Shloka 10
Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
तान् सिंहविक्रान्तगतीन् निरीक्ष्य महर्षभाक्षानजिनोत्तरीयान् । गूढोत्तरांसान् भुजगेन्द्र भोग- प्रलम्बबाहून् पुरुषप्रवीरान्
tān siṁha-vikrānta-gatīn nirīkṣya maharṣabhākṣān ajinottarīyān | gūḍhottarāṁsān bhujagendra-bhoga-pralamba-bāhūn puruṣa-pravīrān, rājan |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! சிங்கம்போல் வீரநடையுடையவர்களும், வலிமைமிகு காளையின் கண்களைப் போன்ற பெருங்கண்களுடையவர்களும், கரிய மான் தோலை மேலாடையாக அணிந்தவர்களும், உறுதியான மாம்சத்தால் கழுத்தெலும்புகள் மறைந்தவர்களும், நாகராஜனின் சுருள்களைப் போன்ற தடிமனும் நீளமும் கொண்ட புயங்களுடையவர்களுமான அந்தப் புருஷசிங்க பாண்டவர்களைப் பார்த்தவுடன்—துருபதன் தன் புதல்வர்கள், அமைச்சர்கள், நல்வாழ்த்துவோர், நண்பர்கள், பணியாளர்கள் அனைவருடனும் அங்கே மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner capability and dharmic strength are recognized through outward signs—composure, vigor, and disciplined bearing. It also frames rightful honor: worthy persons, when recognized, naturally evoke respect and joy in a righteous court.
Vaiśaṃpāyana describes the Pāṇḍavas’ imposing appearance in vivid similes (lion, bull, serpent-king). On seeing them, King Drupada and his entire circle—sons, ministers, friends, and attendants—are pleased, signaling a favorable reception and recognition of their heroic stature.