Adhyaya 1
Sadachara, Supremacy of Vedic Dharma, and Morning Meditation
இந்த அத்தியாயத்தில் நாரதர் நாராயணனிடம் சதாசாரம் பற்றி கேட்கிறார்। நாராயணன் வேதங்களின் மேன்மையையும், சதாசாரத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் விளக்குகிறார்। இதில் காலை நேர தியானம், பிராணாயாமம் மற்றும் 'அஹம் தேவி' என்ற உணர்வு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது।
Shlokas
Verse 1
देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०१ वेदव्यासः ← देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११ देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०१ वेदव्यासः देवीभागवतपुराणम्/स्कन्धः ११/अध्यायः ०२ → मनुकृतं देवीस्तवनम् <poem> नारद उवाच भगवन् भूतभव्येश नारायण सनातन । आख्यातं परमाश्चर्यं देवीचारित्रमुत्तमम्
நாரதர் கூறினார்: பகவானே! கடந்த காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் தலைவரான சனாதன நாராயணரே! தேவியின் மிக ஆச்சரியமான மற்றும் உன்னதமான சரித்திரத்தை நீங்கள் விவரித்தீர்கள்.
Verse 2
प्रादुर्भावः परो मातुः कार्यार्थमसुरद्रुहाम् । अधिकाराप्तिरुक्तात्र देवीपूर्णकृपावशात्
அசுரர்களை அழிப்பதற்காக அன்னையின் பரம தோற்றமும், தேவியின் முழு அருளால் தேவர்கள் அதிகாரம் பெற்றதும் இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது.
Verse 3
अधुना श्रोतुमिच्छामि येन प्रीणाति सर्वदा । स्वभक्तान्परिपुष्णाति तमाचारं वद प्रभो
பிரபுவே! தேவி எதனால் எப்போதும் மகிழ்கிறாளோ, தனது பக்தர்களைக் காக்கிறாளோ, அந்த ஆசாரத்தைப் பற்றி இப்போது கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 4
श्रीनारायण उवाच शृणु नारद तत्त्वज्ञ सदाचारविधिक्रमम् । यदनुष्ठानमात्रेण देवी प्रीणाति सर्वदा
ஸ்ரீ நாராயணர் கூறினார்: தத்துவங்களை அறிந்த நாரதரே! சதாசார விதிகளின் வரிசையைக் கேளுங்கள், அதைச் செய்வதாலேயே தேவி எப்போதும் மகிழ்கிறாள்.
Verse 5
प्रातरुत्थाय कर्तव्यं यद् द्विजेन दिने दिने । तदहं सम्प्रवक्ष्यामि द्विजानामुपकारकम्
காலையில் எழுந்தவுடன் அந்தணன் தினமும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை, அந்தணர்களுக்கு நன்மையளிக்கும் வகையில் நான் இப்போது முறையாக விளக்குகிறேன்.
Verse 6
उदयास्तमयं यावद् द्विजः सत्कर्मकृद्भवेत् । नित्यनैमित्तिकैर्युक्तः काम्यैश्चान्यैरगर्हितैः
சூரிய உதயம் முதல் அஸ்தமனம் வரை, அந்தணன் நித்திய, நைமித்திக மற்றும் பிற பழுதற்ற காமிய கர்மங்களைச் செய்து நற்செயல்களில் ஈடுபட வேண்டும்.
Verse 7
आत्मनश्च सहायार्थं पिता माता न तिष्ठति । न पुत्रदारा न ज्ञातिर्धर्मस्तिष्ठति केवलम्
மறுமையில் ஒருவனுக்கு உதவி செய்ய தந்தையோ, தாயோ, மகனோ, மனைவியோ அல்லது உறவினர்களோ துணை நிற்பதில்லை; தர்மம் மட்டுமே துணையாக நிற்கிறது.
Verse 8
तस्माद्धर्मं सहायार्थं नित्यं सञ्चिनु साधनैः । धर्मेणैव सहायात्तु तमस्तरति दुस्तरम्
எனவே உதவிக்காகப் பல்வேறு சாதனங்கள் மூலம் தினமும் தர்மத்தைச் சேமிக்க வேண்டும். தர்மத்தின் துணையால் மட்டுமே மனிதன் கடக்க முடியாத இருளைக் (சம்சாரத்தை) கடக்கிறான்.
Verse 9
आचारः प्रथमो धर्मः श्रुत्युक्तः स्मार्त एव च । तस्मादस्मिन्समायुक्तो नित्यं स्यादात्मनो द्विजः
நல்லொழுக்கமே முதல் தர்மம் என்று ஸ்ருதிகளும் ஸ்மிருதிகளும் கூறுகின்றன. எனவே அந்தணன் தன் நலனுக்காக எப்போதும் நல்லொழுக்கத்துடன் இருக்க வேண்டும்.
Verse 10
आचाराल्लभते चायुराचाराल्लभते प्रजाः । आचारादन्नमक्षय्यमाचारो हन्ति पातकम्
நல்லொழுக்கத்தினால் ஆயுள் கிடைக்கிறது; நல்லொழுக்கத்தினால் சந்ததி கிடைக்கிறது; நல்லொழுக்கத்தினால் அழியாத உணவு கிடைக்கிறது; நல்லொழுக்கம் பாவத்தை அழிக்கிறது.
Verse 11
आचारः परमो धर्मो नृणां कल्याणकारकः । इह लोके सुखी भूत्वा परत्र लभते सुखम्
நல்லொழுக்கமே மனிதர்களுக்கு நன்மையளிக்கும் மேலான தர்மம். இதனால் இவ்வுலகில் மகிழ்ச்சியாக இருந்து, மறுமையிலும் இன்பத்தைப் பெறுகிறான்.
Verse 12
अज्ञानान्धजनानां तु मोहितैर्भ्रामितात्मनाम् । धर्मरूपो महादीपो मुक्तिमार्गप्रदर्शकः
அறியாமையினால் குருடாகி, மோகத்தினால் அலைபாயும் மனம் கொண்டவர்களுக்கு, தர்மம் என்னும் மகா தீபமே முக்தி வழியைக் காட்டுகிறது.
Verse 13
आचारात्प्राप्यते श्रैष्ठ्यमाचारात्कर्म लभ्यते । कर्मणो जायते ज्ञानमिति वाक्यं मनोः स्मृतम्
நல்லொழுக்கத்தினால் மேன்மை கிடைக்கிறது; நல்லொழுக்கத்தினால் நற்செயல்கள் அமைகின்றன; செயலினால் ஞானம் பிறக்கிறது—இதுவே மனுவின் வாக்கு.
Verse 14
सर्वधर्मवरिष्ठोऽयमाचारः परमं तपः । तदेव ज्ञानमुद्दिष्टं तेन सर्वं प्रसाध्यते
இந்த நல்லொழுக்கமே அனைத்து தர்மங்களிலும் சிறந்தது மற்றும் மேலான தவம். அதுவே ஞானம் என்று கூறப்படுகிறது; அதன் மூலமே அனைத்தும் கைகூடும்.
Verse 15
यस्त्वाचारविहीनोऽत्र वर्तते द्विजसत्तमः । स शूद्रवद् बहिष्कार्यो यथा शूद्रस्तथैव सः
ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவனே, எவன் ஒருவன் ஆசாரமின்றி இருக்கிறானோ, அவன் சூத்திரனைப் போலப் புறக்கணிக்கப்பட வேண்டியவன்; அவன் உண்மையில் சூத்திரனே ஆவான்।
Verse 16
आचारो द्विविधः प्रोक्तः शास्त्रीयो लौकिकस्तथा । उभावपि प्रकर्तव्यौ न त्याज्यौ शुभमिच्छता
ஆசாரம் இருவகைப்படும்: சாஸ்திரீயம் மற்றும் லௌகிகம். நன்மையை விரும்புபவர் இவ்விரண்டையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும், அவற்றைக் கைவிடக்கூடாது।
Verse 17
ग्रामधर्मा जातिधर्मा देशधर्माः कुलोद्भवाः । परिग्राह्या नृभिः सर्वैर्नैव ताँल्लङ्घयेन्मुने
ஓ முனிவரே, கிராம தர்மம், ஜாதி தர்மம், தேச தர்மம் மற்றும் குல தர்மம் ஆகியவற்றை அனைவரும் ஏற்க வேண்டும்; அவற்றை ஒருபோதும் மீறக்கூடாது।
Verse 18
दुराचारो हि पुरुषो लोके भवति निन्दितः । दुःखभागी च सततं व्याधिना व्याप्त एव च
துராசாரம் கொண்ட மனிதன் உலகில் நிந்திக்கப்படுகிறான். அவன் எப்போதும் துக்கத்தை அனுபவிப்பவனாகவும், நோய்களால் சூழப்பட்டவனாகவும் இருக்கிறான்।
Verse 19
परित्यजेदर्थकामौ यौ स्यातां धर्मवर्जितौ । धर्ममप्यसुखोदर्कं लोकविद्विष्टमेव च
தர்மத்திற்குப் புறம்பான அர்த்தத்தையும் காமத்தையும் துறக்க வேண்டும்; எதிர்காலத்தில் துன்பத்தைத் தரும் அல்லது உலகால் வெறுக்கப்படும் தர்மத்தையும் துறக்க வேண்டும்।
Verse 20
नारद उवाच बहुत्वादिह शास्त्राणां निश्चयः स्यात्कथं मुने । कियत्प्रमाणं तद् ब्रूहि धर्ममार्गविनिर्णये
நாரதர் கூறினார்: ஓ முனிவரே, சாஸ்திரங்கள் பலவாக இருப்பதால், எவ்வாறு உறுதி ஏற்படும்? தர்ம மார்க்கத்தைத் தீர்மானிப்பதில் ஆதாரத்தின் அளவு என்ன என்பதைச் சொல்லுங்கள்।
Verse 21
श्रीनारायण उवाच श्रुतिस्मृती उभे नेत्रे पुराणं हृदयं स्मृतम् । एतत्त्रयोक्त एव स्याद्धर्मो नान्यत्र कुत्रचित्
ஸ்ரீ நாராயணர் கூறினார்: ஸ்ருதியும் ஸ்மிருதியும் இரு கண்கள், புராணம் இதயமாகக் கருதப்படுகிறது. இம்மூன்றிலும் கூறப்பட்டுள்ளதே தர்மம், வேறெங்கும் இல்லை।
Verse 22
विरोधो यत्र तु भवेत्त्रयाणां च परस्परम् । श्रुतिस्तत्र प्रमाणं स्याद् द्वयोर्द्वैधे स्मृतिर्वरा
இம்மூன்றிற்கும் இடையே பரஸ்பர முரண்பாடு ஏற்படும் போது, அங்கே ஸ்ருதியே ஆதாரமாகும். மற்ற இரண்டிற்கும் (ஸ்மிருதி மற்றும் புராணம்) இடையே முரண்பாடு இருந்தால், ஸ்மிருதியே மேலானது।
Verse 23
श्रुतिद्वैधं भवेद्यत्र तत्र धर्मावुभौ स्मृतौ । स्मृतिद्वैधं तु यत्र स्याद्विषयः कल्प्यतां पृथक्
இரண்டு ஸ்ருதிகளுக்கு இடையே முரண்பாடு ஏற்படும் போது, அவை இரண்டுமே தர்மமாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் இரண்டு ஸ்மிருதிகளுக்கு இடையே முரண்பாடு இருந்தால், அவற்றின் விஷயங்களைத் தனித்தனியாகக் கருத வேண்டும்।
Verse 24
पुराणेषु क्वचिच्चैव तन्त्रदृष्टं यथातथम् । धर्मं वदन्ति तं धर्मं गृह्णीयान्न कथञ्चन
புராணங்களில் சில இடங்களில் தந்திரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளவாறு தர்மம் சொல்லப்படுகிறது. அந்த தர்மத்தை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் (வேதத்திற்கு முரணாக இருந்தால்) ஏற்கக்கூடாது।
Verse 25
वेदाविरोधि चेत्तन्त्रं तत्प्रमाणं न संशयः । प्रत्यक्षश्रुतिरुद्धं यत्तत्प्रमाणं भवेन्न च
தந்திரம் வேதத்திற்கு முரணாக இல்லையென்றால், அது சந்தேகமின்றி பிரமாணமாகும். ஆனால் சுருதிக்கு நேரடியாக முரணானவை பிரமாணமாகாது.
Verse 26
सर्वथा वेद एवासौ धर्ममार्गप्रमाणकः । तेनाविरुद्धं यत्किञ्चित्तत्प्रमाणं न चान्यथा
எவ்வகையிலும் வேதமே தர்ம மார்க்கத்திற்குப் பரம பிரமாணமாகும். அதற்கு முரணில்லாத எதுவாயினும் பிரமாணமாகும், மற்றவை அல்ல.
Verse 27
यो वेदधर्ममुज्झित्य वर्ततेऽन्यप्रमाणतः । कुण्डानि तस्य शिक्षार्थं यमलोके वसन्ति हि
எவன் வேத தர்மத்தைக் கைவிட்டு மற்ற பிரமாணங்களின்படி நடக்கிறானோ, அவனுக்குத் தண்டனை அளிக்க யமலோகத்தில் நரகக் குழிகள் உள்ளன.
Verse 28
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वेदोक्तं धर्ममाश्रयेत् । स्मृतिः पुराणमन्यद्वा तन्त्रं वा शास्त्रमेव च
எனவே அனைத்து முயற்சிகளுடனும் வேதோக்த தர்மத்தை ஆஸ்ரயிக்க வேண்டும். ஸ்மிருதி, புராணம், தந்திரம் அல்லது பிற சாஸ்திரங்கள்...
Verse 29
तन्मूलत्वे प्रमाणं स्यान्नान्यथा तु कदाचन । ये कुशास्त्राभियोगेन वर्तयन्तीह मानवान्
...வேதத்தை மூலமாகக் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே அவை பிரமாணம், இல்லையெனில் ஒருபோதும் இல்லை. குசாஸ்திரங்களைக் கொண்டு மனிதர்களை வழிநடத்துபவர்கள்...
Verse 30
अधोमुखोर्ध्वपादास्ते यास्यन्ति नरकार्णवम् । कामाचाराः पाशुपतास्तथा वै लिङ्गधारिणः
தலைகீழாகவும் கால்கள் மேலாகவும் நரகக் கடலுக்குச் செல்வார்கள். காமாசாரிகள், பாசுபதர்கள் மற்றும் லிங்கதாரிகளும் கூட.
Verse 31
तप्तमुद्राङ्किता ये च वैखानसमतानुगाः । ते सर्वे निरयं यान्ति वेदमार्गबहिष्कृताः
தப்த முத்திரைகளால் குறிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் வைகானஸ மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள், அனைவரும் வேதமார்க்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டு நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.
Verse 32
वेदोक्तमेव सद्धर्मं तस्मात्कुर्यान्नरः सदा । उत्थायोत्थाय बोद्धव्यं किं मयाद्य कृतं कृतम्
எனவே மனிதன் எப்போதும் வேதோக்தமான சத்தர்மத்தையே செய்ய வேண்டும். விழித்தெழும் போதெல்லாம் இன்று நான் என்ன செய்தேன் என்று சிந்திக்க வேண்டும்.
Verse 33
दत्तं वा दापितं वापि वाक्येनापि च भाषितम् । उपपापेषु सर्वेषु पातकेषु महत्स्वपि
என்ன கொடுத்தேன், எதைக் கொடுக்கச் செய்தேன் அல்லது வாக்கினால் என்ன பேசினேன். அனைத்து உபபாபங்கள் மற்றும் மகாபாபங்களிலும் கூட.
Verse 34
अवाप्य रजनीयामं ब्रह्मध्यानं समाचरेत् । ऊरुस्थोत्तानचरणः सव्ये चोरौ तथोत्तरम्
இரவின் கடைசி ஜாமத்தில் பிரம்ம தியானம் செய்ய வேண்டும். தொடைகளின் மேல் மேல்நோக்கிய பாதங்களை வைத்து, இடது தொடையில் வலது பாதத்தையும் வலது தொடையில் இடது பாதத்தையும் வைத்து.
Verse 35
उत्तानं किञ्चिदुत्तानं मुखमवष्टभ्य चोरसा । निमीलिताक्षः सत्त्वस्थो दन्तैर्दन्तान्न संस्पृशेत्
முகத்தைச் சற்று உயர்த்தி மார்பினால் தாங்கி, கண்களை மூடி, சத்துவ குணத்தில் நிலைபெற்று, பற்களை ஒன்றோடொன்று தொடாமல் இருக்க வேண்டும்.
Verse 36
तालुस्थाचलजिह्वश्च संवृतास्यः सुनिश्चलः । सन्निरुद्धेन्द्रियग्रामो नातिनिम्नस्थितासनः
நாக்கைத் தாலுவில் அசைவற்று வைத்து, வாயை மூடி, முற்றிலும் அசையாமல், புலன்களை அடக்கி, மிகத் தாழ்வாக இல்லாத ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.
Verse 37
द्विगुणं त्रिगुणं वापि प्राणायाममुपक्रमेत् । ततो ध्येयः स्थितो योऽसौ हृदये दीपवत्प्रभुः
இரண்டு அல்லது மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்யத் தொடங்க வேண்டும். பின்னர் இதயத்தில் தீபத்தைப் போல் வீற்றிருக்கும் அந்த இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 38
धारयेत्तत्र चात्मानं धारणां धारयेद्बुधः । सधूमश्च विधूमश्च सगर्भश्चाप्यगर्भकः
அறிவாளி அங்கு ஆன்மாவை நிலைநிறுத்தித் தாரணை செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமம் ஆறு வகைப்படும்: சதூமம், விதூமம், சகர்ப்பம் மற்றும் அகர்ப்பம்...
Verse 39
सलक्ष्यश्चाप्यलक्ष्यश्च प्राणायामस्तु षड्विधः । प्राणायामसमो योगः प्राणायाम इतीरितः
...சலக்ஷ்யம் மற்றும் அலக்ஷ்யம். பிராணாயாமத்திற்கு நிகரான யோகம் வேறில்லை, எனவே இது பிராணாயாமம் எனப்படுகிறது.
Verse 40
प्राणायाम इति प्रोक्तो रेचपूरककुम्भकैः । वर्णत्रयात्मका ह्येते रेचपूरककुम्भकाः
ரேசகம், பூரகம் மற்றும் கும்பகம் ஆகியவற்றால் பிராணாயாமம் சொல்லப்படுகிறது. இந்த ரேசக, பூரக, கும்பகங்கள் மூன்று எழுத்துக்களின் (அ, உ, ம்) வடிவானவை.
Verse 41
स एव प्रणवः प्रोक्तः प्राणायामश्च तन्मयः । इडया वायुमारोप्य पूरयित्वोदरे स्थितम्
அதுவே பிரணவம் என்று சொல்லப்படுகிறது, பிராணாயாமம் அதன் மயமானது. இடைகலை நாடி வழியாகக் காற்றை உள்ளிழுத்து வயிற்றை நிரப்பி நிறுத்த வேண்டும்.
Verse 42
शनैः षोडशमात्राभिरन्यया तं विरेचयेत् । एवं सधूमः प्राणानामायामः कथितो मुने
மெதுவாகப் பதினாறு மாத்திரை கால அளவில் மற்றொரு நாடி (பிங்கலை) வழியாக அதை வெளியேற்ற வேண்டும். முனிவரே, இதுவே 'சதூமம்' என்னும் பிராணாயாமம் ஆகும்.
Verse 43
आधारेलिङ्गनाभिप्रकटितहृदये तालुमूले ललाटे द्वे पत्रे षोडशारे द्विदशदशदलद्वादशार्धे चतुष्के । वासान्ते बालमध्ये डफकतसहिते कण्ठदेशे स्वराणां हंक्षंतत्त्वार्थयुक्तं सकलदलगतं वर्णरूपं नमामि
ஆதாரம், லிங்கம், நாபி, இதயம், தாலுமூலம், நெற்றி ஆகிய இடங்களில் உள்ள 4, 6, 10, 12, 16, 2 இதழ்களில் வீற்றிருக்கும், 'ட-ப' முதல் 'ஹம்-க்ஷம்' வரையிலான எழுத்து வடிவானவளை வணங்குகிறேன்.
Verse 44
अरुणकमलसंस्था तद्रजःपुञ्जवर्णा हरनियमितचिह्ना पद्मतन्तुस्वरूपा । रविहुतवहराकानायकास्यस्तनाढ्या सकृदपि यदि चित्ते संवसेत्स्यात्स भुक्तः
சிவப்புத் தாமரையில் அமர்ந்திருப்பவள், மகரந்தத் துகள் போன்ற நிறத்தவள், சிவனால் நியமிக்கப்பட்ட அடையாளங்களைக் கொண்டவள், தாமரை நூல் போன்றவள், சூரியன், நெருப்பு மற்றும் சந்திரன் போன்ற முகம் மற்றும் மார்பகங்களைக் கொண்டவள்; அவள் ஒருமுறை மனதிற்குள் வந்தாலும் மனிதன் முக்தியடைவான்.
Verse 45
स्थितिः सैव गतिर्यात्रा मतिश्चिन्ता स्तुतिर्वचः । अहं सर्वात्मको देवः स्तुतिः सर्वं त्वदर्चनम्
என் இருப்பு அவளது ஆசனம், என் நடை அவளது தீர்த்தயாத்திரை, என் சிந்தனை அவளது தியானம், என் சொல் அவளது துதி. நான் அனைத்திற்கும் ஆன்மாவான தேவன்; என் ஒவ்வொரு செயலும் உனது வழிபாடே.
Verse 46
अहं देवी न चान्योऽस्मि ब्रह्मैवाहं न शोकभाक् । सच्चिदानन्दरूपोऽहं स्वात्मानमिति चिन्तयेत्
'நான் தேவி, வேறொருவர் அல்ல; நானே பிரம்மம், துயரமற்றவன். நான் சச்சிதானந்த சொரூபம்.' இவ்விதமாக ஒருவன் தன் ஆத்மாவை தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 47
प्रकाशमानां प्रथमे प्रयाणे प्रतिप्रयाणेऽप्यमृतायमानाम् । अन्तःपदव्यामनुसञ्चरन्ती- मानन्दरूपामबलां प्रपद्ये
முதல் பயணத்தில் (குண்டலினி எழுச்சியில்) பிரகாசிப்பவளும், மறுபயணத்தில் அமிர்தமயமானவளும், உள்வழியில் சஞ்சரிப்பவளுமான ஆனந்த சொரூபியான அந்த பராசக்தியை நான் சரணடைகிறேன்.
Verse 48
ततो निजब्रह्मरन्ध्रे ध्यायेत्तं गुरुमीश्वरम् । उपचारैर्मानसैश्च पूजयेत्तु यथाविधि
அதன்பிறகு தனது பிரம்மரந்திரத்தில் அந்த குருதேவரை ஈஸ்வர வடிவில் தியானிக்க வேண்டும். விதிப்படி மனதிற்குள் செய்யும் வழிபாடுகளால் அவரைப் பூசிக்க வேண்டும்.
Verse 49
स्तुवीतानेन मन्त्रेण साधको नियतात्मवान् । गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुर्गुरुर्देवो महेश्वरः । गुरुरेव परं ब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नमः
தன்னை அடக்கிய சாதகன் இந்த மந்திரத்தால் துதிக்க வேண்டும்: 'குருவே பிரம்மா, குருவே விஷ்ணு, குருவே தேவன் மகேஸ்வரன். குருவே சாட்சாத் பரப்பிரம்மம், அந்த ஸ்ரீகுருவிற்கு நமஸ்காரம்.'
Frequently Asked Questions
Lord Narayana states that Shruti (the Vedas) is the supreme authority. Smritis and Puranas are valid, but in case of a contradiction, the Vedas always prevail. Tantras are only accepted if they do not contradict Vedic injunctions.
The practitioner is instructed to meditate with the profound realization 'Aham Devi Na Chanyosmi' (I am the Goddess and none else, I am Brahman), reflecting the core Advaita Shakta philosophy.
He recommends waking up in the last watch of the night, introspecting on one's actions, practicing specific postures, performing Pranayama (breath control), and meditating on the Chakras, the Goddess, and the Guru.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.