Adhyaya 3

Verse 1

देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०३ वेदव्यासः‎ ← देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०२ देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०३ वेदव्यासः‎ देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०४ → क्षमाहात्म्यवर्णनम् <poem> श्रीनारायण उवाच (शुद्धं स्मार्तं चाचमनं पौराणं वैदिकं तथा । तान्त्रिकं श्रौतमित्याहुः षड्‌विधं श्रुतिचोदितम् विण्मूत्रादिकशौचं च शुद्धं च परिकीर्तितम् । स्मार्तं पौराणिकं कर्म आचान्ते विधिपूर्वकम् वैदिकं श्रौत्रमित्यादि ब्रह्मयज्ञादिपूर्वकम् । अस्त्रविद्यादिकं कर्म तान्त्रिको विधिरुच्यते ) स्मृत्वा चोङ्‌कारगायत्रीं निबध्नीयाच्छिखां तथा । पुनराचम्य हृदयं बाहू स्कन्धौ च संस्पृशेत्

ஸ்ரீ நாராயணர் கூறினார்: சுத்த, ஸ்மார்த்த, புராண, வைதிக, தாந்திரீக மற்றும் ஸ்ரௌத ஆசமனம் என ஆறு வகைகள் ஸ்ருதியில் கூறப்பட்டுள்ளன. ஓங்காரத்தையும் காயத்ரியையும் தியானித்து சிகையை முடிய வேண்டும். மீண்டும் ஆசமனம் செய்து இதயம், தோள்கள் மற்றும் புஜங்களைத் தொட வேண்டும்.

Verse 2

क्षुते निष्ठीवने चैव दन्तोच्छिष्टे तथानृते । पतितानां च सम्भाषे दक्षिणं श्रवणं स्पृशेत्

தும்மும் போதும், துப்பும் போதும், பற்களில் உணவுத் துகள்கள் ஒட்டியிருக்கும் போதும், பொய் சொல்லும் போதும் அல்லது தீயவர்களுடன் பேசும் போதும் வலது காதைத் தொட வேண்டும்.

Verse 3

अग्निरापश्च वेदाश्च सोमः सूर्योऽनिलस्तथा । सर्वे नारद विप्रस्य कर्णे तिष्ठन्ति दक्षिणे

நாரதரே! அக்னி, நீர், வேதங்கள், சந்திரன், சூரியன் மற்றும் வாயு - இவை அனைத்தும் அந்தணரின் வலது காதில் வசிக்கின்றன.

Verse 4

ततस्तु गत्वा नद्यादौ प्रातःस्नानं विशोधनम् । समाचरेन्मुनिश्रेष्ठ देहसंशुद्धिहेतवे

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அதன் பிறகு நதி போன்ற நீர்நிலைகளுக்குச் சென்று உடல் தூய்மைக்காக காலை நீராடலைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

अत्यन्तमलिनो देहो नवद्वारैर्मलं वहन् । सदाऽऽस्ते तच्छोधनाय प्रातःस्नानं विधीयते

இந்த உடல் மிகவும் அசுத்தமானது, ஒன்பது துவாரங்கள் வழியாக எப்போதும் கழிவுகளை வெளியேற்றுகிறது. அதைத் தூய்மைப்படுத்த காலை நீராடல் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 6

अगम्यागमनात्पापं यच्च पापं प्रतिग्रहात् । रहस्याचरितं पापं मुच्यते स्नानकर्मणा

தகாத உறவினால் ஏற்படும் பாவம், முறையற்ற தானம் பெறுவதால் ஏற்படும் பாவம் மற்றும் ரகசியமாகச் செய்த பாவங்கள் நீராடுவதால் நீங்குகின்றன.

Verse 7

अस्नातस्य क्रियाः सर्वा भवन्ति विफला यतः । तस्मात्प्रातश्चरेत्स्नानं नित्यमेव दिने दिने

நீராடாதவரின் செயல்கள் அனைத்தும் வீணாகிவிடுவதால், ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் தவறாமல் நீராட வேண்டும்.

Verse 8

दर्भयुक्तश्चरेत्स्नानं तथा सन्ध्याभिवन्दनम् । सप्ताहं प्रातरस्नायी सन्ध्याहीनस्त्रिभिर्दिनैः

தர்பை புல்லை ஏந்தி நீராடலையும் சந்தியாவந்தனத்தையும் செய்ய வேண்டும். ஏழு நாட்கள் காலை நீராடாதவன் அல்லது மூன்று நாட்கள் சந்தியாவந்தனம் செய்யாதவன்...

Verse 9

द्वादशाहमनग्निः सन्द्विजः शूद्रत्वमाप्नुयात् । अल्पत्वाद्धोमकालस्य बहुत्वात्स्नानकर्मणः

...அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள் அக்னிஹோத்திரம் செய்யாத அந்தணன் சூத்திர நிலையை அடைகிறான். ஹோம காலம் குறைவாகவும் நீராடல் செயல் நீளமாகவும் இருப்பதால்...

Verse 10

प्रातर्न तु तथा स्नायाद्धोमकाले विगर्हितः । गायत्र्यास्तु परं नास्ति इह लोके परत्र च

...எனவே ஹோம காலம் தவறிப்போகும் அளவுக்கு நீண்ட நேரம் நீராடக்கூடாது, அது கண்டிக்கத்தக்கது. இம்மையிலும் மறுமையிலும் காயத்ரியை விடச் சிறந்தது எதுவுமில்லை.

Verse 11

गायन्तं त्रायते यस्माद्‌गायत्रीत्यभिधीयते । प्रणवेन तु संयुक्तां व्याहृतित्रयसंयुताम्

பாடுபவரை (ஜபிப்பவரை) காப்பதால் (திராயதே) இது 'காயத்ரி' எனப்படுகிறது. இதை பிரணவம் (ஓம்) மற்றும் மூன்று வ்யாஹ்ருதிகளுடன் சேர்த்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 12

वायुं वायौ जयेद्विप्रः प्राणसंयमनत्रयात् । ब्राह्मणः श्रुतिसम्पन्नः स्वधर्मनिरतः सदा

மூன்று பிராணாயாமங்கள் மூலம் அந்தணன் வாயுவை வெல்ல வேண்டும். வேத அறிவு மிக்க அந்தணன் எப்போதும் தன் தர்மத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 13

स वैदिकं जपेन्मन्त्रं लौकिकं न कदाचन । गौशृङ्‌गे सर्षपो यावत् तावद्येषां न स स्थिरः

ஒரு சாதகர் வைதிக மந்திரங்களை மட்டுமே ஜபிக்க வேண்டும், லௌகிக மந்திரங்களை ஒருபோதும் ஜபிக்கக் கூடாது. பசுவின் கொம்பின் மேல் வைத்த கடுகு போல எவருடைய மனம் நிலையில்லாமல் இருக்கிறதோ...

Verse 14

न तारयन्त्युभौ पक्षौ पितॄनेकोत्तरं शतम् । सगर्भो जपसंयुक्तस्त्वगर्भो ध्यानमात्रकः

அத்தகைய நிலையில்லாதவர்கள் தங்கள் இரு குலங்களின் நூற்றியொரு தலைமுறை பித்ருக்களைக் கரைசேர்க்க முடியாது. ஜபத்துடன் கூடிய பிராணாயாமம் 'ஸகர்பம்' என்றும், வெறும் தியானம் மட்டும் 'அகர்பம்' என்றும் அழைக்கப்படும்.

Verse 15

स्नानाङ्‌गतर्पणं कृत्वा देवर्षिपितृतोषकम् । शुद्धे वस्त्रे परीधाय जलाद्‌बहिरुपागतः

நீராடலின் அங்கமாக தேவர்கள், ரிஷிகள் மற்றும் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தும் தர்ப்பணத்தைச் செய்து, தூய ஆடைகளை அணிந்து நீரிலிருந்து வெளியே வர வேண்டும்.

Verse 16

विभूतिधारणं कार्यं रुद्राक्षाणां च धारणम् । क्रमयोगेन कर्तव्यं सर्वदा जपसाधकैः

ஜப சாதகர்கள் எப்போதும் முறையான வரிசைப்படி விபூதி மற்றும் ருத்ராட்சங்களை அணிய வேண்டும்.

Verse 17

रुद्राक्षान्कण्ठदेशे दशनपरिमिता- न्मस्तके विंशती द्वे षट् षट् कर्णप्रदेशे करयुगलकृते द्वादश द्वादशैव । बाह्वोरिन्दोः कलाभिर्नयनयुगकृते त्वेकमेकं शिखायां वक्षस्यष्टाधिकं यः कलयति शतकं स स्वयं नीलकण्ठः

கழுத்தில் 32, தலையில் 40, காதுகளில் தலா 6, கைகளில் தலா 12, தோள்களில் தலா 16, கண்களில் தலா 1, சிகையில் 1 மற்றும் மார்பில் 108 ருத்ராட்சங்களை அணிபவன் சாட்சாத் நீலகண்டனே ஆவான்.

Verse 18

बद्ध्वा स्वर्णेन रुद्राक्षं रजतेनाथवा मुने । शिखायां धारयेन्नित्यं कर्णयोर्वा समाहितः

முனியே! தங்கம் அல்லது வெள்ளியில் ருத்ராட்சத்தைக் கோர்த்து, ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் தினமும் சிகையிலோ அல்லது காதுகளிலோ அணிய வேண்டும்.

Verse 19

यज्ञोपवीते हस्ते वा कण्ठे तुन्देऽथवा नरः । श्रीमत्पञ्चाक्षरेणैव प्रणवेन तथापि वा

ஒருவன் பூணூல், கை, கழுத்து அல்லது வயிற்றில் ஸ்ரீ பஞ்சாட்சர மந்திரத்துடனோ அல்லது பிரணவத்துடனோ ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும்.

Verse 20

निर्व्याजभक्त्या मेधावी रुद्राक्षं धारयेन्मुदा । रुद्राक्षधारणं साक्षाच्छिवज्ञानस्य साधनम्

புத்திசாலி மனிதன் கபடற்ற பக்தியுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும். ருத்ராட்சம் அணிவது சாட்சாத் சிவஞானத்தைப் பெறுவதற்கான சாதனமாகும்.

Verse 21

रुद्राक्षं यच्छिखायां तत्तारतत्त्वमिति स्मरेत् । कर्णयोरुभयोर्ब्रह्मन् देवं देवीं च भावयेत्

சிகையில் அணிந்துள்ள ருத்ராட்சத்தை 'தார தத்துவம்' (ஓம்) என்று தியானிக்க வேண்டும். பிராமணனே! இரு காதுகளிலும் தேவன் (சிவன்) மற்றும் தேவியைப் (சக்தி) பாவனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

यज्ञोपवीते वेदांश्च तथा हस्ते दिशः स्मरेत् । कण्ठे सरस्वतीं देवीं पावकं चापि भावयेत्

பூணூலில் வேதங்களையும், கையில் திக்குகளையும் தியானிக்க வேண்டும். கழுத்தில் சரஸ்வதி தேவியையும் அக்னி தேவனையும் பாவனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

सर्वाश्रमाणां वर्णानां रुद्राक्षाणां च धारणम् । कर्तव्यं मन्त्रतः प्रोक्तं द्विजानां नान्यवर्णिनाम्

அனைத்து ஆசிரமங்களுக்கும் வர்ணங்களுக்கும் ருத்ராட்சம் அணிவது கடமையாகும். இருபிறப்பாளர்களான த்விஜர்களுக்கு மட்டுமே மந்திரங்களுடன் அணியுமாறு கூறப்பட்டுள்ளது, மற்றவர்களுக்கு அல்ல.

Verse 24

रुद्राक्षधारणाद्‌रुद्रो भवत्येव न संशयः । पश्यन्नपि निषिद्धांश्च तथा शृण्वन्नपि स्मरन्

ருத்ராட்சம் அணிவதால் ஒருவன் நிச்சயமாக ருத்ரனாகவே ஆகிறான், இதில் ஐயமில்லை. விலக்கப்பட்டவற்றை பார்த்தாலும், கேட்டாலும் அல்லது நினைத்தாலும் கூட...

Verse 25

जिघ्रन्नपि तथा चाश्नन् प्रलपन्नपि सन्ततम् । कुर्वन्नपि सदा गच्छन्विसृजन्नपि मानवः

...முகர்ந்தாலும், சாப்பிட்டாலும், இடைவிடாது பேசினாலும், செயல்களைச் செய்தாலும், நடந்தாலும் அல்லது கழிவுகளை வெளியேற்றினாலும் கூட.

Verse 26

रुद्राक्षधारणादेव सर्वपापैर्न लिप्यते । अनेन भुक्तं देवेन भुक्तं यत्तु तथा भवेत्

ருத்ராட்சம் அணிவதாலேயே ஒருவன் எல்லா பாவங்களாலும் ஒட்டப்படுவதில்லை. அவனால் உண்ணப்படுவது இறைவனால் உண்ணப்பட்டதாகவே ஆகிறது.

Verse 27

पीतं रुद्रेण तत्पीतं घ्रातं घ्रातं शिवेन तत् । रुद्राक्षधारणे लज्जा येषामस्ति महामुने

அவனால் குடிக்கப்பட்டது ருத்ரனால் குடிக்கப்பட்டதாகவும், முகரப்பட்டது சிவனால் முகரப்பட்டதாகவும் ஆகிறது. ஓ மாமுனியே! ருத்ராட்சம் அணிய எவர் வெட்கப்படுகிறார்களோ...

Verse 28

तेषां नास्ति विनिर्मोक्षः संसाराज्जन्मकोटिभिः । रुद्राक्षधारिणं दृष्ट्वा परिवादं करोति यः

...அவர்களுக்கு கோடி பிறவிகளானாலும் சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலை இல்லை. ருத்ராட்சம் அணிந்தவரைப் பார்த்து எவர் நிந்தனை செய்கிறாரோ...

Verse 29

उत्पत्तौ तस्य साङ्‌कर्यमस्त्वेवेति विनिश्चयः । रुद्राक्षधारणादेव रुद्रो रुद्रत्वमाप्नुयात्

...நிச்சயமாக அவனது பிறப்பில் கலப்பு (அசுத்தம்) உள்ளது. ருத்ராட்சம் அணிந்ததாலேயே ருத்ரன் ருத்ரத்தன்மையை அடைந்தார்.

Verse 30

मुनयः सत्यसङ्‌कल्पा ब्रह्मा ब्रह्मत्वमागतः । रुद्राक्षधारणाच्छ्रेष्ठं न किञ्चिदपि विद्यते

முனிவர்கள் சத்திய சங்கல்பம் கொண்டவர்களானார்கள், பிரம்மா பிரம்மத்தன்மையை அடைந்தார். ருத்ராட்சம் அணிவதை விட மேலானது வேறொன்றுமில்லை.

Verse 31

रुद्राक्षधारिणे भक्त्या वस्त्रं धान्यं ददाति यः । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोकं स गच्छति

ருத்ராட்சம் அணிந்தவருக்கு பக்தியுடன் ஆடைகளையும் தானியங்களையும் எவர் வழங்குகிறாரோ, அவர் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்தை அடைகிறார்.

Verse 32

रुद्राक्षधारिणं श्राद्धे भोजयेत विमोदतः । पितृलोकमवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

ஸ்ராத்த சடங்குகளில் ருத்ராட்சம் அணிந்தவருக்கு மகிழ்ச்சியுடன் உணவளிக்க வேண்டும். இதனால் பித்ரு லோகம் கிட்டும், இதில் சந்தேகம் கொள்ளத் தேவையில்லை.

Verse 33

रुद्राक्षधारिणः पादौ प्रक्षाल्याद्‌‍भिः पिबेन्नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

ருத்ராட்சம் அணிந்திருப்பவரின் பாதங்களைக் கழுவி அந்தத் தீர்த்தத்தைப் பருகும் மனிதன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்தில் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 34

हारं वा कटकं वापि सुवर्णं वा द्विजोत्तमः । रुद्राक्षसहितं भक्त्या धारयन् रुद्रतामियात्

அந்தணர்களில் சிறந்தவனே! மாலை, கங்கணம் அல்லது தங்க ஆபரணங்களுடன் பக்தியுடன் ருத்ராட்சத்தை அணிபவன் ருத்ர நிலையை அடைகிறான்.

Verse 35

रुद्राक्षं केवलं वापि यत्र कुत्र महामते । समन्त्रकं वा मन्त्रेण रहितं भाववर्जितम्

மகா அறிவாளியே! உடலின் எந்தப் பகுதியிலும், மந்திரத்துடனோ அல்லது மந்திரம் இல்லாமலோ, பக்தி இல்லாவிட்டாலும் கூட வெறும் ருத்ராட்சத்தை அணிந்தால்...

Verse 36

यो वा को वा नरो भक्त्या धारयेल्लज्जयापि वा । सर्वपापविनिर्मुक्तः सम्यग्ज्ञानमवाप्नुयात्

எந்த ஒரு மனிதன் பக்தியினாலோ அல்லது வெட்கத்தினாலோ ருத்ராட்சத்தை அணிகிறானோ, அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மேலான ஞானத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 37

अहो रुद्राक्षमाहात्म्यं मया वक्तुं न शक्यते । तस्मात्सर्वप्रयत्‍नेन कुर्याद्‌रुद्राक्षधारणम्

ஆஹா! ருத்ராட்சத்தின் பெருமையை என்னாலும் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது. எனவே, எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டு ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும்.

Verse 999

इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां एकादशस्कन्धे सदाचारनिरूपणे रुद्राक्षमाहात्म्यवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

பதினெட்டாயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீமத் தேவி பாகவத மகாபுராணத்தின் பதினொன்றாம் ஸ்கந்தத்தில் சதாசார நிரூபணத்தில் 'ருத்ராட்ச மகாத்மிய வர்ணனை' என்னும் மூன்றாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.