Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
नाश्रोत्रिय: श्रोत्रियस्थ नारथी रथिन: सखा । नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्व किमिष्यते,जो श्रोत्रिय नहीं है, वह श्रोत्रिय (वेदवेत्ता)-का मित्र नहीं हो सकता। जो रथी नहीं है, वह रथीका सखा नहीं हो सकता। इसी प्रकार जो राजा नहीं है, वह किसी राजाका मित्र कदापि नहीं हो सकता। फिर तुम पुरानी मित्रताका क्यों स्मरण करते हो?
hūpada uvāca | nāśrotriyaḥ śrotriyastha nārathī rathinaḥ sakhā | nārājā pārthivasyāpi sakhipūrvaṃ kim iṣyate ||
ஶ்ரோத்ரியன் அல்லாதவன் ஶ்ரோத்ரியனுக்கு நண்பனாக முடியாது; ரதியல்லாதவன் ரதியின் துணையாக முடியாது; அதுபோல அரசன் அல்லாதவன் அரசனுக்கு உண்மையான நண்பனாக முடியாது. அப்படியிருக்க, நீ பழைய நட்பை ஏன் நினைவுறுத்துகிறாய்?
हुपद उवाच
The verse argues that friendship is constrained by qualification and social standing: learned associate with learned, warriors with warriors, and kings with kings. It frames friendship as something that must be ‘fitting’ (yogya) to one’s role and status, not merely based on past familiarity.
Hūpada rebukes someone for invoking an earlier bond of friendship, asserting that the present disparity in rank or qualification makes that old friendship inappropriate or untenable now.