Adhyaya 33

Verse 1

नानाकर्मविपाकफलकथनम् धर्मराज उवाच हरिसेवारतः शुद्धो योगसिद्धो व्रती सति । तपस्वी ब्रह्मचारी च न याति नरकं ध्रुवम्

பல்வேறு கர்மங்களின் பலன்களைக் கூறுதல். தர்மராஜர் கூறினார்: ஓ கற்புடையவளே! ஹரி சேவையில் ஈடுபாடு கொண்டவன், தூய்மையானவன், யோகசித்தி பெற்றவன், விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவன், தபஸ்வி மற்றும் பிரம்மச்சாரி நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்வதில்லை.

Verse 2

कटुवाचा बान्धवांश्च बललेपेन यो नरः । दग्धान्करोति बलवान् वह्निकुण्डं प्रयाति सः

எந்த பலசாலி மனிதன் தன் பலத்தின் கர்வத்தினால் கசப்பான சொற்களால் தன் உறவினர்களைச் சுடுகிறானோ (துன்புறுத்துகிறானோ), அவன் வஹ்னிகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 3

स्वगात्रलोममानाब्दं तत्र स्थित्वा हुताशने । पशुयोनिमवाप्नोति रौद्रदग्धां त्रिजन्मनि

அவன் அந்த நெருப்பில் தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து, மூன்று பிறவிகளுக்குக் கொடிய வெப்பத்தால் சுடப்பட்ட விலங்கு யோனியை அடைகிறான்.

Verse 4

ब्राह्मणं तृषितं तप्तं क्षुधितं गृहमागतम् । न भोजयति यो मूढस्तप्तकुण्डं प्रयाति सः

வீட்டிற்கு வந்த தாகம் கொண்ட, களைப்படைந்த மற்றும் பசியுள்ள பிராமணருக்கு உணவளிக்காத மூடன் தப்தகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 5

तत्र तल्लोममानं च वर्षं स्थित्वा च दुःखदे । तप्तस्थले वह्नितल्पे पक्षी च सप्तजन्मसु

அந்தத் துன்பம் தரும் தப்த இடத்தில் நெருப்புப் படுக்கையில் அந்தப் பிராமணரின் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து, அவன் ஏழு பிறவிகளுக்குப் பறவையாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 6

रविवारे च संक्रान्त्याममायां श्राद्धवासरे । वस्त्राणां क्षारसंयोगं करोति केवलं नरः

எந்த மனிதன் ஞாயிற்றுக்கிழமை, சங்கராந்தி, அமாவாசை மற்றும் சிரார்த்த தினத்தில் துணிகளில் காரத்தை (சோப்பு போன்றவை) சேர்க்கிறானோ (துணி துவைக்கிறானோ)...

Verse 7

स याति क्षारकुण्डं च सूत्रमानाब्दमेव च । स व्रजेद्‌रजकीं योनिं सप्तजन्मसु भारते

அவன் துணிகளில் உள்ள நூல்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் காரகுண்டத்தில் (க்ஷாரகுண்டம்) இருக்கிறான் மற்றும் பாரதத்தில் ஏழு பிறவிகளுக்கு வண்ணாத்தி (रजकी) யோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 8

मूलप्रकृतिनिन्दां यः कुरुते मानवाधमः । वेदनिन्दां शास्त्रनिन्दां पुराणानां तथैव च

எந்த அதம மனிதன் மூலப்பிரகிருதியை (பகவதி) நிந்திக்கிறானோ, அதேபோல் வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள் மற்றும் புராணங்களை நிந்திக்கிறானோ...

Verse 9

ब्रह्मविष्णुशिवादीनां तथा निन्दापरो जनः । गौरीवाण्यादिदेवीनां तथा निन्दापरो जनः

...மேலும் எந்த நபர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோரை நிந்திப்பதில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கிறானோ மற்றும் கௌரி, வாணி முதலிய தேவதைகளை நிந்திப்பதில் முனைப்புடன் இருக்கிறானோ...

Verse 10

ते सर्वे निरये यान्ति तस्मिन्कुण्डे भयानके । नातः परतरं कुण्डं दुःखदं तु भविष्यति

அவர்கள் அனைவரும் அந்த பயங்கரமான குண்டத்தில் நரகத்தை அடைகிறார்கள். இதைவிட அதிக துன்பம் தரும் குண்டம் வேறொன்றும் இருக்காது.

Verse 11

तत्र स्थित्वानेककल्पं सर्पयोनिं व्रजेत्पुनः । देवीनिन्दापराधस्य प्रायश्चित्तं न विद्यते

அங்கு பல கல்பங்கள் தங்கியிருந்து, மீண்டும் பாம்பு யோனியில் பிறக்கிறான். தேவியைப் பழிக்கும் குற்றத்திற்குப் பரிகாரமே இல்லை.

Verse 12

स्वदत्तां परदत्तां वा वृत्तिं च सुरविप्रयोः । षष्टिवर्षसहस्राणि विट्कुण्डं च प्रयाति सः

தனக்கோ அல்லது பிறருக்கோ தெய்வம் அல்லது பிராமணருக்கு வழங்கப்பட்ட வாழ்வாதாரத்தைப் பறிப்பவன், அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் விட்குண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 13

तावन्त्येव च वर्षाणि विड्भोजी तत्र तिष्ठति । षष्टिवर्षसहस्राणि विट्कृमिश्च पुनर्भुवि

அவன் அத்தனை ஆண்டுகள் அங்கு மலத்தை உண்டு வாழ்கிறான். பிறகு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் பூமியில் மலத்தில் புழுவாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 14

परकीयतडागे च तडागं यः करोति च । उत्सजेद्दैवदोषेण मूत्रकुण्डं प्रयाति सः

பிறருடைய குளத்திற்குள் குளம் அமைப்பவன் அல்லது தீய ஊழ்வினையால் அதை அழிப்பவன் மூத்திரகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 15

तद्रेणुमानवर्षं च तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । पुनः पूर्णशताब्दं च स वृषो भारते भवेत्

அங்கு தோண்டப்பட்ட தூசுத் துகள்களின் எண்ணிக்கையிலான ஆண்டுகள் அதை உண்டு வாழ்கிறான். பிறகு முழுமையாக நூறு ஆண்டுகள் பாரதத்தில் காளையாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 16

एकाकी मिष्टमश्नाति श्लेष्मकुण्डं प्रयाति च । पूर्णमब्दशतं चैव तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति

இனிப்பான உணவைத் தனியாக உண்பவன் சிலேட்டுமகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான். முழுமையாக நூறு ஆண்டுகள் அதை உண்டு அங்கேயே இருக்கிறான்.

Verse 17

ततः पूर्णशताब्दं च स प्रेतो भारते भवेत् । श्लेष्ममूत्रपरं चैव पूयं भुङ्‌क्ते ततः शुचिः

அதன் பிறகு முழுமையாக நூறு ஆண்டுகள் பாரதத்தில் பேயாகப் பிறக்கிறான். சளி, மூத்திரம் மற்றும் சீழ் ஆகியவற்றை உண்டு, அதன் பிறகு தூய்மையடைகிறான்.

Verse 18

पितरं मातरं चैव गुरुं भार्यां सुतं सुताम् । यो न पुष्णात्यनाथं च गरकुण्डं प्रयाति सः

தந்தை, தாய், குரு, மனைவி, மகன், மகள் மற்றும் அநாதைகளை ஆதரிக்காதவன் கరకుண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 19

पूर्णमब्दशतं चैव तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । ततो व्रजेद्‌भूतयोनिं शतवर्षं ततः शुचिः

முழுமையாக நூறு ஆண்டுகள் அங்கு அதை உண்டு வாழ்கிறான். பிறகு நூறு ஆண்டுகள் பூத யோனியில் பிறக்கிறான், அதன் பிறகு தூய்மையடைகிறான்.

Verse 20

दृष्ट्वातिथिं वक्रचक्षुः करोति यो हि मानवः । पितृदेवास्तस्य जलं न गृह्णन्ति च पापिनः

விருந்தினரைக் கண்டு வக்ரமான பார்வையுடன் பார்க்கும் மனிதனின் நீரை பித்ருக்களும் தேவர்களும் ஏற்பதில்லை।

Verse 21

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । इहैव लभते चान्ते दूषिकाकुण्डमाव्रजेत्

பிரம்மஹத்தி போன்ற எந்தப் பாவங்களைச் செய்தாலும், அதன் பலனை இங்கேயே அனுபவித்து, இறுதியில் தூஷிகாகுண்டத்தை அடைகிறான்।

Verse 22

पूर्णमब्दशतं चैव तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । ततो व्रजेद्‌भूतयोनिं शतवर्षं ततः शुचिः

அங்கு நூறு ஆண்டுகள் அதையே உண்டு வசிக்கிறான்। பிறகு நூறு ஆண்டுகள் பூதயோனியில் இருந்து தூய்மையடைகிறான்।

Verse 23

दत्त्वा द्रव्यं च विप्राय चान्यस्मै दीयते यदि । स तिष्ठति वसाकुण्डे तद्‍भोजी शतवत्सरम्

பிராமணருக்குப் பொருள் தருவதாகக் கூறிவிட்டு வேறொருவருக்குக் கொடுத்தால், அவன் நூறு ஆண்டுகள் வஸாகுண்டத்தில் இருந்து அதையே உண்கிறான்।

Verse 24

कृकलासो भवेत्सोऽपि भारते सप्तजन्मसु । ततो भवेन्महारौद्रो दरिद्रोऽल्पायुरेव च

அவன் பாரதத்தில் ஏழு பிறவிகள் ஓணானாகப் பிறக்கிறான்। பிறகு மிகுந்த கோபக்காரனாகவும், ஏழையாகவும், அற்ப ஆயுள் கொண்டவனாகவும் பிறக்கிறான்।

Verse 25

पुमांसं कामिनी वापि कामिनीं वा पुमानथ । यः शुक्रं पाययत्येव शुक्रकुण्डं प्रयाति सः

எந்தப் பெண் ஆணிற்கோ அல்லது எந்த ஆண் பெண்ணிற்கோ விந்துவைப் புகட்டுகிறானோ, அவன் சுக்ரகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 26

पूर्णमब्दशतं चैव तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । कृमियोनिं शताब्दं च व्रजेद्‌भूत्वा ततः शुचिः

அங்கு நூறு ஆண்டுகள் அதையே உண்டு வசிக்கிறான்। பிறகு நூறு ஆண்டுகள் புழுவாகப் பிறந்து தூய்மையடைகிறான்।

Verse 27

सन्ताड्य च गुरुं विप्रं रक्तपातं च कारयेत् । स च तिष्ठत्यसृक्कुण्डे तद्‍भोजी शतवत्सरम्

குருவையோ பிராமணரையோ அடித்து ரத்தம் சிந்தச் செய்பவன், நூறு ஆண்டுகள் அஸ்ருக்குண்டத்தில் இருந்து அதையே உண்கிறான்।

Verse 28

ततो लभेद्व्याघ्रजन्म सप्तजन्मसु भारते । ततः शुद्धिमवाप्नोति मानवश्च क्रमेण ह

பிறகு அவன் பாரதத்தில் ஏழு பிறவிகள் புலியாகப் பிறக்கிறான். அதன் பிறகு படிப்படியாக மனிதனாகப் பிறந்து தூய்மையடைகிறான்।

Verse 29

योऽश्रु तत्याज गायन्तं भक्तं दृष्ट्वा सगद्‌गदम् । श्रीकृष्णगुणसङ्‌गीते हसत्येव हि यो नरः

ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் குணங்களைப் பாடும் கரகரப்பான குரலுடைய பக்தனைக் கண்டு (பரிகாசமாக) கண்ணீர் விடுபவன் அல்லது சிரிப்பவன்...

Verse 30

स वसेदश्रुकुण्डे च तद्‍भोजी शतवर्षकम् । ततो भवेच्च चाण्डालस्त्रिजन्मनि ततः शुचिः

அவன் நூறு ஆண்டுகள் அஸ்ருகுண்டத்தில் வசித்து அதையே உண்பான். பிறகு மூன்று பிறவிகள் சண்டாளனாக இருந்து தூய்மையடைவான்.

Verse 31

करोति शठता तद्वन्नित्यं सुहृदि यो नरः । कुण्डं गात्रमलानां च स प्रयाति शताब्दकम्

நண்பனிடம் வஞ்சனை செய்யும் மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் காத்ரமலகுண்டத்தில் வீழ்வான்.

Verse 32

ततः स गार्दभीं योनिमवाप्नोति त्रिजन्मनि । त्रिजन्मनि च शार्गालीं ततः शुद्धो भवेद्‌ ध्रुवम्

பிறகு அவன் மூன்று பிறவிகள் கழுதையாகவும், மூன்று பிறவிகள் நரியாகவும் பிறப்பான்; அதன் பின்னரே அவன் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைவான்.

Verse 33

बधिरं यो हसत्येव निन्दत्येवाभिमानतः । स वसेत्कर्णविट्कुण्डे तद्‍भोजी शतवत्सरम्

செவிடனைப் பார்த்து கர்வத்துடன் சிரிப்பவன் அல்லது நிந்திப்பவன், நூறு ஆண்டுகள் கர்ணவிட்குண்டத்தில் வசித்து அதையே உண்பான்.

Verse 34

ततो भवेत्स बधिरो दरिद्रः सप्तजन्मसु । सप्तजन्मन्यङ्‌गहीनस्ततः शुद्धिं लभेद्‌ ध्रुवम्

பிறகு அவன் ஏழு பிறவிகள் செவிடனாகவும் ஏழையாகவும், அடுத்த ஏழு பிறவிகள் ஊனமுற்றவனாகவும் பிறப்பான், அதன் பின்னரே அவன் தூய்மையடைவான்.

Verse 35

लोभात्स्वभरणार्थाय जीविनं हन्ति यो नरः । मज्जाकुण्डे वसेत्सोऽपि तद्‍भोजी लक्षवत्सरम्

பேராசையினால் தன் வயிற்றை வளர்க்க உயிரினங்களைக் கொல்பவன், ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள் மஜ்ஜாகுண்டத்தில் வசித்து அதையே உண்பான்.

Verse 36

ततो भवेच्च शशको मीनश्च सप्तजन्मसु । त्रिजन्मनि वराहश्च कुक्कुटः सप्तजन्मसु

பிறகு அவன் ஏழு பிறவிகள் முயலாகவும் மீனாாகவும், மூன்று பிறவிகள் பன்றியாகவும், ஏழு பிறவிகள் சேவலாகவும் பிறப்பான்.

Verse 37

एणादयश्च कर्मभ्यस्ततः शुद्धिं लभेद्‌ ध्रुवम् । स्वकन्यापालनं कृत्वा विक्रीणाति च यो नरः

தன் கர்மாவிற்கு ஏற்ப அவன் மான் போன்ற விலங்குகளாகப் பிறந்து, அதன் பின் தூய்மையடைவான். தன் மகளை வளர்த்து அவளை விற்பவன்...

Verse 38

अर्थलोभान्महामूढो मांसकुण्डं प्रयाति सः । कन्यालोमप्रमाणाब्दं तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति

பண ஆசையினால் அந்த மகா மூடன் மாமிசகுண்டத்திற்குச் செல்வான். தன் மகளின் உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆண்டுகள் அங்கு தங்கி அந்த மாமிசத்தையே உண்பான்.

Verse 39

तस्य दण्डप्रहारं च कुर्वन्ति यमकिङ्‌कराः । मांसभारं मूर्ध्नि कृत्वा रक्तभारं लिहेत्क्षुधा

எமதூதர்கள் அவனைத் தண்டங்களால் அடிப்பார்கள். அவன் தன் தலையில் மாமிசச் சுமையைச் சுமந்து கொண்டு, கடும் பசியினால் இரத்தத்தை நக்குவான்.

Verse 40

ततो हि भारते पापी कन्याविट्कृमिगो भवेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि व्याधश्च सप्तजन्मसु

அதன் பிறகு அந்தப் பாவி பாரதத்தில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் தன் மகளின் மலத்தில் புழுவாகப் பிறந்து, பின்னர் ஏழு பிறவிகள் வேடனாவான்.

Verse 41

त्रिजन्मनि वराहश्च कुक्कुटः सप्तजन्मसु । मण्डूको हि जलौकाश्च सप्तजन्मसु भारते

அவன் மூன்று பிறவிகள் பன்றியாகவும், ஏழு பிறவிகள் சேவலாகவும், பாரதத்தில் தலா ஏழு பிறவிகள் தவளையாகவும் அட்டையாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 42

सप्तजन्मसु काकश्च ततः शुद्धिं लभेद्‌ ध्रुवम् । व्रतानामुपवासानां श्राद्धादीनां च सङ्‌गमे

ஏழு பிறவிகள் காகமாக இருந்த பிறகு அவன் நிச்சயமாகத் தூய்மையடைகிறான். இப்போது விரதங்கள், உபவாசங்கள் மற்றும் சிரார்த்த காலங்களில்...

Verse 43

करोति यः क्षौरकर्म सोऽशुचिः सर्वकर्मसु । स च तिष्ठति कुण्डे च नखादीनाञ्च सुन्दरि

இந்த புனித காலங்களில் சவரம் செய்பவன் அனைத்துக் கருமங்களுக்கும் அசுசியாகிறான். ஓ சுந்தரி, அவன் நககுண்டம் என்னும் நரகத்தில் விழுகிறான்.

Verse 44

तद्दैवदिनमानाब्दं तद्‍भोजी दण्डताडितः । सकेशं पार्थिवं लिङ्‌गं यो वार्चयति भारते

அவன் தேவர்களின் நாட்களுக்குச் சமமான ஆண்டுகள் அங்கு தடியால் அடிக்கப்பட்டு நகங்களை உண்கிறான். மேலும், பாரதத்தில் மயிருடன் கூடிய மண் சிவலிங்கத்தை வழிபடுபவன்...

Verse 45

स तिष्ठति केशकुण्डे मृद्रेणुमानवर्षकम् । तदन्ते यावनीं योनिं प्रयाति हरकोपतः

அவன் அந்த மண்ணின் துகள்களுக்குச் சமமான ஆண்டுகள் கேசகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். அதன் முடிவில், சிவபெருமானின் கோபத்தால் அவன் யவன யோனியில் பிறக்கிறான்.

Verse 46

शताब्दाच्छुद्धिमाप्नोति राक्षसः स भवेद्‌ ध्रुवम् । पितॄणां यो विष्णुपदे पिण्डं नैव ददाति च

நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவன் தூய்மையடைகிறான், ஆனால் நிச்சயமாக அரக்கனாகப் பிறக்கிறான். விஷ்ணுபதத்தில் (கயா) பித்ருக்களுக்குப் பிண்டம் அளிக்காதவன்...

Verse 47

स च तिष्ठत्यस्थिकुण्डे स्वलोमाब्दं महोल्बणे । ततः सुयोनिं सम्प्राप्य कुखञ्जः सप्तजन्मसु

அவன் தன் உடலிலுள்ள ரோமங்களுக்குச் சமமான ஆண்டுகள் பயங்கரமான அஸ்திகுண்டத்தில் இருக்கிறான். அதன் பிறகு நல்ல பிறவி எடுத்தாலும் ஏழு பிறவிகள் முடவனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 48

भवेन्महादरिद्रश्च ततः शुद्धो हि देहतः । यः सेवते महामूढो गुर्विणीं च स्वकामिनीम्

அவன் மிகுந்த ஏழையாகிறான், அதன் பிறகே உடல் தூய்மையடைகிறது. தன் கர்ப்பிணி மனைவியுடன் கூடும் மகா மூடன்...

Verse 49

प्रतप्ते ताम्रकुण्डे च शतवर्षं स तिष्ठति । अवीरान्नं च यो भुङ्‌क्ते ऋतुस्नातान्नमेव च

அவன் கொதிக்கும் தப்த தாமிரகுண்டத்தில் நூறு ஆண்டுகள் இருக்கிறான். புத்திரன் இல்லாத விதவை அல்லது மாதவிடாய் காலப் பெண்ணின் உணவை உண்பவன்...

Verse 50

लोहकुण्डे शताब्दं च स च तिष्ठति तप्तके । स व्रजेद्‌रजकीं योनिं काकानां सप्तजन्मसु

அவன் நூறு ஆண்டுகள் தகிக்கும் லோஹகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். அதன் பிறகு வண்ணாரப் பெண்ணின் கருப்பையிலும், ஏழு பிறவிகள் காகமாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 51

महाव्रणी दरिद्रश्च ततः शुद्धी भवेन्नरः । यो हि चर्माक्तहस्तेन देवद्रव्यमुपस्मृशेत्

பிறகு அவன் பெரிய புண்களுடையவனாகவும் தரித்திரனாகவும் பிறந்து தூய்மையடைகிறான். எவன் தோலால் ஆன கைகளால் தெய்வப் பொருட்களைத் தீண்டுகிறானோ...

Verse 52

शतवर्षप्रमाणं च चर्मकुण्डे स तिष्ठति । यः शूद्रेणाभ्यनुज्ञातो भुङ्क्ते शूद्रान्नमेव च

அவன் நூறு ஆண்டுகள் சர்மகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். சூத்திரனின் அனுமதியுடன் சூத்திர அன்னத்தை உண்ணும் பிராமணன்...

Verse 53

स च तप्तसुराकुण्डे शताब्दं तिष्ठति द्विजः । ततो भवेच्छूद्रयाजी ब्राह्मणः सप्तजन्मसु

அந்த அந்தணன் நூறு ஆண்டுகள் தகிக்கும் சுராகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். பிறகு ஏழு பிறவிகள் சூத்திரர்களுக்கு வேள்வி செய்யும் பிராமணனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 54

शूद्रश्राद्धान्नभोजी च ततः शुद्धो भवेद्‌ध ्रुवम् । वाग्दुष्टः कटुको वाचा ताडयेत्स्वामिनं सदा

அவன் சூத்திர சிரார்த்த அன்னத்தை உண்பவனாகி, அதன் பிறகே நிச்சயமாகத் தூய்மையடைகிறான். தீய சொற்களைப் பேசுபவனும், எப்போதும் தன் எஜமானனைச் சொல்லால் துன்புறுத்துபவனும்...

Verse 55

तीक्ष्णकण्टककुण्डे स तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । ताडितो यमदूतेन दण्डेन च चतुर्गुणम्

அவன் கூர்மையான முட்கள் நிறைந்த குண்டத்தில் அந்த முட்களைத் தின்று கொண்டு வசிக்கிறான். அங்கு எமதூதர்களால் தண்டத்தால் நான்கு மடங்கு அடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 56

ततः उच्चैःश्रवाः सप्तजन्मस्वेव ततः शुचि । विषेण जीवनं हन्ति निर्दयो यो हि मानवः

பிறகு அவன் ஏழு பிறவிகள் உச்சைச்ரவம் (குதிரை) ஆகப் பிறந்து தூய்மையடைகிறான். எந்த இரக்கமற்ற மனிதன் விஷத்தால் உயிரைக் கொல்கிறானோ...

Verse 57

विषकुण्डे च तद्‍भोजी सहस्राब्दं च तिष्ठति । ततो भवेन्नृघाती च व्रणी च शतजन्मसु

அவன் விஷகுண்டத்தில் விஷத்தை உண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வசிக்கிறான். பிறகு நூறு பிறவிகள் கொலைகாரனாகவும் புண்களுடையவனாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 58

सप्तजन्मसु कुष्ठी च ततः शुद्धो भवेद्‌ धुवम् । दण्डेन ताडयेद्‌ गां हि वृषञ्च वृषवाहकः

அவன் ஏழு பிறவிகள் குஷ்டரோகியாக இருந்து, அதன் பிறகே நிச்சயமாகத் தூய்மையடைகிறான். மாடு ஓட்டுபவன் பசுவையோ காளையையோ தடியால் அடித்தால்...

Verse 59

भृत्यद्वारा स्वतन्त्रो वा पुण्यक्षेत्रे च भारते । प्रतप्ते तैलकुण्डेऽग्नौ तिष्ठति स्म चतुर्युगम्

அவன் தானாகச் செய்தாலும் அல்லது வேலைக்காரன் மூலம் செய்தாலும், பாரத புண்ணிய பூமியில் அவ்வாறு செய்பவன் நான்கு யுகங்கள் நெருப்பைப் போன்ற தகிக்கும் தைலகுண்டத்தில் வசிக்கிறான்.

Verse 60

गवां लोमप्रमाणाब्दं वृषो भवति तत्परम् । कुन्तेन हन्ति यो जीवं वह्निलोहेन हेलया

அதன் பிறகு அவன் பசுவின் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கையிலான ஆண்டுகள் காளையாகப் பிறக்கிறான். எவன் ஈட்டியாலோ அல்லது காய்ந்த இரும்பாலோ உயிரினங்களைக் கொல்கிறானோ...

Verse 61

कुन्तकुण्डे वसेत्सोऽपि वर्षाणामयुतं सति । ततः सुयोनिं सम्प्राप्य चोदरे व्याधिसंयुतः

ஓ சதியே! அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் குந்தகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். அதன் பிறகு நற்பிறவி எடுத்தாலும் வயிற்று நோய்களால் அவதிப்படுகிறான்.

Verse 62

जन्मनैकेन क्लेशेन ततः शुद्धो भवेन्नरः । यो भुङ्‌क्ते च वृथा मांसं मांसलोभी द्विजाधमः

ஒரு பிறவி துன்பத்தை அனுபவித்த பிறகு அந்த மனிதன் தூய்மையடைகிறான். இறைவனுக்குப் படைக்காமல் வீணாக மாமிசம் உண்ணும் மாமிச ஆசை கொண்ட அந்த அதம பிராமணன்...

Verse 63

हरेरनैवेद्यभोजी कृमिकुण्डं प्रयाति सः । स्वलोममानवर्षं च तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति

ஸ்ரீஹரியின் நைவேத்தியம் இல்லாத உணவை உண்பவன் கிருமி குண்டத்திற்குச் செல்கிறான். தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கையிலான ஆண்டுகள் அங்கு கிருமிகளை உண்டு வாழ்கிறான்.

Verse 64

ततो भवेन्म्लेच्छजातिस्त्रिजन्मनि ततो द्विजः । ब्राह्मणः शूद्रयाजी च शूद्रश्राद्धान्नभोजकः

அதன் பிறகு அவன் மூன்று பிறவிகள் மிலேச்ச சாதியிலும், பின்னர் பிராமணனாகவும் பிறக்கிறான். சூத்திரர்களுக்கு யாகம் செய்யும் பிராமணன் அல்லது சூத்திரரின் திதி உணவை உண்பவன்...

Verse 65

शूद्राणां शवदाही च पूयकुण्डे वसेद्‌ ध्रुवम् । यावल्लोमप्रमाणाब्दं यमदण्डेन सुव्रते

சூத்திரர்களின் சடலத்தை எரிப்பவன் நிச்சயமாக பூயகுண்டத்தில் வசிக்கிறான். ஓ சுவிரதே! அவன் தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கையிலான ஆண்டுகள் எமதண்டனையை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 66

ताडितो यमदूतेन तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । ततो भारतमागत्य स शूद्रः सप्तजन्मसु

எமதூதர்களால் அடிபட்டு அவன் அங்கு சீழை உண்டு வாழ்கிறான். அதன் பிறகு பாரத தேசத்திற்கு வந்து ஏழு பிறவிகள் சூத்திரனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 67

महारोगी दरिद्रश्च बधिरो मूक एव च । कृष्णं पद्मं च के यस्य तं सर्पं हन्ति यो नरः

அவன் கொடிய நோயாளி, ஏழை, செவிடன் மற்றும் ஊமையாகிறான். எவன் தன் தலையில் கருப்புத் தாமரை போன்ற அடையாளத்தைக் கொண்ட பாம்பைக் கொல்கிறானோ...

Verse 68

स्वलोममानवर्षं च सर्पकुण्डं प्रयाति सः । सर्पेण भक्षितः सोऽथ यमदूतेन ताडितः

அவன் தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கையிலான ஆண்டுகள் சர்ப்பகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான். அங்கு அவன் பாம்புகளால் கடிக்கப்பட்டு, எமதூதர்களால் அடிபடுகிறான்.

Verse 69

वसेच्च सर्पविड्भोजी ततः सर्पो भवेद्‌ ध्रुवम् । ततो भवेन्मानवश्च स्वल्पायुर्दद्रुसंयुतः

அவன் அங்கு பாம்பின் மலத்தை உண்டு வாழ்கிறான், பின்னர் நிச்சயமாகப் பாம்பாகப் பிறக்கிறான். அதன் பிறகு அவன் குறுகிய ஆயுளும் படர்தாமரையும் (தோல் நோய்) கொண்ட மனிதனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 70

महाक्लेशेन तन्मृत्युः सर्पेण भक्षिताद्‌ ध्रुवम् । विधिप्रदत्तजीव्यांश्च क्षुद्रजन्तूंश्च हन्ति यः

பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்ட சிறிய உயிரினங்களைக் கொல்பவன், நிச்சயமாகப் பாம்புக் கடியினால் மிகுந்த வேதனையுடன் மரணமடைவான்.

Verse 71

स दंशमशयोः कुण्डे जन्तुमानाब्दमेव च । दिवानिशं भक्षितस्तैरनाहारश्च शब्दवान्

அவன் கொன்ற உயிரினங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தம்ஸமஸக குண்டத்தில் வசிக்கிறான். அங்கே இரவும் பகலும் அவற்றால் கடிக்கப்பட்டு, உணவின்றி அலறுகிறான்.

Verse 72

हस्तपादादिबद्धश्च यमदूतेन ताडितः । ततो भवेत्क्षुद्रजन्तुर्जातिश्च यावनी भवेत्

கை கால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் அவன் யமதூதர்களால் அடிக்கப்படுகிறான். அதன் பிறகு அவன் ஒரு சிறிய உயிரினமாகவும், பின்னர் யவன சாதியிலும் பிறக்கிறான்.

Verse 73

ततो भवेन्मानवश्च सोऽङ्‌गहीनस्ततः शुचिः । यो मूढो मधुमश्नाति हत्वा च मधुमक्षिकाः

அதன் பிறகு அவன் அங்கஹீனமான மனிதனாகப் பிறந்து தூய்மையடைகிறான். தேனீக்களைக் கொன்று தேனை உண்ணும் அந்த அறிவிலி...

Verse 74

स एव गारले कुण्डे जीवमानाब्दकं वसेत् । भक्षितो गरलैर्दग्धो यमदूतेन ताडितः

அவன் கரல குண்டத்தில் தேனீக்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் வசிக்கிறான். அவன் விஷத்தால் உண்ணப்பட்டு, எரிக்கப்பட்டு, யமதூதர்களால் அடிக்கப்படுகிறான்.

Verse 75

ततो हि मक्षिकाजातिस्ततः शुद्धो भवेन्नरः । दण्डं करोत्यदण्ड्ये च विप्रे दण्डं करोति च

அதன் பிறகு அவன் ஈயாகப் பிறந்து, பின்னர் தூய்மையான மனிதனாகிறான். தண்டிக்கப்படக் கூடாதவர்களையோ அல்லது ஒரு பிராமணனையோ தண்டிப்பவன்...

Verse 76

स कुण्डं वज्रदंष्ट्राणां कीटानां याति सत्वरम् । स तल्लोमप्रमाणाब्दं तत्र तिष्ठत्यहर्निशम्

அவன் விரைவாக வஜ்ரதம்ஷ்ட்ர புழுக்களின் குண்டத்திற்குச் செல்கிறான். அவன் தனது உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் அங்கே இரவும் பகலும் இருக்கிறான்.

Verse 77

शब्दकृद्‍भक्षितस्तैस्तु यमदूतेन ताडितः । करोति रोदनं भद्रे हाहाकारं क्षणे क्षणे

அவற்றால் உண்ணப்படும்போது அவன் அலறுகிறான். யமதூதர்களால் அடிக்கப்பட்டு, ஓ பத்ரே, அவன் ஒவ்வொரு கணமும் அழுது ஹா ஹா என்று கதறுகிறான்.

Verse 78

पुनः सूकरयोनौ च जायते सप्तजन्मसु । त्रिजन्मनि काकयोनौ ततः शुद्धो भवेन्नरः

மீண்டும் அவன் ஏழு பிறவிகள் பன்றி யோனியிலும், மூன்று பிறவிகள் காக யோனியிலும் பிறக்கிறான், அதன் பிறகு அவன் தூய்மையான மனிதனாகிறான்.

Verse 79

अर्थलोभेन यो मूढः प्रजादण्डं करोति सः । वृश्चिकानां च कुण्डं च तल्लोमाब्दं वसेद्‌ ध्रुवम्

பொருளாசையினால் குடிமக்களைத் தண்டிக்கும் அந்த அறிவிலி, நிச்சயமாகத் தனது ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் விருச்சிக குண்டத்தில் வசிக்கிறான்.

Verse 80

ततो वृश्चिकजातिश्च सप्तजन्मसु भारते । ततो नरश्चाङ्‌गहीनो व्याधिशुद्धो भवेद्‌ ध्रुवम्

அதன்பிறகு அவன் பாரதத்தில் ஏழு பிறவிகள் தேளாகப் பிறக்கிறான். பின்னர் உறுப்புகள் அற்ற மனிதனாகப் பிறந்து, நோய்களால் வருந்தித் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 81

ब्राह्मणः शस्त्रधारी यो ह्यन्येषां धावको भवेत् । सन्ध्याहीनश्च यो विप्रो हरिभक्तिविहीनकः

ஆயுதம் ஏந்தியவனாகவும், பிறருக்கு ஏவலாளியாகவும், சந்தியாவந்தனம் செய்யாதவனாகவும், ஹரிபக்தி இல்லாதவனாகவும் இருக்கும் அந்தப் பார்ப்பான்...

Verse 82

स तिष्ठति स्वलोमाब्दं कुण्डेषु च शरादिषु । विद्धः शरादिभिः शश्वत्ततः शुद्धो भवेन्नरः

...அவன் தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் சரகுண்டம் போன்ற நரகங்களில் தங்கி, அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டுப் பின்னர் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 83

कारागारे सान्धकारे प्रणिहन्ति प्रजाश्च यः । प्रमत्तः स्वस्य दोषेण गोलकुण्डं प्रयाति सः

தன் குற்றங்களால் மதிகெட்டு, மக்களை இருண்ட சிறையில் இட்டுக் கொல்பவன் கோலகுண்டம் என்னும் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 84

स पङ्‌कतप्ततोयाक्तं सान्धकारं भयङ्‌करम् । तीक्ष्णदंष्ट्रैश्च कीटैश्च संयुक्तं गोलकुण्डकम्

அந்தக் கோலகுண்டம் சேறும் கொதிநீரும் நிறைந்தது, இருண்டது, பயங்கரமானது, கூர்மையான பற்களை உடைய பூச்சிகளைக் கொண்டது.

Verse 85

कीटैर्विद्धो वसेत्तत्र प्रजालोमाब्दमेव च । ततो भवेत्प्रजाभृत्यस्ततः शुद्धो भवेत्क्रमात्

அங்கு அந்தப் பூச்சிகளால் கடிக்கப்பட்டு, மக்களின் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தங்கி, பின்னர் மக்களுக்கு ஏவலாளியாகப் பிறந்து படிப்படியாகத் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 86

सरोवरादुत्थितांश्च नक्रादीन्हन्ति यो नरः । नक्रकण्टकमानाब्दं नक्रकुण्डं प्रयाति सः

ஏரியிலிருந்து வெளிவரும் முதலை போன்ற உயிரினங்களைக் கொல்பவன், முதலையின் உடலில் உள்ள முட்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் நக்ரகுண்டம் என்னும் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 87

ततो नक्रादिजातीयो भवेन्नक्रादिषु ध्रुवम् । ततः सद्यो विशुद्धो हि दण्डेनैव पुनः पुनः

அதன்பிறகு அவன் நிச்சயமாக முதலை போன்ற இனங்களில் பிறக்கிறான். மீண்டும் மீண்டும் தண்டனைகளை அனுபவித்த பின்னரே அவன் விரைவில் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 88

वक्षः श्रोणीस्तनास्यञ्च यः पश्यति परस्त्रियाः । कामेन कामुको यो हि पुण्यक्षेत्रे च भारते

பாரதம் போன்ற புண்ணிய பூமியில், காம இச்சையினால் பிறன் மனைவியின் மார்பு, இடுப்பு மற்றும் முகத்தைப் பார்க்கும் காமுகன்...

Verse 89

स वसेत्काककुण्डे च काकैः संचूर्णलोचनः । ततः स्वलोममानाब्दं भवेद्दग्धस्त्रिजन्मनि

...அவன் காககுண்டத்தில் வசிக்கிறான், அங்கு காகங்கள் அவன் கண்களைக் கொத்திச் சிதைக்கின்றன. பின்னர் தன் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் வருந்தி, மூன்று பிறவிகள் தீய்ந்த உடலையுடையவனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 90

स्वर्णस्तेयी च यो मूढो भारते सुरविप्रयोः । स च मन्थानकुण्डे वै स्वलोमाब्दं वसेद्‌ ध्रुवम्

பாரத தேசத்தில் தேவர்கள் அல்லது அந்தணர்களின் பொன்னைத் திருடும் அந்த மூடன், தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் மந்தானகுண்ட நரகத்தில் வசிப்பான்।

Verse 91

ताडितो यमदूतेन मन्थानैश्छन्नलोचनः । तद्विड्भोजी च तत्रैव ततश्चान्धस्त्रिजन्मनि

யமதூதர்களால் அடிக்கப்பட்டு, மத்துகளால் கண்கள் குருடாக்கப்பட்டு, அங்கு மலத்தை உண்ணும் அவன், அதன் பிறகு மூன்று பிறவிகளில் அந்தகனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 92

सप्तजन्म दरिद्रश्च महाक्रूरश्च पातकी । भारते स्वर्णकारश्च स च स्वर्णवणिक् ततः

அந்த மகாபாவி ஏழு பிறவிகள் வரை தரித்திரனாகவும் மிகக் கொடியவனாகவும் இருப்பான்। அதன் பிறகு பாரதத்தில் பொற்கொல்லனாகவும், பின்னர் பொன் வணிகனாகவும் பிறப்பான்।

Verse 93

यो भारते ताम्रचौरो लोहचौरश्च सुन्दरि । स च स्वलोममानाब्दं बीजकुण्डं प्रयाति सः

ஓ சுந்தரி! பாரதத்தில் செம்பு அல்லது இரும்பைத் திருடுபவன், தன் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் பீஜகுண்ட நரகத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 94

तत्रैव बीजविड्भोजी बीजैश्च छन्नलोचनः । ताडितो यमदूतेन ततः शुद्धो भवेन्नरः

அங்கு அவன் விதைகள் மற்றும் மலத்தை உண்ண நேரிடுகிறது, விதைகளால் கண்கள் குருடாக்கப்பட்டு, யமதூதர்களால் அடிக்கப்படுகிறான்। அதன் பிறகு அந்த மனிதன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 95

भारते देवचौरश्च देवद्रव्यापहारकः । स दुस्तरे वज्रकुण्डे स्वलोमाब्दं वसेद्‌ ध्रुवम्

பாரதத்தில் தெய்வ விக்கிரகங்களைத் திருடுபவன் அல்லது தெய்வச் சொத்துக்களை அபகரிப்பவன், கடக்க முடியாத வஜ்ரகுண்ட நரகத்தில் தன் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் நிச்சயம் வசிப்பான்।

Verse 96

देहदग्धोऽपि तद्वज्रैरनाहारश्च शब्दकृत् । ताडितो यमदूतैश्च ततः शुद्धो भवेन्नरः

வஜ்ராயுதங்களால் உடல் கருகினாலும், அவன் உணவின்றி அலறிக்கொண்டு யமதூதர்களால் அடிக்கப்படுகிறான்। அதன் பிறகு அந்த மனிதன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 97

रौप्यगव्यांशुकानां च यश्चौरः सुरविप्रयोः । तप्तपाषाणकुण्डेच स्वलोमाब्दं वसेद्‌ ध्रुवम्

தேவர்கள் அல்லது அந்தணர்களின் வெள்ளி, பசுக்கள் அல்லது ஆடைகளைத் திருடுபவன், தப்பபாஷாணகுண்டத்தில் தன் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் நிச்சயம் வசிப்பான்।

Verse 98

त्रिजन्मनि च कंसोऽपि श्वेतरूपस्त्रिजन्मनि । जन्मैकं श्वेतचिह्नश्च ततोऽन्ये श्वेतपक्षिणः

அவன் மூன்று பிறவிகள் வெண்கலப் பாத்திரமாகவும், மூன்று பிறவிகள் வெள்ளை நிறப் பிராணியாகவும், ஒரு பிறவி வெண்புள்ளிகளுடனும், அதன் பிறகு பல்வேறு வெண் பறவைகளாகவும் பிறக்கிறான்।

Verse 99

ततो रक्तविकारी च शूली वै मानवो भवेत् । सप्तजन्मसु चाल्पायुस्ततः शुद्धो भवेन्नरः

பிறகு அவன் ரத்த சோகை மற்றும் வயிற்று வலியால் அவதிப்படும் மனிதனாகப் பிறக்கிறான், ஏழு பிறவிகள் வரை குறைந்த ஆயுள் கொண்டவனாக இருப்பான், அதன் பிறகு அந்த மனிதன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 100

रैतं कांस्यमयं पात्रं यो हरेद्देवविप्रयोः । तीक्ष्णपाषाणकुण्डे च स्वलोमाब्दं वसेन्नरः

தேவர்களுக்கோ அல்லது அந்தணர்களுக்கோ சொந்தமான பித்தளை அல்லது வெண்கலப் பாத்திரங்களைத் திருடுபவன், தன் உடலில் உள்ள ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் தீக்ஷ்ணபாஷாணகுண்டத்தில் வசிக்கிறான்.

Verse 101

स भवेदश्वजातिश्च भारते सप्तजन्मसु । ततोऽधिकाङ्‌गजातिश्च पादरोगी ततः शुचिः

அவன் பாரதத்தில் ஏழு பிறவிகள் குதிரையாகப் பிறக்கிறான், பிறகு அதிக உறுப்புகளைக் கொண்டவனாகவும், அதன் பிறகு கால் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவனாகவும் பிறக்கிறான்; அதன்பிறகு அவன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 102

पुंश्चल्यन्नं च यो भद्रे पुंश्चलीजीव्यजीविनः । स्वलोममानवर्षं च लालाकुण्डे वसेद्‌ ध्रुवम्

மங்கலமானவளே! எவன் ஒரு விலைமாதின் உணவை உண்கிறானோ அல்லது விலைமாதின் வருமானத்தில் வாழ்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாகத் தன் உடல் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் லாலாகுண்டத்தில் வசிக்கிறான்.

Verse 103

ताडितो यमदूतेन तद्‍भोजी तत्र दुःखितः । ततश्चक्षुःशूलरोगी ततः शुद्धः क्रमेण सः

யமதூதர்களால் அடிக்கப்பட்டு, அவன் அங்கு எச்சிலை உணவாகக் கொண்டு துயரப்படுகிறான். பிறகு அவன் கண் வலியால் பாதிக்கப்பட்டு, படிப்படியாகத் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 104

म्लेच्छसेवी मसीजीवी यो विप्रो भारते भुवि । वसेत्स्वलोममानाब्दं मसीकुण्डे स दुःखभाक्

பாரத பூமியில் எந்த அந்தணன் மிலேச்சர்களுக்குச் சேவை செய்கிறானோ அல்லது மையினால் (எழுத்து வேலை) பிழைப்பு நடத்துகிறானோ, அவன் தன் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் மசிகுண்டத்தில் துயரத்தை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 105

ताडितो यमदूतेन तद्‍भोजी तत्र तिष्ठति । ततस्त्रिजन्मनि भवेत्कृष्णवर्णः पशुः सति

யமதூதர்களால் அடிக்கப்பட்டு, அவன் அங்கு மையையே உணவாகக் கொண்டு இருக்கிறான். ஓ கற்புடையவளே! அதன் பிறகு அவன் மூன்று பிறவிகளுக்குக் கருப்பு நிற விலங்காகப் பிறக்கிறான்.

Verse 106

त्रिजन्मनि भवेच्छागः कृष्णवर्णस्त्रिजन्मनि । ततः स तालवृक्षश्च ततः शुद्धो भवेन्नरः

அவன் மூன்று பிறவிகளுக்கு ஆடாகவும், மூன்று பிறவிகளுக்குக் கருப்பு நிற உயிரினமாகவும் பிறக்கிறான். பிறகு அவன் பனை மரமாகப் பிறந்து, அதன் பிறகு மனிதனாகத் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 107

धान्यादिसस्यं ताम्बूलं यो हरेत्सुरविप्रयोः । आसनं च तथा तल्पं चूर्णकुण्डे प्रयाति सः

தேவர்களுக்கோ அல்லது அந்தணர்களுக்கோ சொந்தமான தானியம், பயிர், வெற்றிலை, ஆசனம் அல்லது படுக்கையைத் திருடுபவன் சூர்ணகுண்டத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 108

शताब्दं तत्र निवसेद्यमदूतेन ताडितः । ततो भवेन्मेषजातिः कुक्कुटश्च त्रिजन्मनि

அவன் அங்கு யமதூதர்களால் அடிக்கப்பட்டு நூறு ஆண்டுகள் வசிக்கிறான். பிறகு அவன் செம்மறியாடாகவும், மூன்று பிறவிகளுக்குச் சேவலாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 109

ततो भवेद्वानरश्च कासव्याधियुतो भुवि । वंशहीनो दरिद्रश्च स्वल्पायुश्च ततः शुचिः

அதன் பிறகு அவன் பூமியில் குரங்காகப் பிறக்கிறான், பிறகு இருமல் நோயுடையவனாகவும், வாரிசு இல்லாதவனாகவும், ஏழையாகவும், குறுகிய ஆயுள் கொண்ட மனிதனாகவும் பிறக்கிறான்; அதன்பிறகு அவன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 110

करोति चक्रं विप्राणां हृत्वा द्रव्यं च यो जनः । स वसेच्चक्रकुण्डे च शताब्दं दण्डताडितः

அந்தணர்களின் செல்வத்தைத் திருடிச் சதி செய்யும் ஒருவன், சக்ரகுண்ட நரகத்தில் நூறு ஆண்டுகள் தண்டால் அடிக்கப்பட்டு வசிப்பான்.

Verse 111

ततो भवेन्मानवश्च तैलकारस्त्रिजन्मनि । व्याधियुक्तो भवेद्‌रोगी वंशहीनस्ततः शुचिः

அதன் பிறகு அவன் மூன்று பிறவிகளில் எண்ணெய் எடுப்பவனாகப் பிறக்கிறான். நோயுற்றவனாகவும், சந்ததியற்றவனாகவும் இருந்து, பின்னர் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 112

गोधनेषु च विप्रेषु करोति वक्रतां पुमान् । प्रयाति वक्रकुण्डं स तिष्ठेद्युगशतं सति

ஓ கற்புடையவளே! பசுக்கள் அல்லது அந்தணர்களிடம் வஞ்சனையுடன் நடப்பவன் வக்ரகுண்ட நரகத்திற்குச் சென்று, அங்கு நூறு யுகங்கள் தங்கியிருப்பான்.

Verse 113

ततो भवेत्स वक्राङ्‌गो हीनाङ्‌गः सप्तजन्मनि । दरिद्रो वंशहीनश्च भार्याहीनस्ततः शुचिः

அதன் பிறகு அவன் ஏழு பிறவிகளில் கோணலான உறுப்புகள் அல்லது ஊனமுற்றவனாகப் பிறக்கிறான். ஏழையாகவும், வம்சமற்றவனாகவும், மனைவியற்றவனாகவும் இருந்து, பின்னர் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 114

ततो भवेद्‌ गृध्रजन्मा त्रिजन्मनि च सूकरः । त्रिजन्मनि बिडालश्च मयूरश्च त्रिजन्मनि

அதன் பிறகு அவன் கழுகாகப் பிறக்கிறான், பிறகு மூன்று பிறவிகள் பன்றியாகவும், மூன்று பிறவிகள் பூனையாகவும், மூன்று பிறவிகள் மயிலாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 115

निषिद्धं कूर्ममांसं च ब्राह्मणो यो हि भक्षति । कूर्मकुण्डे वसेत्सोऽपि शताब्दं कूर्मभक्षितः

விலக்கப்பட்ட ஆமை இறைச்சியை உண்ணும் அந்தணன், கூர்மகுண்டத்தில் நூறு ஆண்டுகள் வசிப்பான், அங்கு ஆமைகளால் உண்ணப்படுவான்.

Verse 116

ततो भवेत्कूर्मजन्मा त्रिजन्मनि च सूकरः । त्रिजन्मनि बिडालश्च मयूरश्च ततः शुचिः

அதன் பிறகு அவன் ஆமையாகப் பிறக்கிறான், பிறகு மூன்று பிறவிகள் பன்றியாகவும், மூன்று பிறவிகள் பூனையாகவும், பிறகு மயிலாகவும் பிறந்து, பின்னர் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 117

घृतं तैलादिकं चैव यो हरेत्सुरविप्रयोः । स याति ज्वालाकुण्डं च भस्मकुण्डं च पातकी

தேவர்கள் அல்லது அந்தணர்களின் நெய், எண்ணெய் போன்றவற்றைத் திருடும் பாவி, ஜ்வாலாகுண்டம் மற்றும் பஸ்மகுண்டம் நரகங்களுக்குச் செல்கிறான்.

Verse 118

तत्र स्थित्वा शताब्दं च स भवेत्तैलपाचितः । सप्तजन्मनि मत्स्यश्च मूषकश्च ततः शुचिः

அங்கு நூறு ஆண்டுகள் இருந்து அவன் எண்ணெயில் வேகவைக்கப்படுகிறான். பிறகு ஏழு பிறவிகள் மீனாகப் பிறந்து, பின்னர் எலியாகப் பிறந்து, அதன் பிறகு தூய்மையடைகிறான்.

Verse 119

सुगन्धितैलं धात्रीं वा गन्धद्रव्यान्यदेव वा । भारते पुण्यवर्षे च यो हरेत्सुरविप्रयोः

புனிதமான பாரத தேசத்தில் தேவர்கள் அல்லது அந்தணர்களின் நறுமண எண்ணெய், நெல்லிக்காய் அல்லது பிற நறுமணப் பொருட்களைத் திருடுபவன்...

Verse 120

स वसेद्दग्धकुण्डे च भवेद्दग्धो दिवानिशम् । स्वलोममानवर्षं च ततो दुर्गन्धिको भवेत्

அவன் தக்தகுண்ட நரகத்தில் இரவும் பகலும் எரிக்கப்படுகிறான், தன் உடலின் ரோமங்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான ஆண்டுகள் வரை, அதன் பிறகு அவன் துர்நாற்றம் வீசுபவனாகிறான்।

Verse 121

दुर्गन्धिकः सप्तजन्म मृगनाभिस्त्रिजन्मनि । सप्तजन्मसु मन्थानस्ततो हि मानवो भवेत्

அவன் ஏழு பிறவிகள் துர்நாற்றத்துடனும், மூன்று பிறவிகள் கஸ்தூரி மானாகவும், ஏழு பிறவிகள் மந்தானமாகவும் (பூச்சி) இருந்து, அதன் பிறகு மனிதனாகிறான்।

Verse 122

बलेनैव छलेनैव हिंसारूपेण वा सति । बलिष्ठश्च हरेद्‌भूमिं भारते परपैतृकीम्

ஓ சாத்வீ! எந்த பலசாலி மனிதன் பாரதத்தில் பலத்தினாலோ, சூழ்ச்சியாலோ அல்லது வன்முறையாலோ பிறருடைய பூர்வீக நிலத்தை அபகரிக்கிறானோ...

Verse 123

स वसेत्तप्तसूचिं च भवेत्तापी दिवानिशम् । तप्ततैले यथा जीवो दग्धो भवति सन्ततम्

அவன் தப்தசூசி நரகத்தில் வசித்து இரவும் பகலும் தவிக்கிறான், கொதிக்கும் எண்ணெயில் விழுந்த உயிர் எவ்வாறு இடைவிடாது எரிகிறதோ அவ்வாறே।

Verse 124

भस्मसान्न भवत्येव भोगे देही न नश्यति । सप्तमन्वन्तरं पापी सन्तप्तस्तत्र तिष्ठति

அனுபவிக்கும் போது உடல் சாம்பலாவதில்லை, அழிவதுமில்லை। அந்தப் பாவி ஏழு மன்வந்தரங்கள் வரை அங்கு தவித்துக்கொண்டிருக்கிறான்।

Verse 125

शब्दं करोत्यनाहारो यमदूतेन ताडितः । षष्टिवर्षसहस्राणि विट्कृमिश्च भवेत्ततः

யமதூதர்களால் அடிக்கப்படும்போது அவன் உணவின்றி அலறுகிறான்। அதன் பிறகு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் மலத்தில் புழுவாக இருக்கிறான்।

Verse 126

ततो भवेद्‌भूमिहीनो दरिद्रश्च ततः शुचिः । ततः स्वयोनिं सम्प्राप्य शुभं कर्माचरेत्पुनः

பிறகு அவன் நிலமற்ற ஏழையாகப் பிறக்கிறான், அதன் பின் தூய்மையடைகிறான்। பிறகு தன் பிறவியை (மனிதப் பிறவி) அடைந்து மீண்டும் நற்செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां नवमस्कन्धे नानाकर्मविपाकफलकथनं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

பதினெட்டாயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீமத் தேவி பாகவத மகாபுராணத்தின் ஒன்பதாவது ஸ்கந்தத்தில் 'பல்வேறு கர்ம பலன்களின் விவரிப்பு' என்னும் முப்பத்து மூன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।