्युति:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அதன்பின் பாஞ்சால அரசன் துருபதன் அரசகுமாரன் யுதிஷ்டிரனை அழைத்தான். மகாதேஜஸ்வியான அவன், பிராமணர்க்குரிய விருந்தோம்பலால் அவனை ஏற்று வினவினான்.
Verse 2
पर्यपृच्छददीनात्मा कुन्तीपुत्रं सुवर्चसम् । कथं जानीम भवतः: क्षत्रियान् ब्राह्मणानुत
உதார மனத்தையுடைய அரசன், ஒளிவீசும் குந்திப்புதல்வனை வினவினான்—நீங்கள் க்ஷத்திரியரா, பிராமணரா என்பதை நாம் எவ்வாறு அறியலாம்?
Verse 3
वैश्यान् वा गुणसम्पन्नानथवा शूद्रयोनिजान् । मायामास्थाय वा वि्रांश्वरत: सर्वतोदिशम्
நீங்கள் நற்குணம் நிறைந்த வைசியரா, அல்லது சூத்ர குலத்தில் பிறந்தவர்களா? அல்லது மாயையைத் துணையாகக் கொண்டு பிராமண வேடம் பூண்டு எல்லாத் திசைகளிலும் உலாவுகிறீர்களா?
Verse 4
कृष्णाहेतोरनुप्राप्ता देवा: संदर्शनार्थिन: । ब्रवीतु नो भवान् सत्य संदेहो हृत्र नो महान्
வைசம்பாயனன் கூறினான்—இவர்கள் நிச்சயமாகவே தேவர்கள்; கிருஷ்ணனைத் தரிசிக்கவே இங்கு வந்தவர்கள். ஐயா, எமக்கு உண்மையைச் சொல்லுங்கள்; உம்மைப்பற்றி எங்கள் உள்ளத்தில் பெரும் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது.
Verse 5
अपि न: संशयस्यान्ते मन: संतुष्टिमावहेत् । अपि नो भागधेयानि शुभानि स्यु: परंतप,परंतप! आपसे रहस्यकी बात सुनकर क्या हमारे इस संशयका नाश और मनको संतोष होगा और क्या हमारा भाग्य उदय होगा?
ஓ பரந்தபா! இந்த மறைபொருளைக் கேட்டால் எங்கள் சந்தேகம் முடிவுறுமா, மனம் நிறைவு பெறுமா? மேலும் எங்கள் நல்விதியும் உரிய பங்கும் உண்மையிலேயே உதயமாகுமா?
Verse 6
इच्छया ब्रूहि तत् सत्यं सत्यं राजसु शोभते । इष्टापूर्तेन च तथा वक्तव्यमनृतं न तु
உமது விருப்பத்தோடு அதைப் பற்றிய உண்மையைச் சொல்லுங்கள். அரசர்களுக்கு உண்மையே அழகு; அதுவே அவர்களின் ஆபரணம். யாகமும் பொதுநலச் செயல்களும் போற்றப்பட்டாலும், பொய் சொல்லக் கூடாது—உண்மையே சொல்ல வேண்டும்.
Verse 7
श्रुत्वा हमरसंकाश तव वाक्यमरिंदम । ध्रुवं विवाहकरणमास्थास्यामि विधानत:,देवताओंके समान तेजस्वी शत्रुसूदन! मैं आपकी बात सुनकर निश्चय ही विधिपूर्वक विवाहकी तैयारी करूँगा
வைசம்பாயனன் கூறினான்—தேவரைப் போல் ஒளிவிடும் வீரனே, பகைவரை அடக்கும் ஒருவனே! உன் சொற்களைக் கேட்டபின், நான் நிச்சயமாக விதிமுறைகளின்படி திருமண ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்வேன்.
Verse 8
युधिछिर उवाच मा राजन् विमना भूस्त्वं पाज्चाल्य प्रीतिरस्तु ते । ईप्सितस्ते ध्रुव: काम: संवृत्तोडयमसंशयम्
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பாஞ்சால அரசே! மனம் தளராதீர்; மகிழ்ச்சியடைவதே உமக்கு உரியது. உமது உள்ளத்தின் விருப்பம் இன்று நிச்சயமாக நிறைவேறியுள்ளது—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 9
वयं हि क्षत्रिया राजन् पाण्डो: पुत्रा महात्मन: । ज्येष्ठ मां विद्धि कौन्तेयं भीमसेनार्जुनाविमौ
அரசே, நாங்கள் நிச்சயமாக க்ஷத்திரியர்கள்—மகாத்மா பாண்டுவின் புதல்வர்கள். என்னை குந்தியின் மூத்த மகனென அறிந்துகொள்; இவ்விருவர் பீமசேனனும் அர்ஜுனனும் ஆவர்.
Verse 10
आशभ्यां तव सुता राजन् निर्जिता राजसंसदि । यमौ च तत्र कुन्ती च यत्र कृष्णा व्यवस्थिता
அரசே, அரசசபையில் உங்கள் மகள் இவ்விருவராலேயே வெல்லப்பட்டாள். அங்கே இரட்டையர் நகுலன், சகதேவன் உள்ளனர்; மேலும் அரசகுமாரி கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி) தங்கியுள்ள இடத்திற்கே தாய் குந்தியும் சென்றுள்ளார்.
Verse 11
व्येतु ते मानसं दुःखं क्षत्रिया: स्मो नरर्षभ | पद्मिनीव सुतेयं ते हृदादन्यद्वदं गता
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் மனத்துயரம் நீங்குக. நாங்கள் க்ஷத்திரியர்கள். உங்கள் மகள் தாமரைச் செடியைப் போல ஒரு குளத்திலிருந்து மற்றொரு குளத்திற்குச் செல்லும் விதமாக—உங்கள் இதயத்திலிருந்து மற்றொருவரின் இதயத்திற்குச் சென்றாள்.
Verse 12
इति तथ्यं महाराज सर्वमेतद् ब्रवीमि ते | भवान् हि गुरुरस्माकं परमं च परायणम्,महाराज! यह सब मैं आपसे सच्ची बात कह रहा हूँ। आप हमारे बड़े तथा परम आश्रय हैं
மகாராஜா, இவை அனைத்தையும் நான் உமக்கு உண்மையெனவே கூறுகிறேன். நீர் எங்களின் குருவும், எங்களின் உயர்ந்த அடைக்கலமும், இறுதி ஆதரவுமாவீர்.
Verse 13
वैशम्पायन उवाच ततः स द्रुपदो राजा हर्षव्याकुललोचन: । प्रतिवक्तुं मुदा युक्तो नाशकत् तं॑ युधिषछ्िरम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது துருபத அரசனின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் நடுங்கி நிரம்பின. மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளிக்க விரும்பினான்; ஆனால் உணர்ச்சி மேலோங்கியதால் உடனே யுதிஷ்டிரனுக்கு மறுமொழி கூற இயலவில்லை.
Verse 14
यत्नेन तु स तं हर्ष संनिगृहा परंतप: । अनुरूपं तदा वाचा प्रत्युवाच युधिष्ठिरम्,शत्रुसूदन ट्रपदने (बड़े) यत्नसे अपने (हर्षके आवेश)-को रोका और युधिष्ठिरको उनके कथनके अनुरूप ही उत्तर दिया
பரந்தபனும் பகைவரைச் சுட்டெரிப்பவனுமான அவன், அந்த மகிழ்ச்சியின் பெருக்கை முயன்று அடக்கிக் கொண்டு, சொல்லப்பட்டதற்கேற்ற முறையான சொற்களால் யுதிஷ்டிரனுக்கு பதிலளித்தான்।
Verse 15
पप्रच्छ चैनं धर्मात्मा यथा ते प्रद्रुता: पुरात् । स तस्मै सर्वमाचख्यावानुपूर्व्येण पाण्डव:
அப்போது தர்மாத்மாவான பாஞ்சால அரசன் அவனை நோக்கி, “நீங்கள் முன்பு வாரணாவதத்திலிருந்து எவ்வாறு தப்பி வெளியேறினீர்கள்?” என்று கேட்டான். அதற்கு பாண்டவனான யுதிஷ்டிரன் அனைத்தையும் வரிசையாக எடுத்துரைத்தான்।
Verse 16
तच्छुत्वा द्रुपदो राजा कुन्तीपुत्रस्य भाषितम् । विगर्हयमास तदा धृतराष्ट्रं नरेश्वरम्
குந்தியின் மகன் கூறியவற்றை கேட்டதும், அரசன் துருபதன் அப்போது மனிதர்களின் அதிபதியான திருதராஷ்டிரனை கடுமையாக கண்டித்தான்।
Verse 17
आश्वासयामास च त॑ कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् । प्रतिजज्ञे च राज्याय द्रुपदो वदतां वर:
பேச்சில் சிறந்த துருபதன் குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரனை ஆறுதல் கூறி, அரசாட்சியைப் பற்றியும் உறுதியான வாக்குறுதி அளித்தான்।
Verse 18
ततः कुन्ती च कृष्णा च भीमसेनार्जुनावपि । यमौ च राज्ञा संदिष्टं विविशुर्भवनं महत्
பின்னர் குந்தியும் கிருஷ்ணையும், பீமசேனனும் அர்ஜுனனும், இரட்டையரும் அரசன் ஒதுக்கிய அந்தப் பெரிய மாளிகைக்குள் நுழைந்தனர்।
Verse 19
तत्र ते न््यवसन् राजन् यज्ञसेनेन पूजिता: । प्रत्याश्वस्तस्ततो राजा सह पुत्रैरुवाच तम्
அங்கே, அரசே, யஜ்ஞசேனன் (த்ருபதன்) அவர்களைப் போற்றி அந்தப் பெரும் மாளிகையில் தங்கச் செய்தான். பின்னர் நம்பிக்கை பெற்ற அரசன் த்ருபதன் தன் மக்களுடன் யுதிஷ்டிரனிடம் சென்று உரைத்தான்.
Verse 20
गृह्नातु विधिवत् पाणिमद्यायं कुरुनन्दन: । पुण्येडहनि महाबाहुरर्जुन: कुरुतां क्षणम्
குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியாய் விளங்கும் மகாபாகு அர்ஜுனன், இன்றைய இந்தப் புண்ணிய நாளில் முறையாக என் மகளின் கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் குலத்திற்குரிய மங்கலச் சடங்குகளைத் தாமதமின்றி தொடங்கட்டும்.
Verse 21
वैशम्पायन उवाच तमब्रवीत् ततो राजा धर्मात्मा च युधिष्ठिर: । ममापि दारसम्बन्ध: कार्यस्तावद् विशाम्पते,वैशम्पायनजी कहते हैं--तब धर्मात्मा राजा युधिष्ठिरने उनसे कहा --'राजन! विवाह तो मेरा भी करना होगा”
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அப்போது தர்மாத்மா அரசன் யுதிஷ்டிரன் அவனிடம், “மக்களைக் காக்கும் அரசே, எனக்கும் உரிய காலத்தில் திருமணப் பந்தம் ஏற்பட வேண்டியது உண்டு” என்று சொன்னான்.
Verse 22
दुपद उवाच भवान् वा विधिवत पार्णिं गृह्नातु दुहितुर्मम । यस्य वा मन्यसे वीर तस्य कृष्णामुपादिश
த்ருபதன் சொன்னான்—“வீரனே, நீயே முறையாக என் மகளின் கரத்தைப் பற்றித் திருமணம் செய்; அல்லது உன் சகோதரர்களில் யாரைத் தகுதியானவன் எனக் கருதுகிறாயோ, அவனுக்குக் கிருஷ்ணையின் திருமணத்தை நிர்ணயித்து விடு.”
Verse 23
युधिछिर उवाच सर्वेषां महिषी राजन् द्रौपदी नो भविष्यति । एवं प्रव्याह्वतं पूर्व मम मात्रा विशाम्पते
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“அரசே, த்ரௌபதி எங்கள் அனைவருக்கும் தலைமைப் பட்டமகிஷியாக இருப்பாள். மக்களைக் காக்கும் அரசே, என் தாய் முன்பே இப்படியே ஆணையிட்டாள்.”
Verse 24
अहं चाप्यनिविष्टो वै भीमसेनश्न् पाण्डव: । पार्थेन विजिता चैषा रत्नभूता सुता तव,मैं तथा पाण्डव भीमसेन भी अभीतक अविवाहित हैं और आपकी इस रत्नस्वरूपा कन्याको अर्जुनने जीता है
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— நானும் இன்னும் மணமுடிக்கவில்லை; பாண்டவன் பீமசேனனும் இன்னும் மணமுடிக்கவில்லை. மேலும் உன் ரத்தினமெனத் திகழும் மகளை பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) வென்றான்.
Verse 25
एष न: समयो राजन् रत्नस्यथ सह भोजनम् | न च तं हातुमिच्छाम: समयं राजसत्तम
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அரசே, இந்த ரத்தினம் குறித்து எங்களிடையே உடன்பாடு இதுவே: அதை நாங்கள் அனைவரும் பகிர்ந்து கொண்டு ஒன்றாக அனுபவிப்போம். அரசர்களில் சிறந்தவரே, அந்த உறுதியை விட்டு விடவும் மீறவும் எங்களுக்கு விருப்பமில்லை.
Verse 26
सर्वेषां धर्मतः कृष्णा महिषी नो भविष्यति । आनुपूर्व्येण सर्वेषां गृह्नातु ज्वलने करान्,अतः कृष्णा धर्मके अनुसार हम सभीकी महारानी होगी। इसलिये वह प्रज्वलित अग्निके सामने क्रमश: हम सबका पाणिग्रहण करे
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— தர்ம விதிப்படி கிருஷ்ணா (த்ரௌபதி) எங்கள் அனைவருக்கும் மகிஷியாக இருப்பாள். ஆகவே ஜ்வலிக்கும் புனித அக்னியின் முன்னிலையில் அவள் முறையே எங்கள் ஒவ்வொருவரின் கரத்தையும் பற்றுக.
Verse 27
दुपद उवाच एकस्य बह्दयो विहिता महिष्य: कुरुनन्दन । नैकस्या बहव: पुंस: श्रूयन्ते पतय: क्वचित्
த்ருபதன் கூறினான்— குருநந்தனே, ஒரே ஆணுக்கு பல மகிஷிகள் இருப்பது விதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது; ஆனால் ஒரே பெண்ணுக்கு பல கணவர்கள் இருப்பது எங்கும் கேள்விப்பட்டதில்லை.
Verse 28
लोकवेददविरुद्ध त्वं नाधर्म धर्मविच्छुचि: । कर्तुमहसि कौन्तेय कस्मात् ते बुद्धिरीदृशी
த்ருபதன் கூறினான்— நீ தர்மத்தை அறிந்த தூயவன்; ஆகவே உலக மரபுக்கும் வேதத்திற்கும் விரோதமான இந்த அதர்மத்தை நீ செய்யலாகாது. கௌந்தேயா, உன் புத்தி ஏன் இவ்வாறு திரும்பியது?
Verse 29
युधिछिर उवाच सूक्ष्मो धर्मो महाराज नास्य विद्यो वयं गतिम् । पूर्वेषामानुपूर्व्येण यातं वर्त्मनुयामहे
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மகாராஜா, தர்மம் மிக நுண்ணியது; அதன் போக்கை நாம் உண்மையாக அறியோம். ஆகவே முன்னோர் முறையே சென்ற பாதையையே நாம் படிப்படியாகப் பின்பற்றுகிறோம்.
Verse 30
न मे वागनृतं प्राह नाधर्मे धीयते मति: । एवं चैव वदत्यम्बा मम चैतन्मनोगतम्
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—என் வாக்கு ஒருபோதும் பொய் உரைத்ததில்லை; என் அறிவும் ஒருபோதும் அதர்மத்தின் பக்கம் சாய்ந்ததில்லை. எங்கள் தாயும் இதேபோலவே கூறுகிறாள்; என் உள்ளமும் இதையே சரி என ஏற்கிறது.
Verse 31
एष धर्मों ध्रुवो राजंश्वरैनमविचारयम् । मा च शंका तत्र ते स्थात् कथंचिदपि पार्थिव
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அரசே, இதுவே உறுதியான, அசையாத தர்ம நியதி. தயக்கமின்றி, மிகையாக ஆராயாமல் இதைப் பின்பற்றுங்கள். மண்ணின் ஆண்டவனே, இவ்விஷயத்தில் உமக்குச் சிறிதும் ஐயம் எழாதிருக்கட்டும்.
Verse 32
दुपद उवाच त्वंच कुन्ती च कौन्तेय धृष्टद्युम्नश्व मे सुतः । कथयन्त्विति कर्तव्यं श्व:ः काले करवामहे
த்ருபதன் கூறினான்—கௌந்தேயா, நீயும் குந்திதேவியும் என் மகன் த்ருஷ்டத்யும்னனும்—நீங்கள் அனைவரும் கூடி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானித்து சொல்லுங்கள்; அதையே நாம் நாளை உரிய நேரத்தில் செய்வோம்.
Verse 33
वैशग्पायन उवाच ते समेत्य तत: सर्वे कथयन्ति सम भारत । अथ द्वैपायनो राजन्नभ्यागच्छद् यदृच्छया
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஓ பாரதா, அதன் பின் அவர்கள் அனைவரும் கூடி அந்த விஷயத்தைப் பற்றி ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர். அரசே, அச்சமயத்தில் த்வைபாயனன் வேதவ்யாசர் தற்செயலென, எதிர்பாராதவிதமாக அங்கே வந்து சேர்ந்தார்.
Verse 193
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपर्वके अन्तर्गत वैवाहिकपर्वनें युधिष्ठिर आदिकी परीक्षाविषयक एक सौ तिरानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், வைवाहிகப் பர்வத்தின் உட்பகுதியில், யுதிஷ்டிரர் முதலியோரின் பரீட்சை தொடர்பான நூற்று தொண்ணூற்று மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. உரையாளர் முறையான மாற்றத்தைச் சுட்டி, நிகழ்வுகள் குணநலன் மற்றும் நடத்தை ஆகியவற்றை நோக்கமுடன் சோதிக்கும் அமைப்பாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை வலியுறுத்துகிறார்.
Verse 194
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि वैवाहिकपर्वणि द्वैपायनागमने चतुर्नवत्यधिकशततमो<ध्याय:
இதி ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில், வைவாஹிகப் பர்வத்தில், த்வைபாயனன் (வியாசர்) வருகை பற்றிய நூற்று தொண்ணூற்று நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns means and legitimacy in governance: whether a ruler should rely on conciliatory policy tools or shift to coercive action when rivals are cohesive, allied, and perceived as politically unreconcilable.
The chapter illustrates a pragmatic rājānīti claim: strategy depends on timing, coalition strength, and opponent cohesion; however, it also implicitly foregrounds the ethical risk of treating coercion as the default solution when other instruments are judged ineffective.
No explicit phalaśruti is stated here; the meta-commentary appears structurally through the narrative shift to Dhṛtarāṣṭra’s convening of elders, signaling that consequential decisions require broader deliberation within the epic’s moral-political framework.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.