Adhyaya 23

Verse 1

नाम द्वाविंशोध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / सोमस्य पुत्री पूर्वसर्गे बभूव भार्या मदीया जाम्बवती मम प्रिया / तासां मध्ये ह्यधिका वीन्द्र किञ्चिद्रुद्रादिभ्यः पञ्चगुणैर्विहीना

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—முன்னைய ஸர்கத்தில் சோமனின் மகள் ஜாம்பவதி என் பிரிய மனைவியாக இருந்தாள். ஓ பறவைகளின் தலைவனே (வீந்திர), அவர்களுள் அவள் சிறிது மேலானவள்; ருத்ராதி தேவர்களுடன் தொடர்புடைய ஐந்துவகை குணங்களிலிருந்து அவள் ஓரளவு விடுபட்டிருந்தாள்।

Verse 2

यदावेशो बलवान्स्याद्रमायां तदानामस प्रियते केशवोलम् / यदावेशाद्ध्रासमुपैति काले तदा तासां साम्यमाहुर्महान्तः

ரமா (லக்ஷ்மி) யில் அந்த தெய்வீக ஆவேச-சக்தி வலுப்பெறும்போது, பெயரை மட்டும் உச்சரித்தாலே கேசவன் மகிழ்கிறான். ஆனால் காலப்போக்கில் அதே ஆவேசம் குறையும்போது, அந்த முறைகள்/பாவங்களின் பயன் சமம் என ஞானிகள் கூறுகின்றனர்।

Verse 3

लक्ष्म्यावेशः किञ्चिदस्त्येव नित्यमतस्ताभ्यः किञ्चिदाधिक्यमस्ति

லக்ஷ்மியின் ஆவேசம் (அருள்) ஓரளவு எப்போதும் உள்ளது; ஆகவே மற்றவர்களைவிட சிறிதளவு மேல்மை இருக்கிறது।

Verse 4

गरुड उवाच / तासां मध्ये जाम्बवन्ती तु कृष्ण आराधनं कीदृशं सा चकार / तन्मे ब्रूहि कृपया विश्वमूर्ते आधिक्ये वै कारणं ताभ्य एव

கருடன் கூறினான்—அவர்களுள் ஜாம்பவந்தி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எவ்வாறு ஆராதித்தாள், அவளுடைய பக்தியின் வடிவம் என்ன? ஓ விஸ்வமூர்த்தியே, தயை செய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்—மற்றவர்களைவிட அவளின் மேல்மைக்குக் காரணம் என்ன?

Verse 5

गरुडेनैवमुक्तस्तु भगवान् देवकीसुतः / मेघगंभीरया वाचा उवाच विनतासुतम्

கருடன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவகியின் புதல்வனான பகவான், மேகமுழக்கம்போல் ஆழமும் ஒலியும் நிறைந்த குரலில் விநதையின் மகன் கருடனிடம் உரைத்தான்।

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच / या पूर्वसर्गे सोमपुत्री बभूव पितुर्गृहे वर्तमानापि साध्वी / जन्म स्वकीयं सार्थकं वै चकार पित्रा साकं विष्णुशुश्रूषणे न च

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—முன்னொரு படைப்பில் சோமனின் மகளாகப் பிறந்த அவள், தந்தையின் இல்லத்தில் இருந்தபோதும் உண்மையான சாத்வியாக இருந்தாள். தந்தையுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுவின் சேவையில் ஈடுபட்டு தன் பிறப்பை அர்த்தமுள்ளதாக்கினாள்; அந்த வழிபாட்டிலிருந்து ஒருபோதும் விலகவில்லை।

Verse 7

शुश्राव नित्यं सत्पुराणानि चैवं चक्रे सदा विष्णुपादप्रणामम् / चक्रे सदा तारकस्यापि विष्णोः प्रदक्षिणं स्मरणं कुर्वती सा

அவள் தினமும் சத்புராணங்களைச் செவிமடுத்தாள்; எப்போதும் விஷ்ணுவின் பாதங்களில் வணங்கினாள். தாரகனாகிய விஷ்ணுவைச் சுற்றி நிரந்தரமாகப் பிரதட்சிணம் செய்து, அவரை நினைவில் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 8

पित्रा साकं सा तु कन्या खगेन्द्र वैराग्ययुक्ता श्रवणात्संबभूव / केशं च मित्रं द्विरदादिकं च अनर्घ्यरत्नानि गृहादिकं च

ஓ ககேந்திரா! அந்த கன்னி தந்தையுடன் சேர்ந்து கேள்வியாலேயே வைராக்யம் நிறைந்தாள். அவள் கூந்தல் அலங்காரம், நண்பர் உறவு, யானை முதலிய செல்வங்கள், விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்கள், வீடு முதலிய அனைத்தையும் துறந்தாள்।

Verse 9

सर्वं ह्येतन्नश्वरं चैव मेने ममाधीनं हरिणा वै कृतं च / येनैव दत्तं पुत्रमित्रादिकं च तेना हृतं वेदनां नैव चक्रे

அவன் உணர்ந்தான்—இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை; எனது கட்டுப்பாட்டில் எனத் தோன்றியது கூட ஹரியின் ஏற்பாடே. மகன், நண்பர் முதலியவற்றை அளித்தவரே அவற்றை எடுத்தார்; ஆகவே அவன் துயரத்தை எழுப்பவில்லை।

Verse 10

अद्यैव विष्णुः परमो दयालुः दयां मयि कृतवांस्ते न सुष्ठु / पित्रा साकं कन्यका सा तु वीन्द्र सदात्मनि ह्यमले वासुदेवे

இன்றே பரம கருணையுடைய விஷ்ணு என்மேல் அருள் செய்தார்; அது காரணமின்றி அல்ல. அரசருள் சிறந்தவனே, அந்தக் கன்னி தந்தையுடன் நிர்மல சதாத்மா வாசுதேவனில் வாசம் செய்கிறாள்.

Verse 11

एकान्तत्वं सुष्ठु भक्त्या गता सा यदृच्छया सोपपन्नेन देवी / अकल्पयन्त्यात्मनो वीन्द्र वृत्तिं चकार यत्सावधिराधं प्रथैव

உறுதியான பக்தியால் ஒருமுகமான ஏகாந்த நிலையை அடைந்த அந்த தேவி, விதியின் அருளால் கிடைத்த தகுந்த சாதனங்களுடன், அரசருள் சிறந்தவனே, தன் உள்ளத் தீர்மானம் சலியாமல் வாழ்வின் ஒழுக்கத்தை நிறுவினாள்; தொடக்கத்திலேயே அதர்மத்திற்கு எல்லை வைத்தாள்.

Verse 12

सा वै वित्तं विष्णुपादारविन्दे दुः खार्णवात्तराके संचकार / वागीन्द्रिद्रियं खग सम्यक् चकार हरेर्गुणानां वर्णने वा सदैव

அவள் தன் செல்வத்தை விஷ்ணுவின் திருவடித் தாமரைகளில் அர்ப்பணித்து, துயரக் கடலைக் கடத்தும் படகாக ஆக்கினாள். ஓ பறவையே, அவள் வாக்கையும் புலன்களையும் முறையாக அடக்கி, எப்போதும் ஹரியின் குணங்களைப் பாடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 13

हस्तौ च विष्णोर्गृहसंमार्जनादौ चकार देवी गात्रमलापहारम् / श्रोत्रं च चक्रे हरिसत्कथोदये मोक्षादिमार्गे ह्यमृतोपमे च

தேவி கைகளை விஷ்ணு சேவைக்காக—வீடு துடைப்பது முதலியவற்றிலிருந்து—உடல் மாசை அகற்றுவதற்கும் அமைத்தாள். காதுகளை ஹரியின் சத்கதைகள் எழுவதற்கும், மோக்ஷம் முதலான மார்க்கத்திற்கும், அமுதம் போன்ற இனிய உபதேசங்களைச் செவிமடுக்கவும் அமைத்தாள்.

Verse 14

नेत्रं च चक्रे प्रतिमादिदर्शने अनादिकालीनमलापहरिणी / सद्वैष्णवानां स्पर्शने चैव संगे निर्माल्यगन्धानुविलेपने त्वक्

கண் திருவுருவங்கள் முதலியவற்றை தரிசிக்க அமைக்கப்பட்டது; அது ஆதியற்ற காலத்திலிருந்து சேர்ந்த மாசை அகற்றும். தோலும் சத்வைஷ்ணவர்களின் தொடுதலும் சங்கமும் பெறவும், மேலும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்த நிர்மால்யத்தின் மணத்தால் பூசப்படவும் அமைக்கப்பட்டது.

Verse 15

घ्रार्णेद्रियं सा हरिपादसारे चकार संसारविमुक्तिदे च / जिह्वेन्द्रियं हरिनैवेद्यशेषे श्रीमत्तुलस्यादिविमिश्रिते च

அவள் ஹரியின் திருவடிச் சாரம்—சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பது—அதனால் மணவுணர்வைத் தூய்மைப்படுத்தினாள்; மேலும் ஸ்ரீதுளசி முதலியனுடன் கலந்த ஹரி நைவேத்யத்தின் எஞ்சிய பிரசாதத்தால் நாவுணர்வையும் தூய்மைப்படுத்தினாள்।

Verse 16

पादौ हरेः क्षेत्रपथानुसर्पणे शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने / कामं हृदास्ये तु हरिदास्यकाम्या तथोत्तमश्लोकजनाश्चरन्ति

உத்தம ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்படும் ஆண்டவனின் பக்தர்கள், தங்கள் கால்களை ஹரியின் திருத்தலப் பாதைகளில் செலுத்துவர்; ஹ்ருஷீகேசனின் திருவடிகளில் தலை வணங்குவர்; இதயமும் சொல்லும் ஒரே ஆசையைத் தாங்கும்—ஹரிக்கு தாச்ய சேவை செய்யும் ஏக்கம். இவ்வாறே அவர்கள் வாழ்வை நடத்துவர்।

Verse 17

निष्कामरूपे च मतिं चकार वागिन्द्रियं स्तवनं स्वीचकार / एवं सदा कार्यसमूहमात्मना समर्पयित्वा परमेशपादयोः

அவன் நிஷ்காம பக்தியில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, வாக்கிந்திரியத்தை இறைவன் ஸ்தோத்திரத்தில் ஈடுபடுத்தினான்; இவ்வாறு தன் செயல்கள் அனைத்தையும் ஆத்மார்ப்பணமாக பரமேஸ்வரனின் திருவடிகளில் எப்போதும் சமர்ப்பித்து, நிரந்தர அர்ப்பணத்தில் நிலைத்தான்।

Verse 18

तीर्थाटनार्थं तु जगाम पित्रा साकं हरेः प्रीणनाद्यर्थमेव / आराधयित्वा ब्राह्मणान्विष्णुभक्तानादौ गृहे वस्त्रसंभूषणाद्यैः

தீர்த்த யாத்திரைக்காக அவன் தந்தையுடன் சென்றான்; அது முழுவதும் ஹரியை மகிழ்விப்பதற்காகவே. முதலில் தன் இல்லத்தில் விஷ்ணு பக்தர்களான பிராமணர்களை ஆடைகள், ஆபரணங்கள் முதலியவற்றால் மரியாதை செய்து போற்றினான்।

Verse 19

पश्चात्कल्पं कारयामास देवी विष्णोरग्रे तीर्थयात्रार्थमेव / यावत्कालं तीर्थयात्रा मुकुन्द तावत्कालं तूर्ध्वरेता भवामि

பின்னர் தேவி விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் தீர்த்த யாத்திரைக்காகவே ஒரு புனித விரதத்தை ஏற்படுத்தினாள். அவள் கூறினாள்—“ஓ முகுந்தா! இந்த தீர்த்தயாத்திரை எத்தனை காலம் நீடிக்குமோ, அத்தனை காலமும் நான் ஊர்த்வரேதா, பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணுபவளாக இருப்பேன்।”

Verse 20

यावत्कालं तीर्थयात्रां करिष्ये तावद्दत्ताद्वैष्णवानां च संगम् / हरेः कथाश्रवणं स्यान्मुकुन्द नावैष्णवानां संगिनामङ्गसंगम्

நான் எத்தனை காலம் தீர்த்தயாத்திரை செய்வேனோ, அத்தனை காலம் வைஷ்ணவர்களின் சத்சங்கமும் எனக்குக் கிடைக்கட்டும். ஹே முகுந்தா, ஹரிகதையைச் செவிமடுக்குதல் நிகழட்டும்; அவைஷ்ணவச் சங்கத்தாருடன் உடல் தொடர்பு எனக்கு இல்லாதிருக்கட்டும்.

Verse 21

सुहृज्जनैः पुत्रमित्रादिकैश्च दीर्थाटनं नैव कुर्यां मुकुन्द / कुर्वन्ति ये काम्यया तीर्थयात्रां तेषां संगं कुरु दूरे मुकुन्द

ஹே முகுந்தா, மகன், நண்பன் முதலிய நெருங்கியவர்களுடன் நான் தீர்த்தப் பயணம் செய்யமாட்டேன். ஆசையோடு தீர்த்தயாத்திரை செய்வோரின் சங்கத்தைத் தூரமாக வைத்தருள்வாய், ஹே முகுந்தா.

Verse 22

शालग्रामं ये विहायैव यात्रां कुर्वन्ति तेषां किं फलं प्राहुरार्याः / यदा तीर्थानां दर्शनं स्यात्तदैव शालग्रामं पुरतः स्थापयित्वा

சாலகிராமத்தை விட்டு யாத்திரை செய்வோருக்கு என்ன பயன் என்று உயர்ந்தோர் கூறுகின்றனர். தீர்த்ததரிசனம் நிகழும் வேளையில், அப்போதே முதலில் சாலகிராமத்தை முன்னே நிறுவி வழிபாட்டு செயலை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 23

तीर्थाटनं पादचैरैः कृतं चेत्पूर्णं फलं प्राहुरार्याः खगेन्द्र / पादत्राणं पादरक्षां च कृत्वा तीर्थाटनं पादहीनं तदाहुः

ஹே ககேந்திரா, கால்நடையாகச் செய்யும் தீர்த்தாடனம் முழுப் பயன் தரும் என்று உயர்ந்தோர் கூறுகின்றனர். ஆனால் பாதரட்சை அணிந்து கால்களைப் பாதுகாத்து செய்யும் தீர்த்தாடனத்தை அவர்கள் ‘காலில்லாதது’ போல, குறைந்த பயன் உடையது எனச் சொல்கின்றனர்.

Verse 24

यो वाहने तुरगे चोपविष्टस्तीर्थाटनं कुरुते चार्धहीनम् / वृषादीनां वाहने पादमाहुः परान्नानां भोजने व्यर्थमाहुः

வாகனம் அல்லது குதிரையில் அமர்ந்து தீர்த்தாடனம் செய்வோருக்கு பயன் பாதியாகக் குறையும். காளை முதலியவற்றில் ஏறினால் அவர்கள் கால் பங்கு பயன் எனக் கூறுவர்; பிறர் அளித்த அன்னம் (பிச்சை/தான உணவு) உண்ணுதல் பயனற்றது என அறிவிப்பர்.

Verse 25

महात्मनां वेदविदां यतीनां परान्नानां भोजने नैव दोषः / संकल्पयित्वा परमादरेण जगाम सा तीर्थयात्रार्थमेव

மகாத்மா, வேதஞான யதிகளுக்கு பிறர் சமைத்த அன்னம் ஏற்றலில் குற்றமில்லை. அவள் பரம பக்தியுடன் சங்கல்பம் செய்து தீர்த்தயாத்திரைக்காகவே புறப்பட்டாள்.

Verse 26

आदौ स्नात्वा हरिनिर्मात्यगन्धं विसर्जयित्वा श्रवणं वै चकार / पित्रा साकं भोजनं चापि कृत्वा अग्रे दिने क्रोशमेकं जगाम

முதலில் நீராடி, ஹரி அருளிய நறுமணத்தை விட்டு, முறையாக ‘ஸ்ரவணம்’ செய்தான். தந்தையுடன் உணவு உண்டு, அடுத்த நாள் ஒரு க்ரோசம் முன்னே சென்றான்.

Verse 27

तत्र द्विजान्पूजयित्वान्नपान रात्रौ तत्त्वं श्रावयामास देवी / एवं यात्रां ये प्रकुर्वन्ति नित्यं तेषां यात्रां सफलां प्राहुरार्याः

அங்கே இருபிறப்பினரை அன்னம், பானம் கொண்டு போற்றி, இரவில் தேவி தத்துவத்தைச் செவியுறக் கேட்டிடச் செய்தாள். இவ்வாறு தினமும் யாத்திரை செய்வோரின் பயணம் பலனுடையது என அறிஞர் கூறுவர்.

Verse 28

विना दयां तीर्थयात्रा खगेन्द्रव्यर्थेत्येवं वीन्द्र चाहुर्महान्तः / दिवा रात्रौ ये न शृण्वन्ति दिव्यां हरेः कथां तीर्थमार्गे खगेन्द्र

ஓ ககேந்திரா! கருணையின்றி செய்யும் தீர்த்தயாத்திரை வீண் என மகான்கள் உரைப்பர். தீர்த்தமார்க்கத்தில் பகலும் இரவும் ஹரியின் திவ்யகதையைச் செவியுறாதோரின் பயணமும் பயனற்றதே.

Verse 29

व्यर्थंव्यर्थं तस्य चाहुर्गतं वै अश्वादीनां वाहनानां च विद्धि / अश्वादीनामपराधं वदस्व गङ्गादीनां दर्शनात्पापनाशः

அவர்கள் கூறுவர்: அவனுடைய செல்லுதல் முற்றிலும் வீண்; அது குதிரை முதலிய வாகனங்களுடன் தொடர்புடைய அபராதத்தினால். குதிரை முதலியவற்றின் குற்றத்தைச் சொல்; கங்கை முதலியவற்றை தரிசிப்பதாலே பாவம் நாசமடையும்.

Verse 30

क्षेत्रस्थविष्णोर्दर्शनात्पापनाशो मार्जारस्याप्यपराधं वदस्व / क्षेत्रस्थविष्णोः पूजनात्पापनाशः पूजावतामपराधं वदस्व

திருத்தலத்தில் உறையும் விஷ்ணுவின் தரிசனத்தால் பாவம் நாசமாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே பூனை போன்ற சிறு உயிரினத்திற்கும் ஏற்படும் அபராதம் என்னவென்று கூறுங்கள். மேலும் வழிபடுவோரின் அபராதமும் கூறுங்கள்; ஏனெனில் க்ஷேத்ரஸ்த விஷ்ணுவை பூஜித்தால் பாவம் அழியும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 31

जपादीनां कुर्वतां पापनाशो विष्णोर्ध्यानात्सद्य एवाधनाशः / अनुसंधानाद्रहितं सर्वमेव कृतं व्यर्थमेवेति चाहुः

ஜபம் முதலியவற்றைச் செய்பவர்களின் பாவம் நாசமாகும்; விஷ்ணுவைத் தியானித்தால் வறுமை உடனே நீங்கும். ஆனால் உள்ளார்ந்த நினைவு (அனுசந்தானம்) இன்றி செய்யப்படும் எதுவும் முழுவதும் வீணே என்று கூறுவர்.

Verse 32

अतो हरेः पापविनाशिनीं कथां श्रुत्वा विष्णोर्भक्तिमान्स्यात्वगन्द्र / दृष्ट्वादृष्ट्वा हरिपादाङ्कितं च स्मृत्वास्मृत्वा भक्तिमान्स्यात्खगेन्द्र

ஆகவே, வாக்கின் தலைவனே, ஹரியின் பாவநாசினி கதையைச் செவிமடுத்தால் ஒருவர் விஷ்ணுவின் பக்தனாவார். பறவைகளின் அரசனே, ஹரியின் பாதமுத்திரை பதிந்த இடம்/பொருளை மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்து, மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தாலும் அவர் உண்மைப் பக்தனாவார்.

Verse 33

पित्रा साकं कन्यका सापि वीन्द्र शेषाचलस्थं श्रीनिवासं च द्रष्टुम् / जगाम सा मार्गमध्ये हरिं च सा चिन्तयामास रमापतिं च

இந்திரனே, அந்தக் கன்னியும் தந்தையுடன் சேர்ந்து சேஷாசலத்தில் உறையும் ஸ்ரீநிவாசனைத் தரிசிக்கச் சென்றாள். வழியிலே அவள் ஹரி—ரமாபதி, லக்ஷ்மீபதி—யைத் தொடர்ந்து தியானித்தாள்.

Verse 34

कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य वक्षः श्रीवत्सरत्नैर्भूषितं विस्तृतं च / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य तुन्दं वलित्रयेणाङ्कितं सुंदरं च

ஸ்ரீவத்ஸ ரத்தினச் சின்னத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, விரிந்த ஸ்ரீநிவாசனின் மார்பை நான் எப்போது தரிசிப்பேன்? மூன்று மங்கள மடிப்புகளால் குறியிடப்பட்ட, அழகிய ஸ்ரீநிவாசனின் வயிற்றை நான் எப்போது தரிசிப்பேன்?

Verse 35

कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य कण्ठं महर्लोकस्याश्रयं कंबुतुल्यम् / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य नाभिं सदान्तरिक्षस्याश्रयं वै सुपूर्णम्

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் கண்டத்தைத் தரிசிப்பேன்—சங்கு போன்றது, மகர்லோகத்தின் ஆதாரம்? எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் நாபியைத் தரிசிப்பேன்—என்றும் நிறைந்தது, அந்தரிக்ஷத்தின் ஆதாரம்?

Verse 36

कदा द्रक्ष्ये वदनं वै मुरारेर्जनलोकस्याश्रयं सर्वदैव

எப்போது நான் முராரியின் திருமுகத்தைத் தரிசிப்பேன்—ஜனலோகத்திற்கென்றும் அடைக்கலம் ஆனவரை?

Verse 37

शिरः कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये सत्यस्य लोकस्याश्रयं सर्वदैव / कटिं कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये भूर्लोकस्याश्रयं सर्वदैव

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் திருச்சிரத்தைத் தரிசிப்பேன்—சத்தியலோகத்தின் என்றும் அடைக்கலம்? எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் இடுப்பைத் தரிசிப்பேன்—பூலோகத்தின் என்றும் ஆதாரம்?

Verse 38

कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य चोरु तलातलस्याश्रयं सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जानु सुकोमलं सुतलस्याश्रयं च

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் தொடைகளைத் தரிசிப்பேன்—தலாதலத்தின் என்றும் ஆதாரம்? எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் மென்மையான முழங்கால்களைத் தரிசிப்பேன்—சுதலத்தின் ஆதாரமுமாக?

Verse 39

कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जङ्घे रसातलस्याश्रयेः सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये पादतलं हरेश्च पाताललोकस्याश्रयं सर्वदैव

எப்போது நான் ஸ்ரீநிவாசனின் கால்தண்டுகளைத் தரிசிப்பேன்—ரசாதலத்தின் என்றும் ஆதாரம்? எப்போது நான் ஹரியின் திருப்பாதத் தளத்தைத் தரிசிப்பேன்—பாதாளலோகத்தின் என்றும் அடித்தளம், சரணம்?

Verse 40

इत्थं मार्गे चिन्तयन्ती च देवी शेषाचले शेषदेवं ददर्श / फणैः सहस्रैः सुविराजमानं नानाद्रुमैर्वानरैर्वानरीभिः

இவ்வாறு வழியில் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த தேவியார், சேஷாசலத்தில் சேஷதேவனைத் தரிசித்தாள். ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளால் ஒளிவீசும் அவர் பலவகை மரங்களிடையே குரங்குகளும் குரங்கியரும் சூழ நின்றார்.

Verse 41

अनन्त जन्मार्जितपुण्यसंचयान्मयाद्य दृष्टः परमाचलो हि / तद्दर्शनाद्वाष्पकलाकुलेक्षणा सद्यः समुत्थाय ननाम मूर्ध्ना

எண்ணற்ற பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியச் சேர்க்கையின் பயனாக இன்று நான் இந்த பரம மலைக்குத் தரிசனம் பெற்றேன். அதைக் கண்டவுடன் கண்ணீர் துளிகள் நிறைந்த கண்களுடன் உடனே எழுந்து தலைவணங்கி வணங்கினேன்.

Verse 42

मुखं च दृष्ट्वा नमनं च कार्यं पृष्ठादिभागे नमनं न कार्यम् / सापि द्विषट्कं नमनं च चक्रे शालग्रामं स्थापयित्वा पुरो ऽस्य

முகத்தைத் தரிசித்த பின்பே வணக்கம் செய்ய வேண்டும்; முதுகுப்புறம் அல்லது பின்னால் நோக்கி வணங்கக் கூடாது. அவளும் அவரின் முன்னே சாலகிராமத்தை வைத்து பன்னிரண்டு முறை சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தாள்.

Verse 43

इत्थं कार्यं वैष्णवैः पर्वतस्य त्वं वैष्णवैर्विपरीतं च कार्यम् / मध्वान्तःस्थः पर्वताग्रेस्ति नित्यं रमाब्रह्माद्यैः पूजितः श्रीनिवासः

மலையைப் பற்றிய விஷயத்தில் வைஷ்ணவர்கள் இவ்வாறே கடமை செய்ய வேண்டும்; ஆனால் நீ வைஷ்ணவ நெறிக்கு மாறாக நடந்தாய். ‘மத்வ’ எனும் தெய்வப் பிரதேசத்தின் உள்ளும் மலைச் சிகரத்திலும் நித்தியம் உறையும் ஸ்ரீநிவாசனை ரமா(லக்ஷ்மி), பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் என்றும் பூஜிக்கின்றனர்.

Verse 44

सुसत्तमं परमं श्रीनिवासं द्रक्ष्ये ऽथाहं ह्यारुरुक्षे ऽचलञ्च / इत्येवमुक्त्वा कपिलाख्यतीर्थे स्थानं चक्रे सा स्वपित्रा सहैव

“அதிமேன்மையான பரம ஸ்ரீநிவாசனை நான் தரிசிப்பேன்; பின்னர் நிச்சயமாக இந்த மலையை ஏறுவேன்.” என்று கூறி, அவள் தன் தந்தையுடன் கபிலா எனப்படும் தீர்த்தத்தில் தங்கினாள்.

Verse 45

अत्रैवास्ते श्रीनिवासो हरिस्तु द्रव्येण रूपेण न चान्यथेति / आदौस्नात्वा मुण्डनं तत्र कृत्वा तीर्थश्राद्धं कारयित्वा सुतीर्थे

இங்கேயே ஸ்ரீநிவாச ஹரி அந்தப் புனிதத் திரவிய-ரூபத்தில் சாட்சாத் உறைகிறார்; வேறுவிதமல்ல. ஆகவே முதலில் அங்கே நீராடி முண்டனம் செய்து, அந்தச் சுதீர்த்தத்தில் விதிப்படி தீர்த்த-ஸ்ராத்தம் நடத்த வேண்டும்.

Verse 46

गोभूहिरण्यादिसमस्तदानं दत्त्वा शैलं चारुरोहाथ साध्वी / शालग्रामं स्थापयित्वा स चाग्रे पुनः प्रणामं सापि चक्रे सुभक्त्या

பசு, நிலம், பொன் முதலிய எல்லாத் தானங்களையும் அளித்து அந்தச் சாத்வி அழகிய மலையை ஏறினாள். முன்னே சாலக்ராமத்தை நிறுவி, மீண்டும் தூய பக்தியுடன் வணங்கினாள்.

Verse 47

सोपानानां शतपर्यन्तमेवमारुह्य सा ह्युपविष्टा तु तत्र / शुश्राव सा भागवतं पुराणं शुश्राव वैवेङ्कटाद्रेः प्रशंसाम्

இவ்வாறு நூறு படிகள் வரை ஏறி அவள் அங்கே அமர்ந்தாள். அங்கே அமர்ந்து பாகவத புராணப் பாராயணத்தையும், புனித வேங்கடாத்ரியின் புகழையும் கேட்டாள்.

Verse 48

जैगीषव्याद्गुरुपादात्सुभक्त्या सुश्राव तत्त्वं वेङ्कटाद्रेश्च सर्वम्

குருபாதங்களில் சுத்த பக்தியுடன் இருந்து ஜைகீஷவ்யர் வேங்கடாத்ரியைச் சார்ந்த முழுத் தத்துவத்தையும் முறையாகக் கேட்டறிந்தார்.