Adhyaya 26
Veṅkaṭeśa-Māhātmya: Varāha Prelude, Descent of Śeṣācala, Svāmipuṣkariṇī and the Network of Tīrthas (with Dāna-Lakṣaṇas)
கன்னியின் கேள்விகள்—ஸ்ரீநிவாசன் ஏன் இங்கு இருக்கிறார், சேஷாசலம் எப்போது இறங்கியது, ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி எவ்வாறு தோன்றியது—இவற்றிற்கு ஜைகீஷவ்யர் பிரபஞ்சப் பின்னணிக் கதையுடன் பதிலளிக்கிறார். ஹிரண்யாக்ஷனின் கடுந்தவம், திதியின் பற்றுதல், ‘உண்மையான காவலன் ஹரியே’ என்ற தைத்ய உபதேசம் கூறப்படுகிறது. பிரம்மனிடமிருந்து வரங்கள் பெற்று ஹிரண்யாக்ஷன் பூமியை அபகரிக்க, விஷ்ணு ஸ்ரீமுஷ்டத்தில் வராஹராக அவதரித்து பூமியை மீட்டு நிலைநிறுத்துகிறார்; பின்னர் உயிர்களுக்கு கருணையால் மனிதருக்குப் புலப்படும் சன்னிதியை அமைக்க எண்ணுகிறார். வைகுண்டத்திலிருந்து பகவான் சேஷனை இறக்கி புனித மலைத்தொடரை நிறுவி, அதன் பகுதிகள்—ஸ்ரீசைலம், அஹோபிலம், ஸ்ரீநிவாசக்ஷேத்திரம்—என வகுத்து, புஷ்கராத்ரி, கனகாத்ரி, வைகுண்டாத்ரி, வ்யங்கடாத்ரி போன்ற பெயர்களை விளக்குகிறார். தொடர்ந்து ஸ்வாமிபுஷ்கரிணி எல்லாத் தீர்த்தங்களும் உள்ள பரம தீர்த்தம் எனப் போற்றப்படுகிறது; ஆனால் வெறும் நீராடலால் அல்ல, ஸத்ஸங்கமும் ஞானமும் மூலமே முக்தி முதிரும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் வாயு, சந்திர, ரௌத்ர, பிரம்ம, இந்திர, வஹ்னி, யம, நைர்ருத, சேஷ, வாருண தீர்த்தங்களின் நீராடல் விதிகள், தூய்மை கட்டளைகள், அரிய சாலக்ராம/மூர்த்தி தானத்தின் இலக்கணங்கள் விரிவாக வருகின்றன. இறுதியில் கன்னி ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியில் நியமமாக நீராடி தானம் செய்து, இந்த மாஹாத்ம்யத்தை கேட்பதால் ஸ்ரீநிவாச பக்தி கிடைக்கும் என்ற பலஶ்ருதி கூறப்பட்டு அடுத்த தீர்த்த உபதேசங்களுக்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
नाम पञ्चविंशोध्यायः कन्योवाच / श्रीनिवासः किमर्थं वै आगतोत्र वदस्व मे / शेषाचलोपि कुत्रा भूत्कदायातश्च पापहा / स्वामिपुष्करिणी चात्र किमर्थं ह्यगता वद
கன்னி கூறினாள்—ஸ்ரீநிவாசர் இங்கு எதற்காக வந்தார்? மேலும் சேஷாசலம் முன்பு எங்கே இருந்தது, அந்தப் பாபஹரன் எப்போது இங்கு வந்தான்? ஸ்வாமிபுஷ்கரிணியும் இங்கு எந்தக் காரணத்தால் வந்தது? சொல்லுங்கள்।
Verse 2
जैगीषव्य उवाच शृणु भद्रे महाभागे व्यङ्कटेशस्य चागमम् / आवयोर्देवि पापानि विषमं यान्ति भामिनि
ஜைகீஷவ்யர் கூறினார்—அம்மையே, பாக்கியவதியே, வ்யங்கடேசரின் புனித வருகை வரலாற்றைக் கேள். தேவியே, ஒளிவதியே, இதைக் கேட்டால் நம் பாவங்கள் அகன்று அழியும்।
Verse 3
आसीत्पुरा हिरण्याक्षः काश्यपो दितिनन्दनः / सनकादेश्च वाग्दण्डाद्द्वितीयद्वारपालकः
முன்னொரு காலத்தில் ஹிரண்யாக்ஷன் இருந்தான்—காஷ்யபரின் மகன், திதியின் அன்புக்குரியவன். சனக முதலிய முனிவர்களின் வாக்குத் தண்டம் (சாபம்) காரணமாக அவன் இரண்டாம் வாயில்காவலனானான்।
Verse 4
बभूव दैत्ययोनौ च देवानां कण्टको बली / संजीवो विजयः प्रोक्तो हरिभक्तो महाप्रभुः
அவன் தைத்ய குலத்தில் பிறந்து தேவர்களுக்கு வலிமையான முள்ளாக ஆனான். அவன் ‘ஸஞ்ஜீவ’ எனவும் ‘விஜய’ எனவும் கூறப்படுகிறான்—ஹரியின் மகாபக்தன், மகாப்ரபு।
Verse 5
हरिण्याक्षः स्वयं दैत्यो हरिभक्तविदूषकः / एतादृशो हिरण्याक्षस्तपस्तप्तुं समुद्यतः
ஹிரண்யாக்ஷன் தானே தைத்யன்; ஹரிபக்தர்களை இகழ்ந்து நகையாடுபவன். அத்தகைய ஹிரண்யாக்ஷன் கடும் தவம் செய்யத் தீர்மானித்து புறப்பட்டான்।
Verse 6
तदा माता दितिर्देवी हिरण्याक्षमुवाच सा / दितिरुवाच / वत्सलस्त्वं महाभागमा तपस्वाष्टहायनः
அப்போது தாய் தேவியான திதி ஹிரண்யாக்ஷனை நோக்கி கூறினாள்— “வத்ஸா, மகாபாகா! நீ இன்னும் எட்டு வயதுதான்; தவம் செய்யாதே।”
Verse 7
त्वं मा ददस्व दुः खं मे पालयिष्यति कोविदः / क्षणमात्रं न जीवामि त्वां विना जीवनं न हि
“எனக்கு துயரம் தராதே; நீயே ஞானி, நீயே என்னைக் காப்பாய். உன்னை இன்றி ஒரு கணமும் நான் வாழேன்; உன்னை இன்றி எனக்கு உயிரில்லை।”
Verse 8
मा तप त्वं महाभाग मम जीवनहेतवे / एवमुक्तस्तु मात्रा स विजयोवशतोब्रवीत्
“மகாபாகா, என் உயிர்க்காக நீ தவம் செய்யாதே।” என்று தாய் கூற, உணர்ச்சிவசப்பட்ட விஜயன் பேசினான்।
Verse 9
हिरण्याक्षो मातरं प्राह जालं हित्वा विष्णोर्भजने ऽलं कुरुष्व / मयिस्नेहं पुत्रहेतोर्विरूढं सुखदुः खे चेह लोके परत्र
ஹிரண்யாக்ஷன் தாயிடம் கூறினான்— “இந்த உலகப் பாசவலையை விட்டுவிட்டு, விஷ்ணு-பஜனத்தில் முழுமையாக ஈடுபடு. மகன் என்பதாலே என்மேல் வளர்ந்த பாசமே இவ்வுலகிலும் மறுலோகிலும் இன்பத் துன்பங்களுக்கு காரணம்.”
Verse 10
यावत्स्नेहं मयि मातः करोषि तावत्क्लेशं शाश्वतं यास्यसि त्वम् / मातश्च ते मयि पुत्रत्वबुद्धिस्त्वय्यप्येषा मातृबुद्धिर्ममापि
“அம்மா, என்மேல் நீ பாசம் வைத்திருக்கும் வரை, முடிவில்லாத துயரையே அடைவாய். உன்னில் ‘நான் உன் மகன்’ என்ற எண்ணம்; என்னிலும் ‘நீ என் தாய்’ என்ற எண்ணம் உள்ளது.”
Verse 11
ताते पूज्ये पितृबुद्धिर्ममास्ति तस्मिंस्तुते भर्तृबुद्धिर्हि मिथ्या / निर्माति यस्माद्धरिरेव सर्वं सम्यक् पाता नियतो ऽसौ मुरारिः
அருமைத் தந்தையே! உம்மிடத்தில் எனக்கு தந்தைபாவமே உள்ளது; உம்மை கணவரென எண்ணுதல் நிச்சயமாக மாயை. அனைத்தையும் படைப்பவன் ஹரியே; அந்த முராரியே உறுதியான, தவறாத காவலன்.
Verse 12
अतो हि माता हरिरेव सर्वदा त्वन्यासां वै मातृता चोपचारात् / निर्मातृत्वं यदि मुख्यं त्वयि स्याद्द्रोणादीनां जननी का वदस्व
ஆகையால் ஹரியே எப்போதும் உண்மையான தாய்; பிற பெண்களின் ‘தாய்மை’ வழக்கத்தால் கூறப்படும் உபசாரம் மட்டுமே. உன்னிடத்தில் படைப்புத்தன்மையே முதன்மை என்றால், சொல்—துரோணர் முதலியோரின் தாய் யார்?
Verse 13
मातृत्वं वै यदि मुख्यं त्वयि स्याद्धात्रादीनां जननी का वदस्व / यतः सदा याति जगत्तत्तो हरिः सदा पिता विष्णुरजः पुराणः
உன்னிடத்தில் தாய்மைதான் முதன்மை என்றால், சொல்—தாதா முதலிய தேவர்களின் தாய் யார்? உலகம் எப்போதும் அவரிடமிருந்தே வெளிப்படுவதால், ஹரி—அஜன், புராதன விஷ்ணு—என்றென்றும் தந்தை.
Verse 14
सदा पिता मुख्यपिता यदि स्याद्गर्भस्थबाले पालकः को वदस्व / मातापित्रोः पालकत्वं यदि स्यात्कूर्मादीनां पालकौ कौ वदस्व
தந்தையே எப்போதும் முதன்மை பெற்றோர் என்றால், கருவில் உள்ள குழந்தையைப் பேணுபவர் யார்? மேலும் தாய்-தந்தை இருவரும் பேணுபவர்கள் என்றால், ஆமை முதலிய உயிர்களின் பேணுபவர்கள் யார்?
Verse 15
मातापित्रोः पालकत्वं यदि स्यात्कृपादीनां रक्षकौ कौ वदस्व / पुन्नामकान्नारकाद्देह भजान्तस्मात्त्रातापुत्रविष्णुः पुराणः
தாய்-தந்தையைப் பேணுதலே கடமை என்றால், ஏழை, உதவியற்றோர் முதலியோரைக் காப்பவர் யார்? ‘புண்’ எனும் நரகத்திலிருந்து தந்தையை மீட்பவன் ‘புத்ரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆகவே புத்ரன் மீட்பவன்.
Verse 16
न तारकोहं नरकाच्च सुभ्रूर्न वै भर्ता नापि पित्रादयश्च / न वै माता नानुजादिश्च सर्वः सर्वत्राता विष्णुरतो न चान्यः
ஓ சுப்ரூ! நான் நரகத்திலிருந்து மீட்பவன் அல்லேன்; மனைவியும் அல்ல, கணவரும் அல்ல, தந்தை முதலிய உறவினரும் அல்ல. தாயும், இளைய சகோதரனும் முதலியோர்—எங்கும் காப்பவர் அல்லர். எங்கும் காப்பவன் விஷ்ணுவே; வேறு யாரும் இல்லை.
Verse 17
मायां मदीयां ज्ञानशस्त्रेण च्छित्वा भक्त्या हरेः स्मरणं त्वं कुरुष्व / यद्भक्तिरूपूर्वं स्मरणं नाम विष्णोस्तत्सर्वथा पापहरं च मातः
என் மாயையை ஞானம் என்னும் ஆயுதத்தால் வெட்டி, பக்தியுடன் ஹரியை நினை. பக்தி முன்னோடியாக விஷ்ணு நாமஸ்மரணம் எவ்விதத்திலும் பாவநாசகம், ஓ தாயே.
Verse 18
यो वा भक्त्या स्मरणं नाम विष्णोः करोत्यसौ पापहरो भविष्यति / अयं देहो दुर्ल्लभः कर्मभूमौ तत्रापि मध्ये भजनं विष्णुमूर्तेः
பக்தியுடன் விஷ்ணு நாமத்தை நினைப்பவன் பாவநாசகனாகிறான். கர்மபூமியில் இந்த மனித உடல் அரிது; அதிலும் விஷ்ணுமூர்த்தியைப் பக்தியால் வழிபடுதல் இன்னும் அரிது.
Verse 19
आयुर्गतं व्यर्थमेव त्वदीयं शीघ्रं भजेः श्रीनिवासस्य पादम् / उपदिश्यैवं मातरं पुत्रवर्यो दैत्यावेशात्सोभवद्वै तपस्वी
உன் ஆயுள் வீணாகக் கழிகிறது; விரைவில் ஸ்ரீநிவாசனின் திருவடிகளைச் சரணடை. இவ்வாறு தாய்க்கு உபதேசித்த அந்த சிறந்த மகன், தைத்ய ஆவேசத்தின் தாக்கத்தால் உண்மையிலே தபஸ்வியாக ஆனான்.
Verse 20
चतुर्मुखं प्रीणयित्वैव भक्त्या ह्यवध्यत्वं प्राप तस्मान्महात्मा / ततो भूमिं करवद्वेष्टयित्वा निन्ये तदा दैत्यवर्यो महात्मा
பக்தியால் நான்முகப் பிரம்மாவை மகிழ்வித்து அந்த மகாத்மா அவரிடமிருந்து அவத்யத்துவம் (அழிக்கமுடியாத தன்மை) பெற்றான். பின்னர் தானவர்களில் முதன்மையான அந்த மகாத்மா, பூமியை உள்ளங்கையில் வைத்த பொருள்போல் சுற்றி எடுத்துச் சென்றான்.
Verse 21
श्रीमुष्टदेशे प्रादुरासीद्धरिस्तु वाराहविष्णुस्त्वजनः पुराणः / भित्त्वाचाब्धिं विविशे तं महात्मा रसातले संस्थितं भूतलं च
ஸ்ரீமுஷ்ட தேசத்தில் ஹரி வெளிப்பட்டார்—ஆதி, அஜன்மா விஷ்ணு வராஹ ரூபமாக. கடலைப் பிளந்து அந்த மகாத்மா ரசாதலத்தில் புகுந்து அங்கே நிலைத்திருந்த பூமியை உயர்த்தி மீட்டார்.
Verse 22
स्वदंष्ट्राग्रे स्थापयित्वाऽजगाम तदागमादागतो दैत्यवर्यः / तं कर्णमूले ताडयित्वा जघान प्रसादयामास च पूर्ववद्भुवम्
தன் தந்தத்தின் முனையில் பூமியை வைத்துக் கொண்டு அவர் சென்றார். அவர் சென்றதும் தைத்யர்களில் முதன்மை வந்தான்; காதின் வேரில் அடித்து ஹரி அவனை வதைத்தார், பின்னர் பூமியை முன்புபோல் அமைதியுறச் செய்தார்.
Verse 23
सुदिग्गजान्स्थापयित्वा च विष्णुः श्रीमुष्टे वै संस्थितः श्रीवराहः / तदा हरिश्चिन्तयामास विष्णुर्भक्त्या मदीयं मानुषं देहमद्य
திசைகளின் உயர்ந்த யானைகளை நிறுவி விஷ்ணு—ஸ்ரீவராஹர்—ஸ்ரீமுஷ்டியில் நிலைத்தார். அப்போது ஹரி-விஷ்ணு பக்தியுடன் சிந்தித்தார்: “இன்று என் மனித உடல் (அவதாரம்) வெளிப்படுக.”
Verse 24
आराधयिष्यन्ति च मां क्व एते तेषां दयां कुत्र वाहं करिष्ये / एवं हरिश्चिन्तयित्वा सुकन्ये वैकुण्ठलोकादचलं शेष संज्ञम् / वीन्द्रस्कन्धे स्थापयित्वा स्वयं च समागतोभूद्भूतलं भूतलेशः
“இவர்கள் என்னை எங்கே வழிபடுவர்? அவர்களுக்கு நான் எங்கே கருணை காட்டுவேன்?” என்று சிந்தித்து, ஓ சுகன்யே, ஹரி வைகுண்டலோகத்திலிருந்து அசலமான சேஷனை இறக்கி, அவனை வீந்திரனின் தோளில் நிறுவி, தாமே பூலோகத்திற்கு—பூதலேசராக—வந்தார்.
Verse 25
सुवर्णमुखरीतीरमारभ्य गरुडध्वजः / श्रीकृष्णवेणीपर्यन्तं स्थापया मास तं गिरिम्
சுவர்ணமுகரீ கரையிலிருந்து தொடங்கி கருடத்வஜன் அந்த மலையை ஸ்ரீகிருஷ்ணவேணி வரை நிறுவினார்.
Verse 26
गिरेः पुच्छे तु श्रीशैलं मध्यमे ऽहोबलं स्मृतम् / मुखं च श्रीनिवासस्य क्षेत्रं च समुदाहृतम्
மலையின் வால்பகுதியில் ஸ்ரீசைலம்; நடுப்பகுதியில் அஹோபலம் என நினைக்கப்படுகிறது. அதன் வாய்பகுதியில் ஸ்ரீநிவாசரின் புனிதக் க்ஷேத்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 27
अल्पेन तपसाभीष्टं सिध्यत्यस्मिन्नहोबले / गङ्गादिसर्वतीर्थानि पुण्यानि ह्यत्र संति वै
இந்தப் புனித அஹோபலத்தில் சிறிதளவு தவத்தாலேயே வேண்டியது நிறைவேறும்; ஏனெனில் இங்கு கங்கை முதலான எல்லாத் தீர்த்தங்களின் புண்ணியம் நிச்சயமாக உள்ளது.
Verse 28
य एनं सेवते नित्यं श्रद्धाभक्तिसमन्वितः / ज्ञानार्थी ज्ञानमाप्नोति द्रव्यार्थी द्रव्यमाप्रुयात्
யார் இதனை நம்பிக்கையும் பக்தியுமுடன் தினமும் சேவிக்கிறாரோ—அறிவை நாடுபவர் அறிவைப் பெறுவார்; செல்வத்தை நாடுபவர் செல்வம் பெறுவார்.
Verse 29
पुत्रार्थी पुत्रमाप्नोति नृपो राज्यं च विन्दति / यंयं कामयते मर्त्यस्तन्तमाप्नोति सर्वथा
மகனை நாடுபவர் மகனைப் பெறுவார்; அரசன் அரசாட்சியைப் பெறுவான். மனிதன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதையே அவன் நிச்சயமாக எல்லாவிதத்திலும் பெறுவான்.
Verse 30
चिन्तितं साध्यते यस्मात्तस्माच्चिन्तामणिं विदुः / पुष्करिण्याश्च बाहुल्याद्गिरावस्मिन्सरः सु च / पुष्कराद्रिरिति प्राहुरेवं तत्त्वार्थवेदिनः
இங்கு நினைத்தது நிறைவேறுவதால் ஞானிகள் இதை ‘சிந்தாமணி’ என அறிகிறார்கள். மேலும் இந்த மலையில் தாமரைத் தடாகங்கள் மிகுதியாகவும், ஒரு அழகிய புனித ஏரியும் இருப்பதால், தத்துவஞானிகள் இதை ‘புஷ்கராத்ரி’ என்று கூறுகின்றனர்.
Verse 31
शातकुंभस्वरूपत्वात्कनकाद्रिं च तं विदुः / वैकुण्ठादागतेनैव वैकुण्ठाद्रिरिति स्मृतः
சாதகும்பம் (தூய பொன்) போன்ற இயல்புடையதால் அதை ‘கனகாத்ரி’—பொன் மலை—என்று அறிகின்றனர். மேலும் வைகுண்டத்திலிருந்து வந்ததனால் அது ‘வைகுண்டாத்ரி’—வைகுண்ட மலை—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 32
अमृतैश्वर्यसंयुक्तो व्यङ्कटाद्रिरिति स्मृतः / व्यङ्कटेशस्य शैलस्य माहात्म्यं यावदस्ति हि
அமுதம் போன்ற செல்வமும் தெய்வீக ஆண்டமையும் உடையதால் அது ‘வ்யங்கடாத்ரி’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. வ்யங்கடேசரின் இம்மலையின் மஹிமை நிலைக்கும் வரை இந்த நாமமும் புகழும் நிலைத்திருக்கும்.
Verse 33
तावद्वक्तुं समग्रेण न समर्थश्चतुर्मुखः / व्यङ्कटाद्रौ परां भक्तिं ये कुर्वन्ति दिनेदिने / पङ्गर्जङ्घाल एव स्यादचक्षुः पद्मलोचनः
அவர்களின் பெருமையை முழுமையாக உரைக்க நான்முகப் பிரம்மனும் இயலான். தினந்தோறும் வ்யங்கடாத்ரியில் பரம பக்தி செய்பவர்களைப் போற்ற முயன்றால், தாமரை-கண்களையுடைய ஆண்டவனும் கூட அங்கவீனனாய், பார்வையற்றவனாய் ஆகிவிடுவான் போலத் தோன்றும்.
Verse 34
मूको वाग्मी भवेदेव बधिरः श्रावको भवेत् / वन्ध्या स्याद्बहुपुत्रा च निर्धनः सधनो भवेत्
உண்மையாகவே, ஊமன் வாக்காற்றல் பெறுவான்; செவிடன் நன்கு கேட்பவனாவான்; பிள்ளையில்லாதவள் பல புதல்வரைப் பெறுவாள்; ஏழை செல்வனாவான்.
Verse 35
एतत्सर्वं गिरौ भक्तिमात्रेणैव भवेद्ध्रुवम् / तत्त्वतो व्यङ्कटाद्रेस्तु स्वरूपं वेत्ति को भुवि
இவை அனைத்தும் அந்தப் புனித மலையில் பக்தி ஒன்றினாலேயே உறுதியாகக் கிடைக்கின்றன. ஆனால் வ்யங்கடாத்ரியின் உண்மையான தத்துவச் சொரூபத்தை இப்பூமியில் யார் அறிய வல்லார்?
Verse 36
यस्मादस्य गिरेः पुण्यं माहात्म्यं वेत्ति यः पुमान् / मायावी परमानन्दं त्यक्त्वा वैकुण्ठमुत्तमम् / स्वामिपुष्करिणीतीरे रमया सहमोदते
இந்த மலைக்குரிய புனித மகிமையை யார் அறிகிறாரோ, அந்த மாயமயப் பெருமான் பரமானந்தமிக்க உயர்ந்த வைகுண்டத்தையும் விட்டு, ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரையில் ரமா (லக்ஷ்மி) உடன் மகிழ்ந்து விளங்குகிறார்।
Verse 37
कल्याणाद्भुतगात्राय कामितार्थप्दायिने / श्रीमद्व्यङ्कटनाथाय श्रीनिवासाय ते नमः
மங்களமயமான அதிசயத் திருமேனியுடையவரே, பக்தர்களின் விரும்பிய பயன்களை அருள்பவரே, ஸ்ரீமத் வ்யங்கடநாதா, ஸ்ரீநிவாசா—உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 38
श्रीस्वामिपुष्करिण्याश्च माहात्म्यं शृणु कन्यके / स्वामिपुष्करिणीमध्ये श्रीनिवासोस्ति सर्वदा
பெண்ணே, ஸ்ரீ ஸ்வாமி-புஷ்கரிணியின் புனித மகிமையை கேள். ஸ்வாமி-புஷ்கரிணியின் நடுவில் ஸ்ரீநிவாசன் எப்போதும் உறைகிறார்।
Verse 39
स्नानं कुर्वन्ति ये तत्र तेषां मुक्तिः करे स्थिता / तिस्रः कोट्योर्धकोटिश्च तीर्थानि भुवनत्रये / तानि सर्वाणि तत्रैव संति तीर्थे हरेः सदा
அங்கே நீராடுவோர்க்கு முக்தி கைப்பத்திலே இருப்பதுபோல் உறுதியாகும். மூவுலகங்களில் மூன்றரை கோடி தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவை அனைத்தும் எப்போதும் அங்கேயே, ஹரியின் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நிலைத்துள்ளன।
Verse 40
तत्तीर्थं श्रीनिवासाख्यं सर्वदेवनमस्कृतम् / तदेव श्रीनिवासस्य मन्दिरं परिकीर्तितम्
அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஸ்ரீநிவாச’ எனப் பெயர்பெற்று, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுகிறது; அதுவே ஸ்ரீநிவாசனின் ஆலயமாகவும் புகழப்படுகிறது।
Verse 41
तद्दर्शनादेव कन्ये यान्ति पापानि भस्मसात् / एकैकस्नानमात्रेण सत्संगो भवति ध्रुवम्
ஓ கன்னியே, அந்தப் புனித தரிசனத்தாலேயே பாவங்கள் சாம்பலாகின்றன. அங்கே ஒருமுறை நீராடினால்கூட நிச்சயமாக சத்சங்கம் கிடைக்கும்.
Verse 42
सत्संगाज्ज्ञानमासाद्य ज्ञानान्मोक्षं च विन्दति / अधिकारिणां भवेदेवं विपरीतमयोगिनाम्
சத்சங்கத்தால் ஞானம் கிடைக்கிறது; அந்த ஞானத்தால் மோட்சம் பெறப்படுகிறது. இது தகுதியுள்ள சாதகர்களுக்கே; கட்டுப்பாடற்ற அயோகிகளுக்கு விளைவு எதிர்மாறாகும்.
Verse 43
तीर्थानां स्नानमात्रेण मोक्षं यान्तीति ये विदुः / ते सर्वे असुरा ज्ञेयास्ते यान्ति ह्यधमां गतिम्
தீர்த்தங்களில் வெறும் நீராடுதலாலேயே மோட்சம் கிடைக்கும் என்று நினைப்போர் அசுரப் போக்குடையவர்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; அவர்கள் நிச்சயமாக தாழ்ந்த கதியையே அடைவார்கள்.
Verse 44
श्रीनिवासस्य तीर्थेस्मिन्वायुकोणे च कन्यके / आस्ते वायुः सदा विष्णोः पूजां कर्तुमनुत्तमाम्
கன்னியாக்காவில் ஸ்ரீநிவாசரின் இந்தத் தீர்த்தத்தில், வாயுக் கோணத்தில் (தென்மேற்கு திசையில்) வாயுதேவர் எப்போதும் தங்கி, திருமால் விஷ்ணுவிற்கு ஒப்பற்ற பூஜையைச் செய்கிறார்.
Verse 45
वायुतीर्थं च तत्प्रोक्तं हस्तद्वादशकान्तरम् / हस्तषट्कप्रमाणं च पश्चिमे समुदाहृतम् / उत्तरे हस्तषट्कं तु वायुतीर्थमुदाहृतम्
அது ‘வாயு-தீர்த்தம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் இடைவெளி பன்னிரண்டு ஹஸ்தம். மேற்குப் புறத்தில் அதன் அளவு ஆறு ஹஸ்தம் என்றும், வடக்குப் புறத்திலும் ஆறு ஹஸ்தமே வாயு-தீர்த்தம் என்றும் கூறப்படுகிறது.
Verse 46
ये वेष्णवा वैष्णवदासवर्याः स्नानं सुर्युस्तत्र पूर्वं सुकन्ये / मध्वान्तस्थाः श्रीनिवासस्तु नित्यमत्र स्नानात्प्रीयतां मे दयालुः
ஓ சுகன்னையே, வைஷ்ணவர்களின் தாசர்களில் சிறந்த பக்தர்கள் அங்கே சூரியோதயத்திற்கு முன்பே நீராடுகின்றனர். அந்த புண்ணியத் தலத்தில் ஸ்ரீநிவாசன் (விஷ்ணு) நித்தமும் வாசம் செய்கிறான்; அந்த நீராடலால் கருணைமிகு ஆண்டவன் என்மேல் பிரீதியடையட்டும்.
Verse 47
ये मध्वतीर्थे स्नातुमिच्छन्ति देवि रुद्रादयो वायुभक्ता महान्तः / सदा स्नानं तत्र कुर्वन्ति देवि प्रातः काले चोदयात्पूर्वमेव
ஓ தேவியே, ருத்ரன் முதலிய வாயுபக்தியுடைய மகான்கள் மத்வதீர்த்தத்தில் நீராட விரும்புகின்றனர். ஓ தேவியே, அவர்கள் காலையில் சூரியோதயத்திற்கும் முன்பே அங்கே எப்போதும் நீராடுகின்றனர்.
Verse 48
ये वायुतीर्थे विसृजन्ति देहजं मलं मूत्रं वमनं श्लेष्मकं च / ये ऽपानशुद्धिं लिङ्गशुद्धिं च कन्ये कुर्वन्ति ते ह्यसुरा राक्षसाश्च
வாயுதீர்த்தத்தில் உடல்மலம்—மலம், மூத்திரம், வாந்தி, சளி—இவற்றை வெளியேற்றுவோரும், அங்கே மலவாய்ச் சுத்தியும் லிங்கச் சுத்தியும் செய்வோரும், ஓ கன்னியே, நிச்சயமாக அசுரரும் ராட்சசரும் எனக் கருதப்படுவர்.
Verse 49
शृण्वन्ति ये भागवतं पुराणं किं वर्णये तस्य पुण्यं तु देवि / ये कृष्णमन्त्रं तु जपन्ति देवि ह्यष्टा क्षरं मन्त्रवरं सुगोप्यम्
ஓ தேவியே, பாகவத புராணத்தைச் செவிமடுப்போரின் புண்ணியத்தை நான் எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்? மேலும் ஓ தேவியே, கிருஷ்ண மந்திரத்தை ஜபிப்போர்—மிகவும் இரகசியமான, சிறந்த அஷ்டாக்ஷர மந்திரம்—மகத்தான பலனை அடைவர்.
Verse 50
तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं मध्वान्तस्थो नात्र विचार्यमस्ति / एवं दानं तत्र कुर्वन्ति ये वै द्विजाग्र्याणां वैष्णवानां विदां च
அவர்களிடம் ஹரி—கேசவன் தானே—பிரீதியடைகிறான்; அவன் மதுவின் சாரத்தில் உள்ளார்ந்தவனாய் இருக்கிறான், இதில் ஐயம் இல்லை. ஆகவே அங்கே இவ்விதமாக தானம் செய்வோர்—இருபிறப்போரில் சிறந்தோர், வைஷ்ணவர்கள், அறிஞர்கள்—சரியான தானத்தையே செய்கின்றனர்.
Verse 51
तेषां पुण्यं नैव जानन्ति देवा जानात्येवं श्रीनिवासो हरिस्तु / शालग्रामं वायुतीर्थे ददन्ते तेषां पुण्यं वेत्ति स व्यङ्कटेशः
அவர்களின் புண்ணியத்தை தேவர்களும் உண்மையாக அறியார்; இவ்விதம் ஸ்ரீநிவாசனான ஹரியே அதை அறிவான். வாயுதீர்த்தத்தில் சாலகிராமத்தை தானம் செய்பவர்களின் புண்ணியத்தை அந்த வ்யங்கடேசன் முழுமையாக அறிவான்.
Verse 52
सुदुर्लभो वायुतीर्थे ऽभिषेको निष्कामबुद्ध्या वैष्णवानां च देवि / तत्रापि तीर्थे लभ्यते भाग्ययोगाद्भागवतस्य श्रवणं विष्णुदासैः
தேவி, வாயுதீர்த்தத்தில் ஆசையற்ற மனத்துடன் வைஷ்ணவர்களோடு அபிஷேக ஸ்நானம் பெறுதல் மிக அரிது. அத்தீர்த்தத்தில்கூட நல்வினைச் சேர்க்கையால் விஷ்ணுதாசர்களிடமிருந்து பாகவதம் கேட்கும் பேறு கிடைக்கும்.
Verse 53
तथैव तीर्थे दुर्लभं तत्र देवि शालग्रामस्य द्विजवर्ये च दानम् / जंबूफलाकारसुनीलवर्णं मुखद्वयं चक्रचतुष्टयान्वितम्
அதேபோல் தேவி, அந்த தீர்த்தத்தில் சிறந்த த்விஜருக்கு சாலகிராம தானம் கிடைப்பதும் அரிது. அது நாவற்பழ வடிவம், ஆழ்ந்த நீல நிறம், இரண்டு முகங்கள் உடையது; நான்கு சக்கரச் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டது எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 54
सुकेसरैः संयुतं स्वर्णचिह्नध्वजां कुशैर्वज्रचिह्नैर्यवैश्च / जानार्दनीं मूर्तिमाहुर्महान्तो दानं तस्या दुर्लभं तत्र तीर्थे
நல்ல கேசரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பொன் சின்னங்களுடைய கொடியால் ஒளிர்ந்து, குசா, யவம், வஜ்ரச் சின்னங்களுடன் கூடிய ஜனார்தன மூர்த்தி என்று மகான்கள் கூறுவர். அந்த தீர்த்தத்தில் அந்த ரூபத்திற்கு செய்யும் தானம் மிக அரிது.
Verse 55
अत्युत्तमं मूर्तिदानं तु भद्रे सुदुर्ल्लभं परमं नात्र लोभः / सुदुर्लभं बहुदोग्ध्याश्च गृष्टेर्दानं तथा वस्त्ररत्नादिकानाम्
பத்ரே, மூர்த்தி தானம் மிகச் சிறந்ததும் மிக அரிதுமானதும்; இதில் பேராசை கொள்ளக் கூடாது. மிகுந்த பால் தரும் பசுவின் தானமும், முதற்கன்று ஈன்ற (கிருஷ்டி) பசுவின் தானமும், அதுபோல ஆடைகள், ரத்தினங்கள் முதலியவற்றின் தானமும் அரிதே.
Verse 56
अत्युत्तमं द्रव्यदानं च देवि स्वापेक्षितं दानमाहुर्महान्तः / स्वस्यानपेक्षं फलदानं च वस्त्रादानं तस्य व्यर्थमाहुर्महान्तः
தேவி, ஞானிகள் கூறுவது: பொருள் தானமே மிகச் சிறந்த தானம்; எதிர்பார்ப்புடன் அளித்ததையும் தானம் என்றே சொல்வர். ஆனால் தன் பலனை எதிர்நோக்கி பழம் அல்லது ஆடை தானம் செய்தால், அது பயனற்ற தானம் எனப் பெரியோர் கூறுவர்।
Verse 57
अत्युत्तमं गृष्टिदानं च पुण्यं नैवाप्यते दुग्धदोहाश्च गावः / अत्युत्तमे वस्त्रदाने सुबुद्धिः सुदुर्घटा परमा वै जनानाम्
கிருஷ்டி (மிகுந்த பால் தரும்) பசுவைத் தானம் செய்வது மிகச் சிறந்ததும் பெரும் புண்ணியமும் ஆகும்; அதிக பால் தரும் பசுக்கள் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. அதுபோல் மிகச் சிறந்த ஆடைத் தானம் செய்யும் உறுதி மக்களிடையே அரிது; அத்தகைய உயர்ந்த நற்கருத்து பெறுதல் கடினம்.
Verse 58
अत्युत्तमं भागवतस्य पुस्तकं सुदुर्घटं वायुतीर्थं च कन्ये / अत्युत्तमं द्रव्यदानं च देवि सुदुर्घटं वायुतीर्थं नृणां हि / सुदुर्लभो वैष्णवैस्तत्त्वविद्भिर्हरेर्विचारो वायुतीर्थे च कन्ये
கன்னியே, பாகவத நூல் மிகச் சிறந்தது; வायु-தீர்த்தமும் அதுபோல உயர்ந்தது, ஆனால் அதை அடைதல் அரிது. தேவியே, பொருள் தானமும் மிகச் சிறந்தது; மனிதர்க்கு வायु-தீர்த்தத்தை அடைதல் கடினம். மேலும் தத்துவம் அறிந்த வைஷ்ணவர்களிடையிலும் ஹரியைப் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனை அரிது—விசேஷமாக வायु-தீர்த்தத்தில், கன்னியே।
Verse 59
श्रीनिवासस्य तीर्थस्य उत्तरस्यां दिशि स्थितम् / चन्द्रतीर्थ मिति प्रोक्तं तत्रास्ते चन्द्रमाः सदा
ஸ்ரீநிவாச தீர்த்தத்தின் வடதிசையில் உள்ள இடம் ‘சந்திரதீர்த்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது; அங்கே சந்திரன் எப்போதும் தங்கியிருப்பான்।
Verse 60
श्रीनिवासस्य पूजां च तत्र स्थित्वा करोत्ययम् / तत्र स्नानं प्रकुर्वन्ति पुण्यदेशे च कन्यके
அங்கே தங்கி அவன் ஸ்ரீநிவாசனை வழிபடுகிறான். மேலும் கன்னியே, அந்தப் புண்ணியத் தலத்தில் மக்கள் நீராடுகின்றனர்।
Verse 61
गुरुतल्पादिपापेभ्यो मुच्यन्ते नात्र संशयः / तत्र स्नात्वा पूर्वभागे शालग्रामं ददाति यः
குருவின் படுக்கையை மீறுதல் முதலான மகாபாபங்களிலிருந்தும் அங்கே விடுதலை கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. அங்கே நீராடி கிழக்குப் பகுதியில் சாலகிராமத்தை தானமாக அளிப்பவன் அந்த விடுதலையை அடைவான்.
Verse 62
ज्ञानद्वारा मोक्षमेति नात्र कार्या विचारणा / दधिवामनमूर्तेश्च दानं तत्र सुदुर्लभम्
உண்மையான ஞானத்தின் வாயிலால் மோட்சம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயவிசாரம் வேண்டாம். ஆனால் அங்கே ததிவாமன மூர்த்திக்கு தானம் செலுத்துவது மிக அரிது.
Verse 63
बदरीफलमात्रं तु वतुलं नीलवर्णकम् / प्रसन्नवदनं सूक्ष्मं सुस्निग्धं कन्यके शुभे
அருள்மிகு கன்னியே, அது வெறும் பதரிப் பழ அளவே—வட்டமாக, நீல நிறமாக; முகம் அமைதியுடன், வடிவு நுண்மையாக, மென்மையும் ஒளியும் உடையதாக உள்ளது.
Verse 64
चक्रद्वयसमायुक्तं गौपूरैः पञ्चभिर्युतम् / चापबाणसमायुक्तमनतं कुण्डलाकृतिम्
அது இரு சக்கரங்களுடன் கூடியது; ‘கௌபூர’ எனப்படும் ஐந்து ஆதாரங்களுடன் இணைந்தது; வில்-அம்புகளுடன், வளைவில்லாததாகவும் குண்டல வடிவமாகவும் உள்ளது.
Verse 65
वनमाल सुखयुतं मूर्ध्नसाहस्रसंयुतम् / रौप्यबिन्दुसमायुक्तं सव्ये भद्रार्धमात्रकम्
மலர்வன மாலையால் மகிழ்வூட்டும் அழகுடன்; தலையில் ஆயிரத் தழகின் குறியுடன்; வெள்ளிப் புள்ளிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—இடப்புறத்தில் அரை ‘அர்த’ அளவுள்ள பத்திரக் குறி உள்ளது.
Verse 66
चन्द्रेण सहितं देवि दधिवामनमुच्यते / एतादृशं कलौ नॄणां दुर्लभं बहुभाग्यदम् / लक्ष्मीनारायणसमां तां मूर्तिं विद्धि भामिनि
தேவி, சந்திரனுடன் கூடிய அந்தத் திருவுருவே ‘ததிவாமனன்’ என அழைக்கப்படுகிறது. கலியுகத்தில் மனிதர்க்கு அத்தகைய தரிசனம் அரிது; அது பெரும் பாக்கியத்தை அளிக்கும். அழகியவளே, அந்த மூர்த்தியை லக்ஷ்மீ-நாராயணருக்கு ஒப்பானதாக அறிந்துகொள்.
Verse 67
सुदुर्लभं तस्य मूर्तेश्च दानं तच्चन्द्रतीर्थे श्रवणं दुर्घटं च / सम्यक् स्वरूपं दधिवामनस्य सुदुर्घटं श्रवणं वैष्णवाच्च
அந்த மூர்த்திக்குச் செய்யப்படும் தானம் மிக அரிது; சந்திரதீர்த்தத்தில் அதைப் பற்றிக் கேட்பதும் கடினம். ததிவாமனனின் உண்மைச் சொரூபத்தைச் சரியாகக் கேட்பது மிகக் கடினம்—வைஷ்ணவ பக்தரிடமிருந்தும் அது அரிதே.
Verse 68
तत्र स्नात्वा वामनस्य स्वरूपश्रवणाद्विदुर्दानफलं समं च / दशहस्तप्रमाणं तु चन्द्रतीर्थमुदाहृतम्
அங்கே நீராடி, வாமனனின் தெய்வீகச் சொரூபத்தைச் செவிமடுத்தால், தானத்தின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் கிடைக்கும் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். அந்தத் தீர்த்தம் ‘சந்திரதீர்த்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதன் அளவு பத்து கைநீளங்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 69
मध्याह्ने दुर्लभं स्नानं नृणां तत्र सुमङ्गले / तत्र स्थित्वा धन्यनरः सदा भजति वै हरिम्
மிகவும் மங்களகரமான அந்த இடத்தில் நண்பகலில் நீராடுவது மனிதர்க்கு அரிது. அங்கே தங்கி, பாக்கியவான் எப்போதும் ஹரியையே வழிபடுகிறான்.
Verse 70
वराहमूर्तिदानं तु शालग्रामस्य दुर्लभम् / जंबूफलप्रमाणं तु एतद्वै कुक्कुटाण्डवत्
வராஹ மூர்த்தி வடிவிலுள்ள சாலகிராமத்தைத் தானமாக அளிப்பது அரிது. அதன் அளவு ஜம்பூ பழத்தின் அளவாக—அதாவது கோழி முட்டையைப் போன்றதாக—என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 71
वदनं वलयाकारं प्रमाणं चणकादिवत् / देवस्य वामभागे च मध्यदेशं विहाय च
முகத்தை வளையவடிவமாக (மோதிரம்போல்) அமைக்க வேண்டும்; அதன் அளவு கொண்டைக்கடலை முதலியவற்றைப் போல இருக்க வேண்டும்; நடுப்பகுதியை விட்டு, தேவனின் இடப்புறத்தில் அதை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 72
चक्रद्वयसमायुक्तंमूर्धदेशे च भामिनि / सुवर्णबिन्दुना युक्तं भूवराहाख्यमुच्यते
அழகியவளே, தலைப்பகுதியில் இரு சக்கரச் சின்னங்களுடன் இணைந்து, பொன்னிறப் புள்ளியுடன் கூடிய அந்த அடையாளம் ‘பூ-வராஹ’ குறி எனப்படுகிறது।
Verse 73
पूजां कृत्वा भूवराहस्य मर्तेर्दानं दत्त्वा श्रवणं चापि कृत्वा / तत्र स्थितं भूवराहं च दृष्ट्वा स वै नरः कृतकृत्यो हि लोके
பூ-வராஹனைப் பூஜித்து, தீர்த்தத்தில் தானம் செய்து, புனித உரை கேட்டு, அங்கு நிலைத்திருக்கும் பூ-வராஹனைத் தரிசித்தால், அந்த மனிதன் இவ்வுலகில் வாழ்வின் பயனை நிறைவேற்றியவனாகிறான்।
Verse 74
तत्र स्नात्वा भूवराहस्य मर्तेः शृणोति यो लक्षणं सम्यगेव / स तेन पुण्यं समुपैति देवि स मुक्तिभाङ् नात्र विचार्यमस्ति
தேவி, அங்கு நீராடி, பூ-வராஹ தீர்த்தத்தின் உண்மையான சிறப்பை முறையாகக் கேட்பவன் அதனால் புண்ணியம் அடைகிறான்; அவன் முக்திக்கு உரியவன்—இதில் ஐயம் இல்லை।
Verse 75
ईशानकोणे श्रीनिवासस्य देवि रौद्रं तीर्थं परमं पावनं च / तत्र स्थित्वा रुद्रदेवो महात्मा पूजां करोति श्रीनिवासस्य नित्यम्
தேவி, ஸ்ரீநிவாசனின் ஈசான மூலையில் ரௌத்ர தீர்த்தம் உள்ளது; அது மிகப் பரிசுத்தமானது. அங்கு தங்கியிருக்கும் மகாத்மா ருத்ரதேவன் எப்போதும் ஸ்ரீநிவாசனைப் பூஜிக்கிறான்।
Verse 77
हस्ताष्टकं तत्प्रमाणं वदन्ति तत्र स्नानं वैष्णवैः कार्यमेव / तत्र स्नात्वा प्रयतो वै मुरारेः कथां दिव्यां शृणुयादादरेण / स्नानं पानं तत्र दानं च कुर्याल्लक्ष्मीनृसिंहप्रीयते देवि नित्यम्३,२६।७६ // बदरीफलमात्रं च वर्तुलं बिन्दुसंयुतम्
அதன் அளவு எட்டு கை எனச் சொல்கின்றனர்; அங்கே வைஷ்ணவர்கள் நிச்சயமாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். அங்கே கட்டுப்பாட்டுடன் ஸ்நானம் செய்து, முராரி (திருவிஷ்ணு) அவர்களின் தெய்வீகக் கதையை பக்தியுடன் மரியாதையாய் கேட்க வேண்டும். அங்கே ஸ்நானம், தீர்த்தநீர் பானம், தானமும் செய்ய வேண்டும்; தேவியே, லக்ஷ்மீ-நரசிம்மர் எப்போதும் மகிழ்வார். (அடுத்து) ‘பதரி பழ அளவு, வட்டமாக, புள்ளியுடன்…’
Verse 78
देवस्य वामभागे तु चक्रद्वयसमन्वितम् / सुवर्णरेखासंयुक्तं किञ्चिद्रक्तसमन्वितम्
தேவனின் இடப்புறத்தில் இரண்டு சக்கரங்களுடன் கூடிய குறி உள்ளது; அது பொன்-ரேகைகளால் இணைந்து, சிறிது சிவப்புத் தழும்பும் கொண்டது.
Verse 79
वैश्यवर्णं सवदनं पद्मरेखादिचिह्नितम् / लक्ष्मीनृसिंहं तं विद्धि भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्
வைசிய நிறமுடையதும், சாந்த முகமுடையதும், தாமரை-ரேகைகள் முதலிய மங்களக் குறிகளால் குறியிடப்பட்டதும் ஆகிய அந்த ரூபத்தை லக்ஷ்மீ-நரசிம்மர் என அறிக; அவர் போகமும் மோட்சமும் அருள்வார்.
Verse 80
एता दृशं गण्डिकायाः शिलाया मूर्तेर्दानं दुर्घटं विद्धि वीन्द्र / तत्र स्नात्वा श्रीनृसिंहस्वरूपं लक्ष्मीपतेः शृणुयाद्भक्तियुक्तः
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வகையான கண்டுிகா கல்லில் செதுக்கிய மூர்த்தியைத் தானமாக அளித்தல் அரிதும் கடினமும் என அறிக. அங்கே ஸ்நானம் செய்து, பக்தியுடன் லக்ஷ்மீபதியின் ஸ்ரீநரசிம்ம ஸ்வரூபத்தின் மகிமையை கேட்க வேண்டும்.
Verse 81
मूर्तेर्दानात्फलमाप्नोति देवि सत्यंसत्यं नात्र विचार्यमस्ति
தேவியே, மூர்த்தி-தானத்தால் நிச்சயமாக பலன் கிடைக்கும்; இது உண்மை, உண்மை—இதில் சந்தேகமும் விவாதமும் வேண்டாம்.
Verse 82
ईशानशक्रयोर्मध्ये ब्रह्मतीर्थमुदाहृतम् / दुर्लभं मानुषाणां तु स्नानं सर्वार्थसाधकम्
ஈசானனும் சக்ரனும் இடையே ‘பிரம்மதீர்த்தம்’ எனப் போற்றப்படும் புனிதத் துறை உள்ளது. மனிதர்க்கு அங்கு நீராடுதல் அரிது; ஆயினும் அது எல்லா நற்காரியங்களையும் நிறைவேற்றும் என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 83
शालग्रामस्य दानं तु दुर्लभं तत्र वै नृणाम् / लक्ष्मीनारायणस्यैव मूर्तेर्दानं सुदुर्लभम्
அங்கு மனிதர்க்கு சாலகிராமம் தானம் செய்வது நிச்சயமாக அரிது; லக்ஷ்மீ-நாராயணன் மூர்த்தியைத் தானம் செய்வது அதைவிட மிக அரிது எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 84
स्थलमौदुंबरसमं तत्प्रमाणमुदाहृतम् / छत्त्राकारं वर्तुलं च प्रसन्नवदनं शुभम्
அதன் அளவு உதும்பர மரத்திடத்தின் அளவுக்கு ஒப்பாக அறிவிக்கப்பட்டது. அது குடைபோன்ற வடிவமும் வட்ட வடிவமும் கொண்டு, அமைதியான முகத்துடன்—முழுமையாக மங்களகரமாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 85
चणकप्रदेशमात्रं च वदनं समुदाहृतम् / सव्ये दक्षिणपार्श्वे च समयोः पुष्कलान्वितम्
முகம் கடலை விதையின் அளவிற்கு மட்டுமே எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் இடப்புறமும் வலப்புறமும் இரண்டிலும் முழு சமநிலையும் நிறைவும் உடையதாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 86
गोयूथवत्सवर्णं च चतुश्चक्रसमन्वितम् / गोखुरैश्च समायुक्तं सुवर्णकिणसंयुतम्
அது மாடுகளின் கூட்டம் போன்ற நிறமுடையதாக, நான்கு சக்கரங்களுடன் கூடியதாக, பசுக் குளம்பு வடிவ அலங்காரங்களால் இணைக்கப்பட்டதாக, பொன் பதிப்புகளாலும் முளைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 87
वनमालाभिसंयुक्तं वज्रपुङ्खैश्च संयुतम् / एतादृशीं दरेर्मूर्ति लक्ष्मीनारायणं विदुः
வனமலர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டும், வைரம் போன்ற வஜ்ரக் கடின ஆபரணங்களால் இணைக்கப்பட்டும் உள்ள அத்தகைய திவ்ய ரூபமே லக்ஷ்மீ-நாராயணன் என அறியப்படுகிறது.
Verse 88
कलौ नृणां तस्य लाभो दुर्लभः संस्मृतो भुवि / दानं च सुतरां देवि दर्लभं किं वदामि ते
கலியுகத்தில் மனிதர்க்கு அந்தப் பயன் பூமியில் அரிதென ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் தானம், தேவி, அதைவிடவும் அரிது—உமக்கு இன்னும் என்ன சொல்வேன்?
Verse 89
ब्रह्मतीर्थे च संस्नाय श्रोतव्या वै हरेः कथा / गण्डिकायाः शिलायाश्च लक्ष्मीनारायणस्य तु
பிரம்மதீர்த்தத்தில் நீராடி, ஹரியின் கதையை நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும்—கண்டிகா மற்றும் லக்ஷ்மீ-நாராயணனின் புனிதச் சிலா தொடர்பாக விசேஷமாக.
Verse 90
लक्षणं यो विजानाति तदा तत्सदृशं फलम् / प्राप्नोत्येव न संदेहो नात्र कार्या विचारणा
யார் உண்மையான லக்ஷணத்தை (அடையாளம்/விதி) அறிகிறாரோ, அவர் அதற்கேற்ற பலனை நிச்சயமாகப் பெறுகிறார். இதில் ஐயமில்லை; இங்கு மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.
Verse 91
श्रीनिवासस्य तीर्थस्य पूर्वे स्यादिन्द्रतीर्थकम् / श्रीनिवासस्य पूजां तु कर्तुमास्ते शचीपतिः
ஸ்ரீநிவாச தீர்த்தத்தின் கிழக்கில் இந்திர தீர்த்தம் எனும் புனித இடம் உள்ளது. அங்கே சசீபதி இந்திரன், ஸ்ரீநிவாசனைப் பூஜிக்கத் தங்கியிருக்கிறான்.
Verse 92
शालग्रामशिलादानं कर्तव्यं श्रोत्रियायवै / शालग्रामशिलादानं हत्याकोटिविनाशनम्
வேதம் அறிந்த ச்ரோத்ரிய பிராமணருக்கு சாலக்ராம-சிலையை தானமாக அளிக்க வேண்டும். சாலக்ராம-சிலாதானம் கொலைப் பாவத்தின் கோடிகளையும் அழிக்கும் என கூறப்படுகிறது.
Verse 93
तस्मिंस्तीर्थे तु यो देवि सीतारामशिलाभिधाम् / ददाति भूतले भद्रे भूपतेः सदृशो भवेत्
தேவி, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார், நல்வளமே, பூமியில் ‘சீதா–ராம-சிலை’ எனப்படும் சிலையைத் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் அரசனுக்கு ஒப்பானவராவார்.
Verse 94
सीतारामशिला देवि द्विविधा संप्रकीर्तिता / पञ्चचक्रयुता काचित्षट्रचक्रेण च संयुता
தேவி, ‘சீதா–ராம-சிலை’ இரண்டு வகையெனப் புகழப்படுகிறது: ஒன்று ஐந்து சக்கரச் சின்னங்களுடன், மற்றொன்று ஆறு சக்கரச் சின்னங்களுடன் கூடியது.
Verse 95
तत्रापि षट्रचक्रयुता ह्युत्तमा संप्रकीर्तिता / पञ्चचक्रयुतायाश्च फलं द्विगुणमीरितम्
அவற்றிலும் ஆறு சக்கரங்களுடன் கூடிய சிலையே சிறந்தது எனப் போற்றப்படுகிறது; ஐந்து சக்கரச் சிலைக்கு கிடைக்கும் பலன் (புண்ணியம்) இரட்டிப்பு எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Verse 96
कुक्कुटाण्डप्रमाणं च सुसिग्धं नीलवर्णकम् / वदनत्रयसंयुक्तं सट्चक्रैः केसरैर्युतम्
அது கோழி முட்டையின் அளவாக, மிக மென்மையாகவும் மினுமினுப்பாகவும், நீல நிறமாகவும் இருக்கும்; மூன்று முகங்களுடன், ஆறு சக்கரச் சின்னங்களும் கேசரம்போன்ற நார்களும் உடையதாகும்.
Verse 97
स्वर्णरेखासमायुक्तं ध्वजवज्राङ्कुशैर्युतम् / एतादृशं तु वै भद्रे सीतारामाभिधं स्मृतम्
பொன் வரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கொடி, வஜ்ரம், அங்குசம் ஆகிய குறியீடுகளால் குறிக்கப்பட்ட—ஓ பத்திரே, அத்தகைய வடிவமே ‘சீதா–ராம’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.
Verse 98
वदनेवन्दने देवि सीतारामस्य कोशकम् / दुर्लभं तु कलौ नॄणां स्वसाम्राज्यप्रदं शुभम्
ஓ தேவியே, சீதா–ராமரின் ‘கோஷகம்’ உச்சரிப்புக்கும் வணக்கத்திற்கும் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும்; கலியுகத்தில் மனிதர்க்கு இது அரிதாயினும், இது மங்களகரமும் தன்-அரசாட்சியை (ஆத்ம-சுவராஜ்யம்) அளிப்பதும் ஆகும்.
Verse 99
इन्द्रतीर्थे महादेवि सीताराम भिधाशिला / या तद्दानं दुर्लभं तन्नाल्पस्य तपसः फलम्
ஓ மகாதேவியே, இந்திரதீர்த்தத்தில் ‘சீதா–ராம’ எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு ஶிலை உள்ளது; அந்த ஶிலையைத் தானம் செய்வது அரிது—இது சிறு தவத்தின் பயன் அல்ல, மாபெரும் தவத்தாலே இப்புண்ணியம் கிடைக்கும்.
Verse 100
दानस्य शक्त्यभावे तु श्रोतव्यं लक्षणं हरेः / शालग्राम शिलादानाद्यत्फलं तत्फलं लभेत्
தானம் செய்யும் வலிமை இல்லையெனில், ஹரியின் லக்ஷணங்களைச் செவிமடுக்க (அல்லது பாராயணம் செய்ய) வேண்டும்; அதனால் சாலக்ராம ஶிலாதானம் முதலியவற்றால் கிடைக்கும் அதே பலன் பெறப்படும்.
Verse 101
आग्नेयकोणे श्रीनिवासस्य देवि तीर्थं त्वास्ते वह्निसंज्ञं सुशस्तम् / स वह्निदेवः श्रीनिवासस्य पूजां कर्तुं ह्यास्ते सर्वदा तीर्थमध्ये
ஓ தேவியே, ஸ்ரீநிவாசரின் திருத்தலத்தின் தென்கிழக்கு மூலையில் ‘வஹ்னி’ எனப்படும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அந்த தீர்த்தத்தின் நடுவில் வஹ்னிதேவன் தாமே எப்போதும் ஸ்ரீநிவாசரின் பூஜையைச் செய்யத் தங்கியிருக்கிறார்.
Verse 102
यो वा तीर्थे वह्निसंज्ञे च देवि भक्त्या स्नानं कुरुते ऽजं स्मरन्हि / ज्ञानद्वारा मोक्षमाप्नोति देवि तत्र स्नानं दुर्ल्लभं वै नृणां च
தேவி, ‘வஹ்னி’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் நீராடி அஜன் (அஜன்மன்) நினைவு கூர்பவன், ஞானத்தின் வாயிலால் மோட்சம் அடைவான்; ஆனால் தேவி, அங்கு அத்தகைய நீராடல் மனிதர்க்கு அரிது.
Verse 103
ज्ञात्वा स्नानं दुष्करं तीर्थराजे भक्तिस्तस्मिन्दुर्ल्लभा चैव देवि / शालग्रामे तच्छिलायाश्च दानं सुदुर्लभं वासुदेवाभिधायाः
தேவி, ‘தீர்த்தராஜ’த்தில் நீராடுதல் கடினம்; அத்தீர்த்தத்தில் பக்தியும் அரிது—என்று அறிந்து, ‘வாசுதேவ’ எனப்படும் சாலக்ராம-சிலையை தானம் செய்வது மிக அரிதும் மிகப் புண்ணியமுமானது என்பதை உணர்க.
Verse 104
ह्रस्वं तथा वर्तुलं नीलवर्णं सूक्ष्मं मुखं मुखचक्रं सुशुद्धम् / सुवेणुयुक्तं वासुदेवाभिधेयं दानं कलौ दुर्लभं तस्य भद्रे
குறுகியதாய், வட்டமாய், நீல நிறமாய், நுண்மையான மிகத் தூய முகத்துடனும் ஒளிவிடும் முகவட்டத்துடனும், வேணு (புல்லாங்குழல்) உடனும் விளங்கும் சிலையே ‘வாசுதேவ’ எனப்படும்; பத்திரே, கலியுகத்தில் அதன் தானம் அரிது.
Verse 105
दाने तस्याः शक्त्य भावे च देवि स्नात्वा तीर्थे वासुदेवाभिधस्य / सम्यक् श्राव्यं लक्षणं वै शिलायास्तयोस्तुल्यं फलमाहुर्महान्तः
தேவி, அந்த தானம் செய்ய வல்லமை இல்லையெனில் ‘வாசுதேவ’ எனப்படும் தீர்த்தத்தில் நீராடி, அந்த சிலையின் இலக்கணங்களை முறையாகக் கேட்க வேண்டும்; இரண்டிற்கும் சமமான பயன் உண்டு என்று ஞானிகள் கூறுவர்.
Verse 106
दक्षिणे श्रीनिवासस्य यमतीर्थं च संस्मृतम् / तत्रास्ते यमराजस्तु पूजां कर्तुं हरेः सदा
ஸ்ரீநிவாசரின் தெற்கில் ‘யம தீர்த்தம்’ என நினைவுகூரப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே யமராஜன் எப்போதும் ஹரியைப் பூஜிக்கத் தங்கி இருக்கிறான்.
Verse 107
तत्र स्नानं च दानं चाप्यक्षयं परमं स्मृतम् / शालग्रामशिलादानं कार्यं तत्र महामुने
அங்கே நீராடலும் தானமும் பரம அక్షயப் பலன் தருவதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஓ மகாமுனியே, அங்கே சாலக்ராம-சிலையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.
Verse 108
पट्टाभिरामसंज्ञायाः शिलाया दानमिष्यते / तच्चूतफलवत्स्थूलं वदनत्रयसंयुतम्
‘பட்டாபிராம’ எனப்படும் சிலையைத் தானமாக அளித்தல் விதியாகும். அது மாம்பழம் போல பெரியதும் தடிமனுமானதும், மூன்று முகங்களுடன் இருக்க வேண்டும்.
Verse 109
शिरश्चक्रेण रहितं सप्तचक्रैः समन्वितम् / नीलवर्णं स्वर्णरेखं गोशुराद्यैः समन्वितम्
அதன் தலைப்பகுதியில் சக்கரம் இல்லாமல், ஏழு சக்கரங்களுடன் இருக்க வேண்டும். அது நீல நிறமாய், பொன் கோடுகளால் குறியிடப்பட்டு, ‘கோசுரா’ முதலிய இலக்கணங்களுடன் கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 110
पट्टवर्धनरामं तु दुर्लभं बहुभाग्यदम् / पट्टवर्धनरामं तु यो ददाति च तत्र वै / पट्टाभिषिक्तो भवति नात्र कार्या विचारणा
‘பட்டவர்தன ராம’ எனும் தானம் அரிதானது; பெரும் பாக்கியத்தை அளிக்கும். அங்கே ‘பட்டவர்தன ராம’ தானம் செய்பவன், அரியணை அபிஷேகம் பெற்றவனாகவே ஆகிறான்—இதில் ஐயம் வேண்டாம்.
Verse 111
श्रीनिवासस्य नैरृत्ये नैरृतं तीर्थमुत्तमम् / आस्ते हि निरृतिस्तत्र पूजां कुर्तुं च सर्वदा
ஸ்ரீநிவாசரின் தென்-மேற்கில் ‘நைர்ருத’ எனும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே தேவியான நிருதி வாசித்து, எப்போதும் பூஜையை ஏற்றுக்கொள்வதில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள்.
Verse 112
तत्र स्नानं प्रकर्तव्यं पुनर्जन्म न विद्यते / शालग्रामशिलायाश्चः पुरुषोत्तमसंज्ञिकाम्
அங்கே நிச்சயமாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுது மறுபிறவி இல்லை. அங்கே ‘புருஷோத்தம’ எனப் பெயர்பெற்ற சாலக்ராம-சிலையும் உள்ளது.
Verse 113
मूर्तिं ददाति यो मर्त्यः स याति परमां गतिम् / औदुंबरफलाकारं प्रसन्नवदनं शुभम्
மூர்த்தியை தானம் செய்கிற மனிதன் பரமகதியை அடைகிறான். அந்த மூர்த்தி உதும்பரப் பழ வடிவமாய், மங்களமாய், அமைதியான இனிய முகத்துடன் இருக்க வேண்டும்.
Verse 114
चक्रद्व्यसमायुक्तं शिरश्चक्रसमन्वितम् / सुवर्णबिन्दुसंयुक्तं वज्राङ्कुशसमान्वतम्
அது இரு சக்கரங்களுடன் கூடியதாகவும், தலைப்பகுதியில் சக்கரத்துடன் அமைந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். பொன் புள்ளிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வஜ்ரம் போன்ற அங்குசத்துடன் கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 115
तन्मूर्तिदानं दुर्लभं तत्र देवः प्रीणाति यस्माच्छ्रीनिवासो महात्मा / यदा दानं दुर्घटं स्याच्च देवि तदा श्रोतव्यं लक्षणं तस्य मूर्तेः
அந்த மூர்த்தி-தானம் அரிது; அதனால் தேவன் மகிழ்கிறான், ஏனெனில் மகாத்மா ஸ்ரீநிவாசன் திருப்தியடைகிறான். தேவி, அத்தகைய தானம் செய்ய இயலாதபோது, அந்த மூர்த்தியின் இலக்கணங்களைச் செவிமடுத்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
Verse 116
पाशिनैरृतयोर्मध्ये शेषतीर्थं परं स्मृतम् / तत्र स्नात्वा शेषमूर्तिं प्रददाति द्विजातये
பாசினரும் நைர்ருதரும் உள்ள பகுதியின் நடுவில் ‘சேஷ-தீர்த்தம்’ எனும் பரம தீர்த்தம் நினைவுகூரப்படுகிறது. அங்கே ஸ்நானம் செய்து, இருமுறை பிறந்தவரான (பிராமணரான) ஒருவருக்கு சேஷன் மூர்த்தியைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.
Verse 117
स याति परमं लोकं पुनरावृत्तिवर्जितम् / औदुंबरफलाकारं कुण्डलाकृतिमेव च
அவன் மீள்வரவு (புனர்ஜன்மம்) அற்ற பரம லோகத்தை அடைகிறான். அங்கே அவன் வடிவு உதும்பரப் பழம்போலும், மேலும் குண்டலாகாரம் (வளைய வடிவு) உடையதுமாகிறது.
Verse 118
शेषवद्वदनं तस्य तस्मिंश्चक्रद्वयं स्मृतम् / फलं तमेकचक्रेण संयुतं वल्मिकान्वितम्
அதன் வாய் சேஷநாகனைப் போன்றது என்று கூறப்படுகிறது; அதில் இரு சக்கரங்கள் உள்ளன என நினைக்கப்படுகிறது. அந்தப் பழம் ஒரே சக்கரத்துடன் இணைந்து, வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) குறியுடன் விளங்குகிறது.
Verse 119
किञ्चिद्वर्णसमायुक्तं शेषमूर्ति मतिस्फुटम् / सुप्ता प्रबुद्धा द्विविधा शेषमूर्तिरुदाहृता
சேஷமூர்த்தி சிறிதளவு நிறமுடன் கூடியதும், அறிவு தெளிவற்றதுமாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த சேஷமூர்த்தி இருவகை என அறிவிக்கப்படுகிறது—சுப்த (நித்திரை) மற்றும் பிரபுத்த (விழிப்பு).
Verse 120
फणोन्नता प्रबुद्धा स्यात्सप्तलक्षफणान्विता / तत्रापि दुर्लभा सुप्ता महाभाग्यकरीस्मृता
முழு விழிப்பில் அவள் பனங்களை உயர்த்தி நிற்பாள்; ஏழு இலட்சம் பனங்களுடன் கூடியவள் எனக் கூறப்படுகிறது. ஆயினும் அங்கேயும் ‘சுப்த’ நிலை அரிது; அது மாபெரும் பாக்கியம் தருவதாக நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 121
इह लोके परत्रापि मोक्षदा नात्र संशयः / नवचक्रादुपक्रम्य विंशत्यन्तं च यत्र सः
இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இது மோட்சம் அளிப்பது—இதில் ஐயமில்லை. இது ஒன்பது சக்கரத்திலிருந்து தொடங்கி இருபதாம் நிலை (விம்ஶதி) வரை முன்னேறும் முறையாகும்.
Verse 122
अनन्त इति विज्ञेयो ह्यनन्तफलदायकः / विश्वंभरः स विज्ञेयो विंशत्यूर्ध्वं वरानने
அவரை “அனந்தன்” என அறிக; ஏனெனில் அவர் அளவற்ற பலன்களை அருள்வார். மேலும், அழகிய முகத்தவளே, இருபதிற்குப் பின் (நாமவரிசையில்) அவரை “விச்வம்பரன்” எனவும் அறிக.
Verse 123
तत्रापि केसरैश्चैक्रर्लक्षणैश्च समन्वितम् / कलौ तु दुर्लभं नणां तद्दानं चातिदुर्लभम्
அங்கேயும் அது கேசரங்கள் (நார்/தந்துகள்) உடையதாகவும், சக்கர-லட்சணங்களால் குறியிடப்பட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் கலியுகத்தில் மனிதரிடையே அது அரிது; அதனைத் தானமாக அளிப்பது மிக அரிது.
Verse 124
स्नानं कृत्वा शेषतीर्थे विशुद्धेनैव चेतसा / एतेषां लक्षणं श्रुत्वा प्रयाति परमां गतिम्
சேஷ-தீர்த்தத்தில் நீராடி, மனத்தை முற்றிலும் தூய்மையாக்கி, இவற்றின் (தர்மச் செயல்கள்/தானங்கள்) இலக்கணங்களைச் செவிமடுத்தால், ஒருவர் பரமகதியை அடைவார்.
Verse 125
ततः परं महाभागे वारुणं तीर्थमुत्तमम् / तत्रास्ते वरुणो देवः पूजां कर्तुं हरेः सदा
அதன் பின், மகாபாக்கியவளே, ‘வாருண’ எனப்படும் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே தேவன் வருணன் தங்கி, எப்போதும் ஹரி (விஷ்ணு) வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பான்.
Verse 126
तत्र स्नानं प्रकर्तव्यं दातव्यं दानमुत्तमम् / शिशुमारं च मत्स्यं च त्रिविक्रममथापि वा / दातव्यं भूतिकामेन तीर्थेस्मिन्विरवर्णिनि
அங்கே நிச்சயமாக நீராட வேண்டும்; மேலும் உயர்ந்த தானத்தை அளிக்க வேண்டும். சிசுமாரன், மத்ஸ்யன் அல்லது திரிவிக்ரமன் (எனும் வடிவத்தின் பிரதிமை/சின்னம்) தானமாக அளிக்கலாம். நற்குண நிறமுடையவளே, இத்தீர்த்தத்தில் செல்வம் நாடுபவன் இத்தானத்தைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 127
जंबूफलसमाकारा पुच्छे सूक्ष्मा सबिन्दुका / चक्रत्रया च वदने पुच्छोपरि सचक्रका
இதன் வடிவு ஜம்பூப் பழம்போல் உள்ளது; வாலில் மிகச் சிறிய பிந்து-குறி உள்ளது. முகத்தில் மூன்று சக்கரக் குறிகள், வாலின் மேல்புறத்திலும் சக்கரம்போன்ற குறி உள்ளது.
Verse 128
श्रीवत्सबिन्दुमालाढ्या मत्स्यमूर्तिरुदाहृता / पुच्छादधश्चक्रयुतं शिशुमारमुदाहृतम्
ஸ்ரீவத்ஸக் குறியும் பிந்து-மாலையும் அலங்கரிக்கும் வடிவு ‘மத்ஸ்யமூர்த்தி’ என உரைக்கப்படுகிறது. வாலின் கீழே சக்கரக் குறி உடையது ‘சிசுமார’ம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 129
वक्रचक्रयुतश्चेत्स्यात्त्रिविक्रम उदाहृतः / एतेषां लक्षणं श्रुत्वा वारुणे तीर्थ उत्तमे
(குறி) வளைந்த சக்கரத்துடன் கூடியதாக இருந்தால், அது ‘திரிவிக்ரமன்’ (விஷ்ணு) எனப் புகழப்படுகிறது. இவற்றின் இலக்கணங்களைச் செவிமடுத்து, சிறந்த வாருண தீர்த்தத்தில் (அவற்றை) அறிய வேண்டும்.
Verse 130
एतद्दानफलं प्राप्य मोदते विष्णुमन्दिरे / पूर्वौक्ता मूर्तयो यस्मिन् गृहे तिष्ठन्ति भामिनि / भागीरथी तीर्थवरा संनिधत्ते न संशयः
இந்த தானத்தின் பலனைப் பெற்ற உயிர் விஷ்ணுவின் மந்திரத்தில் (தாமத்தில்) மகிழ்கிறது. அழகியவளே, முன் கூறிய புனித மூர்த்திகள் எந்த இல்லத்தில் நிறுவப்பட்டு நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அங்கே ஐயமின்றி தீர்த்தங்களில் சிறந்த பகீரதி (கங்கை)யின் சந்நிதி உள்ளது.
Verse 131
स्वामि पुष्करिणीस्नानं दुर्घटं तु कलौ नृणाम् / तत्र स्थितानां तीर्थानां स्नानं चाप्यतिदुर्घटम्
ஸ்வாமியே, கலியுகத்தில் மனிதர்களுக்கு புஷ்கரிணி (ஆலயக் குளம்) யில் நீராடுதல் அரிதும் கடினமும். அங்கே உள்ள தீர்த்தங்களில் நீராடுவதும் மிக மிகக் கடினம்.
Verse 132
शालग्रामशिलादानं दुर्घटं च तथा स्मृताम् / स्वामिपुष्करिणीतीरे कन्यादानं सुदुर्घटम्
சாலக்ராம-சிலையைத் தானமாக அளித்தல் கூட அரிதென ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன; ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி கரையில் கன்யாதானம் மிகமிக அரிது (அதனால் மிகப் புண்ணியமானது).
Verse 133
दुर्घटं कपिलादानं भक्ष्यदानं सुदुर्घटम् / स्वामिपुष्करिणीतीर्थे तीर्थेष्वन्येषु भामिनि
கபிலா (செம்மஞ்சள்/பழுப்பு) பசுவைத் தானமாக அளித்தல் அரிது; உணவு-அன்னதானம் அதைவிடவும் அரிது. ஓ அன்பே, இது ஸ்வாமி-புஷ்கரிணி தீர்த்தத்திலும் மற்ற தீர்த்தங்களிலும் (சிறப்பாக) கூறப்படுகிறது.
Verse 134
स्नानं कुरु यथान्या यं शय्यादानं तथा कुरु / जैगीषव्येन मुनिना त्वेवमुक्ता च कन्यका
முறையின்படி நீராடுக; அதுபோல படுக்கைத் தானமும் செய்க. இவ்வாறு முனி ஜைகீஷவ்யரால் உபதேசிக்கப்பட்ட அந்தக் கன்னி இவ்விதமாகச் சொல்லப்பட்டது/பேசினாள்.
Verse 135
स्वामिपुष्करिणीस्नानं सा चकार धृतव्रता / तीर्थेष्वेतेषु सुस्नाता दानं चक्रे सुभामिनी
விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து அவள் ஸ்வாமி-புஷ்கரிணியில் நீராடினாள். இத்தீர்த்தங்களில் நன்கு நீராடி அந்த ஒளிமிகு பெண் தான-தர்மங்களைச் செய்தாள்.
Verse 136
उवास तत्र सा दवी त्रिः सप्तकन्दिनानि च / स्वामिपुष्करणीतीरमहिमानं शृणोति यः / स याति परमां भक्तिं श्रीनिवासे जगन्मये
அந்த தேவி அங்கே மூன்று முறை ஏழு நாட்கள் தங்கினாள். ஸ்வாமி-புஷ்கரணி கரையின் மகிமையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் உலகமெங்கும் நிறைந்த ஸ்ரீநிவாசனிடத்தில் பரம பக்தியை அடைவார்.
Frequently Asked Questions
It anchors Veṅkaṭeśa’s tīrtha-māhātmya in a cosmic rescue paradigm: Viṣṇu restores the Earth and then reflects on how beings will worship and receive compassion, motivating the descent/establishment of Śeṣācala and the localization of grace at Śrīnivāsa-kṣetra.
The chapter lists directional/adjacent tīrthas—Vāyu (south‑west corner at Kanyāka), Candra (north), Raudra (north‑east), Brahma (between Īśāna and Śakra), Indra (east), Vahni (south‑east), Yama (south), Nairṛta (south‑west), Śeṣa (between regions of Pāśins and Nairṛtas), and Vāruṇa (thereafter). The organizing principle is a sacred geography of deities stationed to worship Śrīnivāsa, with each site prescribing bathing, charity, and specific dāna-forms.
It praises sunrise bathing by Vaiṣṇava devotees and explicitly condemns defiling acts (discharging bodily waste and related cleansing) at the tīrtha, labeling such behavior as asuric/rākṣasa-like, thereby framing tīrtha efficacy as dependent on śauca (purity) and reverence.
It provides an equivalence principle: when one lacks means for Śālagrāma/mūrti-dāna, one should bathe and then listen to (or recite/learn) the description and lakṣaṇas of Hari’s sacred forms; the hearing/understanding is said to yield merit comparable to the donation.
Among those explicitly named/described are Dadhivāmana (at Candra-tīrtha), Bhū-Varāha (Varāha form), Lakṣmī-Nṛsiṃha (at Raudra-tīrtha), Lakṣmī-Nārāyaṇa (at Brahma-tīrtha), Sītā–Rāma-śilā (at Indra-tīrtha), Vāsudeva (at Vahni-tīrtha), Paṭṭābhirāma/Paṭṭavardhana Rāma (at Yama-tīrtha), Puruṣottama (at Nairṛta), Śeṣa-mūrti (at Śeṣa-tīrtha), and Matsya/Śiśumāra/Trivikrama (at Vāruṇa-tīrtha).