Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे मानससृष्टिवर्णनं नामाष्टमो ऽध्यायः सूत उवाच रुद्रं धर्मं मनश्चैव रुचिं चैवाकृतिं तथा / पञ्च कर्तॄन् हि स तदा मनसा व्यसृजत्प्रभुः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘மானஸஸ்ருஷ்டி வர்ணனம்’ எனும் எட்டாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—அப்போது பிரபு மனத்தால் ருத்ரன், தர்மம், மனம், ருசி, ஆக்ருதி ஆகிய ஐந்து கர்த்தாக்களைப் படைத்தார்।

Verse 2

एते महाभुजाः सर्वे प्रजानां स्थितिहेतवः / औषधीः प्रतिसंधत्ते रुद्रः क्षीणः पुनः पुनः

இவர்கள் அனைவரும் மகாபுஜர்கள்; பிரஜைகளின் நிலைத்திருப்பிற்குக் காரணம். ருத்ரன் மீண்டும் மீண்டும் சோர்ந்து, மூலிகைகளை மறுபடியும் இணைத்து நிலைநிறுத்துகிறான்।

Verse 3

प्राप्तौषधिफलैर्देवः सम्यगिष्टः फलार्थिभिः / त्रिभिरेव कपालैस्तु त्र्यंबकैरोषधीक्षये

மருந்துத் தாவரங்களின் பலனைப் பெற்ற பலவேண்டுவோர் தேவனை முறையாக யஜித்தனர். மருந்து-க்ஷய காலத்தில் த்ர்யம்பக யாகம் மூன்று கபாலங்களாலேயே நிகழும்.

Verse 4

इज्यते मुनिभिर्यस्मात्तस्मात्त्त्र्यंबक उच्यते / गायत्रीं चैव त्रिष्टुप् च जगती चैव ताः स्मृताः

முனிவர்கள் யஜிப்பதனால் அவர் ‘த்ர்யம்பக’ என அழைக்கப்படுகிறார். காயத்ரீ, த்ரிஷ்டுப், ஜகதீ—இவைச் சந்தங்கள் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 5

अंबिकानां मया प्रोक्ता योनयः स्वनस्पतेः / ताभिरेकत्वभूता भिस्त्रिविधाभिः स्ववीर्यतः

அம்பிகைகளின் யோனிகளை நான் வனஸ்பதி-சுவரூபமாக உரைத்தேன். அவை தம் வீரியத்தால் மும்மடங்காயினும் ஒன்றுமையாய் நிலைத்துள்ளன.

Verse 6

त्रिसाधनः पुरोडाशस्त्रिकपालस्ततः स्मृतः / त्र्यंबकः स पुरोडाशस्तेनेह त्र्यंबकःस्मृतः

மூன்று சாதனங்களுடன் கூடிய புரோடாசம் ‘த்ரிகபால’ என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது. அந்தப் புரோடாசமே ‘த்ர்யம்பக’; ஆகவே இங்கு த்ர்யம்பக என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 7

धत्ते धर्मः प्रजाः सर्वा मनो ज्ञानकरं स्मृतम् / आकृतिः सुरुचे रूपं रुचिः श्रद्धाकरः स्मृतः

தர்மம் எல்லாப் பிரஜைகளையும் தாங்குகிறது; மனம் ஞானத்தை உண்டாக்குவது எனக் கூறப்படுகிறது. ஆக்ருதி இனிய அழகுரூபம்; ருசி பக்திச் சிரத்தையை எழுப்புவது என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 8

एवमेते प्रजापालाः प्रजानां स्थितिहेतवः / अथास्य सृजतः सर्गं प्रजानां परिवृद्धये

இவ்வாறு இப் பிரஜாபாலர்கள் பிரஜைகளின் நிலைத்தன்மைக்குக் காரணமாவர். பின்னர் அவர் பிரஜைகளின் பெருக்கத்திற்காக சிருஷ்டிக் கிரமத்தை அமைத்தார்.

Verse 9

न व्यवर्द्धत ताः सृष्टाः प्रजाः केनापि हेतुना / ततः स विदधे बुद्धिमर्थनिश्चयगा मिनीम्

எந்த காரணத்தினாலும் படைக்கப்பட்ட அந்தப் பிரஜைகள் வளரவில்லை. அப்போது அவர் பொருள்-நிச்சயத்திற்குச் செலுத்தும் புத்தியை அமைத்தார்.

Verse 10

अथात्मनि समद्राक्षीत्तमोमात्रां तु चारिणीम् / रजः सत्त्वं परित्यज्य वर्तमानां स्वकर्मतः

அப்போது அவர் தன்னுள் தமோமாத்திரைச் சஞ்சரிப்பதை கண்டார்; அது ரஜஸ், சத்துவத்தை விட்டு தன் கர்மத்தின்படி இயங்கியது.

Verse 11

ततः स तेन दुखेनशुचं चक्रे जगत्पतिः / तमश्च व्यनुदत्पश्चाद् रजसातु समावृणोत्

அப்போது உலகாதிபதி அந்தத் துயரத்தால் சோகத்தை உண்டாக்கினார். பின்னர் அவர் தமஸை அகற்றி ரஜஸால் மூடினார்.

Verse 12

तत्तमः प्रतिनुत्तं वै मिथुनं संप्रसूयत / अधर्माचरणा त्तस्य हिंसा शोको व्यजायत

அந்த தமஸ் தள்ளப்பட்டபோது ஒரு ஜோடியை உண்டாக்கியது. அதன் அதர்மச் செயலால் வன்முறையும் சோகமும் பிறந்தன.

Verse 13

ततस्तस्मिन्समुद्भूते मिथुने वरणात्मके / ततः स भगवानासीत् प्रीतश्चैतं हि शिश्रिये

அவ்வரச் சொரூபமான இரட்டையர் தோன்றியபோது பகவான் மிக மகிழ்ந்து அதையே சார்ந்து நிலைத்தார்.

Verse 14

एवं प्रीतात्मनस्तस्य स्वदेहार्द्धाद्विनिःसृता / नारी परमकल्याणी सर्वभूतमनोहरा

இவ்வாறு மகிழ்ந்த உள்ளமுடைய அவரின் தம் உடலின் பாதியிலிருந்து, பரம மங்களமயமான, எல்லா உயிர்களையும் கவரும் பெண் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 15

सा हि कामात्मना सृष्टा प्रकृतेः सा सुरूपिणी / शतरूपेति सा प्रोक्ता सा प्रोक्तैव पुनः पुनः

அவள் காமச்வரூபத்தால் படைக்கப்பட்டவள்; பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றிய அழகிய வடிவினள்; அவள் ‘சதரூபா’ என அழைக்கப்பட்டாள்—அதே பெயர் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்பட்டது.

Verse 16

ततः प्रजाः समुद्भूता यथा प्रोक्ता मया पुरा / प्रक्रियायां यथा तुभ्यं त्रेतामध्ये महात्मनः

பின்னர் பிரஜைகள் தோன்றின; நான் முன்பு கூறியதுபோலவே. மகாத்மனே, திரேதாயுகத்தின் நடுவில் உனக்குச் சொன்ன முறையின்படியே அது நிகழ்ந்தது.

Verse 17

यदा प्रजास्तु ताः सृष्टा न व्यवद्धत धीमतः / ततो ऽन्यान्मानसान्पुत्रानात्मनः सदृशो ऽसृजत

அந்தப் பிரஜைகள் படைக்கப்பட்டும் அந்த ஞானியின் வழி வளர்ச்சி பெறாதபோது, அவர் தம்மைப் போன்ற பிற மனஸ்புத்திரர்களை உருவாக்கினார்.

Verse 18

भृग्वङ्गिरोमरीचींश्च पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् / दक्षमत्रिं वसिष्ठं च निर्ममे मानसान्सुतान्

பிரம்மா, ப்ருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டன் ஆகியோரை மனத்திலிருந்து பிறந்த மானசப் புதல்வர்களாக உருவாக்கினார்।

Verse 19

नव ब्रह्माण इत्येते पुराणे निश्चयं गताः / ब्रह्मा यतात्मकानां तु सर्वेषामात्मयोनिनाम्

புராணங்களில் உறுதியாக இவர்கள் ‘நவ பிரம்மர்கள்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்; தன்னிலிருந்து தானே தோன்றிய அனைத்து ஆத்மயோனிகளுக்கும் பிரம்மாவே ஆதிமூலம்.

Verse 20

ततो ऽसृजत्पुनर्ब्रह्मा धर्मं भूतसुखावहम् / प्रजापतिं रुचिं चैव पूर्वेषामेव पूर्वजौ

பின்னர் பிரம்மா, உயிர்களுக்கு இன்பம் அளிக்கும் தர்மத்தை மீண்டும் படைத்தார்; மேலும் முன்னோர்களுக்கும் முன்னோனான பிரஜாபதி ருசியையும் உருவாக்கினார்।

Verse 21

बुद्धितः ससृजे धर्मं सर्वभूतसुखावहम् / मनसस्तु रुचिर्नाम जज्ञे जो ऽव्यक्तजन्मनः

பிரம்மா தன் புத்தியிலிருந்து எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பம் தரும் தர்மத்தைப் படைத்தார்; மேலும் அவ்யக்தத்தில் பிறந்த ‘ருசி’ எனும் பிரஜாபதி அவரது மனத்திலிருந்து தோன்றினார்।

Verse 22

भृगुस्तु त्दृदयाज्जज्ञे ऋषिः साललयोनिनः / प्राणाद्दक्षं सृजन्ब्रह्मा चक्षुर्भ्यां तु मरीचिनम्

ப்ருகு முனிவர் பிரம்மாவின் இதயத்திலிருந்து பிறந்தார்; அவர் ஜலத் தத்துவத்துடன் தொடர்புடைய யோனியுடையவர். பிரம்மா தன் பிராணத்திலிருந்து தக்ஷனை, தன் கண்களிலிருந்து மரீசியை படைத்தார்।

Verse 23

अभिमानात्मकं रुद्रं निर्ममे नीललोहितम् / शिरसोंगिरसं चैव श्रोत्रादत्रिं तथैव च

அபிமான-ஸ்வரூபமான ருத்ரனையும், நீலலோஹிதனையும் அவர் படைத்தார். தலைவழி அங்கிரஸரையும், காதுகளிலிருந்து அத்ரியையும் அதேபோல் உண்டாக்கினார்.

Verse 24

पुलस्त्यं च तथोदानाद्व्यानाच्च पुलहं पुनः / समानजो वसिष्ठश्च ह्यपानान्निर्ममे क्रतुम्

உதானத்திலிருந்து புலஸ்த்யரை, வியானத்திலிருந்து மீண்டும் புலஹரை அவர் படைத்தார். சமானத்திலிருந்து வசிஷ்டர் பிறந்தார்; அபானத்திலிருந்து க்ரதுவை உருவாக்கினார்.

Verse 25

इत्येते ब्रह्मणः पुत्राः प्रजादौ द्वादश स्मृताः / धर्मस्तेषां प्रथमजो देवतानां स्मृतस्तु वै

இவ்வாறு பிரஜைகளின் ஆதியில் பிரம்மாவின் பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். அவர்களில் முதற்பிறந்தவன் தர்மன்; தேவர்களிடையிலும் அவன் புகழ்ந்து நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 26

भृग्वादयस्तु ये सृष्टास्ते वै ब्रह्मर्षयः स्मृताः / गृहमेधिपुराणास्ते धर्मस्तैः प्राक् प्रवर्त्तितः

பிருகு முதலியோர் படைக்கப்பட்டவர்கள் பிரம்மரிஷிகள் என நினைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் கிருஹமேதி மரபில் பழமையானோர்; தர்மத்தை அவர்கள் முன்னமே நிலைநாட்டினர்.

Verse 27

द्वादशैते प्रसूयन्ते प्रजाः कल्पे पुनः पुनः / तेषां द्वादश ते वंशा दिव्या देवगुणान्विताः

இந்த பன்னிருவரும் கல்பம் தோறும் மீண்டும் மீண்டும் பிரஜைகளைப் பிறப்பிக்கின்றனர். அவர்களுக்குப் பன்னிரண்டு தெய்வீக வம்சங்கள் உண்டு; அவை தேவர்குணங்களால் நிறைந்தவை.

Verse 28

क्रियावन्तः प्रजावन्तो महर्षिभिरलङ्कृताः / यदा तैरिह सृष्टैस्तु धर्म्माद्यैश्च महर्षिभिः

அவர்கள் செயல்வீரரும், பிரஜைமிக்கவரும், மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரும். இங்கு அந்த மகரிஷிகள் தர்மம் முதலியவற்றை படைத்தபோது.

Verse 29

सृज्यमानाः प्रजाश्चैव न व्यवर्द्धन्त धीमतः / तमोमात्रावृतः सो ऽभूच्छोकप्रतिहतश्च वै

படைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பிரஜைகளும் அந்த ஞானியின் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தமஸ் மட்டும் மூடியவராய், சோகத்தால் தடுக்கப்பட்டவராயினார்.

Verse 30

यथाऽवृतः स वै ब्रह्मा तमोमात्रा तु सा पुनः / पुत्राणां च तमोमात्रा अपरा निःसृताभवत्

அந்த பிரம்மா தமோமாத்திரையால் மூடப்பட்டதுபோல, அதே தமோமாத்திரை மீண்டும் அவரது புதல்வர்களிடமிருந்தும் வேறொரு வகையாக வெளிப்பட்டது.

Verse 31

प्रतिस्रोतात्मको ऽधर्मो हिंसा चैवाशुभात्मिका / ततः प्रतिहते तस्य प्रतीते वरणात्मके

அதர்மம் எதிரோட்ட இயல்புடையது; ஹிம்சையும் அசுப இயல்புடையது. பின்னர் அவனுடைய அந்த மறைப்பு இயல்பு தடுக்கப்பட்டு வெளிப்பட்டது.

Verse 32

स्वां तनुं स तदा ब्रह्मा समपोहत भास्वराम् / द्विधा कृत्वा स्वकं देहमर्द्धेन पुरुषो ऽभवत्

அப்போது பிரம்மா தன் ஒளிமிக்க உடலை விலக்கினார். தன் தேகத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, பாதியால் அவர் புருஷரூபம் ஆனார்.

Verse 33

अर्धेन नारी सा तस्य शतरूपा व्यजायत / प्रकृतिर्भूतधात्री सा कामाद्वै सृजतः प्रभोः

அவரின் அரைப் பங்கில் இருந்து அந்தப் பெண் சதரூபா பிறந்தாள். படைக்கும் பிரபுவின் விருப்பத்தால் அவளே பிரகృతి, பூதங்களைத் தாங்கும் தாத்ரியாக வெளிப்பட்டாள்.

Verse 34

सा दिवं पृथिवीं चैव महिम्ना व्याप्य सुस्थिता / ब्रह्माणः सा तनुः पूर्वा दिवमावृत्य तिष्टतः

அவள் தன் மகிமையால் விண்ணையும் பூமியையும் நிறைத்து உறுதியாக நிலைத்தாள். அவள் பிரம்மாவின் ஆதித் தன் உடல்; விண்ணுலகை மூடி நின்றவள்.

Verse 35

या त्वर्द्धा सृज्यते नारी शतरूपा व्यजायत / सा देवी नियुतं तप्त्वा तपः परम दुश्चरम्

அரையிலிருந்து படைக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் சதரூபா பிறந்தாள். அந்த தேவி மிகக் கடினமான உன்னத தவத்தை நீயுத காலம் வரை செய்தாள்.

Verse 36

भर्त्तारं दीप्तयशसं पुरुषं प्रत्यपद्यत / स वै स्वायंभुवः पूर्वं पुरुषो मनुरुच्यते

அவள் ஒளிமிகு புகழுடைய அந்தப் புருஷனைத் தன் கணவராக அடைந்தாள். அவனே ஆதிச் சுவாயம்புவ புருஷன்; ‘மனு’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 37

तस्यैकसप्ततियुगं मन्वन्तरमिहोच्यते / लब्ध्वा तु पुरुषः पत्नीं शतरूपामयोनिजाम्

அவனுடைய மன்வந்தரம் இங்கு எழுபத்தொன்று யுகங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. அந்தப் புருஷன் அயோனிஜையான சதரூபாவைத் தன் மனைவியாகப் பெற்றான்.

Verse 38

तया स रमते सार्द्धं तस्मात्सा रतिरुच्यते / प्रथमः संप्रयोगः स कल्पादौ समवर्त्तत

அவன் அவளுடன் சேர்ந்து இன்புறுகின்றான்; ஆகவே அவள் ‘ரதி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். அந்த முதல் சங்கமம் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்தது.

Verse 39

विराजमसृजद्ब्रह्मा सो ऽभवत्पुरुषो विराट् / सम्राट् सशतरूपस्तु वैराजस्तु मनुः स्मृतः

பிரம்மா விராஜனைப் படைத்தார்; அவன் விராட் புருஷனானான். அவன் சம்ராட், சதரூபனும்; வைராஜனே மனு என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 40

स वैराजः प्रजासर्गं ससर्ज पुरुषो मनुः / वैराजात्पुरुषाद्वीरौ शतरूपा व्यजायत

அந்த வைராஜ மனு-புருஷன் பிரஜைகளின் படைப்பைச் செய்தான். வைராஜ புருஷனிடமிருந்து வீரியமாக சதரூபா பிறந்தாள்.

Verse 41

प्रियव्रतोत्तानपादौ पुत्रौ पुत्रवतां वरौ / कन्ये द्वे सुमहाभागे याभ्यां जाता इमाः प्रजाः

பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்—இரு புதல்வர்கள், புதல்வருடையோரில் சிறந்தோர். மேலும் இரு மிகப் பெரும் பாக்கியமுடைய மகளிர்; அவர்களாலே இப் பிரஜைகள் பிறந்தன.

Verse 42

देवी नाम्ना तथाकूलिः प्रसूतिश्चैव ते शुभे / स्वायंभुवः प्रसूतिं तु दक्षाय व्यसृजत्प्रभुः

அந்த நல்வாழ்வுடைய மகள்களில் ஒருத்தி ‘தேவி’ எனப் பெயருடையாள்; மற்றவர்கள் ஆகூதி, பிரசூதி. பிரபு ஸ்வாயம்புவ மனு, பிரசூதியை தக்ஷனுக்குக் கொடுத்தார்.

Verse 43

रुचेः प्रजापतेश्चैव आकूतिं प्रत्य पादयत् / आकूत्यां मिथुनं जज्ञे मानसस्य रुचेः शुभम्

பிரஜாபதி ருசி ஆகூதியை ஏற்றுக் கொண்டார். ஆகூதியில் ருசியின் மனச் சங்கல்பத்தால் ஒரு மங்களமான இரட்டையர் பிறந்தனர்.

Verse 44

यज्ञश्च दक्षिणा चैव यमलौ तौ बभूवतुः / यज्ञस्य दक्षिणायां च पुत्रा द्वादश जज्ञिरे

அந்த இரட்டையர் யஜ்ஞன் மற்றும் தக்ஷிணை என அழைக்கப்பட்டனர். யஜ்ஞனின் துணை தக்ஷிணையில் பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 45

यामा इति समाख्याता देवाः स्वायंभुवेतरे / यमस्य पुत्रा यज्ञस्य तस्माद्यामास्तु ते स्मृताः

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்திலுள்ள அந்த தேவர்கள் ‘யாமா’ எனப் பெயர்பெற்றனர். அவர்கள் யஜ்ஞனின் புதல்வர்கள்; ஆகவே ‘யாமா’ என்று நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 46

अजिताश्चैव शुक्राश्च द्वौ गणौ ब्रह्मणः स्मृतौ / यामाः पूर्वं परिक्रान्ता येषां संज्ञा दिवौकसः

அஜிதர்கள் மற்றும் சுக்ரர்கள்—இவை பிரம்மனின் இரண்டு கணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. முன்பு பரிக்ரமித்த யாமாக்கள் ‘திவௌகசர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 47

स्वायंभूव सुतायां तु प्रसूत्यां लोकमातरः / तस्यां कन्याश्चतुर्विंशद्दक्षस्त्वजनयत्प्रभुः

ஸ்வாயம்புவனின் மகள் பிரசூதியில் உலகமாதர்கள் வெளிப்பட்டனர். அதே பிரசூதியில் ஆண்டவன் தக்ஷன் இருபத்துநான்கு மகள்களைப் பெற்றான்.

Verse 48

सर्वास्ताश्च महाभागाः सर्वाः कमललोचनाः / योगपत्न्यश्च ताः सर्वाः सर्वास्ता योगमातरः

அவர்கள் அனைவரும் மகாபாக்கியவதிகள், தாமரைப் போன்ற கண்களையுடையோர்; அனைவரும் யோகப் பத்னிகளும் யோக மாதர்களும் ஆவர்.

Verse 49

सर्वाश्च ब्रह्मवादिन्यः सर्वा विश्वस्य मातरः / श्रद्धा लक्ष्मीर्धृतिस्तुष्टिः पुष्टिर्मेधा तथा क्रिया

அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மவாதினிகள், உலகின் மாதர்கள்; அவர்கள்—ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மி, த்ருதி, துஷ்டி, புஷ்டி, மேதா மற்றும் கிரியா.

Verse 50

बुद्धिर्लज्जा वसुः शान्तिः सिद्धिः कीर्त्तिस्त्रयोदश / पत्न्यर्थं प्रतिजग्राह धर्मो दाक्षायणीः प्रभुः

புத்தி, லஜ்ஜை, வசு, சாந்தி, சித்தி, கீர்த்தி—இவ்வாறு பதின்மூன்று தாக்ஷாயணிகளைப் பிரபு தர்மன் மனைவிகளாக ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 51

द्वाराण्येतानि चैवास्य विहितानि स्वयंभुवा / यान्याः शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः

இவையே அவனுக்கான வாயில்கள்; ஸ்வயம்பூவால் இவ்வாறு விதிக்கப்பட்டன. மீதமிருந்தோர் இளையவருக்குரிய பதினொன்று அழகிய கண்களையுடையோர்.

Verse 52

सती ख्यातिश्च संभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा / सन्नतिश्चानसूया च ऊर्जा स्वाहा स्वधा तथा

சதி, க்யாதி, சம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா; மேலும் ஸன்னதி, அனசூயா, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா.

Verse 53

तास्तदा प्रत्यगृह्णन्त पुनरन्ये महार्षयः / रुद्रो भृगुर्मरीचिश्च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः

அப்போது மீண்டும் பிற மகரிஷிகள் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர்—ருத்ரர், ப்ருகு, மரீசி, அங்கிரஸ், புலஹ, க்ரது।

Verse 54

पुलस्त्यो ऽत्रिर्वसिष्ठश्च पितरो ऽग्रिस्तथैव च / सतीं भवाय प्रायच्छत्ख्यातिं च भृगवे तथा

புலஸ்த்யர், அத்ரி, வசிஷ்டர், பித்ருக்கள் மற்றும் அக்னியும்—சதியை பவனுக்கு (சிவனுக்கு) அளித்தனர்; க்யாதியை ப்ருகுவுக்கு அளித்தனர்।

Verse 55

मरीचये तु संभूतिं स्मृतिमङ्गिरसे ददौ / प्रीतिं चैव पुलस्त्याय क्षमां वै पुलहाय च

மரீசிக்கு சம்பூதி, அங்கிரஸுக்கு ஸ்ம்ருதி; புலஸ்த்யருக்கு ப்ரீதி, புலஹருக்கு க்ஷமா அளிக்கப்பட்டது।

Verse 56

क्रतवे संततिं नाम अनसूयां तथात्रये / ऊर्जां ददौ वसिष्ठाय स्वाहां चैवाग्नये ददौ

க்ரதுவுக்கு ‘சந்ததி’ எனப்படும், அத்ரிக்கு அனசூயா; வசிஷ்டருக்கு ஊர்ஜா, அக்னிக்கு ஸ்வாஹா அளிக்கப்பட்டது।

Verse 57

स्वधां चैव पितृभ्यस्तु तास्वपत्यानि मे शृणु / एताः सर्वा महाभागाः प्रजास्त्वनुसृताः स्थिताः

பித்ருக்களுக்கு ஸ்வதா அளிக்கப்பட்டது; இப்போது அந்தப் பெண்களிடமிருந்து பிறந்த சந்ததியை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள். இம்மகாபாக்யமான பிரஜைகள் அனைத்தும் பரம்பரையாகத் தொடர்ந்து நிலைத்துள்ளன।

Verse 58

मन्वन्तरेषु सर्वेषु यावदाभूतसंप्लवम् / श्रद्धा कामं प्रजज्ञे ऽथ दर्पो लक्ष्मी सुतः स्मृतः

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், மகாப்ரளயம் வரையில், ஸ்ரத்தா காமனைப் பெற்றாள்; லக்ஷ்மியின் புதல்வன் ‘தர்ப்பம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 59

धृत्यास्तु नियमः पुत्रस्तुष्ट्याः संतोष उच्यते / पुष्ट्या लाभः सुतश्चापि मेधापुत्रः श्रुतस्तथा

த்ருதியின் புதல்வன் ‘நியமம்’ எனக் கூறப்படுகிறான்; துஷ்டியின் புதல்வன் ‘சந்தோஷம்’ என அழைக்கப்படுகிறான். புஷ்டியின் புதல்வன் ‘லாபம்’ என்றும்; மேதையின் புதல்வன் ‘ஸ்ருதம்’ என்றும் புகழப்படுகிறான்.

Verse 60

क्रियायास्तनयौ प्रोक्तौ दमश्च शम एव च / बुद्धेर्बोधः सुतश्चापि अप्रमादश्च तावुभौ

கிரியையின் இரு புதல்வர்கள் ‘தமம்’ மற்றும் ‘சமம்’ எனக் கூறப்பட்டனர். புத்தியின் புதல்வன் ‘போதம்’ என்றும்; ‘அப்ரமாதம்’ என்றும்—அவ்விருவரும்.

Verse 61

लज्जाया विनयः पुत्रो व्यवसायो वसोः सुतः / क्षेमः शान्तेः सुतश्चापि सुखं सिद्धेर्व्यजायत

லஜ்ஜையின் புதல்வன் ‘விநயம்’; வசுவின் புதல்வன் ‘வ்யவசாயம்’. சாந்தியின் புதல்வன் ‘க்ஷேமம்’ என்றும்; சித்தியிலிருந்து ‘சுகம்’ பிறந்தது.

Verse 62

यशः कीर्तेः सुतश्चापि इत्येते धर्मसूनवः / कामस्य तु सुतो हर्षो देव्यां सिद्ध्यां व्यजायत

கீர்த்தியின் புதல்வன் ‘யசஸ்’ என்றும் உண்டு—இவர்கள் எல்லாம் தர்மத்தின் புதல்வர்கள். காமனின் புதல்வன் ‘ஹர்ஷம்’ தேவி சித்தியிடத்தில் பிறந்தான்.

Verse 63

इत्येष वै सुखोदर्कः सर्गो धर्मस्य सात्त्विकः / जज्ञे हिंसा त्वधर्माद्वै निकृतिं चानृतं च ते

இவ்வாறு தர்மத்தின் இந்த சாத்த்விகப் படைப்பு இன்பப் பயன் தருவது; ஆனால் அதர்மத்திலிருந்து ஹிம்சை பிறந்தது, மேலும் வஞ்சகம் மற்றும் பொய்மையும் தோன்றின.

Verse 64

निकृत्यनृतयोर्जज्ञ भयं नरक एव च / माया च वेदना चापि मिथुनद्वयमेतयोः

வஞ்சகமும் பொய்மையும் இருந்து பயமும் நரகமும் பிறந்தன; மேலும் இவ்விரண்டின் இரட்டையாக மாயையும் வேதனையும் தோன்றின.

Verse 65

मयाज्जज्ञे ऽथ वै माया मृत्युं भूतापहारिणम् / वेदनायां ततश्चापि जेज्ञ दुःखं तु रौरवात्

மாயையிலிருந்து மீண்டும் மாயை பிறந்தது; உயிர்களைப் பறிக்கும் மரணமும் தோன்றியது. மேலும் வேதனையிலிருந்து ரௌரவ நரகத்திற்குரிய துயரம் உண்டாயிற்று.

Verse 66

मृत्योर्व्याधिर्जराशोकक्रोधासूया विजज्ञिरे / दुःखोत्तराः स्मृता ह्येते सर्वे चाधर्मलक्षणाः

மரணத்திலிருந்து நோய், முதுமை, சோகம், கோபம், பொறாமை பிறந்தன; இவை அனைத்தும் துயரத்தை வளர்ப்பவை, அதர்மத்தின் இலக்கணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 67

तेषां भार्यास्ति पुत्रो वा सर्वे ह्यनिधनाः स्मृताः / इत्येष तामसः सर्गो जज्ञे धर्मनिया मकः

அவர்களுக்கு மனைவியும் மகனும் உண்டு; அவர்கள் அனைவரும் அழிவற்றவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர். இவ்வாறு தர்மத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் தாமஸப் படைப்பு தோன்றியது.

Verse 68

प्रजाः सृचेति व्यादिष्टो ब्रह्मणा नीललोहितः / सो ऽभिध्याय सतीं भार्यां निर्ममे चात्मसंभवान्

பிரம்மா “பிரஜைகளைப் படை” என ஆணையிட்டபோது, நீலலோஹிதன் தன் சதீ மனைவியைத் தியானித்து, தன்னிலிருந்து தோன்றிய உயிர்களை உருவாக்கினான்।

Verse 69

नाधिकान्न च हीनास्तान्मानसानात्मना समान् / सहस्रं च सहस्राणामसृजत्कृत्तिवाससः

அவர்கள் மிகுதியும் அல்ல, குறைவும் அல்ல; மனத்தால் பிறந்த, தன்னுடன் ஒப்பானவர்கள். க்ருத்திவாசன் ஆயிரமாயிரமாகப் பல பிரஜைகளைப் படைத்தான்।

Verse 70

तुल्यानेवात्मना सर्वान् रूपतेजोबल श्रुतैः / पिङ्गलान्सनिषङ्गांश्च कपर्दी नीललोहितान्

கபர்தி நீலலோஹிதன் அனைவரையும் தன்னுடன் ஒப்பாகவே—அழகு, ஒளி, வலிமை, வேதஞானம் ஆகியவற்றில்—பிங்கல நிறத்தோடும், நிஷங்கம் (அம்புத்தூணி) உடனும் படைத்தான்।

Verse 71

विशिखान्हीनकेशांश्च दृष्टिघ्नास्तान्कपालिनः / महारूपान्विरूपांश्च विश्वरूपाश्च रूपिणः

அவர்கள் சிகையற்றோர், குறைந்த கூந்தலுடையோர், பார்வையையே மயக்கும் அச்சமூட்டுவோர்; கபாலம் தாங்கியோர். சிலர் மாபெரும் வடிவம், சிலர் விகார வடிவம், சிலர் விஸ்வரூபம் கொண்ட அழகியோர்।

Verse 72

रथिनो वर्मिणश्चैव धन्विनो ऽथ वरूथिनः / सहस्रशतबाहूंश्च दिव्यभौमान्तरिक्षगान्

அவர்கள் ரதத்தோடு செல்லும் வீரர், கவசம் அணிந்தோர், வில்லேந்தியோர், படைஅணியோடு (வரூதம்) இருப்போர்; ஆயிரம் நூறு கரங்கள் உடையோர், தெய்வீகர்கள்—பூமியிலும் ஆகாயத்திலும் உலாவோர்।

Verse 73

स्थूल शीर्षानष्टदंष्ट्रान् द्विजिह्वांस्तु त्रिलोचनान् / अन्नादान्पिशितादांश्च आज्यपान्सोमपोस्तथा

அவர்கள் பெருந்தலை உடையோர், தந்தமற்றோர், இருநாக்குடையோர், மும்முகக் கண்களுடையோர்; அன்னம் உண்ணுவோர், மாமிசம் உண்ணுவோர், நெய் அருந்துவோர், சோமம் அருந்துவோரும் ஆவர்।

Verse 74

अतिमेढ्रोग्रकायांश्च शितिकण्ठोग्रमन्युकान् / सनिषङ्गतनुत्रांश्च धन्विनो ह्यसिचर्मिणः

அதிமேட்ரம் உடையோர், கொடிய உடலுடையோர், நீலக்கண்டத்தோர், கடுங்கோபத்தோர்; அம்புத்தூணி, கவசம் உடைய வில்லாளர்கள், வாள்-கேடயம் தாங்கியவர்களும் இருந்தனர்।

Verse 75

आसीनान् धावतश्चापि जृंभतश्चाप्यधिष्ठितान् / अधीयानाश्च जपतो युञ्जतो ध्यायतस्तथा

சிலர் அமர்ந்திருந்தனர், சிலர் ஓடினர், சிலர் கொட்டாவி விட்டனர், சிலர் ஆசனத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; சிலர் வேதாத்யயனத்தில், சிலர் ஜபத்தில், சிலர் யோகத்தில் இணைந்து, சிலர் தியானத்தில் மூழ்கினர்।

Verse 76

ज्वलतो वर्षतश्चैव द्योतमानान्प्रधूपितान् / बुद्धान्बुद्धतमांश्चैव ब्रह्मस्वान् ब्रह्मदर्शिनः

சிலர் எரிந்தனர், சிலர் மழை பொழிந்தனர், சிலர் ஒளிர்ந்தனர், சிலர் தூபப் புகையால் சூழப்பட்டனர்; சிலர் ஞானிகள், சிலர் மிகுந்த ஞானம் உடையோர், பிரம்மமயர், பிரம்மத்தைத் தரிசித்தோர்.

Verse 77

नीलग्रीवान्सहस्राक्षान् सर्वांश्चैव क्षमाचरान् / अदृश्यान्सर्वभूतानां महायोगान्महौजसः

அவர்கள் நீலக்கழுத்தினர், ஆயிரம் கண்களுடையோர், அனைவரும் பொறுமையுடன் நடப்போர்; எல்லா உயிர்களுக்கும் கண்ணுக்குப் புலப்படாதோர், மகாயோகிகள், மகாதேஜஸ்விகள்.

Verse 78

रुदतो द्रवतश्चैव एवं युक्तान्सहस्रशः / अयातयामान् सृजतं रुद्रमेतान्सुरोत्तमान्

அழுதும் ஓடித்திரிந்தும், இவ்வாறு ஆயிரமாயிரமாக இணைந்தவர்களாக—ருத்ரன் இவ்வயாதயாம (அழியாத) சிறந்த தேவர்களைப் படைத்தான்.

Verse 79

दृष्ट्वा ब्रह्माब्रवीदेनं मास्राक्षीरीदृशीः प्रजाः / न स्रष्टव्यात्मन स्तल्या प्रजा नैवाधिका तथा

இதைக் கண்ட பிரம்மா அவனை நோக்கி, “இத்தகைய பிரஜைகளைப் படைக்காதே; உன் இயல்பிலிருந்து இவ்வாறு பிரஜை படைப்பு செய்யத் தகுதியும் இல்லை, உகந்ததுமில்லை” என்றார்.

Verse 80

अन्याः सृजस्व भद्रं ते प्रजास्त्वं मृत्युसंयुताः / नारभन्ते हि कर्माणि प्रजा विगतमृत्यवः

உனக்கு நலம் உண்டாக—மரணத்துடன் கூடிய வேறு பிரஜைகளைப் படை; ஏனெனில் மரணம் அற்ற பிரஜைகள் செயல்களைத் தொடங்குவதில்லை.

Verse 81

एवसुक्तो ऽब्रवीदेनं नाहं मृत्युजरान्विताः / प्रजाः स्रक्ष्यामि भद्रं ते स्थितो ऽहं त्वं सृज प्रभो

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அவன் சொன்னான்—“உனக்கு நலம்; மரணம், முதுமை உடைய பிரஜைகளை நான் படைக்கமாட்டேன். நான் நிலைத்திருக்கிறேன்; பிரபுவே, நீயே படை.”

Verse 82

एते ये वै मया सृष्टा विरूपा नीललोहिताः / सहस्रं हि सहस्राणामात्मनो मम निःसृताः

இவர்கள் நான் படைத்தவர்களே—விகாரமான உருவம் உடைய நীল-லோஹிதர்கள்; என் சொந்த ஆத்மஸ்வரூபத்திலிருந்து அவர்கள் ஆயிரமாயிரமாக வெளிப்பட்டனர்.

Verse 83

एते देवा भविष्यन्ति रुद्रा नाम महाबलाः / पृथिव्यामन्तरिक्षे च रुद्राण्यस्ताः परिश्रुताः

இத்தேவர்கள் எதிர்காலத்தில் ‘ருத்ரர்’ எனும் மகாபலவான்களாக இருப்பர்; பூமியிலும் அந்தரிக்ஷத்திலும் அந்த ருத்ராணிகளும் புகழ்பெற்றவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 84

शतरुद्रे समाम्नाता भविष्यन्तीह यज्ञियाः / यज्ञभाजो भविष्यन्ति सर्वे देवगणैः सह

சதருத்ரத்தில் விதிக்கப்பட்டவர்கள் இங்கே யாகத்திற்குத் தகுதியுடையவராவர்; எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் சேர்ந்து அவர்கள் யாகப் பங்காளிகளாவர்.

Verse 85

मन्वन्तरेषु ये देवा भविष्यन्तीह छन्दजाः / तैः सार्द्धमिज्यमानास्ते स्थास्यन्तीहायुगक्षयात्

மன்வந்தரங்களில் சந்தஸ்ஸிலிருந்து தோன்றும் தேவர்கள் இங்கே இருப்பர்; அவர்களுடன் சேர்ந்து வழிபடப்பட்டு, அவர்கள் யுகத்தின் முடிவுவரை இங்கே நிலைத்திருப்பர்.

Verse 86

एवमुक्तस्ततो ब्रह्मा महादेवेन स प्रभुः / प्रत्युवाच तथा भीमं त्दृष्यमाणः प्रजापतिः

மகாதேவன் இவ்வாறு கூறியபின், பிரபுவான பிரஜாபதி பிரம்மா, பீமனை நோக்கி அதேபோல் பதிலுரைத்தான்.

Verse 87

एवं भवतु भद्रं ते यथा ते व्यात्दृतं प्रभो / ब्रह्मणा समनु ज्ञाते ततः सर्वमभूत्किल

அவ்வாறே ஆகுக; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக, பிரபோ—நீ கூறியதுபோல. பிரம்மா அனுமதி அளித்தவுடன் அப்போது அனைத்தும் அப்படியே நிகழ்ந்தது.

Verse 88

ततः प्रभृति देवः स न प्रासूयत वै प्रजाः / ऊर्ध्वरेताः स्थितः स्थाणुर्यावदाभूतसंप्लवम्

அதன்பின் அந்த தேவன் பிரஜைகளைப் பிறப்பிக்கவில்லை. ஊர்த்வரேதாவாய் ஸ்தாணு ரூபத்தில் மகாப்ரளயம் வரை நிலைத்திருந்தான்.

Verse 89

यस्मात्प्रोक्तं स्थितो ऽस्मीति तस्मात्स्थाणुर्बुधैः स्मृतः / ज्ञानं तपश्च सत्यं च ह्यैश्वर्यं धर्म एव च

“நான் நிலைத்திருக்கிறேன்” என்று அவர் கூறியதால், ஞானிகள் அவரை ‘ஸ்தாணு’ என நினைக்கின்றனர். ஞானம், தவம், சத்தியம், ஐஸ்வரியம், தர்மம்—இவை அனைத்தும் அவரிடமே உள்ளன.

Verse 90

वैराग्यमात्मसंबोधः कृत्स्नान्येतानि शङ्करे / सर्वान्देवानृषींश्चैव समेतानसुरैः सह

விராகம், ஆத்மபோதம்—இவை அனைத்தும் சங்கரனில் முழுமையாக உள்ளன; தேவர்கள், ரிஷிகள், அசுரர்களுடன் கூடிய அனைவரும் கூடினபோதும் அவை வெளிப்பட்டன.

Verse 91

अत्येति तेजसा देवो महादेवस्ततः स्मृतः / अत्येति देवा नैश्वर्याद्वलेन च महासुरान्

அந்த தேவன் தன் தேஜஸால் அனைவரையும் மீறுவதால் ‘மகாதேவன்’ என நினைக்கப்படுகிறான். ஐஸ்வரியத்தால் தேவர்களையும், பலத்தால் மகாஸுரர்களையும் அவன் மிஞ்சுகிறான்.

Verse 92

ज्ञानेन च मुनीन्सर्वान्योगाद्भूतानि सर्वशः / एवमेव महादेवः सर्वदेवनमस्कृतः / प्रजामनु द्यामां सृष्ट्वा सर्गादुपरराम ह

ஞானத்தால் அவர் எல்லா முனிவர்களையும், யோகத்தால் எல்லா உயிர்களையும் முழுமையாக மீறுகிறார். இவ்வாறே எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன், பிரஜைகளுக்காக த்யாமாம் (லோக ஒழுங்கை) படைத்து, படைப்புச் செயலிலிருந்து விலகினான்.