Adhyaya 16

Verse 1

नाम पञ्चदशो ऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / महालक्ष्म्याः स्वरूपं च अवतारान्खगेश्वर / शृणु सम्यङ् महाभाग तज्ज्ञानस्य विनिर्णयम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— ஓ ககேஸ்வர கருடா, ஓ மகாபாக்யவானே, கவனமாகக் கேள்; மகாலக்ஷ்மியின் உண்மைச் சொரூபமும் அவளுடைய அவதாரங்களும், அந்த ஞானத்தின் தீர்மானமும் நான் உரைப்பேன்।

Verse 2

ईशादन्यस्य जगतो ह्यात्मो लोचन एव तु / विषयीकुरुते तत्स्याज्ज्ञानं लक्ष्म्याः प्रकीर्तितम्

ஈசுவரனுக்கு அப்பாற்பட்ட உலகின்பால் ஆத்மா கண்போல் வெறும் சாட்சி; அது விஷயங்களைத் தன் பொருளாகக் கொண்டு பற்றிக் கொள்கையில், அதுவே ‘லக்ஷ்மியின் ஞானம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 3

नित्यावियोगिनी देवी हरिपादैकसंश्रया / नित्यमुक्ता नित्यबुद्धा महालक्ष्मीः प्रकीर्तिता

எப்போதும் பிரியாதவளாய், ஹரியின் திருவடிகளையே ஒரே சரணமாகக் கொண்ட தேவியே மகாலக்ஷ்மி எனப் போற்றப்படுகிறாள்—நித்திய முக்தியும் நித்திய ஞான விழிப்பும் உடையவள்.

Verse 4

मूलस्य च हरेर्भार्या लक्ष्मीः संप्रकीर्तिता / पुंसो हिभार्या प्रकृतिः प्रकृतेश्चा भिमानिनी

மூல காரணமான ஹரியின் துணைவியாக லக்ஷ்மி போற்றப்படுகிறாள். பரம புருஷனின் ‘மனைவி’ எனப் பிரக்ருதி கூறப்படுகிறது; அவளே பிரக்ருதியின் அபிமானினி (அதிஷ்டாத்ரி).

Verse 5

सृष्टिं कर्तुं गुणान्वीन्द्र पुरुषेण सह प्रभो / तमः पानं तथा कर्तुं प्रकृत्याख्या तदाभवत्

ஓ பிரபுவே, படைப்பை நிகழ்த்த குணங்களுடன் கூடிய பிரக்ருதி புருஷனுடன் சேர்ந்து தோன்றினாள்; மேலும் தமஸை ‘பானம்’ போல் உட்கொண்டு ஆற்றுவதற்காகவும் அப்பொழுது அவளே பிரக்ருதி என ஆனாள்.

Verse 6

वासुदेवस्य भार्या तु माया नाम्नी प्रकीर्तिता / संकर्षणस्य भार्या तु जयेति परिकीर्तिता

வாசுதேவரின் துணைவி ‘மாயா’ எனப் புகழப்படுகிறாள்; சங்கர்ஷணரின் துணைவி ‘ஜயா’ எனவும் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 7

अनिरुद्धस्य भार्या तु शान्ता नाम्नीति कीर्तिता / कृतिः प्रद्युम्नभार्यापिं सृष्टिं कर्तुं बभूवह

அநிருத்தரின் துணைவி ‘சாந்தா’ எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறாள்; பிரத்யும்னரின் துணைவி ‘க்ருதி’யும் படைப்பிற்காகத் தோன்றினாள்।

Verse 8

विष्णुपत्नी कीर्तिता च श्रीदेवी सत्त्वमानिनी / तमोभिमानिनी दुर्गा कन्यकेति प्रकीर्तिता

அவள் விஷ்ணுவின் துணைவி ‘ஸ்ரீதேவி’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்; சத்த்வத்தின் பெருமை கொண்டவள். தமஸின் அபிமானினி ‘துர்கா’ ‘கன்னி’ எனவும் புகழப்படுகிறாள்।

Verse 9

कृष्णावतारे कन्येव नन्दपुत्रानुजा हि सा / रजोभिमानिभूदेवी भार्या सा सूकरस्य च

கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அவள் கன்னியாக—நந்தபுத்திரனின் இளைய சகோதரியாக—பிறந்தாள்; ரஜஸின் அபிமானினியான அதே பூதேவி, சூகர (வராஹ) அவதாரத்தின் துணைவியுமாயினாள்।

Verse 10

वेदाभिमानिनी वीन्द्र अन्नपूर्णा प्रकीर्तिता / नारायणस्य भार्या तु लक्ष्मीरूपा त्वजा स्मृता

ஓ இந்திரா! அவள் வேதங்களின் அபிமானினி ‘அன்னபூர்ணா’ எனப் புகழப்படுகிறாள்; மேலும் நாராயணனின் துணைவி, லக்ஷ்மி-ரூபிணி என நீ நினைவுகூர்கிறாய்।

Verse 11

यज्ञाख्यस्य हरेर्भार्या दक्षिणा संप्रकीर्तिता

யஜ்ஞஸ்வரூபமான ஹரியின் துணைவியாக தக்ஷிணை (யாகத் தானம்) புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது।

Verse 12

जयन्ती वृषभस्यैव पत्नी संपरिकीर्तिता / विदेहपुत्री सीता तु रामभार्या प्रकीर्तिता

ஜயந்தி வृषபனின் துணைவி எனப் புகழப்படுகிறாள்; விதேஹராஜன் மகளான சீதை ராமனின் துணைவி எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறாள்।

Verse 13

रुक्मिणीसत्यभामा च भार्ये कृष्णस्य कीर्तिते / इत्यादिका ह्यनन्ताश्चाप्यावताराः पृथग्विधाः

ருக்மிணி மற்றும் சத்யபாமா கிருஷ்ணனின் துணைவியர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; இவ்வாறே பல்வேறு வடிவங்களில் எண்ணற்ற அவதாரங்களும் உள்ளன।

Verse 14

रमायाः संति विप्रेन्द्र भेदहीनाः परस्परम् / अनन्तानन्तगुणकाद्विष्णोर्न्यूनाः प्रकीर्तिताः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! ரமா (ஸ்ரீ) சார்ந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபாடின்றி உள்ளனர்; ஆயினும் அளவற்ற அளவற்ற குணங்களுடைய விஷ்ணுவை விட அவர்கள் குறைவெனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 15

वक्ष्ये च ब्रह्मणो रूपं शृणु पक्षीन्द्रसत्तम

இப்போது நான் பிரம்மாவின் ரூபத்தை விளக்குவேன்; ஓ பறவையரசர்களில் சிறந்தவனே, கேள்.

Verse 16

वासुदेवात्समुत्पन्नो मायायां च खगेश्वर / स एव पुरुषोनाम विरिञ्च इति कीर्तितः

ஓ ககேஸ்வரா! மாயையில் வாசுதேவரிடமிருந்து தோன்றிய அதே பரமபுருஷன் ‘விரிஞ்ச’ எனப் போற்றப்படுகிறான்; அவனே பிரம்மா.

Verse 17

अनिरुद्धात्तु शान्तायां महत्तत्त्वतनुस्त्वभूत् / तदा महान्विरिञ्चेति संज्ञामाप खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா! அனிருத்தனிடமிருந்து அமைதியான (ஆதி) நிலையில் மகத்தத்துவமயமான உடல் தோன்றியது; அப்போது அந்த மகான் ‘விரிஞ்ச’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 18

रजसात्र समुत्पन्नो मायायां वासुदेवतः / विधिसंज्ञो विरिञ्चः स ज्ञातव्यः पक्षिसत्तम

ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே! மாயையில் வாசுதேவரிடமிருந்து ரஜோகுணத்தால் தோன்றுபவன் ‘விரிஞ்ச’; அவன் ‘விதி’ எனவும் அறியப்படுவான்.

Verse 19

ब्रह्माण्डान्तः पद्मनाभो यो जातः कमलासनः / स चर्तुमुखसंज्ञां चाप्यवाप खगसत्तम

ஓ ககசத்தமா! பிரம்மாண்டத்தின் உள்ளே பத்மநாபனிடமிருந்து தோன்றிய கமலாசனன் ‘சதுர்முக’ என்ற பெயரையும் பெற்றான்.

Verse 20

एवं चत्वारिरूपाणि ब्रह्मणः कीर्तितानि च / वायोर्नामानि वक्ष्येहं शृणु पक्षीन्द्रसत्तम

இவ்வாறு பிரம்மாவின் நான்கு ரூபங்கள் கூறப்பட்டன. இனி வாயுவின் நாமங்களை நான் உரைப்பேன்—ஓ பறவையரசர்களில் சிறந்தவனே, கேள்.

Verse 21

संकर्षणाच्च गरुड जयायां यो वभूव ह / स वायुः प्रथमो ज्ञेयो प्रधान इति कीर्तितः

ஏ கருடா! சங்கர்ஷணனிடமிருந்து வெற்றிக்காலத்தில் வெளிப்பட்டவன் அவனே முதல்வாயு என அறியப்படுவான்; அவன் ‘பிரதானம்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 22

लोकचेष्टाप्रदत्वात्स सूत्रनाम्नापि कीर्तितः / बदरीस्थस्य विष्णोश्च धैर्येण स्तवनाय सः

உலகிற்கு நல்வழிச் செயல்களை அளிப்பதால் அவன் ‘சூத்திரன்’ என்ற பெயராலும் போற்றப்படுகிறான்; பதரியில் உறையும் விஷ்ணுவைத் திடநம்பிக்கையுடன் ஸ்தோத்திரிக்க அவன் நியமிக்கப்பட்டவன்.

Verse 23

धृतिरूपं ययौ वायुस्तस्माद्धृतिरिति स्मृतः / योग्यानां हरिभक्तानां धृतिरूपेण संस्थितः

வாயு திடநிலையின் (த்ருதி) வடிவத்தை ஏற்றான்; ஆகவே அவன் ‘த்ருதி’ என நினைக்கப்படுகிறான். அந்தத் த்ருதி வடிவிலேயே யோகிகளிலும் ஹரி-பக்தர்களிலும் நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 24

यतो हृदि स्थितो वायुस्ततो वै धृतिसंज्ञकः / सर्वेषां च दृदि स्थित्वा स्मरते सर्वदा हरिम्

வாயு இதயத்தில் நிலைகொள்வதால் அது ‘த்ருதி’ என அழைக்கப்படுகிறது; அனைவரின் இதயத்திலும் தங்கி அது எப்போதும் ஹரியை நினைக்கிறது.

Verse 25

अतो वायुःस्थितिर्नाम बभूव खगसत्तम / अथवा वायुरेवैकः श्वेतद्वीपगतं हरिम्

ஆகவே, ஏ பறவைகளின் சிறந்தவனே! ‘வாயு-நிலை’ எனும் நிலை உருவாயிற்று; அல்லது வாயுவே ஒருவனாகச் ச்வேதத்வீபத்தில் உறையும் ஹரியை அடைந்தான்.

Verse 26

सदा स्मरति वै वीन्द्र अतोसौ स्मृतिसंज्ञकः / सर्वेषां च हृदिस्थित्वा ज्ञातो विष्णोरुदीरणात्

ஓ பறவைகளின் அரசே கருடா! அவர் எப்போதும் நினைவுகூர்வதால் ‘ஸ்ம்ருதி’ என அழைக்கப்படுகிறார். எல்லாரின் இதயத்திலும் உறைந்து, திருமால் விஷ்ணு நாம உச்சாரணத்தால் அறியப்படுகிறார்.

Verse 27

अतो मे मुक्तिनामाभूद्वायुरेव न संशयः / ज्ञानद्वारेण भक्तानां मुक्तिदो मदनुज्ञया

ஆகவே என் பெயர் ‘முக்தி’ ஆனது; சந்தேகமின்றி அவர் வாயுவே. உண்மை ஞானத்தின் வாயிலாக, என் அனுமதியால், அவர் பக்தர்களுக்கு மோட்சம் அளிக்கிறார்.

Verse 28

यतो सौ वायुरेवैको मुक्तिनामा भूवह / विष्णौ भक्तिं वर्ध्यति भक्तानां हृदि संस्थितः

ஆகவே அந்த ஒரே வாயு ‘முக்தி’ என்ற நாமத்துடன் நிலைத்திருக்கிறது. பக்தர்களின் இதயத்தில் உறைந்து, விஷ்ணுவின்மேல் அவர்களின் பக்தியை வளர்க்கிறது.

Verse 29

अतोसौ विष्णुभक्तश्च कीर्तितो नात्र संशयः / एषोसौ सर्वजीवानां चित्तसंज्ञानमेव च

ஆகவே அவர் விஷ்ணு-பக்தன் எனப் புகழப்படுகிறார்; இதில் ஐயமில்லை. அவர் தான் எல்லா ஜீவராசிகளின் சைதன்யமும் உள்ளுணர்வும் (சித்த-புத்தி) ஆகிறார்.

Verse 30

चित्तरूपो यतो वायुरतश्चित्तमिति स्मृतः / प्रभुः प्रभूणां गरुड सोदराणां च सर्वशः

வாயு (பிராணன்) சித்தரூபம் எடுப்பதால் அது ‘சித்தம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. ஓ கருடா! அது ஆண்டவர்களுக்கும் ஆண்டவன்; தன் உடனிணை ‘சகோதர’ சக்திகளின் மீது எல்லாவிதத்திலும் ஆட்சி செய்கிறது.

Verse 31

अतस्तु वायुरेवैको महाप्रभुरिति स्मृतः / सर्वेषां च हृहि स्थित्वा बलं पश्यति सत्तम

ஆகையால் வாயுவே ஒரே மகாபிரபு என நினைக்கப்படுகிறார். அவர் அனைவரின் இதயத்தில் உறைந்து, ஓ சத்தமா, அவர்களின் பிராணவலிமையை நோக்குகிறார்.

Verse 32

अतो बलमिति ह्याख्यामवाप विनतासुत / सर्वेषां च हृदि स्थित्वा पुत्रपौत्रादिकैर्जनैः

அதனால், ஓ விநதையின் புதல்வனே கருடா, அவர் ‘பல’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார். அவர் அனைவரின் இதயத்தில் இருந்து, மகன்-பேரன் முதலியோரால் மக்களிடமிருந்து போஷிக்கப்பட்டு வளர்கிறார்.

Verse 33

याजनं कुरुते नित्यमतोसौ यष्टृसंज्ञकः / अनन्तकल्पमारभ्य वायुपर्यन्तमेव च

ஆகையால் எவன் எப்போதும் யாகங்களை நடத்தச் செய்கிறானோ, அவன் ‘யஷ்ட்ரு’ (யாகப் புரவலன்) என அழைக்கப்படுகிறான். முடிவற்ற கல்பங்களின் தொடக்கத்திலிருந்து வாயுலோகம் வரை இப்பெயர் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 34

वक्रत्वं नास्ति योगस्य ऋजुर्योग्य इति स्मृतः / योगस्य वक्रता नाम काम्यता हरिपूजने / ईशरुद्रादिकानां च काम्येन हरिपूजनम्

யோகத்தில் வளைவு இல்லை; யோகத்திற்குத் தகுதியானவன் ‘ருஜு’ (நேர்மை) உடையவன் என நினைக்கப்படுகிறான். யோகத்தின் ‘வளைவு’ என்பது ஹரிபூஜையில் ஆசை—ஈசன், ருத்ரன் முதலிய தேவர்களின் அருளை நாடி, பயன் நோக்கி ஹரியை வழிபடுதல்.

Verse 35

कस्यचित्त्वथ पक्षीन्द्र ह्यतस्त्वनृजवः स्मृताः

ஆனால் சிலரிடம், ஓ பறவைகளின் அரசனே, இதே காரணத்தால் அவர்கள் ‘அன்ருஜு’ (நேர்மையற்றோர்) என நினைக்கப்படுகிறார்கள்—நடத்தில் வஞ்சகமும் வளைவும் உடையோர்.

Verse 36

ऋष्यादीनां च मध्येपि काम्येन हरिपूजनम् / अतो न ऋजवो ज्ञेया मनुष्याणां च का कथा

ரிஷி முதலியோரிடையிலும் சிலவேளை ஆசையுடன் ஹரிபூஜை நடைபெறும். ஆகவே அவர்களையும் முழுமையாக நேர்மையர் எனக் கொள்ள முடியாது; சாதாரண மனிதரைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது?

Verse 37

यावत्काम्यसपर्यां वै न जहाति नरोत्तमः / तथा ऋष्यादयश्चैव मोक्षस्य परिपन्थिनीम्

மனுஷ்யரில் சிறந்தவனே! ஆசைமூட்டும் சபர்யை—சேவை, பூஜை—விடாதவரை, ரிஷி முதலியோரும் மோட்சத்துக்கு தடையாகும் அந்த வழியிலேயே நிற்பர்.

Verse 38

अनादिकालमारभ्य कर्मजन्या च वासना / मोक्षाधिकारिणः सर्वे कुर्वते कस्य पूजनम्

அநாதிக் காலமுதல் கர்மத்தால் உண்டான வாசனைகள் நிலைத்திருக்கின்றன. ஆகவே மோட்சத்திற்குத் தகுதியுள்ள அனைவரும்—யாரை வழிபடுகின்றனர்?

Verse 39

नष्टप्रायं च तत्सर्वं गुरोः संज्ञानबोधकात् / प्राप्ययोगं समाचर्य अन्ते मोक्षमवाप्नुयात्

குருவின் சஞ்ஞானம் எழுப்பும் போதனையால் அது எல்லாம் பெரும்பாலும் அழிகிறது. யோகத்தை அடைந்து முறையாகப் பயின்றால் இறுதியில் மோட்சம் கிடைக்கும்.

Verse 40

काम्येन पूजनं विष्णोरैश्वर्यं प्रददाति च / ज्ञानं च विपरीतं स्यात्तेन यात्यधरं तमः

ஆசையுடன் செய்யும் விஷ்ணு-பூஜை ஐஸ்வர்யத்தை அளிக்கும்; ஆனால் அதனால் ஞானம் மாறுபட்டு விடும், அதனால் கீழ்மையான இருளில் வீழ்வான்.

Verse 41

तदेव विपरीतं चेज्ज्ञानाय परिकीर्तितम् / शिलायां विष्णुबुद्धिस्तु विष्णुबुद्धिर्द्विजे तथा

அதே எதிர்மாறானதை ‘ஞானம்’ என்று கூறினால் அது அறிவின் மாறுபாடு. கல்லில் விஷ்ணு-புத்தி வைத்தல் ஒன்று; அதுபோலவே த்விஜன் (பிராமணன்) மீதும் விஷ்ணு-புத்தி கொள்ள வேண்டும் என விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 42

सलिले तीर्थबुद्धिस्तु रोणुकायां तथैव च / शिवे सूर्ये पण्मुखे च विष्णुबुद्धिः खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா (கருடா)! நீரில் தீர்த்த-புத்தி கொள்ள வேண்டும்; அதுபோல ரோணுகா (பசு) மீதும். மேலும் சிவன், சூரியன், ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) இவர்களிடத்திலும் விஷ்ணு-புத்தியை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 43

इत्याद्यमखिलं ज्ञानं विपरीतमिति स्मृतम् / शिलाद्येषु च सर्वेषु ऐक्येनव विचिन्तनम्

இவ்வாறானவற்றைத் தொடக்கமாகக் கொண்ட எல்லா ‘ஞானமும்’ புரட்டானதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. கல் முதலிய அனைத்திலும் ஒருமை மட்டுமே என்று சிந்திப்பதும் அதே வகையிலே எண்ணப்படுகிறது.

Verse 44

विष्णुबुद्धिरिति प्रोक्तं न तु तत्रस्थवेदनम् / अनाद्यनन्तकालेपि काम्येन हरिपूजनम्

இது ‘விஷ்ணு-புத்தி’ என்று கூறப்படுகிறது; அங்கு இருப்பதற்கான வெறும் உணர்வு அல்ல. ஆதியற்ற முடிவற்ற காலத்திலும் பலன்-ஆசையுடன் செய்யப்படும் ஹரி-பூஜை ‘காம்ய’ பூஜையாகவே இருக்கும்.

Verse 45

यतो नास्ति ततो वायुरृजुर्योग्यः प्रकीर्तितः / अन्येषां सर्वदा नास्ति अतो न ऋजवः स्मृताः

எங்கு தடையில்லை அங்கு காற்று நேரானதும் தகுதியானதும் என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் பிறருக்கு எப்போதும் தடை உண்டு; ஆகவே அவர்கள் நேர்மையுடையோர் என ஸ்மிருதியில் கருதப்படவில்லை.

Verse 46

हरिं दर्शयते वापि अपरोक्षेण सर्वदा / मोक्षाधिकारिणां काले अतः प्रज्ञेति कथ्यते

இது எப்போதும் அபரோட்சமாக, நேரடியாகவே ஹரியின் தரிசனத்தை அளிக்கிறது. ஆகவே மோட்சத்திற்குத் தகுதி பெறும் காலத்தில் இதை ‘ப்ரஜ்ஞா’ எனக் கூறுவர்.

Verse 47

परोक्षेणापि सर्वेषां हरिं दर्शयते सदा / अतो वायुः सदा वीन्द्र ज्ञानमित्येव कीर्तितः

மறைமுகமாக இருந்தாலும் அனைவருக்கும் எப்போதும் ஹரியின் தரிசனத்தை ஏற்படுத்துகிறான். ஆகவே, ஓ பறவைகளின் அரசே (கருடா), வாயு எந்நாளும் ‘ஞானம்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 48

हिताहितोपदेष्टृत्वाद्भक्तानां हृदये स्थितः / ततश्च गुरुसंज्ञां चाप्यवाप स च मारुतः

பக்தர்களுக்கு நன்மை–தீமை குறித்து உபதேசிப்பதால் அவன் அவர்களின் இதயத்தில் உறைகிறான்; ஆகவே அந்த மாருதன் (வாயு) ‘குரு’ என்ற பெயரையும் பெற்றான்.

Verse 49

योगिनां हृदये स्थित्वा सध्यायति हरिं परम् / पार्थक्येनापि तं ध्यायन्महाध्यातेति स स्मृतः

யோகிகளின் இதயத்தில் உறைந்து அவன் பரம ஹரியை இடையறாது தியானிக்கிறான். வேறுபாடு உணர்வுடன் இருந்தாலும் அவரைத் தியானிப்பவன் ‘மஹாத்யாதா’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 50

यद्योग्यतानुसारेण विजानाति परं हरिम् / रुद्रादौ विद्यमानांश्च गुणाञ्जानाति सर्वदा

தகுதி மற்றும் திறன் அளவிற்கு உயிர் பரம ஹரியை அறிகிறது; மேலும் ருத்ரன் முதலிய தேவர்களில் உள்ள குணங்களையும் எப்போதும் உணர்கிறது.

Verse 51

अतो वै विज्ञनामासौ प्रोक्तो हि खगसत्तम / काम्यानां कर्मणां त्यागाद्विराग इति स स्मृतः

ஆகையால், ஓ பறவைகளில் சிறந்த கருடா! இதுவே நிச்சயமாக ‘விஞ்ஞானம்’ (உணர்ந்த ஞானம்) எனப் போற்றப்படுகிறது. ஆசைமிக்க (காம்ய) கர்மங்களைத் துறப்பதால் எழும் பற்றின்மையே ‘விராகம்’ (வைராக்யம்) என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 52

वैराग्यं संजनयति विराग इति स स्मृतः

வைராக்யத்தை உண்டாக்குவது எதுவோ, அதுவே ‘விராகம்’ (பற்றின்மை) என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 53

देवानां पुण्यपापाभ्यां सुखमेवोत्तरोत्तरम् / तत्सुखं तूत्तरेषां च वायुपर्यन्तमेव च

தேவர்களிடையே புண்ணியம்–பாபம் என்ற வேறுபாட்டினால் இன்பம் படிப்படியாக உயர்ந்த உயர்ந்த நிலைகளில் அதிகரிக்கிறது. அதே இன்பம் மேல்மேல் தேவர்களிடமும் உயர்ந்து, வாயுவின் மண்டலம் வரை விரிகிறது.

Verse 54

देवानां च ऋषीणां च उत्तमानां नृणां तथा / सुखांशं जनयेद्वायुर्यतोतः सुखसंज्ञकः

தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் சிறந்த மனிதர்கள் ஆகியோரிடையே வாயு இன்பத்தின் ஒரு பங்கினை உண்டாக்குகிறான்; ஆகவே அவன் ‘சுக’ (இன்பம் அளிப்பவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 55

भुनक्ति सर्वदा वीद्रं तत्र मुख्यस्तु मारुतः / दुः खशोकादिकं किञ्चिद्देवानां भवति प्रभो

அங்கே ‘வீத்ர’ எப்போதும் அனுபவிக்கப்படுகிறது; அவற்றில் மாருதன் (வாயு) முதன்மையானவன். அதிலிருந்து, ஓ பிரபுவே, தேவர்களுக்கும் சிறிதளவு துயரம், சோகம் முதலியவை உண்டாகின்றன.

Verse 56

तच्चासुरावेशवशादित्यवेहि न संशयः / तज्जीवस्य भवेत्किञ्चिद्दैत्यानां क्रमशो भवेत्

ஐயமின்றி அறிக—இது அசுர ஆவேசத்தின் வலியாலேயே நிகழ்கிறது. அந்த உடல் தாங்கிய ஜீவனில் தைத்தியரின் இயல்பு படிப்படியாகச் சிறிது சிறிதாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 57

यतः कलिश्चाधिकः स्यादतो दुः खीति स स्मृतः / दैत्यानां पुण्यपापाभ्यां दुः ख मेवोत्तरोत्तरम्

கலி யுகம் மிகுந்து மேலோங்குவதால் அது துன்ப யுகம் என நினைக்கப்படுகிறது. தைத்தியருக்கு புண்ணியம்–பாவம் ஆகியவற்றின் கலப்பால் துன்பமே படிப்படியாக மேலும் மேலும் பெருகுகிறது.

Verse 58

तद्दुः खमुत्तरेषां च कलिपर्यन्तमेव च / भुनक्ति सर्वदा वीन्द्र ततः कलिरिति स्मृतः

ஓ பறவைகளின் அரசே, அதே துன்பமே பின்வருவோரால் எப்போதும் அனுபவிக்கப்படுகிறது; கலியின் முடிவுவரை அது நீடிக்கிறது. ஆகவே ‘கலி’ என நினைக்கப்படுகிறது—உயிர்களை இத்தகைய துயரைத் தாங்கச் செய்வது.

Verse 59

सुखहर्षादिकं किं चिद्दैत्यानां भवति प्रभो / देवावेशो भवेत्तस्य नात्र कार्या विचारणा

ஓ பிரபுவே, தைத்தியரிடமும் சிறிதளவு சுகம், மகிழ்ச்சி முதலியவை தோன்றினால், அது தேவ ஆவேசத்தினாலேயே; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 60

देवानां निरयो नास्ति दैत्यानां विनतासुत / सुखस्वरूपं तन्नास्ति विषयोत्थमपि द्विज

தேவர்களுக்கு நரகம் இல்லை; தைத்தியருக்கும் இல்லை, ஓ விநதையின் புதல்வனே. அங்கே இயல்பாகவே உள்ள தூய ஆனந்தம் இல்லை; ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, புலன்விஷயங்களில் இருந்து எழும் இன்பமே உள்ளது.

Verse 61

विषयोत्थं किञ्चिदपि देवावेशादुदीरितम् / तमो नास्त्येव देवानां दुः खं नास्ति स्वरूपतः

புலன்விஷயங்களால் எழும் ஏதொன்றும் தேவாவேசத் தூண்டுதலால் சொல்லப்பட்டாலும், தேவர்களுக்கு உண்மையில் தமஸ் இல்லை; அவர்களின் இயல்பில் துன்பம் உட்படவில்லை।

Verse 62

विषयोत्थं महादुः खं देवानां नास्ति सर्वदा / दुः खशोकादिकं किं चिदसुरावेशतो भवेत्

தேவர்களுக்கு புலன்விஷயங்களால் உண்டாகும் பெருந்துன்பம் எப்போதும் இல்லை; ஆனால் சிறிதளவு துக்கம், சோகம் முதலியவை அசுராவேசத்தால் மட்டுமே நிகழலாம்।

Verse 63

अतः कलिः सदा दुः खी सुखी वायुस्तु सर्वदा / मनुष्याणा मृषीणां च सुखं दुः खं खगेश्वर

ஆகையால், ஓ ககேஸ்வரா! கலி எப்போதும் துன்பமுடையவன்; வாயு எப்போதும் இன்பமுடையவன்; மனிதர்களும் முனிவர்களும் இருவரும் இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 64

भवेत्तत्पुण्यिपापाभ्यां पुण्यभोगी च मारुतः / कष्टभङ्गः कलिलयो नात्र कार्या विचारणा

அந்தப் புண்ணிய-பாபங்களால் மாருதன் (பிராணவாயு) புண்ணியப் பயனை அனுபவிப்பவனாகிறான்; கலில நிலையில் துன்பங்களை உடைப்பவனாகிறான்—இதில் மேலும் ஆராய வேண்டாம்।

Verse 65

प्राणादिसुखपर्यन्ता अंशा एकोनविंशतिः / प्रविष्टाः संति लोकेषु पृथक्संति खगेश्वर

ஓ ககேஸ்வரா! பிராணம் முதலாக சுகம் வரை உள்ள அங்கங்கள் பத்தொன்பது; அவை உலகங்களில் புகுந்து அங்கே தனித்தனியாக நிலைகொள்கின்றன।

Verse 66

मारुतरेवतारांश्च शृणु पक्षीन्द्रसत्तम / चतुर्दशसु चन्द्रेषु द्वितीयौयो विरोचनः

ஓ பறவையரசன் சிறந்தவனே, மாருதன் மற்றும் ரேவதன் எனப்படும் அவதாரங்களையும் கேள். பதினான்கு சந்திர வெளிப்பாடுகளில் இரண்டாவது ‘விரோசனன்’ என அழைக்கப்படுகின்றான்.

Verse 67

स वायुरिति संप्रोक्त इन्द्रादीनां खगेश्वर / हरितत्त्वेषु सर्वेषु स विष्वग्याव्यतेक्षणः

ஓ ககேஸ்வரன் (கருடா), இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கு அவர் ‘வாயு’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறார். எல்லாத் தத்துவங்களிலும் அவர் எங்கும் வியாபித்து, அவரது பார்வை உலகமெங்கும் விரிகிறது.

Verse 68

अतो रोचननामासौ मरुदंशः प्रकीर्तितः रामावतारे हनुमान्रामकार्यार्थसाधकः / स एव भीमसेनस्तु जातो भूम्यां महाबलः

ஆகையால் அவர் ‘ரோசனன்’ என, மருதர்களின் அಂசமாகப் புகழப்படுகிறார். ராமாவதாரத்தில் அவர் ஹனுமான் ஆகி ராமனின் காரியத்தை நிறைவேற்றினார்; அதே அவர் பூமியில் மகாபலன் பீமசேனனாகப் பிறந்தார்.

Verse 69

कृष्णावतारे विज्ञेयो मरुदंशः प्रकीर्तितः

கிருஷ்ணாவதாரத்திலும் அவர் மருதர்களின் அಂசமாக அறியப்பட வேண்டும்—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 70

मणिमान्नाम दैत्यस्तु संराख्यो भविष्यति / सर्वेषां संकरं यस्तु करिष्यति न संशयः

‘மணிமான்’ என்ற பெயருடைய ஒரு தைத்யன் ‘ஸம்ராக்ய’ எனப் புகழ்பெற்று எழுவான். அவன் அனைவரிடமும் கலப்பும் குழப்பமும் உண்டாக்குவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 71

तेन संकरनामासौ भविष्यति खगेश्वर / धर्मान्भागवतान्सर्वान्विनाशयति सर्वथा

ஆகையால், ஓ ககேஸ்வர கருடா! அவன் ‘சங்கரன்’ எனப் பெயர்பெற்று, பகவதர்களின் எல்லா தர்மங்களையும் முற்றிலும் அனைத்துவிதமாக அழித்துவிடுவான்।

Verse 72

तदा भूमौ वासुदेवो भविष्यति न संशयः / यज्ञार्थैः सदृशो यस्य नास्ति लोके चतुर्दशे

அப்போது பூமியில் வாசுதேவன் வெளிப்படுவான்—இதில் ஐயமில்லை. பதினான்கு உலகங்களிலும் அவருடன் தொடர்புடைய யாகத்தின் நோக்கும் பலனும் ஒப்பற்றது.

Verse 73

अतः स प्रज्ञया पूर्णो भविष्यति न संशयः / अवतारास्त्रयो वायोर्मतं भागवताभिधम्

ஆகையால் அவன் ஞானத்தில் நிறைவடைவான்—ஐயமில்லை. வாயுவின் மூன்று அவதாரங்களே ‘பாகவத’ எனப்படும் உபதேசமாகக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 74

स्थापनं दुष्टदमनं द्वयमेव प्रयोजनम् / नान्यत्प्रयोजनं वायोस्तथा वैरोचनात्मके

நிறுவுதல் (தர்ம ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துதல்) மற்றும் தீயோரைக் கட்டுப்படுத்துதல்—இவ்விரண்டே நோக்கங்கள். வாயுவிற்கு வேறு நோக்கம் இல்லை; வைரோசனாத்மக நிலையிலும் அதுவே.

Verse 75

अवतारत्रये वीन्द्र दुः खं गर्भादिसंभवम् / नास्ति नास्त्येव वायोस्तु तथा वैरोचनादिके

ஓ ககேஸ்வரா! மூன்று அவதாரங்களிலும் கர்ப்பப்பிரவேசம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் துயரம் இல்லை—இல்லை, முற்றிலும் இல்லை. வாயுவிற்கும், வைரோசன முதலியவர்களுக்கும் அதுவே.

Verse 76

शुक्रशोणितसंबन्धो ह्यवतारचतुष्टये / नास्ति नास्त्येव पक्षीन्द्र यतो नास्त्यशुभं ततः

அவதாரங்களின் நால்வகைத் தோற்றத்தில் சுக்கிர-சோணிதத் தொடர்பு இல்லை, ஓ பறவையரசே; அத்தகைய பொருட்காரணம் இல்லாத இடத்தில் அசுத்தமும் அசுபமும் எழாது।

Verse 77

पूर्वं गर्भं समाशोष्य समये प्रभवस्य च / प्रादुर्भवति देवेशी ह्यवतारचतुष्टये

முதலில் கருவை முற்றிலும் உள்வாங்கி, பின்னர் வெளிப்பாட்டிற்குரிய காலத்தில், அவதார-நால்வகைக்காக தேவేశி (தெய்வாதிபதி தேவி) வெளிப்படுகின்றாள்।

Verse 78

त्रयोविंशतिरूपाणां वायोश्चैव खगेश्वर / रूपैरृजुस्वरूपैश्च ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

ஓ ககேஸ்வரா, வாயுவிற்கு இருபத்துமூன்று ரூபங்கள் கூறப்படுகின்றன; மேலும் பரமேஷ்டி பிரம்மாவும் ரூபங்களால்—நேரான ஸ்வரூபமாகவும் வெளிப்பட்ட அಂசமாகவும்—விளக்கப்படுகிறார்।

Verse 79

सत्यमेव न संदेहो नित्यानन्दसुखादिषु / एवमेव विजानीयान्नान्यथा तु कथञ्चन

நித்திய ஆனந்த-சுகம் முதலியவற்றில் இது உண்மையே; இதில் ஐயமில்லை. இதை இவ்விதமே அறிய வேண்டும்; எவ்விதத்திலும் வேறாக அல்ல।

Verse 80

एतस्य श्रवणादेव मोक्षं यान्ति न संशयः / तदनन्तरजान्वक्ष्ये शृणु पक्षीन्द्रसत्तम

இதைக் கேட்பதாலேயே மோட்சம் அடையலாம்—ஐயமில்லை. இதன் உடனடியாகப் பின்வருவதை இப்போது சொல்கிறேன்; கேள், ஓ பறவையரசர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 81

कृतौ प्रद्युम्नतश्चैव समुत्पन्ने खगेश्वर / स्त्रियौ द्वे यमले चैव तयोर्मध्ये तु यद्यिका

ஓ ககேஸ்வரா! க்ருதா மற்றும் பிரத்யும்னதா தோன்றியபோது அங்கேயே இரு இரட்டைப் பெண்களும் வெளிப்பட்டனர்; அவர்களிருவரின் நடுவே யத்யிகா பிறந்தாள்.

Verse 82

वाणीतिसंज्ञकां वीन्द्र ब्रह्माणीसंज्ञकां विदुः / पुरुषाख्यविरिञ्चस्य भार्या सावित्रिका मता / चतुर्मुखस्य भार्या तु कीर्तिता सा सरस्वती

ஓ வீந்திரா! ‘வாணீதி’ என அழைக்கப்படுபவள் ‘பிரம்மாணி’ என்றும் அறியப்படுகிறாள். ‘புருஷ’ எனப்படும் விரிஞ்சனின் துணைவி ‘சாவித்ரிகா’ எனக் கருதப்படுகிறாள்; நான்முகப் பிரம்மாவின் மனைவி ‘சரஸ்வதி’ எனப் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 83

एवं त्रिरूपं विज्ञेयं वाण्याश्च खगसत्तम / वक्ष्ये ऽवतारान् भारत्याः समाहितमनाः शृणु

ஓ பறவைகளில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு வாணி மூன்று வடிவமுடையது என்று அறிய வேண்டும். இப்போது பாரதியின் அவதாரங்களை நான் கூறுகிறேன்; ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 84

सर्ववेदाभिमानित्वात्सर्ववेदात्मिका स्मृता / महाध्यातुश्च वायोस्तु भार्यासा परिकीर्तिता

அனைத்து வேதங்களுக்கும் அதிஷ்டாத்ரியாக இருப்பதால் அவள் ‘சர்வவேதாத்மிகை’ என நினைக்கப்படுகிறாள்; மேலும் மகாதாது ரூபமான வாயுவின் துணைவி என்றும் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 85

ज्ञानरूपस्य वायोस्तु भार्या सा परिकीर्तिता / सदा सुखस्वरूपत्वाद्भारती तु सुखात्मिका

ஞானஸ்வரூபமான வாயுவின் துணைவி என்று அவள் போற்றப்படுகிறாள்; என்றும் ஆனந்தஸ்வரூபமாய் இருப்பதால் பாரதி நிச்சயமாக ஆனந்தாத்மிகை.

Verse 86

सुखस्वरूप वायोस्तु भार्या सा परिकीर्तिता / गुरुस्तु वायुरेवोक्तस्तस्मिन् भक्तियुता सती

அவள் வாயுவின் ஆனந்தஸ்வரூபமான துணைவி எனப் புகழப்படுகிறாள். வாயுவே அவளுடைய குரு எனச் சொல்லப்பட்டதால், அந்த சதீ அவரிடத்தில் பக்தியுடன் நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 87

ततस्तु भारती नित्या गुरुभक्तिरिति स्मृता / महागुरोर्हि वायोश्च भार्या वै परिकीर्तिता

அதன்பின் பாரதி நித்தியமான குருபக்தி என நினைவுகூரப்படுகிறாள். மகாகுருவான வாயுவின் துணைவி என்றும் அவள் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 88

हरौ स्नेहयुतत्वाच्च हरिप्रीतिरिति स्मृता / धृतिरूपस्य वायोश्च भार्या सा परिकीर्तिता

ஹரியின்மேல் அன்புடன் இருப்பதால் அவள் ‘ஹரிப்ரீதி’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள். த்ருதி-ஸ்வரூபமான வாயுவின் துணைவி என்றும் அவள் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 89

सर्वमन्त्राभिमानित्वात्सर्वमन्त्रात्मिका स्मृता / महाप्रभोश्च वायोश्च भार्या वै सा प्रकीर्तिता

அனைத்து மந்திரங்களுக்கும் அதிஷ்டாத்ரியாக இருப்பதால் அவள் ‘ஸர்வமந்திராத்மிகா’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள். மகாப்ரபுவுக்கும் வாயுவுக்கும் துணைவி என்றும் அவள் பிரகீர்த்திக்கப்படுகிறாள்.

Verse 90

भुज्यन्ते सर्वभोगास्तु विष्णुप्रीत्यर्थमेवच / अतस्तु भारती ज्ञेया भुजिनाम्ना प्रकीर्तिता

அனைத்து போகங்களும் விஷ்ணுவின் பிரீதிக்காகவே அனுபவிக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே இதை ‘பாரதி’ என அறிய வேண்டும்; இது ‘புஜினா’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படுகிறது.

Verse 91

चित्ररूपस्य वायोस्तु भार्या सा परिकीर्तिता / रोचनेन्द्रस्य भार्या च श्रद्धाख्या परिकीर्तिता

சித்ரரூபம் எனும் வாயுவின் வடிவிற்கு அவள் மனைவியாகப் புகழப்படுகிறாள்; மேலும் ரோசனேந்திர அரசனின் மனைவி ‘ஸ்ரத்தா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 92

हनुमांश्च तदा जज्ञे त्रेतायां पक्षिसत्तम / तदा शिवाख्यविप्राच्च जज्ञे सा भारती स्मृता

பறவைகளில் சிறந்தவனே! திரேதா யுகத்தில் அப்போது ஹனுமான் பிறந்தான்; அதே காலத்தில் ‘சிவ’ எனும் பிராமணனிடமிருந்து அவளும்—‘பாரதி’ என நினைவுகூரப்படுபவள்—பிறந்தாள்.

Verse 93

न केवलं भारती साशच्याद्यैश्चैव संयुता / तस्मिन्संजनिताः सर्वाः प्रापुर्योगं स्वभर्तृभिः

பாரதி மட்டும் சசி முதலியவர்களுடன் இணைந்ததல்ல; அங்கே பிறந்த அனைத்து பெண்களும் தத்தம் கணவர்களுடன் சேர்க்கையை (யோகம்) அடைந்தனர்.

Verse 94

अन्यगेति च विज्ञेया कन्या तन्मतिसंज्ञिका / त्रेतान्ते सैव पक्षीन्द्र शच्याद्यैश्चैव संयुता

அவளை ‘அன்யகேதி’ எனும் கன்னியாக அறிக; ‘தன்-மதி’ என்ற சிறப்புப்பெயரும் உடையவள். பறவைகளின் தலைவனே! திரேதா யுக முடிவில் அவளும் சசி முதலியவர்களுடன் இணைந்தாள்.

Verse 95

दमयन्त्यनलाज्जाता इन्द्रसेनेति चोच्यते / नलं नन्दयते यस्मात्तस्माच्च नलनन्दिनी

தமயந்தி மற்றும் நலனிடமிருந்து பிறந்தவள் ‘இந்திரசேனா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். அவள் அரசன் நலனை மகிழ்விப்பதால் ‘நலநந்தினி’ என்றும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 96

तत्र स्वभर्तृसंयोगं नैव चाप खगेश्वर / तत्रान्यगात्वं विज्ञेयं पुरुषस्थेन वायुना

அங்கே, ஓ ககேஸ்வரா, முன்னைய கணவருடன் எவ்விதச் சேர்க்கையும் இல்லை. அங்கே ‘வேறிடத்திற்குச் செல்லுதல்’ என்பது மனிதனுள் நிலைக்கும் பிராணவாயுவின் இயக்கத்தால் நிகழ்வதாக அறிய வேண்டும்।

Verse 97

किञ्चित्कालं तथा स्थित्वा कन्यैव मृति माप सा / शच्यादिसंयुता सैव द्रुपदस्य महात्मनः

இவ்வாறு சிறிது காலம் இருந்து, அவள் கன்னியாகவே மரணத்தை அடைந்தாள். பின்னர் அவள்—சசீ முதலிய தெய்வமகளிருடன் கூடி—மகாத்மா த்ருபதனிடம் சென்றடைந்தாள்।

Verse 98

वेदिमध्यात्समुद्भूता भीमसेनार्थमेव च / तत्रान्यगात्वं नास्त्येव योगश्च सह भर्तृभिः

யாகவேதியின் நடுவிலிருந்து அவள் பீமசேனனுக்காகவே தோன்றினாள். அங்கே அவளுக்கு வேறு யாரிடமும் செல்லும் நிலை இல்லை; அவளின் யோகம் (சேர்க்கை) கணவர்களுடனே இருந்தது।

Verse 99

केवला भारती ज्ञेया काशिराजस्य कन्यका / काली नाम्ना तु सा ज्ञेया भीमसेनप्रिया सदा

அவளை காசிராஜனின் மகளான ‘கேவலா பாரதி’ என்று அறிக. அவள் ‘காளி’ என்ற பெயராலும் புகழ்பெற்றவள்; எப்போதும் பீமசேனனுக்கு அன்பானவள்।

Verse 100

वाच्यादिभिः संयुतैवद्रौपदी द्रुपदात्मजा / देहं त्यक्त्वाविशिष्टैव कारटीग्रामसंज्ञकै

த்ருபதனின் மகளான த்ரௌபதி, இனிய வாக்கு முதலிய உயர்ந்த குணங்களுடன் இருந்தும், உடலைத் துறந்து ‘காரடி’ எனும் கிராமப் பெயரால் மட்டுமே வேறுபாடின்றி அறியப்பட்டாள்।

Verse 101

संकरस्य गृहे वीन्द्र भविष्यति कलौ युगे / वायोस्तृतीयरूपार्थं सा कन्यैव मृतिं गता

ஏ வீந்திரா! கலியுகத்தில் அவள் சங்கரனின் இல்லத்தில் பிறப்பாள்; வாயுவின் மூன்றாம் ரூபம் வெளிப்படுவதற்காக அந்தக் கன்னியே தானே மரணத்தை அடைந்தாள்।

Verse 102

इत्याद्या वायुभार्याश्च ब्रह्मभार्याश्च सतम / स्वभर्तृभ्यां च पक्षीन्द्र गुणैश्चैव शताधमाः

இவ்வாறு, ஏ பறவைகளின் அரசே! வாயுவின் மனைவி, பிரம்மாவின் மனைவி முதலிய பெண்கள் தம் கணவர்களிடம் கொண்ட நடத்தை மற்றும் குணங்களால் மிகத் தாழ்ந்த பாவிகளுள் எண்ணப்படுகின்றனர்।