Adhyaya 101
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna (The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura)
Upa-parva: Āṇīmāṇḍavya–Dharmaśāpa (Episode of Māṇḍavya and the Curse of Dharma)
Janamejaya asks what act caused Dharma to incur a curse and be born in a śūdra womb. Vaiśaṃpāyana recounts the renowned brāhmaṇa ascetic Māṇḍavya, steadfast in truth and tapas, observing silence at his hermitage. Thieves pursued by royal guards hide stolen goods in his dwelling; when questioned, he gives no reply due to his vow. The guards discover the goods, suspect the ascetic, and report to the king, who orders punishment alongside the thieves. Māṇḍavya is impaled but does not die, sustaining life through ascetic power; other sages are distressed. The king later seeks forgiveness and has him taken down, but the stake’s tip remains lodged within him; he becomes known as Āṇīmāṇḍavya. He then confronts Dharma, questioning the disproportionate result of an unknown offense. Dharma explains the cause: as a child, Māṇḍavya had pierced insects’ tails with a blade of grass. Māṇḍavya condemns the excess of punishment for a minor act, curses Dharma to be born as a human in a śūdra lineage, and establishes a normative boundary: before the age of fourteen, acts should not be treated as full moral transgressions in the same way. The narration closes by identifying Dharma’s birth as Vidura, characterized by competence in dharma and artha, freedom from greed and anger, and commitment to Kuru welfare.
Chapter Arc: Sauti’s narration turns to the Bharata throne’s luminous pillar—King Shantanu—whose very body and conduct are described as omens of royal fortune. → A cascade of praises builds: Shantanu’s self-mastery, generosity, forbearance, intellect, and splendor; his perfect kingly marks and lion-like vigor. Yet beneath the eulogy runs an anxious subtext—dynasty depends on heirs, and a single son is a fragile lamp in a storm. → The chapter’s heart tightens around lineage and succession: the fear of calamity befalling Ganga’s son (Devavrata) and the stark maxim that one child scarcely equals true posterity—pressing the royal house toward fateful decisions. → The narrative settles into a clear portrait of Shantanu as dharma- and artha-skilled protector of all, while the court’s attention fixes on marriage, progeny, and the worthiness of alliances (with Satyavati looming in the background). → The stage is set for Devavrata’s terrible vow—an approaching thunderclap that will secure Shantanu’s desire yet scar the future of the Kuru line.
Shlokas
Verse 1
/ (दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ५१ श्लोक हैं) अपन का छा | अकाल - द्यु” का ही नाम 'द्यो' है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! அரசன் சாந்தனு மிகுந்த ஞானமுடையவன்; தேவர்களாலும் ராஜரிஷிகளாலும் போற்றப்பட்டவன். தர்மாத்மாவான அவன், எல்லா உலகங்களிலும் சத்தியவாக்கன் எனப் புகழ்பெற்றான்।
Verse 2
दमो दान क्षमा बुद्धिह्लीर्धतिस्तेज उत्तमम् । नित्यान्यासन् महासत्त्वे शान्तनौ पुरुषर्षभे
மகாசத்துவமுடைய மனிதர்களில் சிறந்த சாந்தனுவில், இంద్రியக் கட்டுப்பாடு, தானம், பொறுமை, நுண்ணறிவு, நாணம், திடநிலை, உயர்ந்த தேஜஸ் ஆகிய நற்குணங்கள் எப்போதும் நிலைத்திருந்தன।
Verse 3
एवं स गुणसम्पन्नो धर्मार्थकुशलो नृप: । आसीदू भरतवंशस्य गोप्ता सर्वजनस्य च,इस प्रकार उत्तम गुणोंसे सम्पन्न एवं धर्म और अर्थके साधनमें कुशल राजा शान्तनु भरतवंशका पालन तथा सम्पूर्ण प्रजाकी रक्षा करते थे
இவ்வாறு நற்குணங்களால் நிறைந்தும் தர்மமும் அர்த்தமும் நிறைவேறும் வழிகளில் தேர்ந்தும் இருந்த அரசன் சாந்தனு, பரத குலத்தின் காவலனாகவும் அனைத்து மக்களின் பாதுகாவலனாகவும் விளங்கினான்।
Verse 4
कम्बुग्रीव: पृथुव्यंसो मत्तवारणविक्रम: । अन्वित: परिपूर्णार्थ: सर्वे्नुपतिलक्षणै:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவரது கழுத்து சங்குபோல் அழகுற்றது; தோள்கள் அகன்றவை; மதயானையின் போல் வீரப் பராக்கிரமம் உடையவர். அரசருக்குரிய எல்லா மங்கல இலக்கணங்களும் அவருள் முழுமையாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் நிறைந்திருந்தன.
Verse 5
तस्य कीर्तिमतो वृत्तमवेक्ष्म सततं नरा: । धर्म एव पर: कामादर्थाच्चेति व्यवस्थिता:,उन यशस्वी महाराजके धर्मपूर्ण सदाचारको देखकर सब मनुष्य सदा इसी निश्चयपर पहुँचे थे कि काम और अर्थसे धर्म ही श्रेष्ठ है
அந்த புகழ்மிக்க அரசனின் தர்மநெறி நிறைந்த நடத்தையைப் பார்த்த மக்கள் எப்போதும் உறுதியாகக் கொண்டனர்—காமத்தையும் அர்த்தத்தையும் விட தர்மமே உயர்ந்தது என்று.
Verse 6
एतान्यासन् महासत्त्वे शान्तनौ पुरुषर्षभे । न चास्य सदृशः कश्रिद् धर्मतः पार्थिवो5भवत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகாசத்துவம் உடைய மனிதர்களில் சிறந்த சாந்தனுவில் இவ்வெல்லா நற்குணங்களும் இருந்தன. தர்மப்படி ஆளுவதில் பூமியிலுள்ள அரசர்களில் அவருக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை.
Verse 7
वर्तमान हि धर्मेषु सर्वधर्मभूतां वरम् । त॑ महीपा महीपालं राजराज्ये5भ्यषेचयन्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர் எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தார்; தர்மத்தைத் தாங்கிய அனைவரிலும் முதன்மையானவர். ஆகவே பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, அரசர்களின் அரசனாகிய பேரரசர் பதவிக்கு சாந்தனுவை அபிஷேகம் செய்தனர்.
Verse 8
वीतशोकभयाबाधा: सुखस्वप्ननिबोधना: । पति भारत गोप्तारं समपद्यन्त भूमिपा:
ஜனமேஜயா! அரசர்கள் அனைவரும் சாந்தனுவைத் தங்கள் தலைவனாகவும் பாரதர்களின் காவலனாகவும் ஏற்றுக் கொண்டபோது, யாருக்கும் துயரம், அச்சம், மனக்கலக்கம் எதுவும் இல்லை. மக்கள் இன்பமாக உறங்கி இன்பமாக விழித்தனர்.
Verse 9
तेन कीर्तिमता शिष्टा: शक्रप्रतिमतेजसा । यज्ञदानक्रियाशीला: समपद्यन्त भूमिपा:,इन्द्रके समान तेजस्वी और कीर्तिशाली शान्तनुके शासनमें रहकर अन्य राजालोग भी दान और यज्ञ कर्मोमें स्वभावतः प्रवृत्त होने लगे
இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடனும் புகழுடனும் விளங்கிய அந்த அரசன் வழிநடத்த, பிற அரசர்களும் ஒழுக்கமுடையவர்களாகி, இயல்பாகவே யாகம், தானம் மற்றும் தர்மமிகு அரசக் கடமைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினர்।
Verse 10
शान्तनुप्रमुखैर्गुप्ते लोके नृपतिभिस्तदा । नियमात् सर्ववर्णानां धर्मोत्तरमवर्तत
அக்காலத்தில் சாந்தனுவைத் தலைமையாகக் கொண்ட அரசர்கள் உலகை பாதுகாத்ததால், எல்லா வர்ணத்தினரும் ஒழுங்கு கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்ந்தனர்; நடத்தையின் எல்லாத் துறைகளிலும் தர்மமே உயர்ந்த வழிகாட்டியாக மேலோங்கியது।
Verse 11
ब्रह्म पर्यचरत् क्षत्रं विश: क्षत्रमनुव्रता: । ब्र्मक्षत्रानुरक्ताश्न शूद्रा: पर्यचरन् विश:
அந்த ஒழுங்குமிக்க காலத்தில் க்ஷத்திரியர்கள் பிராமணர்களைச் சேவித்தனர்; வைசியர்கள் க்ஷத்திரியர்களைத் தொடர்ந்து கடமையாற்றினர்; பிராமணர்-க்ஷத்திரியர் மீது பற்றுடைய சூத்ரர்கள் வைசியர்களின் சேவையில் முனைந்திருந்தனர். இவ்வாறு ஒவ்வொரு வர்ணமும் தமக்குரிய நியத தர்மத்தைப் பேணி சமூக ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்தியது।
Verse 12
स हास्तिनपुरे रम्ये कुरूणां पुटभेदने । वसन् सागरफपर्यन्तामन्वशासद् वसुन्धराम्,महाराज शान्तनु कुर॒ुवंशकी रमणीय राजधानी हस्तिनापुरमें निवास करते हुए समुद्रपर्यन्त पृथ्वीका शासन और पालन करते थे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—குருக்களின் இனிய தலைநகரான ஹஸ்தினாபுரத்தில் வாழ்ந்த மஹாராஜா சாந்தனு, கடல் எல்லை வரை உள்ள பூமியை ஆட்சி செய்து காத்தார்.
Verse 13
स देवराजसदृशो धर्मज्ञ: सत्यवागृजु: । दानधर्मतपोयोगाच्छ़िया परमया युतः
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர் தேவராஜன் இந்திரனை ஒத்தவர்; தர்மத்தை அறிந்தவர், உண்மை பேசுபவர், நேர்மையானவர். தானம், தர்மம், தவம்—இம்மூன்றின் யோகத்தால் அவர் பரமச் செல்வத்துடன் கூடியவராய், அவரது தெய்வீக ஒளி இடையறாது வளர்ந்தது।
Verse 14
अरागद्वेषसंयुक्त: सोमवत् प्रियदर्शन: । तेजसा सूर्यकल्पो5 भूद् वायुवेगसमो जवे । अन्तकप्रतिम: कोपे क्षमया पृथिवीसम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவருக்கு ஆசையும் வெறுப்பும் இல்லை. நிலவைப் போல அவரின் தோற்றம் அனைவருக்கும் இனிமை அளித்தது. ஒளியில் அவர் சூரியனை ஒத்தார்; வேகத்தில் காற்றைப் போன்றார்; கோபத்தில் அந்தகன் (யமன்) போலவும், பொறுமையில் பூமியைப் போலவும்—தாங்கும் தன்மையுடன் நிலைத்திருந்தார்.
Verse 15
वध: पशुवराहाणां तथैव मृगपक्षिणाम् । शान्तनौ पृथिवीपाले नावर्तत तथा नृूप,जनमेजय! महाराज शान्तनुके इस पृथ्वीका पालन करते समय पशुओं, वराहों, मृगों तथा पक्षियोंका वध नहीं होता था
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அரசே ஜனமேஜயா! மகாராஜா சாந்தனு பூமியைப் பாதுகாத்து ஆட்சி செய்த காலத்தில் மாடுகள் முதலிய விலங்குகள், காட்டுப்பன்றி, மான், பறவைகள் ஆகியவற்றின் கொலை நிகழவில்லை.
Verse 16
ब्रह्मधर्मोत्तरे राज्ये शान्तनुर्विनयात्मवान् । सम॑ शशास भूतानि कामरागविवर्जित:
அவரது அரசில் பிரம்மஞானமும் தர்மமும் முதன்மை பெற்றிருந்தன. மகாராஜா சாந்தனு பணிவும் ஒழுக்கமும் உடையவர்; ஆசை-வெறி முதலிய குற்றங்களிலிருந்து விலகியவர். அவர் எல்லா உயிர்களையும் சமமாக, பாகுபாடின்றி ஆட்சி செய்தார்.
Verse 17
देवर्षिपितृयज्ञार्थमार भ्यन्त तदा क्रिया: । न चाधर्मेण केषांचित् प्राणिनामभवद् वध:
அந்நாட்களில் தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கும் யாகக் கிரியைகள் தொடங்கப்பட்டன; ஆனால் அது அதர்மம் எனக் கருதி எந்த உயிரும் கொல்லப்படவில்லை.
Verse 18
असुखानामनाथानां तिर्यग्योनिषु वर्तताम् । स एव राजा सर्वेषां भूतानामभवत् पिता,दुःखी, अनाथ एवं पशु-पक्षीकी योनिमें पड़े हुए जीव--इन सब प्राणियोंका वे राजा शान्तनु ही पिताके समान पालन करते थे
துன்புற்றோர், ஆதரவற்றோர், மேலும் விலங்கு-பறவை யோனிகளில் வாழும் உயிர்கள்—இவர்களுக்கெல்லாம் அந்த அரசன் சாந்தனு தந்தை போன்றவன்; கருணையுடன் அனைத்துயிர்களையும் காத்தான்.
Verse 19
तस्मिन् कुरुपतिश्रेष्ठे राजराजेश्वरे सति । श्रिता वागभवत् सत्यं दानधर्माश्रितं मन:
குருவம்ச அரசர்களில் தலைசிறந்த அரசராஜேஸ்வரன் சாந்தனு ஆட்சியில் இருந்தபோது, வாக்கு சத்தியத்தில் நிலைபெற்றிருந்தது—அனைவரும் உண்மையே பேசினர்; அனைவரின் மனமும் தானமும் தர்மமும் நோக்கி ஈடுபட்டிருந்தது।
Verse 20
स समा: षोडशाष्टौ च चतस्रोषष्टौ तथापरा: । रतिमप्राप्रुवन् स्त्रीषु बभूव वनगोचर:,राजा शान्तनु सोलह, आठ, चार और आठ कुल छत्तीस वर्षोतक स्त्रीविषयक अनुरागका अनुभव न करते हुए वनमें रहे
வைசம்பாயனன் கூறினான்—பதினாறு ஆண்டுகள், பின்னர் மேலும் எட்டு ஆண்டுகள், அதன் பின் இன்னும் அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகளும் அவர் பெண்களில் இன்பத்தை அடையவில்லை; வனத்தில் உலாவுபவனாய், தன்னடக்கத்துடன் காமாசக்தியிலிருந்து விலகி இருந்தார்।
Verse 21
तथारूपस्तथाचारस्तथावृत्तस्तथाश्रुत: । गाड़ेयस्तस्य पुत्रो5 भून्नाम्ना देवव्रतो वसु:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அதே தோற்றம், அதே ஒழுக்கம், அதே நடத்தை, அதே கல்வி உடையவனாக, கங்கையால் அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்—வசுவின் அவதாரமாக, ‘தேவவ்ரதன்’ என்ற பெயருடன்।
Verse 22
सवस्त्रिषु स निष्णात: पार्थिवेष्वितरेषु च । महाबलो महासत्त्वो महावीरयों महारथ:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மனித உலகத்திற்குரியதும் அதீதமானதும் ஆகிய எல்லா வகை ஆயுதங்களிலும் அவர் தேர்ந்தவர். அவரது வலிமை மிகுதி, அவரது திடவீரம் மிகுதி, அவரது பராக்கிரமமும் மிகுதி; அவர் மகாரதன்.
Verse 23
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा गड्जामनुसरन् नदीम् । भागीरथीमल्पजलां शान््लनुर्दृष्टवान् नृप:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஒருமுறை அரசன் சாந்தனு ஒரு மானை அம்பால் குத்தி அதைத் தொடர்ந்து நதிக்கரையோரமாகச் சென்றான்; பாகீரதியின் கரை அடைந்தபோது, கங்கையின் நீர் மிகக் குறைவாக இருப்பதை அவன் கண்டான்।
Verse 24
तां दृष्टवा चिन्तयामास शान्तनुः पुरुषर्षभ: । स्वन्दते कि त्वियं नाद्य सरिच्छेष्ठा यथा पुरा
அவளைக் கண்ட மனிதர்களில் சிறந்த அரசன் சாந்தனு சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்—“நதிகளில் சிறந்த இந்த கங்கை இன்று முன்புபோல் ஏன் ஓடவில்லை?”
Verse 25
ततो निमित्तमन्विच्छन् ददर्श स महामना: । कुमारं रूपसम्पन्नं बृहन्तं चारुदर्शनम्
பின்னர் அந்த மகாத்மா காரணத்தைத் தேடி முன்னே சென்று, ஒரு இளைஞனை கண்டான்—அழகில் நிறைந்தவன், பெருந்தோற்றமுடையவன், காண இனியவன்.
Verse 26
दिव्यमस्त्रं विकुर्वाणं यथा देव॑ पुरन्दरम् । कृत्स्नां गड़ां समावृत्य शरैस्तीक्ष्णमरवस्थितम्
அவன் புரந்தரன் (இந்திரன்) போல் தெய்வ ஆயுதத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான்; கூரிய அம்புகளால் முழு கங்கையின் ஓட்டத்தையும் அடக்கி அங்கே உறுதியாக நின்றான்.
Verse 27
तां शरैराचितां दृष्टवा नदीं गड़ां तदन्तिके । अभवद् विस्मितो राजा दृष्टवा कर्मातिमानुषम्
அவனருகே கங்கை நதி அம்புகளால் நிரம்பி மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, அந்த அதிமானுடச் செயலைப் பார்த்த அரசன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 28
जातमात्र पुरा दृष्टवा त॑ पुत्र शान्तनुस्तदा । नोपलेभे स्मृतिं धीमानभिज्ञातुं तमात्मजम्
சாந்தனு அந்த மகனை மிகப் பழைய காலத்தில் பிறந்த தருணத்தில் மட்டும் கண்டிருந்தான்; ஆகவே அறிவுடையவனாயினும் அப்போது நினைவு மீளவில்லை; தன் மகனையே அறிய முடியவில்லை.
Verse 29
सतुतंपितरं दृष्टवा मोहयामास मायया | सम्मोहा तु ततः क्षिप्रं तत्रैवान्तरधीयत,बालकने अपने पिताको देखकर उन्हें मायासे मोहित कर दिया और मोहित कर दिया और मोहित करके शीघ्र वहीं अन्तर्धान हो गया
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தந்தையைப் பார்த்த அந்தச் சிறுவன் மாயையால் அவரை மயக்கினான்; முழு மோகத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு, அதே இடத்திலேயே விரைவில் மறைந்துவிட்டான்।
Verse 30
तदद्भुतं ततो दृष्टवा तत्र राजा स शान्तनुः । शड्कमान: सुतं गड्भगमब्रवीद् दर्शयेति ह,यह अद्भुत बात देखकर राजा शान्तनुको कुछ संदेह हुआ और उन्होंने गंगासे अपने पुत्रको दिखानेकी कहा
அந்த அதிசயச் செயலைக் கண்ட அரசன் சாந்தனு அங்கேயே நின்றபடி சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தான். பின்னர் கங்கையை நோக்கி—“எங்கள் மகனை எனக்குக் காட்டுவாயாக” என்று கூறினான்.
Verse 31
दर्शयामास तं गड्ढा बिभ्रती रूपमुत्तमम् । गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ त॑ कुमारमलंकृतम्
அப்போது தேவியான கங்கை மிகச் சிறந்த அழகுருவை ஏற்று, அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் குமாரனின் வலக்கையைப் பிடித்து அவனை முன்னே கொண்டு வந்து காட்டினாள்.
Verse 32
अलंकृतामाभरणैर्विरजो<म्बरसंवृताम् । दृष्टपूर्वामपि स तां नाभ्यजानात् स शान्तनु:
தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், மாசற்ற ஒளிரும் ஆடையால் மூடப்பட்டும் இருந்த அவளை—முன்பு பார்த்திருந்தாலும்—சாந்தனு அரசன் அடையாளம் காணவில்லை.
Verse 33
गजड़ोवाच य॑ पुत्रमष्टमं राजंस्त्वं पुरा मय्यविन्दथा: । स चायं पुरुषव्यात्र सर्वास्त्रविदनुत्तम:
கங்கை கூறினாள்—“மன்னரே! முன்பு என் கர்ப்பத்தில் நீர் பெற்ற எட்டாவது மகன் இவனே. புருஷசிங்கமே! எல்லா ஆயுதவித்தைகளிலும் இவன் ஒப்பற்றவன்.”
Verse 34
गृहाणेमं महाराज मया संवर्धितं सुतम् । आदाय पुरुषव्याप्र नयस्वैनं गृहं विभो,राजन! मैंने इसे पाल-पोसकर बड़ा कर दिया है। अब आप अपने इस पुत्रको ग्रहण कीजिये। नरश्रेष्ठ! स्वामिन! इसे घर ले जाइये
ஓ மகாராஜா! நான் இந்த மகனைப் பேணி வளர்த்து பெரியவனாக்கினேன்; இப்போது நீங்கள் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஓ மனிதப் புலியே, ஓ வல்லோனே! அவனை அழைத்துச் சென்று உங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.
Verse 35
वेदानधिजगे साजड्न् वसिष्ठादेष वीर्यवान् । कृतास्त्र: परमेष्वासो देवराजसमो युधि
உங்கள் இந்த வீரமிகு மகன், மகரிஷி வசிஷ்டரிடத்தில் ஆறு வேதாங்கங்களுடன் கூடிய எல்லா வேதங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தான். ஆயுதவித்தையில் தேர்ச்சி பெற்றவன்; உன்னத வில்லாளி; போரில் தேவராஜ இந்திரனுக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் உடையவன்.
Verse 36
सुराणां सम्मतो नित्यमसुराणां च भारत । उशना वेद यच्छास्त्रमयं तद् वेद सर्वश:
ஓ பாரதா! தேவர்களும் அசுரர்களும்—இருவரும் அவனை எப்போதும் மதிக்கின்றனர். உசனா (சுக்ராசார்யர்) அறிந்த அரசியல்-நெறி நூல் எதுவோ, அந்த முழு ஞானத்தையும் அவனும் அனைத்துப் பகுதிகளோடு அறிந்தவன்.
Verse 37
तथैवाज्धिरस: पुत्र: सुरासुरनमस्कृत: । यद् वेद शास्त्र तच्चापि कृत्स्नमस्मिन् प्रतिष्ठितम्
அதேபோல் அங்கிரஸின் புதல்வன், தேவர்-அசுரர் வணங்கும் பிருஹஸ்பதி அறிந்த எந்தச் சாஸ்திரமோ, அது முழுவதும் இந்த இளைஞனில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஓ வீரர்களில் சிறந்தவரே! அரசதர்மமும் அர்த்தசாஸ்திரமும் அறிந்த மாபெரும் பண்டிதன் இவன். நான் அளித்த இந்த வீரப் புதல்வனை—அடக்கமறியாத உன்னத வில்லாளியை—உங்கள் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.
Verse 38
तव पुत्रे महाबाहौ साड्रोपाड़ं महात्मनि । ऋषि: परैरनाधृष्यो जामदग्न्य: प्रतापवान्
ஓ மகாபாஹுவே! உங்கள் மகத்தான மகன் விஷயத்தில், பேரொளி கொண்ட ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) என்னும் ரிஷி—யாராலும் வெல்ல முடியாதவர்—அங்கோபாங்கங்களுடன் (முழு ஏற்பாடுகளுடன்) இருந்தார்.
Verse 39
यदस्त्रं वेद रामश्न तदेतस्मिन् प्रतिष्ठितम् । महेष्वासमिमं राजन् राजधर्मार्थकोविदम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! ராமஷ்ன அறிந்துள்ள எத்தனை அஸ்திரவித்தையும் இவனில் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது. இந்த மகாதனுர்தரனைப் பாருங்கள்—ராஜதர்மத்தின் நியமங்களிலும் அதன் நோக்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்.
Verse 40
वैशम्पायन उवाच (इत्युक्त्वा सा महाभागा तत्रैवान्तरधीयत ।) तयैवं समनुज्ञात: पुत्रमादाय शान्तनु:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த மகாபாக்ய தேவியார் அங்கேயே மறைந்தார். இவ்விதம் அனுமதி பெற்ற சாந்தனு, தன் மகனை எடுத்துக்கொண்டு (தேவியின் ஆணையை ஏற்று) அரசதர்மக் கடமையினை மீண்டும் மேற்கொள்ளப் புறப்பட்டான்.
Verse 41
भ्राजमानं यथादित्यमाययौ स्वपुरं प्रति । पौरवस्तु पुरी गत्वा पुरन्दरपुरोपमाम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் (மகனை) உடன் கொண்டு அவன் தன் நகரை நோக்கிச் சென்றான். பௌரவ அரசன், புரந்தரன் (இந்திரன்) நகரைப் போன்ற அந்தப் புரியில் நுழைந்தான்.
Verse 42
सर्वकामसमृद्धार्थ मेने सो55त्मानमात्मना । पौरवेषु ततः पुत्र राज्यार्थमभयप्रदम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது சாந்தனு, தன் உள்ளத்தில் தன்னை எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவனாகவும் கृतார்த்தனாகவும் எண்ணினான். பின்னர் பௌரவர்களிடையே, அரசாட்சிப் பணிக்காகத் தன் மகனை—அரசுப் பணியில் வல்லவனும் மக்களுக்கு அச்சமின்மை அளிப்பவனுமான அவனை—நியமித்தான்.
Verse 43
गुणवन्तं महात्मानं यौवराज्ये5भ्यषेचयत् । पौरवाउ्छान्तनो: पुत्र: पितरं च महायशा:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர் பௌரவ குலத்தரசன் சாந்தனு, குணமிக்க மகாத்மையான தன் மகனை யுவராஜ பதவியில் அபிஷேகம் செய்தான். அந்த மகாயசஸ்வி மகன் தன் ஒழுக்கத்தால் தந்தையையும் பௌரவ சமுதாயத்தையும் மகிழ்வித்தான்.
Verse 44
राष्ट्र च रज्जयामास वृत्तेन भरतर्षभ | स तथा सह पुत्रेण रममाणो महीपति:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பரதசிரேஷ்டா! தன் நேர்மையான நடத்தையால் அவன் முழு நாட்டையும் மகிழ்வித்தான். மகனுடன் ஒற்றுமையாய் வாழ்ந்த அந்த மன்னன் திருப்தியும் ஆனந்தமும் கொண்டு நாட்களை கழித்தான்.
Verse 45
वर्तयामास वर्षाणि चत्वार्यमितविक्रम: । स कदाचिद् वन॑ यातो यमुनामभितो नदीम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அளவற்ற வீரமுடைய அரசன் சாந்தனு இவ்வாறே நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தான். பின்னர் ஒருநாள் யமுனை நதிக்கரையருகிலுள்ள காட்டுப்பகுதிக்குச் சென்றான்.
Verse 46
महीपतिरनिर्देश्यमाजिघ्रद् गन्धमुत्तमम् । तस्य प्रभवमन्विच्छन् विचचार समन्तत:,वहाँ राजाको अवर्णनीय एवं परम उत्तम सुगन्धका अनुभव हुआ। वे उसके उद्गमस्थानका पता लगाते हुए सब ओर विचरने लगे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசன் வர்ணிக்க இயலாத, மிகச் சிறந்த நறுமணத்தை உணர்ந்தான். அதன் தோற்றத்தை அறிய விரும்பி எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்தான்.
Verse 47
स ददर्श तदा कनन््यां दाशानां देवरूपिणीम् | तामपृच्छत् स दृष्टवैव कन््यामसितलोचनाम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது அவர் மீனவர்களிடையே ஒரு கன்னியை கண்டார்; அவள் தேவமங்கை போன்ற அழகுடையவள். கருமை கண்களையுடைய அவளை கண்டவுடனே அரசன் அவளிடம் கேட்டான்.
Verse 48
कस्य त्वमसि का चासि कि च भीरु चिकीर्षसि । साब्रवीद् दाशकन्यास्मि धर्मार्थ वाहये तरिम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசன் கேட்டான்: “அஞ்சும் பெண்ணே! நீ யார்? யாருடைய மகள்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” அவள் சொன்னாள்: “நான் படகோட்டியின் மகள்; தர்மத்திற்காக, தந்தையின் ஆணையின்படி இந்தப் படகில் மக்களை அக்கரைக்கு கொண்டு செல்கிறேன்.”
Verse 49
पितुर्नियोगाद् भद्गं ते दाशराज्ञों महात्मन: । रूपमाधुर्यगन्धैस्तां संयुक्तां देवरूपिणीम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே, மகாத்மா தாசராஜனின் மகள் தந்தையின் ஆணையின்படி தர்மத்திற்காகப் படகு செலுத்தி வாழ்வை நடத்தினாள். அழகு, இனிமை, நறுமணம் ஆகியவற்றால் நிறைந்த அவள் தேவகன்னியைப் போலத் தோன்றினாள். அவளைப் பார்த்ததும் அரசன் சாந்தனுவுக்கு அவளைப் பெறவேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்தது; பின்னர் அவள் தந்தையிடம் சென்று அவளை மணம் கேட்டு வரன் செய்தான்.
Verse 50
समीक्ष्य राजा दाशेयीं कामयामास शान्तनु: । स गत्वा पितरं तस्या वरयामास तां तदा
தாசராஜனின் மகளைப் பார்த்த அரசன் சாந்தனு அவளை விரும்பினான். உடனே அவள் தந்தையிடம் சென்று முறையாக அவளை மணம் கேட்டு வரன் செய்தான்.
Verse 51
पर्यपूच्छत् ततस्तस्या: पितरं सो55त्मकारणात् | सचतं प्रत्युवाचेदं दाशराजो महीपतिम्
பின்னர் தன் நோக்கத்தால் உந்தப்பட்டு அவள் தந்தையிடம் அவர் கேட்டான். அரசனின் வேண்டுகோளை கேட்ட நிஷாதராஜன் தாசராஜன், மன்னன் சாந்தனுவுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தான்.
Verse 52
जातमात्रैव मे देया वराय वरवर्णिनी । ह्ृदि कामस्तु मे कश्नचित् त॑ं निबोध जनेश्वर
மக்களைக் காக்கும் அரசே, இந்த அழகிய மகள் பிறந்த நாளிலிருந்தே அவளைத் தகுதியான சிறந்த வரனுக்கே கொடுக்க வேண்டும் என்று என் மனம் தீர்மானித்தது; ஆனால் என் உள்ளத்தில் ஒரு தனிப்பட்ட ஆசை உள்ளது—அதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
Verse 53
यदीमां धर्मपत्नीं त्वं मत्तः प्रार्थयसेडनघ । सत्यवागसि सत्येन समयं कुरु मे ततः
பாவமற்ற அரசே, இந்தப் பெண்ணை என்னிடமிருந்து தர்மபத்தினியாக வேண்டுகிறீர் என்றால், உண்மையை முன்வைத்து என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதாக உறுதி அளியுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் சத்தியவான்.
Verse 54
समयेन प्रदद्यां ते कन््यामहमिमां नृप । न हि मे त्वत्सम: कश्चिद् वरो जातु भविष्यति,“राजन! मैं इस कनन््याको एक शर्तके साथ आपकी सेवामें दूँगा। मुझे आपके समान दूसरा कोई श्रेष्ठ वर कभी नहीं मिलेगा”
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! நான் இந்தக் கன்னியை உமக்கு ஒரு நிபந்தனையுடன் அளிப்பேன்; ஏனெனில் உமக்கு ஒப்பான மணமகன் எனக்கு எப்போதும் கிடையாது.
Verse 55
थान्तनुरु॒वाच श्रुत्वा तव वरं दाश व्यवस्येयमहं तव । दातव्यं चेत् प्रदास्यामि न त्वदेयं कथंचन
சாந்தனு கூறினார்—மீனவரே! நீ விரும்பும் வரத்தை முதலில் கேட்டபின் தான் நான் முடிவு செய்வேன். அது வழங்கத் தகுந்ததாயின் வழங்குவேன்; தகாததாயின் எந்நிலையிலும் வழங்கமாட்டேன்.
Verse 56
दाश उवाच अस्यां जायेत य: पुत्र: स राजा पृथिवीपते । त्वदूर्ध्वमभिषेक्तव्यो नान्य: कश्नन पार्थिव
தாசன் கூறினான்—பூமிப்பதியே! இவளிடத்தில் பிறக்கும் மகனே அரசனாக வேண்டும். உமக்குப் பின் அவனுக்கே பட்டாபிஷேகம்; வேறு எந்த அரசகுமாரனுக்கும் அல்ல.
Verse 57
वैशम्पायन उवाच नाकामयत त॑ दातुं वरं दाशाय शान्तनु: । शरीरजेन तीव्रेण दह्ममानोडपि भारत
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பாரதா (ஜனமேஜயா)! உடலிலிருந்து எழுந்த கடும் காமத்தீயால் எரிந்தபோதிலும், சாந்தனு அந்த வரத்தை மீனவர்க்கு அளிக்க விரும்பவில்லை.
Verse 58
स चिन्तयन्नेव तदा दाशकन्यां महीपति: । प्रत्ययाद्धास्तिनपुरं कामोपहतचेतन:,कामकी वेदनासे उनका चित्त चंचल था। वे उस निषादकन्याका ही चिन्तन करते हुए उस समय हस्तिनापुरको लौट गये
காமத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அந்த மன்னன், மீனவர்க் கன்னியையே நினைத்தபடியே அந்நேரம் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் திரும்பினான்.
Verse 59
ततः कदाचिच्छोचन्तं शान्तनुं ध्यानमास्थितम् । पुत्रो देवव्रतो5भ्येत्य पितरं वाक्यमब्रवीत्
பின்னர் ஒருநாள் அரசன் சாந்தனு தியானத்தில் ஆழ்ந்து, துயரச் சிந்தனையில் மூழ்கி அமர்ந்திருந்தான். அப்போது அவன் மகன் தேவவ்ரதன் தந்தையருகே வந்து இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 60
सर्वतो भवतः: क्षेमं विधेया: सर्वपार्थिवा: । तत् किमर्थमिहाभी क्ष्णं परिशोचसि दु:खित:
தந்தையே! எல்லாத் திசைகளிலும் உங்கள் நலம் உறுதியாக உள்ளது; பூமியின் எல்லா அரசர்களும் உங்கள் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிகிறார்கள். அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் இடையறாது துயருற்று சோகமும் கவலையும் கொண்டு மூழ்கிக் கிடக்கிறீர்கள்?
Verse 61
ध्यायन्निव च मां राजन्नाभिभाषसि किंचन । नचाश्वेन विनिर्यासि विवर्णो हरिण: कृश:
அரசே! நீங்கள் தியானத்தில் ஆழ்ந்தவர்போல் மௌனமாக அமர்கிறீர்கள்; என்னோடு பேசுவதும் இல்லை. குதிரை ஏறி வெளியே செல்வதும் இல்லை. உங்கள் நிறம் மங்கியுள்ளது; நீங்கள் வெளிறி மெலிந்துவிட்டீர்கள்.
Verse 62
व्याधिमिच्छामि ते ज्ञातुं प्रतिकुर्या हि तत्र वै । एवमुक्त: स पुत्रेण शान्तनु: प्रत्यभाषत
உங்களுக்கு எந்த நோய் ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; அதற்குரிய நிவாரணத்தை நான் செய்ய வேண்டும். மகன் இவ்வாறு கூறியபோது அரசன் சாந்தனு பதிலளித்தான்.
Verse 63
असंशयं ध्यानपरो यथा वत्स तथा शृणु । अपत्यं नस्त्वमेवैक: कुले महति भारत
மகனே! ஐயமின்றி என் மனம் கவலைச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்துள்ளது. அந்தக் கவலை என்னவென்று கேள். ஓ பாரதா! இந்தப் பெரும் குலத்தில் நீயே என் ஒரே மகன்.
Verse 64
शस्त्रनित्यश्व॒ सततं पौरुषे पर्यवस्थित: । अनित्यतां च लोकानामनुशोचामि पुत्रक
வைசம்பாயனன் கூறினான்— நீ எப்போதும் ஆயுதங்களின் இடையறாத பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, ஆண்மையான முயற்சியிலும் தொழிலிலும் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறாய். ஆனால் மகனே, உலகங்களும் வாழ்வின் நிலைகளும் அனைத்தும் நிலையற்றவை என எண்ணி நான் இடையறாது துயருற்றும் கலங்கியும் இருக்கிறேன்.
Verse 65
कथंचित् तव गाड़ेय विपत्ता नास्ति न: कुलम् । असंशयं त्वमेवैक: शतादपि वर: सुत:
வைசம்பாயனன் கூறினான்— கங்கையின் மகனே! எப்படியாவது உனக்கு ஒரு பேராபத்து நேர்ந்தால், அன்றே எங்கள் குலம் முடிவுறும். இதில் ஐயமில்லை— நீ ஒருவனே எனக்கு நூறு மகன்களைவிட மேலானவன்.
Verse 66
न चाप्यहं वृथा भूयो दारान् कर्तुमिहोत्सहे । संतानस्यथाविनाशाय कामये भद्रमस्तु ते
வைசம்பாயனன் கூறினான்— இங்கே நான் மீண்டும் வீணாக மணம் செய்ய விரும்பவில்லை. ஆனால் எங்கள் சந்ததி மரபு அழியாமல் இருக்கவே நான் மறுபடியும் மனைவியை நாடுகிறேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.
Verse 67
अनपत्यतैकपुत्रत्वमित्याहुर्धर्मवादिन: । (चक्षुरेकं च पुत्रश्न अस्ति नास्ति च भारत । चक्षुर्नाशे तनोरनाश: पुत्रनाशे कुलक्षय: ।।) अन्निहोत्रं त्रयीविद्यासंतानमपि चाक्षयम्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— தர்மத்தை உரைப்போர், பிள்ளையின்மை என்பது ஒரே மகன் இருப்பதற்குச் சமம் என்கிறார்கள். ஓ பாரதா, கணும் மகனும்— இரண்டும் ஒரு வகையில் ‘இருப்பதும் இல்லாததும்’: கண் இழந்தாலும் உடல் நிலைக்கும்; ஆனால் மகன் இழந்தால் குலமே அழியும். ஆகவே அக்னிஹோத்ரம், மூன்று வேதங்களின் அறிவு, சந்ததி— இவை அழியாத ஆதாரங்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றன.
Verse 68
एवमेतन्मनुष्येषु तच्च सर्वप्रजास्विति,“इस प्रकार संतानका महत्त्व जैसा मनुष्योंमें मान्य है, उसी प्रकार अन्य सब प्राणियोंमें भी है
வைசம்பாயனன் கூறினான்— மனிதர்களிடத்தில் இது எவ்வாறு உண்மையோ, அதுபோலவே எல்லா உயிர்களிடத்திலும் இதே நியமம் நிலவுகிறது.
Verse 69
यदपत्यं महाप्राज्ञ तत्र मे नास्ति संशय: । एषा त्रयीपुराणानां देवतानां च शाश्वती,(अपत्यं कर्म विद्या च त्रीणि ज्योतींषि भारत । यदिदं कारणं तात सर्वमाख्यातमञ्जसा ।।
வைசம்பாயனன் கூறினான்— மஹாப்ராஜ்ஞனே! இதில் எனக்கு எவ்வித ஐயமும் இல்லை—சந்ததி மிக உயர்ந்தது. இதுவே மூன்று வேதங்களும் புராணங்களும் தேவர்களும் ஏற்றுக் கொண்ட நித்தியக் கருத்து. ‘ஓ பாரதா! சந்ததி, தர்மச் செயல், கல்வி—இவை மூன்று ஒளிகள்; அவற்றில் சந்ததியே முதன்மை.’ அன்புக் குழந்தையே! என் கவலையின் முழுக் காரணத்தையும் உனக்கு தெளிவாகச் சொன்னேன்.
Verse 70
त्वं च शूर: सदामर्षी शस्त्रनित्यश्व भारत | नान्यत्र युद्धात् तस्मात् ते निधनं विद्यते क्वचित्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— ஓ பாரதா! நீ வீரன்; அவமதிப்பைச் சகிக்காதவன்; எப்போதும் ஆயுதப் பயிற்சியிலேயே ஈடுபட்டவன். ஆகவே போரைக் கடந்து வேறு எந்தக் காரணத்தாலும் உனக்கு மரணம் நிகழும் என்பதில்லை.
Verse 71
सो5स्मि संशयमापन्नस्त्वयि शान्ते कथं भवेत् | इति ते कारणं तात दुःखस्योक्तमशेषत:
ஆகவே நான் ஐயத்தில் அகப்பட்டேன்—நீ அமைதியடைந்து விலகினால், இந்த அரச வம்சத்தின் தொடர்ச்சி எவ்வாறு நிலைபெறும்? அன்புக் குழந்தையே! இதுவே என் துயரத்தின் காரணம்; அனைத்தையும் உனக்கு முழுமையாகச் சொல்லிவிட்டேன்.
Verse 72
वैशम्पायन उवाच ततस्तत्कारणं राज्ञो ज्ञात्वा सर्वमशेषत: । देवव्रतो महाबुद्धि: प्रज्ञया चान्वचिन्तयत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— பின்னர் அரசனின் துயரத்தின் காரணத்தை முழுமையாக, எதுவும் மீதமில்லாமல் அறிந்து, மஹாபுத்திமான் தேவவிரதன் தன் நுண்ணறிவால் அதைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
Verse 73
अभ्यगच्छत् तदैवाशु वृद्धामात्यं पितुर्हितम् । तमपृच्छत् तदाभ्येत्य पितुस्तच्छोककारणम्
அதன்பின் அவன் உடனே தந்தையின் நலனில் பற்றுடைய முதிய அமைச்சரிடம் விரைந்து சென்றான். அருகில் சென்று, தந்தையின் துயரத்தின் உண்மைக் காரணம் என்னவென்று கேட்டான்.
Verse 74
तस्मै स कुरुमुख्याय यथावत् परिपृच्छते । वरं शशंस कन्यां तामुद्दिश्य भरतर्षभ
குருகுலத் தலைசிறந்தவன் தேவவ்ரதன் முறையாகவும் ஒழுங்காகவும் விசாரித்தபோது, அந்த முதிய அமைச்சர் அரசன் மணம் கொள்ள விரும்பிய அந்தக் கன்னியைச் சுட்டி, வேண்டிய வரத்தை வெளிப்படுத்தினார், ஓ பரதசிறந்தவனே।
Verse 75
(सूतं भूयो5पि संतप्त आह्वयामास वै पितु: ।।
அப்படியும் துயரால் வாடிய தேவவ்ரதன் தந்தையின் சாரதியை மீண்டும் அழைத்தான். இளவரசனின் ஆணையின்படி அரசன் சாந்தனுவின் சாரதி வந்து சேர்ந்தான். அப்போது பேரறிவாளன் பீஷ்மன் தந்தையின் சாரதியிடம் கேட்டான்— பீஷ்மன் கூறினான்—“சாரதியே! நீ என் தந்தையின் நெருங்கிய நண்பன்; ஏனெனில் நீ அவரின் ரதத்தை இணைக்கிறாய். அரசனின் அன்பு எந்தப் பெண்ணில் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை நீ அறிந்திருக்கிறாயா? நான் கேட்டதற்கு நீ சொல்வதையே நான் செய்வேன்—வேறல்ல.” சாரதி சொன்னான்—“மனிதர்களில் சிறந்தவனே! ஒரு மீனவரின் மகள்மேல் உங்கள் தந்தையின் மனம் சென்றுள்ளது. அரசன் அவளை வேண்டினார்; அப்போது அந்த மீனவன் இவ்வாறு நிபந்தனை வைத்தான்—‘அவளின் கருவில் பிறக்கும் மகனே உங்களுக்குப் பின் அரசனாக வேண்டும்.’ உங்கள் தந்தை அந்த வரத்தை அளிக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் அவனும் உறுதியாக இருக்கிறான்—அந்நிபந்தனை இல்லாமல் மகளை தரமாட்டேன். வீரனே! இதுவே நான் தெரிவித்த செய்தி; இனி உமக்கு உகந்ததைச் செய்.” இதைக் கேட்ட தேவவ்ரதன் முதிய க்ஷத்திரியர்களுடன் தாசராஜனை அணுகி, தந்தைக்காக அந்தக் கன்னியைத் தானே வேண்டினான்।
Verse 76
तं दाश: प्रतिजग्राह विधिवत् प्रतिपूज्य च । अब्रवीच्चैनमासीनं राजसंसदि भारत
அப்போது நிஷாதத் தலைவர் தாசன் முறையாக அவரை வரவேற்று, உரிய முறையில் பூஜித்து ஆசனம் அளித்தான். விருந்தினர் அமர்ந்தபின் அரசவையில் தாசன் அவரை நோக்கி உரைத்தான், ஓ பாரதா।
Verse 77
दाश उवाच (राज्यशुल्का प्रदातव्या कन्येयं याचतां वर | अपत्यं यद् भवेत् तस्या: स राजास्तु पितु: परम् ।।
தாசன் கூறினான்—“விண்ணப்பிப்பவர்களில் சிறந்த இளவரசே! இந்தக் கன்னியை அளிக்க நான் அரசாட்சியையே மணமூல்யமாக வைத்துள்ளேன். அவளின் கருவில் பிறக்கும் பிள்ளை தந்தைக்குப் பின் அரசனாகட்டும்।”
Verse 78
को हि सम्बन्धकं शलाध्यमीप्सितं यौनमीदृशम् । अतिक्रामन्न तप्येत साक्षादपि शतक्रतु:
மனத்திற்கேற்ற, புகழத்தக்க, பேராசைத் தூண்டும் இத்தகைய திருமண உறவை மறுத்தால், யார் வருத்தமின்றி இருப்பார்? சாட்சாத் சதக்ரது இந்திரனே ஆனாலும், அவனும் பச்சாத்தாபத்தில் எரிவான்।
Verse 79
अपत्यं चैतदार्यस्य यो युष्माकं॑ समो गुणै: । यस्य शुक्रात् सत्यवती सम्भूता वरवर्णिनी
தாசன் கூறினான்—இவள் ஒரு ஆரியப் புருஷனின் புதல்வி; அவன் குணங்களில் உங்களுக்குச் சமன். அவன் வீரியத்திலிருந்தே இந்த அழகிய நிறமுடைய சத்தியவதி பிறந்தாள்.
Verse 80
तेन मे बहुशस्तात पिता ते परिकीर्तित:ः । अर्ह: सत्यवतीं बोढुं धर्मज्ञ: स नराधिप:
ஆகவே, மகனே! உன் தந்தை உன்னைப் பற்றி பலமுறை என்னிடம் கூறியுள்ளார். அவர் சொல்வது—சத்தியவதியை மணக்கத் தகுதியானவர் தர்மத்தை அறிந்த நராதிபதி அரசன் சாந்தனுவே என்று.
Verse 81
अर्थितश्नापि राजर्षि: प्रत्याख्यात: पुरा मया । स चाप्यासीत् सत्यवत्या भृशमर्थी महायशा:
தாசன் கூறினான்—மிகப் புகழ்மிக்க ராஜரிஷி சாந்தனு முன்பும் சத்தியவதியை மிகுந்த ஆவலுடன் கேட்டார்; ஆனால் அவர் வேண்டியபோதும் நான் அப்போது மறுத்துவிட்டேன்.
Verse 82
कन्यापितृत्वात् किंचित् तु वक्ष्यामि त्वां नराधिप । बलवत्सपत्नतामत्र दोष पश्यामि केवलम्
மனிதர்களின் தலைவனே! கன்னியின் தந்தை என்பதால் உன்னிடம் இன்னும் சிறிது கூறுகிறேன். இந்த உறவில் எனக்குத் தோன்றும் ஒரே குறை—வலிமையுள்ளவருடன் பகை உருவாகும் என்பதே.
Verse 83
यस्य हि त्वं सपत्न: स्या गन्धर्वस्यासुरस्य वा । नसजातु चिरं जीवेत् त्वयि क्रुद्धे परंतप,परंतप! आप जिसके शत्रु होंगे, वह गन्धर्व हो या असुर, आपके कुपित होनेपर कभी चिरजीवी नहीं हो सकता
பரந்தபனே! உனக்கு பகைவனாக இருப்பவன்—அவன் கந்தர்வனாக இருந்தாலும் அசுரனாக இருந்தாலும்—நீ கோபித்தால் அவன் நீண்ட நாள் உயிர்வாழ முடியாது.
Verse 84
एतावानत्र दोषो हि नान्य: कश्चन् पार्थिव । एतज्जानीहि भद्रं ते दानादाने परंतप
ஓ அரசே! இங்கே குறை இதுவொன்றே; வேறு குறை இல்லை. பரந்தபா! உனக்கு நலம் உண்டாக; கன்னியைக் கொடுக்கலாமா வேண்டாமா என்ற தீர்மானத்தில் எண்ணத்தக்கது இதுவொன்றே—இதனைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்.
Verse 85
वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु गाड़्रेयस्तद्युक्त प्रत्यभाषत । शृण्वतां भूमिपालानां पितुरर्थाय भारत
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாரதா! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, காட்ரேயன் அமைதியுடனும் தக்கவாறும், எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, தந்தையின் நலனுக்காகப் பதிலளித்தான்.
Verse 86
वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! निषादके ऐसा कहनेपर गंगानन्दन देवद्रतने पिताके मनोरथको पूर्ण करनेके लिये सब राजाओंके सुनते-सुनते यह उचित उत्तर दिया -- ८५ ॥। इदं मे व्रतमादत्स्व सत्यं सत्यवतां वर । नैव जातो न वाजात ईदृशं वक्तुमुत्सहेत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ ஜனமேஜயா! நிஷாதன் இவ்வாறு சொன்னபோது, தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற விரும்பிய கங்கைநந்தன் தேவவ்ரதன், எல்லா அரசர்களும் கேட்கும்படி, தக்க பதிலைச் சொன்னான்—“சத்தியவான்களில் சிறந்தவனே! என் இந்தச் சத்திய விரதத்தை ஏற்று கொள். இத்தகைய உறுதியை உரைக்கத் துணியும் மனிதன் முன்பு பிறந்ததுமில்லை; இனியும் பிறக்கமாட்டான்.”
Verse 87
एवमेतत् करिष्यामि यथा त्वमनुभाषसे । योअस्यां जनिष्यते पुत्र: स नो राजा भविष्यति,“लो, तुम जो कुछ चाहते या कहते हो, वैसा ही करूँगा। इस सत्यवतीके गर्भसे जो पुत्र पैदा होगा, वही हमारा राजा बनेगा”
“அப்படியே செய்கிறேன்; நீ சொல்வதுபோலவே நான் நடப்பேன். இவள் (சத்தியவதி) கருவில் பிறக்கும் மகனே நம் அரசனாவான்.”
Verse 88
इत्युक्त: पुनरेवाथ तं दाश: प्रत्यभाषत । चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म राज्यार्थे भरतर्षभ,भरतवंशावतंस जनमेजय! देवव्रतके ऐसा कहनेपर निषाद उनसे फिर बोला। वह राज्यके लिये उनसे कोई दुष्कर प्रतिज्ञा कराना चाहता था
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே! அவன் இவ்வாறு சொன்னபின், அந்த மீனவன் அவனை மீண்டும் உரைத்தான். அரசுரிமைக்காக அவனிடமிருந்து ஒரு கடினச் செயல்—கடுமையான உறுதி—பெற விரும்பினான்.
Verse 89
त्वमेव नाथ: सम्प्राप्त: शान्तनोरमितद़ुते । कन्यायाश्वैव धर्मात्मन् प्रभुर्दानाय चेश्वर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “அளவற்ற ஒளியுடைய இளவரசே! மன்னர் சாந்தனுவின் சார்பில் உரிய அதிகாரத்துடன் நீயே இங்கே வந்துள்ளாய். தர்மாத்மா! இந்தக் கன்னியின்மீதும் உனக்கே முழு அதிகாரம் உண்டு; நீ விரும்புபவர்க்கு அவளைத் தானமாக அளிக்க வல்லவன்—இவ்விஷயத்தில் நீ திறனும் ஆட்சியுரிமையும் உடையவன்.”
Verse 90
इदं तु वचन सौम्य कार्य चैव निबोध मे । कौमारिकाणां शीलेन वक्ष्याम्पहमरिन्दम
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “ஆனால், நற்குணனே! என் இன்னொரு சொல்லையும் அறிந்துகொள்; இது கடமையென வேண்டிய காரியமும் ஆகும். பகைவரை அடக்கும் வீரனே! திருமணமாகாத கன்னியர்பால் உறவினருக்கு இயல்பாக எழும் அக்கறையால் உந்தப்பட்டு, சொல்ல வேண்டியதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.”
Verse 91
यत् त्वया सत्यवत्यर्थे सत्यधर्मपरायण । राजमध्ये प्रतिज्ञातमनुरूपं तवैव तत्,'सत्यधर्मपरायण राजकुमार! आपने सत्यवतीके हितके लिये इन राजाओंके बीचमें जो प्रतिज्ञा की है, वह आपके ही योग्य है
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “சத்தியமும் தர்மமும் போற்றும் இளவரசே! சத்தியவதியின் நலனுக்காக அரசர்களின் நடுவில் நீ எடுத்த உறுதி, உனக்கே உரியது—உன் இயல்புக்கும் உறுதிக்கும் ஏற்றது.”
Verse 92
नान्यथा तन्महाबाहो संशयोत्र न कश्नन । तवापत्यं भवेद् यत् तु तत्र न: संशयो महान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “மகாபாகுவே! இது வேறுவிதமாக முடியாது; இதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை. ஆனால் உனக்குப் பிறக்கவிருக்கும் மகன் இந்த உறுதிமொழியில் நிலைத்திருப்பானோ இல்லையோ—அதில்தான் எங்களுக்கு பெரும் சந்தேகம் உள்ளது.”
Verse 93
वैशम्पायन उवाच तस्यैतन्मतमाज्ञाय सत्यधर्मपरायण: । प्रत्यजानात् तदा राजन् पितु: प्रियचिकीर्षया
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “அரசே! நிஷாத அரசனின் இந்த எண்ணத்தை அறிந்து, சத்தியமும் தர்மமும் போற்றும் இளவரசன் தேவவ்ரதன் அப்போது தந்தையை மகிழ்விக்க விரும்பி ஒரு கடுமையான உறுதிமொழியை எடுத்தான்.”
Verse 94
गाड़ेय उवाच दाशराज निबोधेदं वचन मे नरोत्तम । (ऋषयो वाथवा देवा भूतान्यन्तर्हितानि च । यानि यानीह शृण्वन्तु नास्ति वक्ता हि मत्सम: ।।
காடேயன் கூறினான்—ஓ மீனவர்களின் அரசே, ஓ நரசிறந்தவனே! என் இந்தச் சொல்லை உணர்ந்து கொள். இங்கு இருப்போர் யாவராயினும்—ரிஷிகள், தேவர்கள், மறைந்த உலகங்களின் அந்தர்ஹித உயிர்கள்—அனைவரும் கேட்கட்டும்; எனக்கு நிகரான பேச்சாளர் இல்லை. நான் சத்தியமாக உரைக்கிறேன்—இந்த வாக்கை ஏற்றுக் கொள். இங்கு கூடிய அரசர்கள் கேட்கும் முன்னிலையில், என் தந்தையின் நலனுக்காக நான் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்.
Verse 95
राज्यं तावत् पूर्वमेव मया त्यक्तं नराधिपा: । अपत्यहेतोरपि च करिष्येड्द्य विनिश्चयम्,राजाओ! राज्य तो मैंने पहले ही छोड़ दिया है; अब संतानके लिये भी अटल निश्चय कर रहा हूँ
ஓ அரசர்களே! அரசாட்சியை நான் முன்னரே துறந்தேன்; இன்றோ, சந்ததி பெறும் பொருட்டும் நான் உறுதியான தீர்மானம் செய்கிறேன்.
Verse 96
अद्यप्रभृति मे दाश ब्रह्मचर्य भविष्यति । अपुत्रस्यापि मे लोका भविष्यन्त्यक्षया दिवि
ஓ தாசா (மீனவர்களின் அரசே)! இன்றிலிருந்து என் பிரம்மச்சரியம் வாழ்நாள் முழுதும் நிலைக்கும். எனக்கு மகன் இல்லாவிட்டாலும், விண்ணுலகில் எனக்கு அழியாத உலகங்கள் கிடைக்கும்.
Verse 97
(न हि जन्मप्रभृत्युक्ते मम किंचिदिहानूतम् । यावत् प्राणा प्रियन्ते वै मम देहं समाश्रिता: ।।
தேவவ்ரதன் கூறினான்—பிறந்த நாளிலிருந்து இன்றுவரை நான் ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை. இந்த உடலில் உயிர் இருக்கும் வரை நான் சந்ததியை உண்டாக்கமாட்டேன். ஆகவே, என் தந்தைக்காக உன் மகளை எனக்குக் கொடு. ஓ தாசா! நான் அரசாட்சியையும் முழுமையாகத் துறக்கிறேன்; காமச் சேர்க்கையையும் முற்றிலும் விலக்குகிறேன். நான் ஊர்த்வரேதா—வாழ்நாள் முழுதும் நைஷ்டிகப் பிரம்மச்சாரியாக இருப்பேன்; இதை உனக்கு சத்தியமாக அறிவிக்கிறேன். வைசம்பாயனன் கூறினான்—அந்த வாக்கைக் கேட்டதும் தர்மாத்மையான நிஷாதராஜன் பரவசமடைந்து ரோமாஞ்சமுற்றான். உடனே அவன் சொன்னான்—“தருகிறேன்; உங்கள் தந்தைக்காக இந்தக் கன்னியைத் தருகிறேன்.”
Verse 98
ततोडन्तरिक्षेडप्सरसो देवा: सर्षिगणास्तदा । अभ्यवर्षन्त कुसुमैर्भीष्मो5यमिति चाब्रुवन्
அப்போது வானில் அப்சரஸ்களும், தேவர்களும், ரிஷிகளும் ஒன்றாக மலர்மழை பொழிந்து, “இவன் பீஷ்மன்!” என்று முழங்கினர்; அதாவது அந்த அச்சமூட்டும் உறுதியான சபதத்தால் இளவரசன் ‘பீஷ்ம’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவான்.
Verse 99
ततः स पितुरर्थाय तामुवाच यशस्विनीम् । अधिरोह रथं मातर्गच्छाव: स्वगृहानिति
அப்போது தந்தையின் நோக்கம் நிறைவேறும்படி அவர் அந்தப் புகழ்மிக்க கன்னியிடம் கூறினார்—“அம்மா, தேரில் ஏறு; வா, இப்போது நம் இல்லத்திற்குச் செல்வோம்.”
Verse 100
वैशम्पायन उवाच एवमुकक््त्वा तु भीष्मस्तां रथमारोप्य भाविनीम् | आगम्य हास्तिनपुरं शान्तनो: संन्यवेदयत्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பீஷ்மன் அந்த நற்குணமுடைய மகளிரைத் தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு, ஹஸ்தினாபுரம் வந்து அரசன் சாந்தனுவிடம் முறையாக ஒப்படைத்தான்.
Verse 101
तस्य तद् दुष्करं कर्म प्रशशंसुर्नराधिपा: । समेताश्न पृथक् चैव भीष्मोड्यमिति चाब्रुवन्
அவனுடைய அந்த அரிதும் கடினமுமான செயலைக் கண்டு அரசர்கள் கூட்டமாகவும் தனித்தனியாகவும் புகழ்ந்தனர்; ஒரே குரலில்—“இந்த இளவரசன் உண்மையிலேயே பீஷ்மன்” என்று கூறினர்.
Verse 102
नच्छुत्वा दुष्करं कर्म कृतं भीष्मेण शान्तनुः । स्वच्छन्दमरणं तुष्टो ददौ तस्मै महात्मने
பீஷ்மன் செய்த அந்த அரிய கடினச் செயலைக் கேட்ட அரசன் சாந்தனு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, அந்த மகாத்மாவுக்கு இச்சாமரணம் என்ற வரத்தை அளித்தான்.
Verse 103
देवव्रत (भीष्म)-की भीषण प्रतिज्ञा न ते मृत्यु: प्रभविता यावज्जीवितुमिच्छसि । त्वत्तो हानुज्ञां सम्प्राप्य मृत्यु: प्रभवितानधघ
அவர் கூறினார்—“ஓ பாவமற்றவனே! நீ இங்கு வாழ விரும்பும் காலமெல்லாம் மரணம் உன்மேல் அதிகாரம் செலுத்தாது; உன் அனுமதி பெற்ற பின்னரே மரணம் தன் வல்லமையை வெளிப்படுத்தும்.”
Verse 396
मया दत्तं निजं पुत्र वीरं वीर गृहं नय । इसी प्रकार अंगिराके पुत्र देव-दानव-वन्दित बृहस्पति जिस शास्त्रको जानते हैं
வைசம்பாயனர் கூறினார்— நான் என் சொந்த மகனையே உமக்குத் தந்தேன்; ஓ வீரா, இந்த வீரனை அழைத்து உமது இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். தேவர்கள்-அசுரர்கள் வணங்கும் அங்கிரஸின் புதல்வன் பிருஹஸ்பதி அறிந்துள்ள சாஸ்திரவித்யை, அங்க-உபாங்கங்களுடன் முழுமையாக என் இந்த மகாபாகு மகாத்மா புதல்வனில் நிலைபெற்றுள்ளது. மேலும் பிறரால் வெல்லப்படாத, ஜமதக்னியின் புதல்வன் பரசுராமர் அறிந்துள்ள அஸ்திரவித்யையும் என் இந்த புதல்வனில் நிலைபெற்றுள்ளது. ஓ அரசர்களில் சிறந்த வீரவரே! இளைஞன் ராஜதர்மமும் அர்த்தசாஸ்திரமும் அறிந்த மகாபண்டிதன். நான் அளித்த இந்த மகாதனுர்தர வீரப் புதல்வனை உமது இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.
Verse 676
सर्वाण्येतान्यपत्यस्य कलां नाहन्ति षोडशीम् । “धर्मवादी विद्वान् कहते हैं कि एक पुत्रका होना संतानहीनताके ही तुल्य है। भारत! एक आँख अथवा एक पुत्र यदि है
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அக்னிஹோத்ரம், மூன்று வேதங்கள், சீடர்-பிரசீடர் வரிசையில் தொடரும் கல்வியால் நிலைக்கும் வம்சப் பரம்பரை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்தாலும், பிறந்த சந்ததியின் மதிப்பின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல. தர்மத்தை உரைக்கும் பண்டிதர்கள் கூறுவர்: ஒரே மகன் இருப்பதும் உண்மையில் சந்ததியின்மை போன்றதே; ஒரே கண் இருப்பதும் இல்லாததற்குச் சமம். கண் அழிந்தால் உடலே அழிந்ததுபோல் தோன்றும்; அதுபோல மகன் அழிந்தால் குலப் பரம்பரையே துண்டிக்கப்படும். ஆகவே, பிறப்பால் கிடைக்கும் சந்ததியே உன்னதமான செல்வம்.
Frequently Asked Questions
The dilemma is the ethical failure of disproportionate punishment under uncertainty: the ascetic is penalized severely due to circumstantial association and silence under vow, raising questions about intent, evidence, and the limits of state coercion.
Justice is not merely procedural; it must be proportionate and context-sensitive. The chapter also models that even ‘Dharma’ is accountable to critique when outcomes violate fairness, and it links ethical governance to careful calibration of daṇḍa.
No explicit phalaśruti is stated; the meta-commentary is etiological and normative—explaining Vidura’s birth as Dharma’s consequence and articulating a maryādā that actions before fourteen years should not be assessed as full pātaka in the same manner.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.