Adhyaya 8

Verse 1

इति श्रीब्रह्मांडे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषंगपादे लोकज्ञान वर्णनं नाम सप्तमो ऽध्यायः सूत उवाच ततोभिध्यायतस्तस्य मानस्यो जज्ञिरे प्रजाः / तच्छरीरसमुत्पन्नैः कार्यैस्तैः कारणैः सह

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணம், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘லோகஞான வர்ணனம்’ எனும் ஏழாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—அவன் தியானித்தபோது மனத்திலிருந்து பிரஜைகள் பிறந்தன; அவன் உடலிலிருந்து தோன்றிய காரியங்களும் காரணங்களும் உடன்।

Verse 2

क्षेत्रज्ञाः समवर्त्तन्त क्षेत्रस्यैतस्य धीमतः / ततो देवासुरपितॄन्मनुष्यांश्च चतुषृयम्

அந்த ஞானியின் இக் க்ஷேத்திரத்தில் க்ஷேத்திரஞ்ஞர்கள் தோன்றினர்; பின்னர் தேவர், அசுரர், பித்ருக்கள், மனிதர் என நான்கு வகைகள் அமைந்தன।

Verse 3

सिसृक्षुरयुतातानि स चात्मानमयूयुजत् / युक्तात्मनस्ततस्तस्य तमोमात्रासमुद्भवः

அளவற்ற படைப்புகளை உருவாக்க விரும்பி அவன் தன்னைத் தானே ஒழுங்குபடுத்தினான்; அவன் யுக்தமான மனநிலையிலிருந்தபோது தமோமாத்திரை தோன்றியது।

Verse 4

तदाभिध्यायतः सर्गं प्रयत्नो ऽभूत्प्रजापतेः / ततो ऽस्य जघ नात्पूर्वमसुरा जज्ञिर सुताः

அப்போது படைப்பைத் தியானித்த பிரஜாபதி சிருஷ்டிக்காகப் பெரும் முயற்சி செய்தார். பின்னர் அவருடைய ஜகனப் பகுதியிலிருந்து முதலில் அசுரப் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 5

असुः प्राणः स्मृतो विज्ञैस्तज्जन्मानस्ततो ऽसुराः / सृष्टा यया सुरास्तन्वा तां तनुं स व्यपोहत

அறிஞர்கள் ‘அசு’ என்பதைக் ‘பிராணன்’ எனக் கூறுவர்; அதிலிருந்து பிறந்ததால் அவர்கள் ‘அசுரர்’ என அழைக்கப்பட்டனர். எந்த உடலால் தேவர்கள் படைக்கப்பட்டார்களோ, அந்த உடலைப் பிரஜாபதி விலக்கினார்.

Verse 6

सापविद्धा तनुस्तेन सद्यो रात्रिरजायत / सा तमोबहुला यस्मात्ततो रात्रिस्त्रियामिका

அவரால் விலக்கப்பட்ட அந்த உடல் உடனே ‘இரவு’ ஆகப் பிறந்தது. அது இருளால் நிறைந்திருந்ததால் இரவு ‘த்ரியாமிகா’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 7

आवृतास्तमसा रात्रौ प्रजा स्तस्मात्स्वयं पुनः / सृष्ट्वासुरांस्ततः सो ऽथ तनुमन्यामपद्यत

இரவிலே இருளால் மூடப்பட்ட பிரஜைகள் அதிலிருந்தே தாமே மீண்டும் வெளிப்பட்டனர். அசுரர்களைச் சிருஷ்டித்த பின் பிரஜாபதி வேறொரு உடலை ஏற்றார்.

Verse 8

अव्यक्तां सत्त्वबहुलां ततस्तां सो ऽभ्ययुञ्जत / ततस्तां युञ्ज मानस्य प्रियमासीत्प्रभोः किल

பின்னர் அவர் அவ்யக்தமான, சத்துவம் நிறைந்த அந்த உடலை ஏற்றார். அதை ஏற்றுக் கொண்டபோது ஆண்டவரின் மனத்திற்கு அது மிகவும் இனிமையாக இருந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 9

ततो मुखात्समुत्पन्ना दीव्यतस्तस्य देवताः / यतो ऽस्य दीव्यतो जातास्तेन देवाः प्रकीर्त्तिताः

அப்போது அவனுடைய திவ்ய முகத்திலிருந்து தேவர்கள் தோன்றினர்; அவனுடைய திவ்ய ஒளியிலிருந்து பிறந்ததால் அவர்கள் ‘தேவர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்.

Verse 10

धातुर्दिव्येति यः प्रोक्तः क्रीडायां स विभाव्यते / तस्मात्तन्वास्तु दिव्याया जज्ञिरे तेन देवताः

‘தாதா திவ்யன்’ என்று கூறப்படுபவன் லீலையில் வெளிப்படுகிறான்; அந்தத் திவ்ய உடலிலிருந்தே தேவர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 11

देवान् सृष्ट्वा ततः सो ऽथ तनुं दिव्यामपोहत / उत्सृष्टा सा तनुस्तेन अहः समभवत्तदा

தேவர்களைப் படைத்த பின் அவன் தன் திவ்ய உடலை விலக்கினான்; அவனால் விடப்பட்ட அந்த உடலே அப்போது ‘அஹः’ எனும் பகலாயிற்று.

Verse 12

तस्मादहःकर्मयुक्ता देवताः समुपासते / देवान्सृष्ट्वा ततः सो ऽथ तनुमन्यामपद्यत

ஆகவே தேவர்கள் பகற்காலக் கடமைகளில் ஈடுபட்டு அவனை வழிபடுகின்றனர்; தேவர்களைப் படைத்த பின் அவன் மற்றொரு உடலை ஏற்றான்.

Verse 13

सत्त्वमात्रात्मिकामेव ततो ऽन्यामभ्ययुङ्क्त वै / पितेव मन्यमानस्तान्पुत्रान्प्रध्याय स प्रभुः

பின்னர் அவன் சத்துவமாத்திர இயல்புடைய மற்றொரு உடலை ஏற்றான்; அந்தப் பிரபு அவர்களை மகன்களென எண்ணி தந்தைபோல் தியானித்தான்.

Verse 14

पितरो ह्यभवंस्तस्या सध्ये रात्र्यहयोः पृथक् / तस्मात्ते पितरो देवाः पितृत्वं तेषु तत्स्मृतम्

அந்த சந்தியால் இரவும் பகலும் தனித்தனியாகி பித்ருக்கள் தோன்றினர். ஆகவே அவர்கள் பித்ரு-தேவர்கள்; அவர்களில் பிதൃത്വம் என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 15

ययासृष्टास्तु पितरस्तां तनुं स व्यपोहत / सापविद्धा तनुस्तेन सद्यः संध्या व्यजायत

எந்த உடலால் பித்ருக்கள் படைக்கப்பட்டார்களோ, அந்த உடலை அவர் விலக்கினார். அவர் தள்ளிய அந்த உடல் உடனே சந்தியாகப் பிறந்தது.

Verse 16

तस्मादहर्देवतानां रात्रिर्या साऽसुरी स्मृता / तयोर्मध्ये तु वै पैत्री या तनुः सा गरीयसी

ஆகவே தேவர்களுக்கு பகல்; இரவு அசுரீ என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. அவை இரண்டிற்கும் நடுவிலுள்ள பைத்ரிகத் தனு மிகச் சிறந்தது.

Verse 17

तस्माद्देवासुराश्चैव ऋषयो मानवास्तथा / युक्तास्तनुमुपासंते उषाव्युष्ट्योर्यदन्तरम्

ஆகவே தேவர்கள், அசுரர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள்—அனைவரும் ஒழுங்குடன் உஷா-வ்யுஷ்டி இடையிலுள்ள அந்த உருவத்தை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 18

तस्माद्रात्र्यहयोः संधिमुपासंते तथा द्विजाः / ततो ऽन्यस्यां पुनर्ब्रह्मा स्वतन्वामुपपद्यत

ஆகவே த்விஜர்களும் இரவு-பகல் சந்தியை வழிபடுகின்றனர். அதன் பின் பிரம்மா மீண்டும் வேறொரு உடலைத் தாங்கினார்.

Verse 19

रजोमात्रात्मिका या तु मनसा सो ऽसृजत्प्रभुः / मनसा तु सुतास्तस्य प्रजनाज्जज्ञिरे प्रजाः

ரஜோகுணமயமான அந்தப் படைப்பை ஆண்டவன் மனத்தால் படைத்தான். அவன் மனத்திலிருந்து தோன்றிய புதல்வர்களின் பிரஜனனத்தால் பிரஜைகள் பிறந்தனர்.

Verse 20

मननाच्च मनुषयास्ते प्रजनात्प्रथिताः प्रजाः / सृष्ट्वा पुनः प्रजाः सो ऽथ स्वां तनुं स व्यपोहत

மனனம் காரணமாக அவர்கள் ‘மனுஷ்யர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்; பிரஜனனத்தால் அவர்கள் புகழ்பெற்ற பிரஜைகளாயினர். மீண்டும் பிரஜைகளைப் படைத்து, அவர் தம் உடலை விலக்கினார்.

Verse 21

सापविद्धा तनुस्तेन ज्योत्स्ना सद्यस्त्वजायत / तस्माद्भवन्ति संहृष्टा ज्योत्स्नाया उद्भवे प्रजाः

அவர் விலக்கிய அந்த உடலிலிருந்து உடனே ‘ஜ்யோத்ஸ்னா’ பிறந்தது. ஆகவே ஜ்யோத்ஸ்னா உதயத்தில் பிரஜைகள் மகிழ்ச்சி அடைகின்றனர்.

Verse 22

इत्येतास्तनवस्तेन ह्यपविद्धा महात्मना / सद्यो रात्र्यहनी चैवसंध्या ज्योत्स्ना च जज्ञिरे

இவ்வாறு மகாத்மா விலக்கிய அந்த உடல்களிலிருந்து உடனே இரவு, பகல், சந்தியா மற்றும் ஜ்யோத்ஸ்னா தோன்றின.

Verse 23

ज्योत्स्ना संध्याहनी चैव सत्त्वमात्रात्मकं त्रयम् / तमोमात्रात्मिका रात्रिः सा वै तस्मान्नियामिका

ஜ்யோத்ஸ்னா, சந்தியா, பகல்—இம்மூன்றும் சத்த்வமயமானவை. இரவு தமோமயமானது; ஆகவே அதுவே அவற்றை ஒழுங்குபடுத்தும் நியாமிகை.

Verse 24

तस्माद्देवा दिव्यतन्वा तुष्ट्या सृष्टा सुखात्तु वै / यस्मात्तेषां दिवा जन्म बलिनस्तेन ते दिवा

ஆகையால் தேவர்கள் திவ்ய உடலுடன், திருப்தியால் இன்பமாகப் படைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் பிறப்பு பகலில் நிகழ்ந்து அவர்கள் வலிமையுடையோர்; அதனால் அவர்கள் ‘திவா’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 25

तन्वा यदसुरान्रत्र्या जघनादसृजत्प्रभुः / प्राणेभ्यो रात्रिजन्मानो ह्यजेया निशि तेन ते

பிரபு இரவில் தன் உடலால் அசுரர்களை அழித்து, அப்பொழுதே அவர்களைப் படைத்தார். அவர்கள் பிராணங்களிலிருந்து இரவுப் பிறப்பினர்; இரவில் அஜேயர்; அதனால் அவர்கள் அவ்வாறு கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 26

एतान्येव भविष्याणां देवानामसुरैः सह / पितॄणां मानुषाणां च अतीताना गतेषु वै

இவையே வருங்கால தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுடனும், பித்ருக்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும்—கடந்த காலங்களிலும்—அடையாளங்களாகும்.

Verse 27

मन्वन्तरेषु सर्वेषु निमित्तानि भवन्ति हि / ज्योत्स्ना रात्र्यहनी संध्या चत्वार्येतानि तानि वा

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் இந்நிமித்தங்கள் உண்டு—நிலவொளி, இரவு, நாள், சந்தி; இவை நான்கும் ஆகும்.

Verse 28

भान्ति यस्मात्ततो भाति भाशब्दो व्याप्तिदीप्तिषु / अंभांस्येतानि सृष्ट्वा तु देवदानवमानुषान्

அவை ஒளிர்வதால் ‘பா’ என்ற சொல் பரவலும் பிரகாசமும் எனும் பொருள்களில் வருகிறது. இவ்வ ‘அம்பாஂஸி’யை படைத்து (பிரபு) தேவர், தானவர், மனிதரை உண்டாக்கினார்.

Verse 29

पितॄंश्चैव तथा चान्यान्विविधान्व्य सृजत्प्रजाः / तामुत्सृज्य ततो च्योत्स्नां ततो ऽन्यां प्राप्य स प्रभुः

அந்த பரமப் பிரபு பித்ருக்களையும் பலவகை பிற பிரஜைகளையும் படைத்தான். அந்தப் படைப்பை விட்டு, பின்னர் ஜ்யோத்ஸ்னை (ஒளி) அடைந்து, அதன் பின் மற்றொரு படைப்பை அடைந்தான்।

Verse 30

मूर्त्तिं रजस्तमोद्रिक्तां ततस्तां सो ऽभ्ययुञ्जत / ततो ऽन्याः सोंऽधकारे च क्षुधाविष्टाः प्रजाः सृजन्

பின்னர் ரஜஸ்-தமஸ் மிகுந்த அந்த உருவத்தை அவர் ஏற்றார். அதன் பின் இருளில், பசியால் வாடும் பிரஜைகளை அவர் படைத்தார்।

Verse 31

ताः सृष्टास्तु क्षुधाविष्टा अम्भांस्यादातुमुद्यताः / अम्भांस्येतानि रक्षाम उक्तवन्तस्तु तेषु ये

படைக்கப்பட்ட அவர்கள் பசியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நீர்களை எடுத்துக்கொள்ள முனைந்தனர். அவர்களில் சிலர் “இந்த நீர்களை நாம் காப்போம்” என்று கூறினர்।

Verse 32

राक्षसास्ते स्मृतास्तस्मात्क्षुधात्मानो निशाचराः / ये ऽब्रुवन् क्षिणुमो ऽम्भांसि तेषां त्दृष्टाः परस्परम्

“காப்போம்” என்று கூறியதனால் அவர்கள் ராக்ஷசர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர்—பசியே இயல்பாக, இரவில் உலாவுபவர்கள். “நீர்களைச் சுருக்குவோம்” என்று சொன்னவர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கினர்।

Verse 33

तेन ते कर्मणा यक्षा गुह्यकाः क्रूरकर्मिणः / रक्षेति पालने चापि धातुरेष विभाव्यते

அந்தச் செயல் காரணமாக அவர்கள் யக்ஷர்கள், குஹ்யகர்கள் என அறியப்பட்டனர்—கடுமையான செயல் உடையோர். இங்கு ‘ரக்ஷ்’ என்ற தாது ‘பரிபாலனம்/காப்பு’ என்றும் பொருள்படும் எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 34

य एष क्षीतिधातुर्वै क्षपणे स निरुच्यते / रक्षणाद्रक्ष इत्युक्तं क्षपणाद्यक्ष उच्यत

இந்தக் க்ஷிதிதாது க்ஷபணம் (க்ஷயம்) காரணமாக இவ்வாறு நிருக்தமாகிறது. ரக்ஷணத்தால் ‘ரக்ஷ’ என்றும், க்ஷபணத்தால் ‘யக்ஷ’ என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

तान्दृष्ट्वा त्वप्रियेणास्य केशाः शीर्णाश्च धीमतः / ते शीर्णा व्युत्थिता ह्यूर्द्धमारो हन्तः पुनः पुनः

அவர்களை அப்பிரியமாகக் கண்டதும் அந்த ஞானியின் கேசங்கள் உதிர்ந்தன. உதிர்ந்த அவை மீண்டும் மீண்டும் மேலே எழுந்து நின்றன; தாக்கத் தயாரானதுபோல்.

Verse 36

हीना ये शिरसो बालाः पन्नाश्चैवापसर्पिणः / बालात्मना स्मृता व्याला हीनत्वादहयः स्मृताः

தலை இன்றியவர்கள் ‘பால’ எனப்பட்டனர்; மேலும் சரிந்து ஊர்ந்து சென்றவர்கள் ‘பன்ன’ எனப்பட்டனர். பால-இயல்பால் அவர்கள் ‘வ்யால’, தாழ்மையால் ‘அஹய’ எனக் கருதப்பட்டனர்.

Verse 37

पन्नत्वात्पन्नगाश्चापि व्यपसर्पाच्च सर्प्पता / तेषां लयः पृथिव्यां यः सूर्याचन्द्रमसौ घनाः

பன்னத்தால் அவர்கள் ‘பன்னக’ என்றும், விலகிச் சரிந்து ஊர்ந்ததால் ‘சர்ப்ப’ என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் லயம் பூமியில் இருப்பது; அதுவே சூரிய-சந்திரரின் கனத்த ஒளியாக வெளிப்பட்டது.

Verse 38

तस्य क्रोधोद्भवो यो ऽसावग्निगर्भः सुदारुणः / स तान्सर्प्पान् सहोत्पन्नानाविवेश विषात्मकः

அவனுடைய கோபத்திலிருந்து எழுந்த மிகக் கொடூரமான ‘அக்னிகர்ப’ம், விஷ-சுவபாவமாய், உடனே பிறந்த அந்த சர்ப்பங்களில் புகுந்தது.

Verse 39

सर्प्पान्सृष्ट्वा ततः क्रोधात् क्रोधात्मानो विनिर्मिताः / वर्णेन कपिशेनोग्रास्ते भूताः पिशिताशनाः

பாம்புகளைப் படைத்த பின், கோபத்தால் கோபச்வரூபமான உக்கிர பூதங்கள் தோன்றின; அவை கபிச நிறமுடைய மாமிசபட்சிகள்.

Verse 40

भूतत्वात्ते रमृता भूताः पिशाचा पिशिताशनात् / गायतो गां ततस्तस्य गन्धर्वा जज्ञिरे सुताः

பூதத்தன்மையால் அவர்கள் ‘பூதங்கள்’ எனப்பட்டனர்; மாமிசம் உண்ணுதலால் ‘பிசாசுகள்’ எனப்பட்டனர். பின்னர் அவன் பாடியபோது கந்தர்வர்கள் புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர்.

Verse 41

धयेति धातुः कविभिः पानार्थे परिपठ्यते / पिबतो जज्ञिरे वाचं गन्धर्वास्तेन ते स्मृताः

கவிஞர்கள் ‘தயே’ என்னும் தாதுவை ‘பானம்’ என்ற பொருளில் கூறுவர்; அவன் அருந்துகையில் வாக்கு பிறந்தது, அதனால் அவர்கள் ‘கந்தர்வர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 42

अष्टास्वेतासु सृष्टासु देवयोनिषु स प्रभुः / छन्दतश्चैव छन्दासि वयांसि वयसासृजत्

எட்டு தேவயோனிகள் படைக்கப்பட்ட பின், அந்தப் பிரபு சந்தத்தின்படி சந்தங்களைவும், வயதின்படி பறவைகளையும் படைத்தான்.

Verse 43

पक्षिणस्तु स सृष्ट्वा वै ततः पशुगणान्सृजन् / मुखतोजाः सृजन्सो ऽथ वक्षसश्चाप्यवीः सृजन्

அவன் முதலில் பறவைகளைப் படைத்தான்; பின்னர் மிருகக் கூட்டங்களைப் படைத்தான். அதன் பின் வாயிலிருந்து ஆடுகளைவும், மார்பிலிருந்து செம்மறியாடுகளைவும் படைத்தான்.

Verse 44

गावश्चैवोदराद्ब्रह्मा पाश्वीभ्यां च विनिर्ममे / पादतो ऽश्वान्समातङ्गान् रासभान् गवयान्मृगान्

பிரம்மா தமது வயிற்றிலிருந்து பசுக்களை உருவாக்கி, பக்கங்களிலிருந்து பிற உயிர்களை அமைத்தார்; மேலும் தமது பாதங்களிலிருந்து குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள், கவயங்கள், மான்கள் ஆகியவற்றை உண்டாக்கினார்।

Verse 45

उष्ट्रांश्चैव वराहांश्च शुनो ऽन्यांश्चैव जातयः / ओषध्यः फल मूलिन्यो रोमभ्यस्तस्य जज्ञिरे

ஒட்டகங்கள், வராகங்கள், நாய்கள் மற்றும் பிற இனங்களும் தோன்றின; அவனுடைய ரோமங்களிலிருந்து பழமும் வேரும் தரும் மூலிகைகள் பிறந்தன।

Verse 46

एवं पञ्चौषधीः सृष्ट्वा व्ययुञ्जत्सो ऽध्वरेषु वै / अस्य त्वादौ तु कल्पस्य त्रेतायुगमुखेपुरा

இவ்வாறு ஐந்து வகை மூலிகைகளைப் படைத்து, அவை நிச்சயமாக யாகங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டன; இந்த கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், பழங்காலத்தில், திரேதாயுகத்தின் ஆரம்ப முகத்தில்.

Verse 47

गौरजः पुरुषो ऽथाविरश्वाश्वतरगर्दभाः / एते ग्राम्याः समृताः सप्त आरण्याः सप्त चापरे

கௌரஜம், புருஷம், அவிரம், குதிரை, கழுதைக்குதிரை (மியூல்), கழுதை—இவை ஏழு ‘கிராம்ய’ (வீட்டுப்பழக்க) எனக் கூறப்பட்டன; மேலும் வேறு ஏழு ‘ஆரண்ய’ (காட்டுப்பழக்க) என்றும் சொல்லப்பட்டது।

Verse 48

श्वापदो द्वीपिनो हस्ती वानरः पक्षिपञ्चमः / औदकाः पशवः षष्ठाः सप्तमास्तु सरीसृपाः

கொல்லும் விலங்குகள் (śvāpada), புலி முதலியவை (dvīpin), யானை, குரங்கு—ஐந்தாவது பறவைகள்; ஆறாவது நீர்வாழ் உயிர்கள்; ஏழாவது ஊர்வனங்கள் (சரீஸ்ருபம்) ஆகும்।

Verse 49

महिषा गवयोष्ट्राश्च द्विखुराः शरभो द्विषः / मर्कटः सप्तमो ह्येषां चारण्याः पशवस्तु ते

மகிஷம், கவயம், ஒட்டகம், இருகுளம்புடையவை, சரபம், த்விஷம், ஏழாவது குரங்கு—இவையே வனப் பிராணிகள்.

Verse 50

गायत्रीं च ऋचं चैव त्रिवृत्सतोमरथन्तरे / अग्निष्टोमं च यज्ञानां निर्ममे प्रथमान्मुखात्

முதல் முகத்திலிருந்து அவர் காயத்ரீ, ரிக், திரிவ்ருத் ஸ்தோமம், ரதந்தரம், மேலும் யாகங்களில் அக்னிஷ்டோமத்தை உருவாக்கினார்.

Verse 51

यजूंषि त्रैष्टुभं छन्दः स्तोमं पञ्चदशं तथा / बृहत्साम तथोक्तं च दक्षिणात्सो ऽसृजन्मुखात्

தென் முகத்திலிருந்து அவர் யஜுஸ், த்ரைஷ்டுபச் சந்தஸ், பதினைந்து ஸ்தோமம், மேலும் ப்ருஹத் ஸாமத்தையும் படைத்தார்.

Verse 52

सामानि जगतीं चैव स्तोमं सप्तदशं तथा / वैरूप्यमतिरात्रं च पश्चिमात्सो ऽसृजन्मखात्

மேற்கு முகத்திலிருந்து அவர் ஸாமங்கள், ஜகதீச் சந்தஸ், பதினேழு ஸ்தோமம், வைரூப்யம் மற்றும் அதிராத்திர யாகத்தையும் உருவாக்கினார்.

Verse 53

एकविंशमथर्वाणमाप्तोर्यामं तथैव च / अनुष्टुभं सवैराजं चतुर्थादसृजन्मुखात्

நான்காம் முகத்திலிருந்து அவர் ஏகவிம்ஶ ஸ்தோமம், அதர்வவேதம், ஆப்தோர்யாமம், அனுஷ்டுப் சந்தஸ், மேலும் வைராஜத்தையும் படைத்தார்.

Verse 54

विद्युतो ऽशनिमेघांश्व रोहितेद्रधनूंषि च / सृष्ट्वासौ भगवान्देवः पर्जन्यमितिविश्रुतम्

அந்த பகவான் தேவன் மின்னல், இடிமின்னல், மேகங்கள் மற்றும் செம்மை நிறைந்த இந்திரதனுசுகளைப் படைத்து, ‘பர்ஜன்யன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 55

ऋचो यजूंषि सामानि निर्ममे यज्ञसिद्धये / उच्चावचानि भूतानि गात्रेभ्यस्तस्य जज्ञिरे

யாகம் நிறைவேறுவதற்காக அவர் ரிக், யஜுஸ், சாம மந்திரங்களை அமைத்தார்; மேலும் அவருடைய அங்கங்களிலிருந்து பலவகை உயிர்கள் தோன்றின.

Verse 56

ब्रह्मणास्तु प्रजासर्गं सृजतो हि प्रजापतेः / सृष्ट्वा चतुष्टयं पूर्वं देवर्षिपितृमानवान्

பிரஜாபதி பிரம்மா பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கியபோது, முதலில் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் எனும் நால்வகையையும் படைத்தார்.

Verse 57

ततो ऽसृजत भूतानि चराणि स्थावराणि च / सृष्ट्वा यक्षपिशाचांश्च गन्धर्वप्सरसस्तदा

பின்னர் அவர் அசையும் உயிர்களையும் அசையாதவற்றையும் படைத்தார்; அதே வேளையில் யக்ஷர், பிசாசர், கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களையும் படைத்தார்.

Verse 58

नरकिन्नररक्षांसि वयःपशुमृगोरगान् / अव्ययं च व्ययं चैव द्वयं स्थावरजङ्गमम्

மனிதர், கின்னரர், ராட்சசர், பறவைகள், மிருகங்கள், விலங்குகள், பாம்புகள் ஆகியவற்றை அவர் படைத்தார்; மேலும் நிலைபெறும்-இயங்கும் என அவ்யயம்-வ்யயம் என்ற இருவகையையும் அமைத்தார்.

Verse 59

तेषां ये यानि कर्माणि प्राक् सृष्टानि प्रपेदिरे / तान्येव प्रतिपद्यन्ते सृज्यमानाः पुनःपुनः

அவர்களுக்கு முன்சிருஷ்டியில் அமைந்த எந்த எந்த கர்மங்களோ, மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படும்போது அவையே அவர்களைத் தொடர்ந்து அடைகின்றன।

Verse 60

हिंस्राहिंस्रे सृजन् क्रूरे धर्माधर्मावृतानृते / तद्भाविताः प्रपद्यन्ते तस्मात्तत्तस्य रोचते

வன்மை-அவன்மை, கொடுமை, தர்ம-அதர்மம் மூடிய சத்திய-அசத்தியம் ஆகியவற்றை உருவாக்கி; எந்தப் பாவத்தால் அவர்கள் வடிவெடுக்கிறார்களோ, அதிலேயே அவர்கள் செல்லுகின்றனர்; ஆகவே அதுவே அவர்களுக்கு இனிதாகிறது।

Verse 61

महाभूतेषु नानात्वमिन्द्रियार्तेषु मूर्तिषु / विनियोगं च भूतानां धातैव व्यदधात्स्वयम्

மகாபூதங்களில் பல்வகைத் தன்மையும், இந்திரியங்களால் இயங்கும் உருவங்களில் வேறுபாடும், பூதங்களின் ஒதுக்கீடும்—இவற்றைத் தாதா தாமே அமைத்தார்।

Verse 62

केचित्पुरुषकारं तु प्राहुः कर्म च मानवाः / दैवमित्यपरे विप्राः स्वभावं भूतचिन्तकाः

சிலர் புருஷகாரம் மற்றும் கர்மமே காரணம் என்கிறார்கள்; மற்ற சில விப்ரர்கள் அதை தெய்வம் என்கிறார்கள்; பூதசிந்தகர்கள் அதை ஸ்வபாவம் எனக் கருதுகிறார்கள்।

Verse 63

पौरुषं कर्म दैवं च फलवृत्तिस्वभावतः / न चैव तु पृथग्भावमधिकेन ततो विदुः

பலன் நிகழும் இயல்பின்படி புருஷகாரம், கர்மம், தெய்வம்—மூன்றும் செயல்படுகின்றன; ஆனால் ஞானிகள் அவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து ஒன்றை மேலானது எனக் கூறுவதில்லை।

Verse 64

एतदेवं च नैवं च न चोभे नानुभे न च / स्वकर्मविषयं ब्रूयुः सत्त्वस्थाः समदर्शिनः

அவர்கள் ‘இதுவே’ என்றும் அல்ல, ‘இது அல்ல’ என்றும் அல்ல; இரண்டும் அல்ல, இரண்டும்‑அல்லவும் அல்ல. சத்த்வத்தில் நிலைத்த சமதரிசிகள் தம் கர்மவிஷயமே உரைப்பர்।

Verse 65

नानारूपं च भूतानां कृतानां च प्रपञ्चनम् / वेदशब्देभ्य एवादौ निर्ममे स महेश्वरः

மகேஸ்வரன் ஆதியில் வேதச் சொற்களிலிருந்தே படைக்கப்பட்ட உயிர்களின் பல்வேறு வடிவங்களையும், கೃತ உலகின் விரிவையும் உருவாக்கினார்।

Verse 66

आर्षाणि चैव नामानि याश्च देवेषु दृष्टयः / शर्वर्यन्ते प्रसूतानां पुनस्तेभ्यो दधात्यजः

ரிஷிகள் அளித்த நாமங்களும், தேவர்களிடத்தில் காணப்படும் தரிசனங்களும்—இரவு முடிவில் பிறந்த பிரஜைகளுக்கு அஜன் (பிரம்மா) அவற்றை மீண்டும் அதிலிருந்தே அளிக்கிறான்।