Adhyaya 5

Verse 1

नाम चतुर्थो ऽध्यायः एतादृशे महत्तत्त्वे लक्ष्म्या सह हरिः स्वयम् / प्रविवेश महाभाग क्षोभयामास वै हरिः

“நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவு.” பின்னர், பெரும் பாக்கியவானே, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஹரி தாமே அந்த மகத்தத்துவத்தில் புகுந்தார்; ஹரியே அதனை அசைத்து செயல்படச் செய்தார்.

Verse 2

अहन्तत्त्वमभूत्तस्माज्ज्ञानद्रव्यक्रियात्मकम् / अहङ्कारसमुत्पत्तावेकांशस्तमसि स्मृतः

அதிலிருந்து ‘அஹம்’ தத்துவம் தோன்றியது—அது ஞானம், திரவியம், செயல் ஆகிய இயல்புகளைக் கொண்டது. அஹங்காரத்தின் வெளிப்பாட்டில் ஒரு பகுதி தமஸுக்குரியது என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 3

तद्दशांशाधिकरजस्तद्दशांशाधिकं प्रभो / सत्त्वमित्युच्यते सद्भिर्ह्येतदात्मा त्वहं स्मृतम्

பிரபுவே, ரஜஸை விட ஒரு பத்தில் ஒன்று அதிகமாய், அதையும் விட மீண்டும் ஒரு பத்தில் ஒன்று அதிகமாய் இருப்பது—அதையே நல்லோர் சத்த்வம் என அழைப்பர்; இதுவே ஆத்மா, ‘நீ’ ‘நான்’ என நினைவுறுகிறது.

Verse 4

अहन्तत्त्वाभिमानी तु आदौ शेषो बभूवह / सहस्राब्दाच्च पश्चात्तौ जातौ खगहरौ द्विज

அஹம்-தத்துவத்தின் அதிபதி முதலில் சேஷனாக வெளிப்பட்டான்; ஓ த்விஜா, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவர்கள் இருவரும் கருடனும் ஹரியும் ஆகப் பிறந்தனர்।

Verse 5

अहन्तत्त्वे खग ह्येषु प्रविष्टो हरिरव्ययः / क्षोभयामास भगवाल्लङ्क्ष्म्या सह हरिः स्वयम्

ஓ கக (கருடா), அழிவிலா ஹரி இவ்வஹங்காரத் தத்துவங்களில் புகுந்தார்; லக்ஷ்மியுடன் கூடிய பகவான் ஹரி தாமே அவற்றைச் சலனப்படுத்தினார்।

Verse 6

वैकारिकस्तामसश्च तैजसश्चेत्यहं त्रिधा / त्रिधा बभूव रुद्रोपि यतस्तेषां नियामकः

நான் (அஹம்-தத்துவம்) வைகாரிகம், தாமசம், தைஜசம் என மூவகையாக ஆனேன்; அவற்றின் நியாமகன் என்பதால் ருத்ரனும் மூவகையாக ஆனான்।

Verse 7

वैकारिकस्थितो रुद्रो वैकारिक इति स्मृतः / तामसे तु स्थितो रुद्रस्तामसो ह्यभिधीयते

வைகாரிக (சாத்த்விக) நிலையில் இருப்பவன் ‘வைகாரிக’ என நினைக்கப்படுகிறான்; தாமச நிலையில் இருப்பவன் ‘தாமச’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 8

तैजसे तु स्थितो रुद्रो लोके वै तैजसः स्मृतः / तैजसे तु ह्यहन्तत्त्वे लक्ष्म्या सह हरिः स्वयम्

தைஜச நிலையில் இருப்பவன் உலகில் ‘தைஜச’ என அறியப்படுகிறான்; மேலும் தைஜச அஹம்-தத்துவத்தில் லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ஹரி தாமே உறைகிறார்।

Verse 9

विशित्वा क्षोभयामास तदासौ दशधा त्वभूत् / श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च

அதில் புகுந்து ஆண்டவன் அதை அசைத்தான்; அப்போது அது பத்துவகையாக ஆனது—கேள்வி, பார்வை, தொடு, சுவை, மணம் ஆகிய இந்திரியங்கள் முதலியன।

Verse 10

वाक्पाणिपादं पायुश्च उपस्थेति दश स्मृताः / वैकारिके ह्यहन्तत्त्वे प्रविश्य क्षोभयद्धरिः

வாக்கு, கை, கால், பாயு, உபஸ்தம்—இவையும் சேர்ந்து பத்து (இந்திரியங்கள்) என நினைக்கப்படுகின்றன. வைகாரிக அஹங்காரத் தத்துவத்தில் புகுந்து ஹரி அதை அசைத்தான்.

Verse 11

महत्तत्त्वादिमा अदाविन्द्रियाणां च देवताः / एकादशविधा आसन्क्रमेण तु खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா! மகத்தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி, இந்திரியங்களின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள் ஆதியில் வரிசையாக பதினொன்று வகையாக எழுந்தனர்.

Verse 12

मनोभिमानि नी ह्यादौ वारुणी त्वभवत्तदा / अनन्तरं च सौपर्णी गौरोजापि तथैव च

ஆரம்பத்தில் மனோபிமானி மற்றும் நீ—அந்நேரம் வாருணியாக ஆனார்கள்; அதன் பின் சௌபர்ணி, அதுபோல கௌரோஜாவும் தோன்றினார்கள்.

Verse 13

शेषादनन्तरास्तासां दशवर्षादनंरम् / उत्पत्तिरिति विज्ञेयं क्रमेण तु खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா! மீதமுள்ள காலத்திற்குப் பின், அவர்களின் அடுத்தடுத்த தோற்றம் வரிசையாக பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிகழும் என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 14

मनोभिमानिनावन्याविन्द्रकामौ प्रजज्ञतुः / तार्क्ष्य ह्यनन्तरौ ज्ञेयौ मुक्तौ संसार एव च

மனோபிமானினியிலிருந்து மீண்டும் இன்னொரு ஜோடி—இந்திரன், காமன்—பிறந்தனர். ஓ தார்க்ஷ்யா (கருடா), அதன் உடனே பிறந்த அந்த இருவரும் உலக வாழ்வில் இருந்தபடியே முக்தர் என அறியப்படுவர்.

Verse 15

ततस्त्वगात्मा ह्यभवत्सोहं कारिक ईरितः / ततः पाण्यात्मकाश्चैव जज्ञिरे पक्षिसत्तम

அதன்பின் தோல்-தத்துவம் தோன்றியது—ஓ காரிகா, இதை ‘ஸோऽஹம்’ (நானே அது) என்று உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர், ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே (கருடா), கைகளும் உடல்-இயக்க சக்திகளாகப் பிறந்தன.

Verse 16

शची रतिश्चानिरुद्धस्तथा स्वायंभुवो मनुः / बृहस्पतिस्तथा दक्ष एते पाण्यात्मकाः स्मृताः

சசி, ரதி, அனிருத்தன், ஸ்வாயம்புவ மனு, பிருஹஸ்பதி, தக்ஷன்—இவர்கள் அனைவரும் ‘பாண்யாத்மக’ வகையினராக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 17

दक्षस्यानन्तरं जज्ञे प्रवाहो नाम चाण्डज / स एवोक्तश्चातिंवाहो यापयत्यात्मचोदितः

தக்ஷனுக்குப் பின் ‘ப்ரவாஹ’ எனும் அண்டஜன் பிறந்தான். அவனே ‘அதிம்வாஹ’ என்றும் சொல்லப்படுகிறான்; தன் உள்ளத் தூண்டுதலால் உயிர்களை முன்னே செலுத்துகிறான்.

Verse 18

हस्तादनन्तरं ज्ञेयो न तु शच्यादिवत्स्मृतः / ततोभवन्महाभाग चक्षुरिद्रियमात्मनः

கையின் உடனே அடுத்ததாக எழும் தத்துவத்தை அறிய வேண்டும்; அது சசி முதலியவர்களைப் போல நபருருவில் நினைவுகூரப்படுவதில்லை. பின்னர், ஓ மகாபாகா, ஆத்மாவிற்கான கண்-இந்திரியம் வெளிப்பட்டது.

Verse 19

स्वायंभुवमनोर्भार्या शतरूपा यमस्तथा / चन्द्रसूर्यौ तु चत्त्वारश्चक्षुरिन्द्रियमानिनः

ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மனைவி சதரூபா; அதுபோல யமனும். சந்திரன், சூரியன் மற்றும் நான்கு திக்பாலர்கள் கண்-இந்திரியத்தின் அதிஷ்டாதா தேவதைகளாகக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 20

चन्द्रः श्रोत्राभिमानीति तथा ज्ञेयः खगेश्वर / जिह्वेन्द्रियात्मा वरुणः सूर्यस्यानन्तरोभवत्

ஓ ககேஸ்வரா! சந்திரன் செவி-இந்திரியத்தின் அதிஷ்டாதா என அறிக. சூரியனுக்குப் பின் நாவு-இந்திரியத்தின் அந்தர்யாமியாக வருணன் தோன்றினான்.

Verse 21

वागिन्द्रियाभिमानिन्यो ह्यभवन्वरुणादनु / दक्षपत्नी प्रसूतिश्च भृगुरग्निस्तर्थव च

வருணனுக்குப் பின் வாக்கு-இந்திரியத்தின் அதிஷ்டாத்ரி சக்திகள் தோன்றின. மேலும் தக்ஷனின் மனைவி பிரசூதி, ப்ருகு மற்றும் அக்னியும் அதே வரிசையில் உண்டாயினர்.

Verse 22

तत्र वैते महात्मानो वागिन्द्रियनियामकाः / ये क्रव्यादादयश्चोक्तास्तेनन्तत्त्वनियामकाः

அங்கே அந்த மகாத்மாக்கள் வாக்கும் இந்திரியங்களும் ஆகியவற்றின் நியாமகர்கள். ‘க்ரவ்யாத’ முதலியோர் எனச் சொல்லப்பட்டவர்கள், இறுதிக்காலத்தின் இறுதி தத்துவங்களை நியந்திரிப்பவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 23

साम्यत्वाच्च तथैवोक्तिर्न तु तत्त्वाभिमानितः / उपस्थमानिनो वीन्द्र बभूवुस्तदनन्तरम्

ஒற்றுமை காரணமாகவே அதேபோல் கூறப்பட்டது; தத்துவ-அபிமானத்தால் அல்ல. அதன் பின், ஓ வீந்திர (கருடா)! உபஸ்த-அபிமானிகள், அதாவது காமேந்திரியப் பெருமை கொண்டோர், தோன்றினர்.

Verse 24

विश्वामित्रो वसिष्टोत्रिर्मरीचिः पुलहः क्रतुः / पुलस्त्योङ्गिरसश्चैव तथा वैवस्वतो मनुः

இங்கே விஸ்வாமித்ரர், வசிஷ்டர், அத்ரி, மரீசி, புலஹர், க்ரது, புலஸ்த்யர், அங்கிரசர் மற்றும் வைவர்ஸ்வத மனு—இவர்கள் பெயர்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 25

मन्वादयोनन्तसंख्या उपस्थात्मान ईरिताः / पायोश्च मानिनो वीन्द्र जज्ञिरे तदनन्तरम्

மனு முதலிய எண்ணற்ற பிரஜாபதிகள் உபஸ்தத்திலிருந்து தோன்றினார்கள் என அறிவிக்கப்பட்டது; அதன் பின், ஓ பறவைகளின் அரசன் கருடா, பாயுவிலிருந்து அந்த அகந்தையுடையோர் பிறந்தனர்.

Verse 26

सूर्येषु द्वादशस्वेको मित्रस्तारा गुरोः प्रिया / कोणाधिपो निरृतिश्च प्रवहप्रिया

பன்னிரண்டு சூரிய ரூபங்களில் ஒன்று ‘மித்ர’ என அழைக்கப்படுகிறது. தாரா குரு (பிருஹஸ்பதி)க்கு பிரியமானவள். நிர்ருதி மூலைத் திசையின் அதிபதி; பிரவஹா அங்கே பிரியமானதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 27

चत्त्वार एते पक्षीन्द्र वायुतत्त्वाभिमानिनः / घ्राणाभिमानिनः सर्वे जज्ञिरे द्विजसत्तम

ஓ பறவைகளின் அரசனே! இந்நால்வரும் வாயுத் தத்துவத்தின் அபிமானிகள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அனைவரும் மணவுணர்வு (க்ராணேந்திரிய) அதிபதிகள்; அவர்கள் பிறந்தனர், ஓ த்விஜசத்தமா.

Verse 28

विष्ववसेनो वायुपुत्रौ ह्यश्विनौ गणपस्तथा / वित्तपः सप्त वसव उक्तो ह्याग्निस्तथाष्टमः

விஸ்வவசு (கந்தர்வன்), வாயுவின் புதல்வர்களான இரு அஸ்வின்கள், மேலும் கணப; வித்தப; மற்றும் ஏழு வசுக்கள்—என்று கூறப்படுகிறது; அக்கினி எட்டாவதாகச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 29

सत्यानां शृणु नामानि द्रोणः प्राणो ध्रुवस्तथा / अर्के दोषस्तथा वस्कः सप्तमस्तु विभावसुः

சத்தியவர்களின் பெயர்களைக் கேள்—த்ரோணன், பிராணன், துருவன்; மேலும் அர்க்கமண்டலத்தில் தோஷன், வஸ்கன்; ஏழாவது நிச்சயமாக விபாவசு.

Verse 30

दशरुद्रास्तथा ज्ञेया मूलरुद्रो भवः स्मृतः / दश रुद्रस्य नामानि शृणुष्व द्विजसत्तम

பத்து ருத்ரர்கள் உள்ளனர் என்று அறிக; ஆதிமூல ருத்ரன் ‘பவ’ என நினைக்கப்படுகின்றான். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, ருத்ரனின் பத்து பெயர்களைக் கேள்.

Verse 31

रैवन्तेयस्तथा भीमो वामदेवो वृषाकपिः / अजैकपादहिर्वुध्न्यो बहुरूपो महानिति

ரைவந்தேயன், பீமன், வாமதேவன், வृषாகபி; அஜைகபாதன், அஹிர்புத்ந்யன், பஹுரூபன், மகான்—இவ்வாறு பெயர்கள் ஓதப்படுகின்றன.

Verse 32

दश रुद्रा इति प्रोक्ताः षडादित्याञ्छृणु द्विज / उरुक्रमस्तथा शक्रो विवस्वान्वरुणस्तथा

இவ்வாறு பத்து ருத்ரர்கள் கூறப்பட்டனர். இப்போது ஓ இருபிறப்பினனே, ஆறு ஆதித்யர்களைக் கேள்—உருக்ரமன், சக்ரன், விவஸ்வான், வருணன்.

Verse 33

पर्जन्योतिबाहुरेत उक्ताः पूर्वं द्विजोत्तम / पर्जन्यव्यतिरिक्तास्तु पञ्चैवोक्ता न संशयः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, முன்பு பர்ஜன்ய, உதி, பாஹு, ரேத என்று கூறப்பட்டது. பர்ஜன்யத்தைத் தவிர மேலும் ஐந்தே கூறப்பட்டுள்ளன; ஐயமில்லை.

Verse 34

गङ्गासमस्तु पर्जन्य इति चोक्तः खगेश्वर / सविता ह्यर्यमा धाता पूषा त्वष्टा तथा भगः

ஓ ககேஸ்வரா! ‘கங்கை மங்களமாய் இருப்பதாக; பர்ஜன்யன் (மழைத் தெய்வம்) என இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டது.’ அதுபோல சவித்ரு, அர்யமன், தாத்ரு, பூஷன், த்வஷ்ட்ரு, பகன் ஆகியோரும் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 35

चत्वारिंशत्तथा सप्त महतः परिकीर्तिताः / द्वावुक्ताविति विज्ञेयो प्रवहोतिवहस्तथा

இவ்வாறு ‘மகத்தான’ (நதிப்பிரவாகங்கள்/பிரிவுகள்) நாற்பத்தேழு எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன; மேலும் இரண்டும் கூறப்பட்டுள்ளன—ப்ரவஹம், அதிவஹம்—என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 36

तथा दशविधा ज्ञेया विश्वेदेवाः खगेश्वर / शृणु नामानि तेषां तु पुरूरवार्द्रवसंज्ञकौ

ஓ ககேஸ்வரா! அதுபோல விஶ்வேதேவர்கள் பத்துவகையென அறியப்பட வேண்டும். இப்போது அவர்களின் பெயர்களைக் கேள்—புரூரவா, ஆர்த்ரவ என அழைக்கப்படுவோர்.

Verse 37

धूरिलोचनसंज्ञौ द्वौ क्रतुदक्षेतिसंज्ञकौ / द्वौ सत्यवसुसंज्ञौ च कामकालकसंज्ञकौ

‘தூரிலோசன’ என இருவர்; ‘க்ரது’ மற்றும் ‘தக்ஷ’ என இருவர்; ‘ஸத்ய’ மற்றும் ‘வஸு’ என இருவர்; மேலும் ‘காம’ மற்றும் ‘காலக’ என இருவர் அழைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 38

एवं दशविधा ज्ञेया विश्वेदेवाः प्रकीर्तिताः / तथा ऋभुगणश्चोक्तस्तथा च पितरस्त्रयः

இவ்வாறு விஶ்வேதேவர்கள் பத்துவகையெனப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டனர். அதுபோல ரிபுகணமும் சொல்லப்பட்டது; மேலும் பித்ருக்கள் மூன்று வகையெனவும் கூறப்பட்டது।

Verse 39

द्यावा पृथिव्यौ विज्ञेयौ एते च षडशीतयः / देवाः प्रजज्ञिरे सर्वे नासिकद्रियमानिनः

த்யௌவும் ப்ருதிவியும் அறிந்துகொள்; இவ்வெண்பத்தாறு தத்துவங்களையும் அறிந்துகொள். இவற்றிலிருந்தே நாசிகேந்திரிய அபிமானிகளான எல்லாத் தேவரும் தோன்றினர்.

Verse 40

आकाशस्याभिमानी तु गणपः सुदाहृतः / उभयत्राभि मानीति ज्ञेयं तत्त्वार्थवेदिभिः

ஆகாசத்தின் அபிமானி அதிஷ்டாதா ‘கணப’ என நன்கு கூறப்படுகிறார். தத்துவார்த்தம் அறிந்தோர், அவர் இருவகையிலும் அபிமானி என உணர்வர்.

Verse 41

विष्वक्सेनं विना सर्वे जयाद्या विष्णुपार्षदाः / अभवन्समहीनाश्च विष्वक्सेनादनन्तरम्

விஷ்வக்சேனன் இன்றியே, ஜய முதலிய விஷ்ணுவின் எல்லாப் பார்ஷதரும், விஷ்வக்சேனனுக்குப் பின்பே உடனே தம் பதவியும் மரியாதையும் இழந்து தாழ்ந்தனர்.

Verse 42

एतेपि नासिकायाश्च अवान्तरनियामकाः / अतस्ते तत्त्वमानिभ्यो ह्यवरास्ते प्रकीर्तिताः

இவர்களும் நாசிக்கையின் உபநியாமகர்கள்; ஆகவே தத்துவ அபிமானிகளைக் காட்டிலும் இவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 43

स्पर्शतत्त्वाभिमानी तु अपानश्चेत्युदाहृतः / रूपाभिमानी संजज्ञे व्यानो नाम महान्प्रभो

ஸ்பர்ஷ தத்துவத்தின் அபிமானி ‘அபானன்’ என உரைக்கப்படுகிறது. ரூப தத்துவ அபிமானத்திலிருந்து ‘வ்யானன்’ எனும் மகாப்ரபு தோன்றினார்.

Verse 44

रसात्मक उदानश्च समानो गन्धनामकः / अपां नाथाश्च चत्वारो मरुतः परिकीर्तिताः

உதானன் ரசஸ்வபாவமுடையவன் எனக் கூறப்படுகின்றான்; சமானன் ‘கந்த’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுகின்றான். நான்கு மருதரும் நீரின் நாதர்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 45

जयाद्यनन्तरान्वक्ष्ये समुत्पन्नान्खगेश्वर / प्रधानाग्रे प्रथमजः पावकः समुदाहृतः

ஓ ககேஸ்வரா! இப்போது ஜயாதிகளுக்குப் பின்பு தோன்றியவற்றை நான் உரைப்பேன். ஆதிப் பிரதானத்தின் தொடக்கத்தில் முதற்பிறவி ‘பாவகன்’ (அக்னி) எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 46

भृगोर्महर्षेः पुत्रश्च च्यवनः समुदाहृतः / बृहस्पतेश्च पुत्रस्तु उतथ्यः परिकीर्तितः

மஹரிஷி ப்ருகுவின் புதல்வன் ‘ச்யவனன்’ என அறிவிக்கப்படுகின்றான்; ப்ருஹஸ்பதியின் புதல்வன் ‘உதத்யன்’ எனப் புகழப்படுகின்றான்.

Verse 47

रैवतश्चाक्षुषश्चैव तथा स्वारोचिषः स्मृतः / उत्तमो ब्रह्मसावर्णी रुद्रसावर्णिरेव च

ரைவதன், சாக்ஷுஷன், அதுபோல ஸ்வாரோசிஷன் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; மேலும் (மனுக்கள்) உத்தமன், ப்ரஹ்ம-ஸாவர்ணி, ருத்ர-ஸாவர்ணியும் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 48

देवसावर्णिसावर्णिरिन्द्रसावर्णिरेवच / तथैव दक्षसावर्णिर्धर्मभावर्णिरेव च

தேவ-ஸாவர்ணி, ஸாவர்ணி, மேலும் இந்திர-ஸாவர்ணியும்; அதுபோல தக்ஷ-ஸாவர்ணி மற்றும் தர்மபாவர்ணியும் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 49

एकादशविधा ह्येवं मनवः परिकीर्तिताः / पितॄणां सप्तकं चैवेत्याद्याः संजज्ञिरे खग

ஓ கக (கருடா)! இவ்வாறு மனுக்கள் பதினொன்று வகையெனப் புகழப்பட்டனர்; அதுபோல பித்ருக்களின் ஏழு தொகுதியும். இவ்வாதி உயிர்களிலிருந்து பழமையான குலவம்சங்கள் தோன்றின.

Verse 50

तदनन्तरमुत्पन्नास्तेभ्यो नीचाः शृणु द्विज / वरुणस्य पत्नी गङ्गा पर्जन्याख्यो विभावसुः

அதன்பின், ஓ த்விஜா! அவர்களிலிருந்து பிறந்த பின்வந்த (நீச/பின்னைய) சந்ததியை கேள். கங்கை வருணனின் மனைவியாக ஆனாள்; விபாவசு ‘பர்ஜன்ய’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 51

यमभार्या श्यामला तु ह्यनिरुद्धप्रिया विराट् / ब्रह्माण्डमानिनी सैव ह्युषानाम्ना सुशब्दिता

யமனின் மனைவி ஷ்யாமலா; அவள் அனிருத்தனுக்கு அன்பானவளும், ‘விராட்’ எனவும் கூறப்படுகிறாள். பிரம்மாண்டத்தைப் பெருமையாகக் கருதுபவள் அவளே ‘உஷா’ என்ற இனிய பெயரால் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 52

रोहिणी चन्द्रभार्योक्ता सूर्यभार्या तु संज्ञका / एता गङ्गादिषटूसंख्या जज्ञिरे विनतासुत

ரோஹிணி சந்திரனின் மனைவி எனச் சொல்லப்படுகிறாள்; சஞ்ஞா சூரியனின் மனைவி. கங்கை முதலிய இவ்வாறு ஆறு பேர், ஓ விநதாசுத (கருடா), பிறந்தனர்.

Verse 53

गङ्गाद्यनन्तरं जज्ञे स्वाहा वै मन्त्रदेवता / स्वाहानामाग्निभार्योक्ता गङ्गादिभ्योधमा श्रुता

கங்கை முதலியோருக்குப் பின் ஸ்வாஹா பிறந்தாள்; அவள் மந்திர-ஆஹுதிகளின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை. ‘ஸ்வாஹா’ அக்னியின் மனைவி எனச் சொல்லப்படுகிறாள்; கங்கை முதலியோரில் அவள் சிறந்தவள் எனக் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 54

स्वाहानन्तरजो ज्ञेयो ज्ञानात्मा बुधनामकः / बुधस्तु चन्द्रपुत्रो यः स्वाहाया अधमः स्मृतः

ஸ்வாஹாவிற்குப் பின்பு உடனே பிறந்தவன் புத்தன்; அவனது இயல்பே ஞானம் என அறிய வேண்டும். சந்திரபுத்திரனான அந்த புத்தன், ஸ்வாஹாவின் பிள்ளைகளில் இளையவன் (கடைசிப் பிறந்தவன்) என்றும் நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 55

उषा नाम तथा जज्ञे बुधस्यानन्तरं खग / उषानामा भिमानी तु ह्यश्विभार्या प्रकीर्तिता

ஓ கக (கருடா), புத்தனுக்குப் பின் உஷா என்றொருத்தி பிறந்தாள். உஷா—பிமானி என்றும் அழைக்கப்படுபவள்—அஷ்வின்கள் இருவரின் மனைவியாகப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 56

बुधाधमा सा विज्ञेया नात्र कार्या विचारणा / ततः शनैश्चरो जज्ञे पृथिव्यात्मेति विश्रुतः

அவள் ‘புத்தாதமா’ என அறியப்பட வேண்டும்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை. அதன் பின் சனைச்சரன் பிறந்தான்; அவன் ‘பூமியின் ஆத்மா’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 57

उषाधमस्तु विज्ञेयस्ततो जज्ञेथ पुष्करः / कर्माभिमानी विज्ञेयः शनैश्चर इतीरितः

‘உஷாதமன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அதன் பின் புஷ்கரன் பிறந்தான். மேலும் சனைச்சரன் கர்மத்தின் அபிமானி—கர்மத் தத்துவத்தின் அதிஷ்டாதா—என்று உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 58

तत्त्वाभिमानिनो देवानेवं सृष्ट्वा हरिः स्वयम् / प्रविवेश स देवेशस्तत्त्वेषु रमया सहा

இவ்வாறு தத்துவங்களை அபிமானித்து ஆளும் தேவர்களைப் படைத்த பின், தேவேசனான ஹரி தாமே ரமா (ஸ்ரீ/லக்ஷ்மி) உடன் அந்தத் தத்துவங்களிலேயே புகுந்தார்.