Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने ऽष्टमो ऽध्यायः इन्द्र उवाच भगवन्सर्व धर्मज्ञ त्रिकालज्ञानवित्तम / दुष्कृतं तत्प्रतीकारो भवता सम्यगीरितः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில் ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் லலிதோபாக்யானத்தின் எட்டாம் அதிகாரம். இந்திரன் கூறினான்— பகவனே, நீர் எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்தவர், முக்காலத்தையும் அறிந்தவர்; தீச்செயலின் பரிகாரத்தைச் சரியாக உரைத்தீர்.

Verse 2

केन कर्मविपाकेन ममापदि यमागता / प्रायश्चित्तं च किं तस्य गदस्व वदतां वर

எந்த கர்மவிபாகத்தால் இந்த ஆபத்து எனக்கு வந்தது? அதற்கான பிராயச்சித்தம் என்ன— வாக்கில் சிறந்தவரே, அருளி உரையுங்கள்.

Verse 3

बृहस्पतिरुवाच काश्यपस्य ततो जज्ञे दित्यां दनुरिति स्मृतः / कन्या रूपवती नाम धात्रे तां प्रददौ पिता

பிரகஸ்பதி கூறினார்— அப்போது காச்யபரால் திதியின் கர்ப்பத்தில் ‘தனு’ எனப் புகழப்படும் (ஒரு புதல்வன்) பிறந்தான். அவனுடைய ‘ரூபவதி’ என்ற மகளைத் தந்தை தாதா தேவனுக்குக் கொடுத்தான்.

Verse 4

तस्याः पुत्रस्ततो जातो विश्वरूपो महाद्युतिः / नारायणपरो नित्यं वेदवेदाङ्गपारगः

அவளிடமிருந்து பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான ‘விச்வரூபன்’ என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் எப்போதும் நாராயணனைச் சார்ந்தவன், வேதமும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 5

ततो दैत्येश्वरो वव्रे भृगुपुत्रं पुरोहितम् / भवानधिकृतो राज्ये देवानामिव वासवः

அப்போது தைத்யர்களின் தலைவன், ப்ருகுபுத்திரனைப் புரோகிதனாகத் தேர்ந்து கொண்டு—“தேவர்களில் வாசவனான இந்திரன் போல, நீர் அரசாட்சியில் அதிகாரம் பெற்றவர்” என்றான்.

Verse 6

ततः पूर्वे च काले तु सुधर्मायां त्वयि स्थिते / त्वया कश्चित्कृतः प्रश्न ऋषीणां सन्निधौ तदा

பின்னர் முன்காலத்தில், நீர் சுதர்மா சபையில் இருந்தபோது, அப்போது ரிஷிகளின் முன்னிலையில் நீர் ஒரு கேள்வியை எழுப்பினீர்.

Verse 7

संसारस्तीर्थयात्रा वा को ऽधिको ऽस्ति तयोर्गुमः / वदन्तु तद्विनिश्चित्य भवन्तो मदनुग्रहात्

சம்சாரம் அல்லது தீர்த்தயாத்திரை—இவ்விரண்டில் எது மேலான புண்ணியம்? என் அருளால் தீர்மானித்து நீங்கள் கூறுங்கள்.

Verse 8

तत्प्रश्नस्योत्तरं वक्तुं ते सर्व उपचक्रिरे / तत्पूर्वमेव कथितं मया विधिबलेन वै

அந்தக் கேள்விக்கு விடை கூற அவர்கள் அனைவரும் தொடங்கினர்; ஆனால் அதற்கு முன்பே விதியின் வலிமையால் நான் அதைச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 9

तीर्थ यात्रा समधिका संसारादिति च द्रुतम् / तच्छ्रुत्वा ते प्रकुपिताः शेपुर्मामृषयो ऽखिलाः

நான் உடனே—“சம்சாரத்தை விட தீர்த்தயாத்திரை மேலானது” என்று சொன்னேன். அதை கேட்ட எல்லா ரிஷிகளும் கோபித்து என்னைச் சபித்தனர்.

Verse 10

कर्मभूमिं व्रजेः शीघ्रं दारिर्द्येण मितैः सुतैः / एवं प्रकुपितैः शप्तः खिन्नः काञ्चीं समाविशम्

வறுமையால் துன்புற்று, குறைந்த பிள்ளைகளுடன் நான் விரைவில் கர்மபூமிக்குச் சென்றேன். கோபித்தோரின் சாபத்தால் மனம் நொந்து காஞ்சியில் நுழைந்தேன்.

Verse 11

पुरीं पुरोधसा हीनां वीक्ष्य चिन्ताकुलात्मना / भवता सह देवैस्तु पौरोहित्यार्थमादरात्

புரோகிதர் இல்லாத அந்த நகரை கண்டதும் என் உள்ளம் கவலையால் கலங்கியது. அப்போது தேவர்களுடன் நீர் மரியாதையுடன் புரோகிதப் பணிக்காக வேண்டினீர்.

Verse 12

प्रार्थितो विश्वरूपस्तु बभूव तपतां वरः / स्वस्रीयो दानवानां तु देवानां च पुरोहितः

வேண்டப்பட்டபோது தவசிகளில் சிறந்த விஸ்வரூபர் தோன்றினார். அவர் சுவஸ்ரீயராக இருந்ததால், தானவர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் இருவருக்கும் புரோகிதராக ஆனார்.

Verse 13

नात्यर्थम करोद्वैरं दैत्येष्वपि महातपाः / बभूवतुस्तुल्यबलौ तदा देत्येन्द्रवासवौ

மகாதபஸ்வி தைத்தியர்களிடமும் மிகுதியான பகை செய்யவில்லை. அப்போது தைத்தியேந்திரனும் வாசவனும் இருவரும் சமபலமுடையவர்களாயினர்.

Verse 14

ततस्त्वं कुपितो राजन्स्वक्लीयं दानवेशितुः / हन्तुमिच्छन्नगाश्चाशु तपसः साधनं वनम्

அப்போது, அரசே, நீ கோபமுற்று தானவாதிபதியின் தன் உறவினரை கொல்ல விரும்பி, தவத்திற்கான சாதனமாகிய வனத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றாய்.

Verse 15

तमासनस्थं मुनिभिस्त्रिशृङ्गमिव पर्वतम् / त्रयी मुखरदिग्भागं ब्रह्मानदैकनिष्ठितम्

முனிவர்களால் சூழப்பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர், மூன்று சிகரங்களைக் கொண்ட மலையைப் போலவும், வேத ஒலியால் திசைகளை நிறைப்பவராகவும், பிரம்மானந்தத்தில் நிலைத்தவராகவும் இருந்தார்.

Verse 16

सर्वभूतहितं तं तु मत्वा चेशानुकूलितः / शिरांसि यौगपद्येन छिन्नात्यासंस्त्वयैव तु

அவர் அனைத்து உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவராக இருந்தபோதிலும், இறைவனின் சித்தத்திற்கு இணங்க, நீ ஒரே நேரத்தில் அவருடைய தலைகளைத் துண்டித்தாய்.

Verse 17

तेन पापेन संयुक्तः पीडितश्च मुहुर्मुहुः / ततो मेरुगुहां नीत्वा बहूनब्दान्हि संस्थितः

அந்தப் பாவத்துடன் இணைந்து மீண்டும் மீண்டும் துன்புறுத்தப்பட்டு, பின்னர் மேரு மலையின் குகைக்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் அங்கேயே தங்கியிருந்தார்.

Verse 18

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञात्वा तु मुनिवाक्यतः / पुत्र शोकेन संतप्तस्त्वां शशाप रुषान्वितः

பிறகு அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டும், முனிவரின் வாக்கின் மூலம் உண்மையை அறிந்தும், புத்திர சோகத்தால் வருந்திய அவர் கோபத்துடன் உனக்குச் சாபமிட்டார்.

Verse 19

निःश्रीको भवतु क्षिप्रं मम शापेन वासवः / अनाथकास्ततो देवा विषण्णा दैत्यपीडिताः

"என்னுடைய சாபத்தால் வாசவன் (இந்திரன்) விரைவில் செல்வத்தை இழக்கட்டும்." அப்போது தேவர்கள் அநாதைகளாகவும், கவலையுற்றவர்களாகவும், அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களாகவும் ஆயினர்.

Verse 20

त्वया मया च रहिताः सर्वे देवाः पलायिताः / गत्वा तु ब्रह्मसदनं नत्वा तद्वृत्तमूचिरे

நீயும் நானும் இல்லாததால் எல்லா தேவர்களும் அஞ்சி ஓடினர். அவர்கள் பிரம்மசதனத்திற்குச் சென்று வணங்கி அந்த நிகழ்வை உரைத்தனர்.

Verse 21

ततस्तु चिन्तया मास तदघस्य प्रतिक्रियाम् / तस्य प्रतिक्रियां वेत्तुं न शशाकात्मभूस्तदा

அப்போது பிரம்மன் அந்தப் பாவத்தின் பரிகாரத்தை எண்ணினார்; ஆனால் அதன் தீர்வை அறிய அந்நேரம் அவரால் இயலவில்லை.

Verse 22

ततो देवैः परिवृतो नारायणमुपागमत्

பின்னர் தேவர்களால் சூழப்பட்ட பிரம்மன் நாராயணனை அணுகினார்.

Verse 23

नत्वा स्तुत्वा चतुर्वक्रस्तद्वृत्तान्तं व्यजिज्ञपत् / विचिन्त्य सो ऽपि बहुधा कृपया लोकनायकः

நான்முகப் பிரம்மன் வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்து அந்த நிகழ்வை அறிவித்தான். உலகநாயகன் நாராயணனும் கருணையால் பலவிதமாக சிந்தித்தான்.

Verse 24

तदघं तु त्रिधा भित्त्वा त्रिषु स्थानेष्वथार्पयत् / स्त्रीषु भूम्यां च वृक्षेषु तेषामपि वरं ददौ

அந்தப் பாவத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து மூன்று இடங்களில் வைத்தான்—பெண்களில், பூமியில், மரங்களில்; அவர்களுக்கும் வரம் அளித்தான்.

Verse 25

तदा भर्त्तृसमायोगं पुत्रावाप्तिमृतुष्वपि / छेदे पुनर्भवत्वं तु सर्वेषामपि शाखिनाम्

அப்போது பருவகாலங்களிலும் கணவனுடன் சேர்க்கையும் புதல்வர் பெறுதலும் உண்டாக; வெட்டப்பட்டாலும் எல்லா மரங்களுக்கும் மீண்டும் பிறப்பு உண்டாக.

Verse 26

खातपूर्तिं धरण्यश्च प्रददौ मधुसूदनः / तेष्वघं प्रबभूवाशु रजोनिर्यासमूषरम्

மதுசூதனன் குழிகளை நிரப்புதலையும் நிலத்தையும் அளித்தான்; ஆனால் அவர்களிடத்தில் தூள்-சாறுபோல் வறண்ட பாவம் விரைவில் பரவியது.

Verse 27

निर्गतो गह्वरात्तस्मात्त्वमिन्द्रो देवनायकः / राज्यश्रियं च संप्राप्तः प्रसादात्परमेष्ठिनः

அந்த குகையிலிருந்து வெளியே வந்து நீ தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனானாய்; பரமேஷ்டியின் அருளால் அரசாட்சியின் செல்வத்தை அடைந்தாய்.

Verse 28

तेनैव सांत्वितो धाता जगाद च जनार्दनम् / मम शापो वृथा न स्यादस्तु कालान्तरे मुने

அவரால் ஆறுதல் பெற்ற தாதா ஜனார்தனனிடம் கூறினார்—முனிவரே, என் சாபம் வீணாகாதிருக்கட்டும்; காலப்போக்கில் அது பலிக்கட்டும்.

Verse 29

भगवांस्तद्वचः श्रुत्वा मुनेरमिततेजसः / प्रहृष्टो भाविकार्यज्ञस्तूष्णीमेव तदा ययौ

அமித தேஜஸுடைய முனிவரின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட பகவான், வருங்கால நிகழ்வை அறிந்தவர், மகிழ்ந்து அப்போது மௌனமாகவே சென்றார்.

Verse 30

एतावन्तमिमं कालं त्रिलोकीं पालयन्भवान् / एश्वर्यमदमत्तत्वात्कैलासाद्रिमपीडयत

இத்தனை காலம் நீ மூவுலகையும் காத்தாய்; ஆனால் ஐஸ்வர்ய மயக்கத்தில் மத்தனாய் கைலாச மலைக்கே கூட துன்பம் விளைத்தாய்।

Verse 31

सर्वज्ञेन शिवेनाथ प्रेषितो भगवान्मुनिः / दुर्वासास्त्वन्मदभ्रंशं कर्त्तुकामः शशाप ह

நாதனே! அனைத்தறிந்த சிவன் அனுப்பிய பகவான் முனி துர்வாசர், உன் அகந்தை மயக்கத்தைச் சிதைக்க விரும்பி உன்னைச் சபித்தார்।

Verse 32

एकमेव फलं जातमुभयोः शापयोरपि / अधुना पश्यनिः श्रीकन्त्रैलोक्यं समजायत

இரு சாபங்களின் பலனும் ஒன்றே ஆனது; இப்போது பார், மூவுலகமும் செல்வச் சிறப்பின்றி ஆனது।

Verse 33

न यज्ञाः संप्रवर्त्तन्ते न दानानि च वासव / न यमा नापि नियमा न तपासि च कुत्रचित्

வாசவனே! யாகங்கள் நடைபெறவில்லை, தானமும் இல்லை; யமமும் இல்லை, நியமமும் இல்லை; எங்கும் தவமும் இல்லை।

Verse 34

विप्राः सर्वे ऽपि निःश्रीका लोभोपहतचेतसः / निःस्त्त्वा धैर्यहीनाश्च नास्तिकाः प्रायशो ऽभवन्

அனைத்து விப்ரர்களும் செல்வச் சிறப்பின்றி ஆனார்கள்; பேராசை அவர்களின் மனத்தைப் புண்படுத்தியது; அவர்கள் சத்துவமற்றவர்களாய், தைரியமற்றவர்களாய், பெரும்பாலும் நாஸ்திகராய் ஆனார்கள்।

Verse 35

निरौषधिरसा भूमिर्निवीर्य जायतेतराम् / भास्करो धूसराकारश्चन्द्रमाः कान्तिवर्जितः

பூமி மூலிகை-ரசமின்றி வலுவிழந்தது; சூரியன் மங்கலான சாம்பல் நிறமாகத் தோன்ற, சந்திரன் ஒளியற்றவனானான்.

Verse 36

निस्तेजस्को हविर्भोक्ता मनुद्धूलिकृताकृतिः / न प्रसन्ना दिशां भागा नभो नैव च निर्मलम्

ஹவிர்போக்தா அக்னி ஒளியிழந்து தூசியால் மூடப்பட்டதுபோல் இருந்தான்; திசைகள் மகிழ்வுறவில்லை, ஆகாயமும் தூய்மையற்றதாக இருந்தது.

Verse 37

दुर्बला देवताः सर्वा विभान्त्यन्यादृशा इव / विनष्टप्रयमेवास्ति त्रैलोक्यं सचराचरम्

அனைத்து தேவர்கள் பலவீனமடைந்து வேறுருவாகத் தோன்றினர்; அசைவும் அசையாததும் உடைய மூவுலகமும் கிட்டத்தட்ட அழிந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 38

हयग्रीव उवाच इत्थं कथयतोरेव बृहस्पतिपहेन्द्रयोः / मलकाद्या महादैत्याः स्वर्गलोकं बबाधिरे

ஹயக்ரீவன் கூறினான்—இவ்வாறு பிரஹஸ்பதி மற்றும் இந்திரன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், மலக்கா முதலிய மஹாதைத்யர்கள் ஸ்வர்கலோகத்தைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்.

Verse 39

नन्दनोद्यान मखिलं चिच्छिदुर्बलगर्विताः / उद्यानपालकान्सर्वानायुधैः समताडयन्

பலத்தின் அகந்தையால் மயங்கிய அவர்கள் நந்தனத் தோட்டத்தை முழுவதும் சிதைத்தனர்; தோட்டக் காவலர்களை ஆயுதங்களால் அடித்தனர்.

Verse 40

प्राकारमवभिद्यैव प्रविश्य नगरान्तरम् / मन्दिरस्थान्सुरान्सर्वानत्यन्तं पर्यपीडयन्

அவர்கள் மதிலைக் கிழித்துக்கொண்டு நகருக்குள் புகுந்து, கோயில்களில் இருந்த எல்லா தேவர்களையும் மிகுந்த துன்புறுத்தினர்।

Verse 41

आजहुरप्सरोरत्नान्यशेषाणि विशेषतः / ततो देवाः समस्ताश्च चक्रुर्भृशमबाधिताः

அவர்கள் குறிப்பாக அப்சரைகளின் எல்லா ரத்தினங்களையும் முழுதாகக் கொள்ளையிட்டனர்; அதனால் எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த துன்பத்தால் தடுமாறினர்।

Verse 42

तादृशं घोषमाकर्म्य वासवः प्रोज्झितासनः / सर्वैरनुगतो देवैः पलायनपरो ऽभवत्

அத்தகைய ஆரவாரத்தை கேட்ட வாசவன் (இந்திரன்) தன் ஆசனத்தை விட்டெழுந்தான்; எல்லா தேவர்களும் பின்தொடர, அவன் தப்பிச் செல்லத் துணிந்தான்।

Verse 43

ब्राह्मं धाम समभ्येत्य विषण्मवदनो वृषा / यथावत्कथयामास निखिलं दैत्यचेष्टितम्

முகம் சோர்ந்த வृषா (இந்திரன்) பிராஹ்ம தாமத்துக்கு வந்து, தைத்தியர்களின் எல்லா செயல்களையும் முறையாக எடுத்துரைத்தான்।

Verse 44

विधातापि तदाकर्ण्य सर्वदेवसमन्वितम् / हतश्रीकं हरिहयमालोक्येदमुवाच ह

விதாதா (பிரம்மா) அதை கேட்டபின், எல்லா தேவர்களும் சூழ்ந்திருக்க, ஒளி குன்றிய ஹரிஹயன் (இந்திரன்) ஐ நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 45

इन्द्रत्वमखिलैर्द्देवैर्मुकुन्दं शरणं व्रज / दैत्यारातिर्जगत्कर्ता स ते श्रेयो विधास्यति

ஏ இந்திரா! எல்லாத் தேவர்களுடனும் முகுந்தனின் சரணத்தை அடை. அவர் அசுரவிரோதி, உலகக் கர்த்தா; உனக்கு நன்மை அருள்வார்.

Verse 46

इत्युक्त्वा तेन सहितः स्वयं ब्रह्मा पितामहः / समस्तदेवसहितः क्षीरोदधिमुपाययौ

இவ்வாறு கூறி, பிதாமகன் பிரம்மா அவருடன் சேர்ந்து, எல்லாத் தேவர்களுடனும் க்ஷீரசாகரத்தை நோக்கிச் சென்றார்.

Verse 47

अथ ब्रह्मादयो देवा भगवन्तं जनार्दनम् / तुष्टुवुर्वाग्वरिष्ठाभिः सर्वलोकमहेश्वरम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரனாகிய பகவான் ஜனார்தனனை உயர்ந்த சொற்களால் துதித்தனர்.

Verse 48

अथ प्रसन्नो भगवान्वासुदेवः सनातनः / जगाद स कलान्देवाञ्जगद्रक्षणलंपटः

அப்போது சனாதன பகவான் வாசுதேவன் प्रसன்னனாய், உலகைக் காக்க ஆவலுடன் தேவர்களிடம் இனியவாறு உரைத்தான்.

Verse 49

श्रीभगवानुवाच भवतां सुविधास्यामि तेजसैवोपबृंहमम् / यदुच्यते मयेदानीं युष्माभिस्त द्विधीयताम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— என் தேஜஸால் உங்களை வலிமையுடன் வளர்த்துத் துணைபுரிவேன். இப்போது நான் சொல்வதைக் நீங்கள் அப்படியே நிறைவேற்றுங்கள்.

Verse 50

ओषधिप्रवराः सर्वाः क्षिपत क्षीरसागरे / असुरैरपि संधाय सममेव च तैरिह

தேவர்களே, எல்லா சிறந்த மூலிகைகளையும் பாற்கடலில் வீசுங்கள்; இங்கே அசுரர்களுடனும் உடன்படிக்கை செய்து அவர்களுடன் சமமாகவே இதைச் செய்யுங்கள்।

Verse 51

मन्थानं मन्दरं कृत्वा कृत्वा योक्त्रं च वासुकिम् / मयि स्थिते सहाये तु मथ्यताममृतं सुराः

மந்தர மலையை மத்தாணியாகவும், வாசுகியை கயிறாகவும் செய்து, நான் துணையாக இங்கே நிலைத்திருக்கிறேன்; தேவர்களே, அமிர்தம் பெற மத்தனம் செய்யுங்கள்।

Verse 52

समस्तदानवाश्चापि वक्तव्याः सांत्वपूर्वकम् / सामान्यमेव युष्माकमस्माकं च फलं त्विति

அனைத்து தானவர்களிடமும் சமாதானமாகச் சொல்ல வேண்டும்—‘இதன் பலன் உங்களுக்கும் எங்களுக்கும் பொதுவானதே.’

Verse 53

मथ्यमाने तु दुग्धाब्धौ या समुत्पद्यते सुधा / तत्पानाद्बलिनो यूयममर्त्याश्च भविष्यथ

பாற்கடல் மத்தனம் செய்யப்படும்போது தோன்றும் சுதையைப் பருகினால், நீங்கள் வலிமை பெற்று அமரர்களாக ஆகுவீர்கள்।

Verse 54

यथा दैत्याश्च पीयूषं नैतत्प्राप्स्यन्ति किञ्चन / केवलं क्लेशवन्तश्च करिष्यामि तथा ह्यहम्

தைத்யர்கள் இந்த பீயூஷத்தைச் சிறிதும் பெறாமல், வெறும் துன்பமே அனுபவிக்கும்படி—நான் அப்படியே செய்வேன்।

Verse 55

इति श्रीवासुदेवेन कथिता निखिलाः सुराः / संधानं त्वतुलैर्दैत्यैः कृतवन्तस्तदा सुराः / नानाविधौषधिगणं समानीय सुरासुराः

இவ்வாறு ஸ்ரீவாசுதேவன் எல்லா தேவர்களுக்கும் உரைத்தான். அப்போது தேவர்கள் அளவற்ற தைத்யர்களுடன் சமாதானம் செய்து, தேவர்-அசுரர் பலவகை மூலிகைக் கூட்டத்தைச் சேர்த்து கொண்டுவந்தனர்.

Verse 56

श्रीराब्धिपयसि क्षिप्त्वा चन्द्रमो ऽधिकनिर्मलम् / मन्थानं मन्दरं कृत्वा कृत्वा योक्त्रं तु वासुकिम् / प्रारेभिरे प्रयत्नेन मन्थितुं यादसां पतिम्

ஸ்ரீசமுத்திரத்தின் பால்நீரில் மிகத் தூய சந்திரனை எறிந்து, மந்தரமலையை மத்தாணியாகவும் வாசுகியை கயிறாகவும் செய்து, நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதியான கடலை முயற்சியுடன் மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினர்.

Verse 57

वासुकेः पुच्छभागे तु सहिताः सर्वदेवताः / शिरोभागे तु दैतेया नियुक्तास्तत्र शौरिणा

வாசுகியின் வால்புறத்தில் எல்லா தேவர்களும் கூடியனர்; தலைப்புறத்தில் சௌரி (கிருஷ்ணன்) தைத்யர்களை நியமித்தான்.

Verse 58

बलवन्तो ऽपि ते दैत्यास्तन्मुखोच्छ्वासपावकैः / निर्दग्धवपुषः सर्वे निस्तेजस्कास्तदाभवन्

அந்த தைத்யர்கள் வலிமை உடையவர்களாயினும், அவன் வாயிலிருந்து வெளிவந்த மூச்சின் தீயால் அனைவரின் உடலும் கருகி, அப்போது அவர்கள் ஒளியிழந்தனர்.

Verse 59

पुच्छदेशे तु कर्षन्तो मुहुराप्यायिताः सुराः / अनुकूलेन वातेन विष्णुना प्रेरितेन तु

வால்புறத்தில் இழுத்துக் கொண்டிருந்த தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வலிமை பெற்றனர்; விஷ்ணு தூண்டிய அனுகூல காற்று அவர்களுக்கு துணையாக இருந்தது.

Verse 60

आदिकूर्माकृतिः श्रीमान्मध्ये क्षीरपयोनिधेः / भ्रमतो मन्दराद्रेस्तु तस्या धिष्टानतामगात्

பாற்கடலின் நடுவில் ஸ்ரீமான் பகவான் ஆதிகூர்ம வடிவம் கொண்டு, சுழலும் மந்தரமலையின் ஆதாரமாக நிலைத்தார்.

Verse 61

मध्ये च सर्वदेवानां रूपेणान्येन माधवः / चकर्ष वासुकिं वेगाद्दैत्यमध्ये परेण च

தேவர்களிடையே மாதவன் ஒரு வடிவில் வாசுகியை வேகமாக இழுத்தான்; மற்றொரு வடிவில் அசுரர்களிடையிலும் இழுத்தான்.

Verse 62

ब्रह्मरूपेण तं शैलं विधार्याक्रान्तवारिधिम् / अपरेण च देवर्षिर्महता तेजसा मुहुः

பிரம்ம வடிவில் அவர் அந்த மலையைத் தாங்கி நீர்மேல் நிலைநிறுத்தினார்; மற்றொரு வடிவில் தேவரிஷியாகி மீண்டும் மீண்டும் மகத்தான தேஜஸை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 63

उपवृंहितवान्देवान्येन ते बलशालिनः / तेजसा पुनरन्येन बलात्कारसहेन सः

ஒரு வடிவில் அவர் வலிமைமிக்க தேவர்களை ஊக்கமூட்டி வலுப்படுத்தினார்; மற்றொரு வடிவில் பேர்தேஜஸால் கடும் உழைப்பைத் தாங்கும் ஆற்றலை அளித்தார்.

Verse 64

उपबृंहितवान्नागं सर्वशक्तिजनार्दनः / मथ्यमाने ततस्तस्मिन्क्षीरब्धौ देवदानवैः

அனைத்துச் சக்திகளின் நாதன் ஜனார்தனன் நாகன் வாசுகிக்கும் வலிமை அளித்தான்; பின்னர் தேவர்-அசுரர் பாற்கடலை மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினர்.

Verse 65

आविर्बभूव पुरतः सुरभिः सुरपूजिता / मुदं जग्मुस्तदा देवा दैतेयाश्च तपोधन

அப்போது தேவரால் போற்றப்பட்ட சுரபி முன்னே வெளிப்பட்டாள். ஓ தவோதன, அந்நேரம் தேவரும் தைத்யரும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 66

मथ्यमाने पुनस्तस्मिन्क्षीराब्दौ देवदानवैः / किमेतदिति सिद्धानां दिवि चिन्तयतां तदा

தேவரும் தானவரும் மீண்டும் பாற்கடலைக் கடையும்போது, விண்ணில் இருந்த சித்தர்கள் ‘இது என்ன?’ என்று சிந்தித்தனர்.

Verse 67

उत्थिता वारुणी देवी मदाल्लोलविलोचना / असुराणां पुरस्तात्सा स्मयमाना व्यतिष्ठत

அப்போது மதத்தால் அலைபாயும் கண்களையுடைய வாருணி தேவி எழுந்து, புன்னகையுடன் அசுரர்களின் முன் நின்றாள்.

Verse 68

जगृहुर्नैव तां दैत्या असुराश्चाभवंस्ततः / सुरा न विद्यते येषां तेनैवासुरशब्दिताः

தைத்யரும் அசுரரும் அவளை ஏற்கவில்லை; அதனால் அவர்கள் ‘அசுரர்’ எனப்பட்டனர். யாரிடத்தில் ‘சுரா’ இல்லை, அதனால் அவர்களே ‘அசுர’ என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 69

अथसा सर्वदेवानामग्रतः समतिष्ठत / जगृहुस्तां मुदा देवाः सूचिताः परमेष्ठिना / सुराग्रहणतो ऽप्येते सुरशब्देन कीर्तिताः

பின்னர் அவள் எல்லாத் தேவர்களின் முன்னே வந்து நின்றாள். பரமேஷ்டி (பிரம்மா) சுட்டிக்காட்ட, தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவளை ஏற்றனர்; ‘சுரா’வை ஏற்றதாலேயே அவர்கள் ‘சுரர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்.

Verse 70

मथ्यमाने ततो भूयः पारिजातो महाद्रुमः / आविरासीत्सुंगधेन परितो वासयञ्जगत्

மத்தனம் நடைபெறும்போது மீண்டும் பாரிஜாதம் எனும் மகாவிருட்சம் தோன்றியது; அதன் தெய்வீக நறுமணம் உலகமெங்கும் பரவியது।

Verse 71

अत्यर्थसुंदराकारा धीराश्चाप्सरसां गणाः / आविर्भूताश्च देवर्षे सर्वलोकमनोहराः

தேவரிஷியே! மிக அழகிய வடிவமும் திடமான இயல்பும் கொண்ட அப்சரைகளின் கூட்டம் தோன்றியது; அவர்கள் எல்லா உலகங்களையும் மயக்கும் மனோகரர்கள்.

Verse 72

ततः शीतांशुरुदभूत्तं जग्राह महेश्वरः / विषजातं तदुत्पन्नं जगृहुर्नागजातयः

பின்னர் சீதாம்சு (சந்திரன்) தோன்றினான்; அவனை மகேஸ்வரன் ஏற்றுக் கொண்டார். மேலும் தோன்றிய விஷத்தை நாககுலங்கள் தாங்கின.

Verse 73

कौस्तुभाख्यं ततो रत्नमाददे तज्जनार्दनः / ततः स्वपत्रगन्धेन मदयन्ती महौषधीः / विजया नाम संजज्ञे भैरवस्तामुपाददे

அப்போது ஜனார்தனன் கௌஸ்துபம் எனும் ரத்தினத்தை அணிந்தான். பின்னர் தன் இலைநறுமணத்தால் மகௌஷதிகளை மயக்கும் ‘விஜயா’ தோன்றினாள்; பைரவனே அவளை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 74

ततो दिव्यांबरधरो देवो धन्वन्तरिः स्वयम् / उपस्थितः करे बिभ्रदमृताढ्यं कमण्डलुम्

பின்னர் தெய்வீக ஆடை அணிந்த தேவன் தன்வந்தரி தானே தோன்றினார்; அவர் கையில் அமிர்தம் நிறைந்த கமண்டலம் இருந்தது।

Verse 75

ततः प्रहृष्टमनसो देवा दैत्याश्च सर्वतः / मुनयश्चाभवंस्तुष्टास्तदानीं तपसां निधे

அப்போது தேவர்களும் தைத்யர்களும் எங்கும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஆனார்கள்; ஹே தவநிதியே, அந்நேரம் முனிவர்களும் திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 76

ततो विकसितांभोजवासिनी वरदायिनी / उत्थिता पद्महस्ता श्रीस्तस्मात्क्षीरमहार्मवात्

அப்போது மலர்ந்த தாமரையில் வாசம் செய்பவளும் வரம் அருள்பவளும் ஆகிய பத்மஹஸ்தா ஸ்ரீ, அந்தக் க்ஷீர மகாசமுத்திரத்திலிருந்து எழுந்தாள்.

Verse 77

अथ तां मुनयः सर्वे श्रीसुक्तेन श्रियं पराम् / तुष्टुवुस्तुष्ट हृदया गन्धर्वाश्च जगुः परम्

பின்பு எல்லா முனிவர்களும் ‘ஸ்ரீஸூக்தம்’ கொண்டு பரம ஸ்ரீயைத் துதித்தனர்; மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் கந்தர்வர்களும் உயர்ந்த பாடலைப் பாடினர்.

Verse 78

विश्वाजीप्रमुखाः सर्वे ननृतुश्चाप्सरोगणाः / गङ्गाद्याः पुण्यनद्यश्च स्नानार्थमुपतस्थिरे

விச்வாஜி முதலிய அப்சரக் கூட்டங்கள் எல்லாம் நடனமாடின; கங்கை முதலிய புனித நதிகளும் ஸ்நானத்திற்காக வந்து நின்றன.

Verse 79

अष्टौ दिग्दन्तिनश्चैव मेध्यपात्रस्थितं जलम् / आदाय स्नापयाञ्चक्रुस्तां श्रियं पद्मवासिनीम्

எட்டு திக்குத் தந்திகள் (திக்கானைகள்) புனிதப் பாத்திரங்களில் இருந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு, பத்மவாசினி ஸ்ரீயை ஸ்நானம் செய்யச் செய்தனர்.

Verse 80

तुलसीं च समुत्पन्नां परार्ध्या मैक्यजां हरेः / पद्ममालां ददौ तस्यै मूर्तिमान्क्षीरसागरः

ஹரியுடன் ஒன்றுபட்ட நிலையிலிருந்து பரமப் பூஜ்யமான துளசி தோன்றினாள்; உருவமுற்ற க்ஷீரசாகரம் அவளுக்கு தாமரைமாலையை அளித்தது.

Verse 81

भूषणानि च दिव्यानि विश्वकर्मा समर्पयत् / दिव्यमाल्यां बरधरा दिव्यभूषणभूषिता / ययौ वक्षस्थलं विष्णोः सर्वेषां पश्यतां रमा

விஸ்வகர்மா தெய்வீக ஆபரணங்களை அர்ப்பணித்தான்; தெய்வீக மாலையைத் தாங்கி, தெய்வீக அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரமா அனைவரும் காண விஷ்ணுவின் மார்பிடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 82

तुलसी तु धृता तेन विष्णुना प्रभविष्णुना / पश्यति स्म च सा देवी विष्णुवक्षथलालया / देवान्दयार्द्रया दृष्ट्या सर्वलोकमहेश्वरी

பிரபவிஷ்ணுவான விஷ்ணு துளசியைத் தாங்கினார்; விஷ்ணுவின் மார்பிடத்தில் வாசம் செய்யும் அந்த தேவி, எல்லா உலகங்களின் ஈஸ்வரி, கருணை நனைந்த பார்வையால் தேவர்களை நோக்கினாள்.