Adhyaya 11

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने मोहिनीप्रादुर्भावमलकासुरवधो नाम दशमो ऽध्यायः समाप्तश्चोपोद्धातखण्डः / अगस्त्य उवाच कथं भण्डासुरो जातः कथं वा त्रिपुरांबिका / कथं बभञ्ज तं संख्ये तत्सर्वं वद विस्तरात्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தின் உத்தரபாகத்தில், ஹயக்ரீவ–அகஸ்த்ய உரையாடலில் உள்ள லலிதோபாக்யானத்தில் ‘மோகினி அவதாரம் மற்றும் மல்காசுர வதம்’ எனப்படும் பத்தாம் அத்தியாயமும், உபோத்தாதக் காண்டமும் நிறைவுற்றன. அகஸ்த்யர் கூறினார்—பண்டாசுரன் எவ்வாறு பிறந்தான்? திரிபுராம்பிகை எவ்வாறு? போரில் அவனை எவ்வாறு முறியடித்தாள்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

हयग्रीव उवाच पुरा दाक्षायणीं त्यक्त्वा पितुर्यज्ञविनाशनम्

ஹயக்ரீவன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் தாட்சாயணியை விட்டு, (சிவன்) அவளது தந்தையின் யாகத்தை அழித்தான்।

Verse 3

आत्मानमात्मना पश्यञ्ज्ञानानन्दरसात्मकः / उपास्यमानो मुनिभिरद्वन्द्वगुणलक्षणः

அவன் தன்னையே தன்னால் காண்பவன்; ஞானமும் ஆனந்தரசமும் ஆன சுரூபன். முனிவர்களால் வழிபடப்படுபவன்; இருமை அற்ற குணலட்சணமுடையவன்.

Verse 4

गङ्गाकूले हिमवतः पर्यन्ते प्रविवेश ह / सापि शङ्करमा राध्य चिरकालं मनस्विनी

அவன் கங்கைக் கரையில், ஹிமவானின் எல்லைப் பகுதியில் புகுந்தான். அந்த மனவலிமையுடையவளும் நீண்ட காலம் சங்கரனை ஆராதித்தாள்.

Verse 5

योगेन स्वां तनुं त्यक्त्वा सुतासीद्धिमभूभृतः

யோகத்தால் தன் உடலைத் துறந்து, ஹிமபூப்ருத் (ஹிமவான்) அரசனின் மகளாகப் பிறந்தாள்.

Verse 6

स शैलो नारदाच्छ्रुत्वा रुद्राणीति स्वकन्याकाम् / तस्य शुश्रूषणार्थाय स्थापयामास चान्तिके

அந்த மலைராஜன், நாரதரிடமிருந்து தன் மகள் ‘ருத்ராணி’ எனக் கேட்டு, அவளின் சேவைக்காக அவளை (சங்கரனின்) அருகில் வைத்தான்.

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे देवास्तारकेण हि पीडिताः / ब्रह्मणोक्ताः समाहूय मदनं चेदमब्रुवन्

அந்நேரத்தில் தாரகனால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள், பிரம்மாவின் சொல்லின்படி கூடி, மதனனிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 8

सर्गादौ भगवान्ब्रह्म सृजमानो ऽखिलाः प्रजाः / न निर्वृतिरभूत्तस्य कदाचिदपि मानसे / तपश्चचार सुचिरं मनोवाक्कायकर्मभिः

படைப்பின் தொடக்கத்தில் பகவான் பிரம்மா எல்லாப் பிரஜைகளையும் படைத்தும் மனத்தில் ஒருபோதும் நிறைவு பெறவில்லை; ஆகவே மனம், வாக்கு, உடல், செயல் ஆகியவற்றால் நீண்ட காலம் தவம் செய்தார்।

Verse 9

ततः प्रसन्नो भगवान्सलक्ष्मीको जनार्दनः / वरेण च्छन्दयामास वरदः सर्वदेहिनाम्

அப்போது லக்ஷ்மியுடன் கூடிய பகவான் ஜனார்தனன் प्रसன்னனாய், எல்லா தேஹதாரிகளுக்கும் வரம் அளிப்பவன்; வரம் வழங்கி (பிரம்மனை) மகிழ்வித்தான்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच / यदि तुष्टो ऽसि भगवन्ननायासेन वै जगत् / चराचरयुतं चैतत्सृजामि त्वत्प्रसादतः

பிரம்மா கூறினார்— பகவானே! நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், உங்கள் அருளால் நான் முயற்சியின்றி சராசரங்களுடன் கூடிய இந்த உலகை படைப்பேன்।

Verse 11

एवमुक्तो विधात्रा तु महाल क्ष्मीमुदैक्षत / तदा प्रादुरभूस्त्वं हि जगन्मोहनरूपधृक्

விதாதா (பிரம்மா) இவ்வாறு கூறியபோது அவர் மகாலக்ஷ்மியை நோக்கினார்; அப்போது நீங்கள் உலகை மயக்கும் ரூபம் தாங்கி வெளிப்பட்டீர்கள்।

Verse 12

तवायुधार्थं दत्तं च पुष्पबाणेक्षुकार्मुकम् / विजयत्वमजेयत्वं प्रादा त्प्रमुदितो हरिः

உங்கள் ஆயுதத்திற்காக மலரம்புகளும் கரும்பு வில்லும் அளிக்கப்பட்டன; மகிழ்ந்த ஹரி உங்களுக்கு வெற்றியும் அஜேயத்தன்மையும் அருளினார்।

Verse 13

असौ सृजति भूतानि कारणेन स्वकर्मणा / साक्षिभूतः स्वजनतो भवान्भजतु निर्वृन्तिम्

அவன் தன் கர்மக் காரணத்தால் உயிர்களைப் படைக்கிறான்; சொந்தவர்களிடையே சாட்சியாக இருந்து நீர் பரம நிர்விருத்தியை அடைவீராக।

Verse 14

एष दत्तवरो ब्रह्मा त्वयि विन्यस्य तद्भरम् / मनसो निर्वृतिं प्राप्य वर्तते ऽद्यापि मन्मथ

மன்மதா! வரம் பெற்ற இந்த பிரம்மா அந்தப் பாரத்தை உன்னிடம் ஒப்படைத்து மனத்தின் நிர்விருத்தியை அடைந்து இன்றும் நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 15

अमोघं बलवीर्यं ते न ते मोघः पराक्रमः

உன் பலமும் வீரியமும் அமோகமானது; உன் பராக்கிரமம் ஒருபோதும் வீணாகாது।

Verse 16

सुकुमाराण्यमोघानि कुसुमास्त्राणि ते सदा / ब्रह्मदत्तवरो ऽयं हि तारको नाम दानवः

உன் மென்மையான மலராயுதங்களும் எப்போதும் அமோகமானவை; ஏனெனில் ‘தாரக’ எனும் இந்த தானவன் பிரம்மன் அளித்த வரம் பெற்றவன்.

Verse 17

बाधते सकलांल्लोकानस्मानपि विशेषतः / शिवपुत्रादृते ऽन्यत्र न भयं तस्य विद्यते

அவன் எல்லா உலகங்களையும், குறிப்பாக எங்களையும், துன்புறுத்துகிறான்; சிவபுத்திரனைத் தவிர வேறு யாரிடமும் அவனுக்கு அச்சமில்லை।

Verse 18

त्वां विनास्मिन्महाकार्ये न कश्चित्प्रवदेदपि / स्वकराच्च भवेत्कार्यं भवतो नान्यतः क्वचित्

அருளாளனே, உம்மை இன்றி இம்மகா காரியத்தில் யாரும் பேசவும் இயலார். இக்காரியம் உமது கரத்தாலேயே நிறைவேறும்; வேறெங்கும் ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 19

आत्म्यैक्यधयाननिरतः शिवो गौर्या समन्वितः / हिमाचलतले रम्ये वर्तते मुनिभिर्वृतः

ஆத்ம ஐக்கியத் தியானத்தில் நிலைத்த சிவன், கௌரியுடன் கூடி, அழகிய இமாசலத்தின் அடிவாரத்தில் முனிவர்களால் சூழப்பட்டு வீற்றிருக்கிறார்.

Verse 20

तं नियोजय गौर्यां तु जनिष्यति च तत्सुतः / ईषत्कार्यमिदं कृत्वा त्रायस्वास्मान्महाबल

அவரை கௌரியிடம் நியமியுங்கள்; அப்பொழுது அவருடைய புதல்வனும் பிறப்பான். மகாபலவானே, இச்சிறு காரியத்தைச் செய்து எங்களை காத்தருள்வாயாக.

Verse 21

एवमभ्यर्थितो देवैः स्तूयमानो मुहुर्मुहुः / जगामात्मविनाशाय यतो हिमवतस्तटम्

இவ்வாறு தேவர்களால் வேண்டப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்பட்ட அவர், தன் ஆத்மநாசத்திற்காக இமவானின் கரை நோக்கிச் சென்றார்.

Verse 22

किमप्याराधयान्तं तु ध्यानसंमीलितेक्षणम् / ददर्शेशानमासीनं कुसुमषुरुदायुधः

சிறிது ஆராதனை செய்து கொண்டிருந்த அவன், தியானத்தில் கண்களை மூடியவாறு அமர்ந்திருந்த ஈசானனை கண்டான்; அவனுடைய ஆயுதம் மலரம்புகள்.

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे तत्र हिमवत्तनया शिवम् / आरिराधयिषुश्चा गाद्बिभ्राणा रूपमद्भुतम्

அந்நேரத்தில் அங்கே ஹிமவானின் மகளான கௌரி, அதிசயமான ரூபம் தாங்கி, சிவனை ஆராதிக்கச் சென்றாள்।

Verse 24

समेत्य शम्भुं गिरिजां गन्धपुष्पोपहारकैः / शुश्रूषणपरां तत्र ददर्शातिबलः स्मरः

கந்தமும் மலர்களும் காணிக்கையாகக் கொண்டு கௌரி சம்புவை அணுகினாள்; அங்கே சேவையில் திளைத்த அவளை மிகவலிமை கொண்ட ஸ்மரன் கண்டான்।

Verse 25

अदृश्यः सर्वभूतानान्नातिदूरे ऽस्य संस्थितः / सुमनोमार्गणैरग्र्यैस्स विव्याध महेश्वरम्

அனைத்து உயிர்களுக்கும் மறைந்தவனாய், அவன் அதிகத் தூரமின்றி நின்று, சிறந்த மலரம்புகளால் மகேஸ்வரனைத் துளைத்தான்।

Verse 26

विस्मृत्य स हि कार्याणि बाणविद्धो ऽन्तिके स्थिताम् / गौरीं विलोकयामास मन्मथाविष्टचेतनः

அம்பால் குத்தப்பட்டவனாய் அவன் தன் கடமைகளை மறந்து, மன்மதம் ஆட்கொண்ட மனத்துடன் அருகிலிருந்த கௌரியை நோக்கினான்।

Verse 27

धृतिमालंब्य तु पुनः किमेतदिति चिन्तयन् / ददर्शाग्रे तु सन्नद्धं मन्मथं कुसुमायुधम्

மீண்டும் தைரியத்தைத் தாங்கி ‘இது என்ன?’ என்று சிந்தித்தபடி, முன் ஆயத்தமாய் நின்ற மலராயுதன் மன்மதனை கண்டான்।

Verse 28

तं दृष्ट्वा कुपितः शूली त्रैलोक्यदहनक्षमः / तार्तीयं चक्षुरुन्मील्य ददाह मकरध्वजम्

அவனைப் பார்த்து, திரிலோகத்தையும் எரிக்க வல்ல சூலதாரி சிவன் கோபமுற்றான். மூன்றாம் கண் திறந்து மகரத்வஜன் (காமதேவன்)னைச் சுட்டெரித்தான்.

Verse 29

शिवेनैवमवज्ञाता दुःखिता शैलकन्यका / अनुज्ञया ततः पित्रोस्तपः कर्तुमगाद्वनम्

சிவனால் இவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டதால் மலைமகள் (பார்வதி) துயருற்றாள். பின்னர் தந்தையின் அனுமதி பெற்று தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 30

अथ तद्भस्म संवीक्ष्य चित्रकर्मा गणेश्वरः / तद्भस्मना तु पुरुषं चित्राकारं चकार सः

அந்த சாம்பலைக் கண்டு, கணங்களின் தலைவன் சித்ரகர்மன், அதே சாம்பலால் ஓர் அற்புத வடிவுடைய ஆணுருவை உருவாக்கினான்.

Verse 31

तं विचित्रतनुं रुद्रो ददर्शाग्रे तु पूरुषम् / तत्क्षणाज्जात जीवो ऽभून्मूर्तिमानिव मन्मथः / महाबलो ऽतितेजस्वी मध्याह्नार्कसमप्रभः

ருத்ரன் முன்னே அந்த விசித்திர உடலுடைய ஆணை கண்டான். அக்கணமே அவன் உயிர்பெற்று எழுந்தான்; உருவமுற்ற மன்மதன் போல—மிகுந்த வலிமையுடன், பேரொளியுடன், மதியச் சூரியன் போன்ற பிரகாசத்துடன்.

Verse 32

तं चित्रकर्मा बाहुभ्यां समालिङ्ग्य मुदान्वितः / स्तुहि वाल महादेवं स तु सर्वार्थसिद्धिदः

சித்ரகர்மன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை இரு கரங்களாலும் அணைத்து, “குழந்தையே, மகாதேவனைப் போற்று; அவரே எல்லா நோக்கங்களுக்கும் সিদ্ধி அளிப்பவர்” என்றான்.

Verse 33

इत्युक्त्वा शतरुद्रीयमुपादिशदमेयधीः / ननाम शतशो रुद्रं शतरुद्रियमाजपन्

இவ்வாறு கூறி அளவிலா ஞானமுடையவர் சதருத்ரீயத்தை உபதேசித்தார். பின்னர் சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தபடியே நூற்றுக்கணக்காக ருத்ரனை வணங்கினார்.

Verse 34

ततः प्रसन्नो भगवान्महादेवो वृषध्वजः / वरेण च्छन्दयामास वरं वव्रे स बालकः

அப்போது வृषத்வஜனான பகவான் மகாதேவன் प्रसன்னனாய் வரம் அளிக்கத் தூண்டினார். அந்தச் சிறுவனும் ஒரு வரத்தை வேண்டினான்.

Verse 35

प्रतिद्वन्द्विबलार्थं तु मद्बलेनोपयोक्ष्यति / तदस्त्रशस्त्रमुख्यानि वृथा कुर्वन्तु नो मम

எதிரியின் வலிமைக்காக அவன் என் வலிமையையே பயன்படுத்துவான்; ஆகவே என் மீது அவன் செலுத்தும் முதன்மை ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் வீணாகட்டும்.

Verse 36

तथेति तत्प्रतिश्रुत्य विचार्य किमपि प्रभुः / षष्टिवर्षसहस्राणि राज्यमस्मै ददौ पुनः

‘அப்படியே’ என்று அவன் வேண்டுதலை ஏற்று, ஆண்டவன் சிறிது சிந்தித்து, மீண்டும் அவனுக்கு அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளுக்கான அரசாட்சியை அளித்தான்.

Verse 37

एतद्दृष्ट्वा तु चरितं धाता भण्डिति भण्डिति / यदुवाच ततो नाम्ना भण्डो लोकेषु कथ्यते

இந்தச் செயலைக் கண்ட தாதா ‘பண்டி! பண்டி!’ என்று உரைத்தார்; தாதா கூறிய அந்தப் பெயராலேயே அவன் உலகங்களில் ‘பண்ட’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 38

इति दत्त्वा वरं तस्मै सर्वैर्मुनिगणैर्वृतः / दत्त्वास्त्राणि च शस्त्राणि तत्रैवान्तरधाच्च सः

இவ்வாறு அவனுக்கு வரம் அளித்து, எல்லா முனிவர் கூட்டத்தாலும் சூழப்பட்ட அவர், அஸ்திரங்களும் சஸ்திரங்களும் வழங்கி அங்கேயே மறைந்தார்।