Adhyaya 2

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे प्रथमे प्रक्रियापादे कृत्यसमुद्देशो नाम प्रथमो ऽध्यायः प्रत्यवोचन्पुनः सूतमृषयस्ते तपोधनाः / कुत्र सत्रं समभत्तेवषामद्भुतकर्मणाम्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் முதல் பிரக்ரியாபாதத்தில் ‘க்ருத்யஸமுத்தேசம்’ எனும் முதல் அத்தியாயம். பின்னர் தவோధன ரிஷிகள் சூதரை மீண்டும் கேட்டனர்—“அற்புத கர்மம் உடைய உங்கள் ரிஷிகளின் சத்ரம் எங்கே நடைபெற்றது?”

Verse 2

कियन्तं चैव तत्कालं कथं च समवर्त्तत / आचचक्षे पुराणं च कथं तत्सप्रभञ्जनः

அக்காலம் எவ்வளவு நீண்டது, அது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? மேலும் சப்ரபஞ்ஜனன் அந்தப் புராணத்தை எவ்வாறு உரைத்தான்—அதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

आचख्यौ विस्तरेणैव पर कौतूहलं हि नः / इति संचोदितः सूतः प्रत्युवाच शुभं वचः

மகாத்மா, விரிவாகக் கூறுங்கள்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல். இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட சூதர் இனிய நல்வாக்கால் பதிலுரைத்தார்.

Verse 4

शृणुध्वं यत्र ते धीरा मेनिरे मन्त्रमुत्तमम् / यावन्तं चाभवत्कालं यथा च समवर्तत

கேளுங்கள்—அங்கு அந்தத் திடமுள்ளோர் உத்தம மந்திரத்தை ஏற்றனர்; அக்காலம் எவ்வளவு, அது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது.

Verse 5

सिसृक्षमाणो विश्वं हि यजते विसृजत्पुरा / सत्रं हि ते ऽतिपुण्यं च सहस्रपरिवत्सरान्

உலகை படைக்க விரும்பி, படைப்பிற்கு முன்பே அவர் யாகம் செய்தார்; அவர்களுடைய அந்த மிகப் புண்ணியமான சத்ரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்தது.

Verse 6

तपोगृहपतेर्यत्र ब्रह्मा चैवाभवत्स्वयम् / इडाया यत्र पत्नीत्वं शामित्रं यत्र बुद्धिमान्

தபோகிரஹத்தின் தலைவனாகத் தானே பிரம்மா ஆன இடம்; அங்கு இடா மனைவியாக நிலைபெற்றாள், அங்கு புத்திமான் சாமித்ரன் இருந்தான்.

Verse 7

मृत्युश्चके महातेजास्तस्मिन्सत्रे महात्मनाम् / विबुधाश्चोषिरे तत्र सहस्रपरिवत्सरान्

அந்த மகாத்மர்களின் சத்திரத்தில் மகாதேஜஸுடைய மிருத்யுவும் வந்தான்; தேவர்கள் அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்கினர்.

Verse 8

भ्रमतो धर्मचक्रस्य यत्र नेमिरशीर्यत / कर्मणा तेन विख्यातं नैमिषं मुनिपूजितम्

சுழலும் தர்மசக்கரத்தின் நெமி எங்கே சிதைந்ததோ, அந்தக் கர்மத்தால் அத்தலம் ‘நைமிஷம்’ எனப் புகழ்பெற்று, முனிவர்களால் வணங்கப்பட்டது.

Verse 9

यत्र सा गोमती पुण्या सिद्धचारणसेविता / रोहिणी स सुता तत्र गोमती साभवत् क्षणात्

சித்தரும் சாரணரும் சேவித்த புனிதமான கோமதி எங்கே இருந்ததோ, அங்கே ரோஹிணியின் மகள் கணநேரத்தில் கோமதியாக ஆனாள்.

Verse 10

शक्तिर्ज्येष्ठा समभवद्वसिष्ठस्य महात्मनः / रुन्धत्याः सुतायात्रादानमुत्तमतेजसः

மகாத்மா வசிஷ்டரின் மூத்த மகனாக சக்தி பிறந்தான்; அவன் ருந்ததியின் மகன், உயர்ந்த தேஜஸுடன் ஒளிர்ந்து காப்பவனும் தானமளிப்பவனும் ஆனான்.

Verse 11

कल्माषपादो नृपतिर्यत्र शक्रश्च शक्तिना / यत्र वैरं समभवद्विश्वामित्रवसिष्ठयोः

கல்மாஷபாதன் என்னும் அரசன் இருந்த இடத்தில், சக்தியின் காரணமாக சக்ரன் (இந்திரன்) கூட வந்தான்; அங்கேயே விஸ்வாமித்ரன்-வசிஷ்டர் பகை எழுந்தது.

Verse 12

अदृश्यन्त्यां समभवन्मुनिर्यत्र पराशरः / पराभवो वसिष्ठस्य यस्य ज्ञाने ह्यवर्त्तयत्

அத்ருஷ்யந்தீயின் நிகழ்வில் எங்கு முனி பராசரர் தோன்றினாரோ; அவருடைய ஞானப் பெருமையால் வசிஷ்டரின் தோல்வியும் நிகழ்ந்தது।

Verse 13

तत्र ते मेनिरे शैलं नैमिषे ब्रह्मवादिनः / नैमिषं जज्ञिरे यस्मान्नैमिषीयास्ततः स्मृताः

அங்கே நைமிஷத்தில் பிரம்மவாதிகள் அந்த மலைக்குப் பெருமை அளித்தனர்; நைமிஷத்தில் பிறந்ததால் அவர்கள் ‘நைமிஷீயர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 14

तत्सत्रमभवत्तेषां समा द्वादश धीमताम् / पुरूरवसि विक्रान्ते प्रशासति वसुंधराम्

அந்த ஞானிகளின் சத்திர யாகம் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நடைபெற்றது; வீரமிகு புரூரவா பூமியை ஆளும் காலத்தில்.

Verse 15

अष्टादश समुद्रस्य द्वीपानश्रन् पुरूरवाः / तुतोष नैव रत्नानां लोभादिति हि नः श्रुतम्

புரூரவா கடலின் பதினெட்டு தீவுகளை அனுபவித்தான்; ஆனால் ரத்தினங்களின் ஆசையால் அவன் திருப்தியடையவில்லை என்று நாம் கேட்டோம்।

Verse 16

उर्वशी चकमे तं च देवदूतप्रचोदिता / आजहार च तत्सत्रमुर्वश्या सह संगतः

தேவதூதரின் தூண்டுதலால் ஊர்வசி அவனை விரும்பினாள்; ஊர்வசியுடன் இணைந்து அவன் அந்த சத்திர யாகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 17

तस्मिन्नरपतौ सत्रे नैमिषीयाः प्रचक्रिरे / यं गर्भं सुषुवे गङ्गा पावकाद्दीप्ततेजसम्

அந்த நரபதியின் சத்திரத்தில் நைமிஷீய முனிவர்கள் யாகத்தைத் தொடங்கினர். கங்கை, பாவகனிடமிருந்து பிறந்த ஒளிமிகு கருவை ஈன்றாள்.

Verse 18

तत्तुल्यं पर्वते न्यस्तं हिरण्यं समपद्यत / हिरण्मयं ततश्चके यज्ञवाटं महात्मनाम्

அதற்கு ஒப்பான பொன் மலைமேல் வைக்கப்பட்டிருந்தது வெளிப்பட்டது. அப்போது மகாத்மர்களுக்கான யாகமண்டபம் பொன்மயமாக அமைந்தது.

Verse 19

विश्वकर्मा स्वयन्देवो भावनो लोकभावनः / स प्रविश्य ततः सत्रे तेषाममिततेजसाम्

தானே தேவனான விஸ்வகர்மா—படைப்பாளர், உலகங்களைப் போஷிப்பவன்—அந்த அளவற்ற ஒளியுடைய முனிவர்களின் சத்திரத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 20

ऐडः पुरूरवा भेजे तं देशं मृगयां चरन् / तं दृष्ट्वा महादाश्वर्यं यज्ञवाटं हिरण्मयम्

ஐடப் புரூரவா வேட்டையாடிச் சென்றபோது அந்த நாட்டை அடைந்தான். அங்கே பேரைஸ்வர்யம் நிறைந்த பொன்மய யாகவாடத்தைப் பார்த்தான்.

Verse 21

लोभेन हतविज्ञानस्तदादातुमुपाक्रमत् / नैमिषेयास्ततस्तस्य चुक्रुधुर्नृपतिं भृशम्

பேராசையால் அவன் அறிவு மங்க, அதை எடுத்துக்கொள்ள முயன்றான். அப்போது நைமிஷீய முனிவர்கள் அந்த அரசன் மீது கடும் கோபமுற்றனர்.

Verse 22

निजघ्नुश्चापि तं क्रुद्धाः कुशवज्रैर्मनीषिणः / तपोनिष्ठाश्च राजानं मुनयो देवचोदिताः

சினமுற்ற ஞானிகள் குசவஜ்ரங்களால் அவனைத் தண்டித்து வீழ்த்தினர்; தேவரால் தூண்டப்பட்ட தவநிஷ்ட முனிவர்கள் அரசனையும் தண்டித்தனர்.

Verse 23

कुशवज्रौर्विनिष्पिष्टः स राजा व्यजहात्तनुम् / और्वशेयैस्ततस्तस्य युद्धं चक्रे नृपो भुवि

குசவஜ்ரங்களால் நசுக்கப்பட்ட அந்த அரசன் உடலை விட்டான்; பின்னர் அவனுக்காக அவுர்வசேயர்கள் பூமியில் போர் செய்தனர்.

Verse 24

नहुषस्य महात्मानं पितरं यं प्रचक्षते / स तेष्ववभृथेष्वेव धर्म्मशीलो महीपतिः

நஹுஷனின் மகாத்மையான தந்தை எனப் புகழப்படும் அந்த தர்மசீல மன்னன், அவர்களின் அவப்ருத ஸ்நானங்களிலேயே இருந்தான்.

Verse 25

आयुरायभवायाग्र्यमस्मिन् सत्रे नरोत्तमः / शान्तयित्वा तु राजानं तदा ब्रह्मविदस्तथा

இந்த சத்திரத்தில் நரோத்தமன் ஆயுராயபவாய முன்னணியில் இருந்தான்; அப்போது பிரம்மவிதர்கள் அரசனை அமைதிப்படுத்தினர்.

Verse 26

सत्रमारेभिरे कर्त्तुं पृथ्वीवत्सा त्ममूर्तयः / बभूव सत्रे तेषां तु ब्रह्मचर्यं महात्मनाम्

பூமியை வத்ஸமாகக் கருதி, அந்த ஆத்மமூர்த்தியான மகாத்மர்கள் சத்திரத்தைத் தொடங்கினர்; அவர்களின் சத்திரத்தில் மகாத்மர்களின் பிரம்மச்சரியம் நிலைத்தது.

Verse 27

विश्वं सिसृक्षमाणानां पुरा विस्वसृजामिव / वैखानसैः प्रियसखैर्वाल खिल्यैर्मरीचिभिः

உலகை படைக்க விரும்பிய அந்தப் பழம்பெரும் உலகஸ்ருஷ்டர்களைப் போல, வைகானஸப் பிரிய நண்பர்களும் வாலகில்ய மெரீசிகளும் உடன்.

Verse 28

अजैश्च मुनिभिर्जातं सूर्यवैश्वानरप्रभः / वितृदेवाप्सरःसिद्धैर्गन्धर्वोरगचारणैः

அஜ முனிவர்களிடமிருந்து தோன்றியவன்; சூரியன், வைஷ்வானரன் போல் ஒளிவீசுபவன்; மேலும் வித்ருதேவர், அப்சரைகள், சித்தர்கள், கந்தர்வர், உரகர், சாரணர் சூழ.

Verse 29

भारतैः शुशुभे राजा देवैरिन्द्रसमो यथा / स्तोत्रशस्त्रैर्गृहैर्देवान्पितॄन्पित्र्यैश्च कर्मभिः

பாரதர்களால் அரசன், தேவர்களால் இந்திரன் போலவே ஒளிர்ந்தான்; ஸ்தோத்திரம், சாஸ்திரம், இல்லறச் சடங்குகள் மூலம் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் பித்ரிய கர்மங்களால் வழிபட்டான்।

Verse 30

आनर्चुःस्म यथाजाति गन्धर्वादीन् यथाविधि / आराधने स सस्मार ततः कर्मान्तरेषु च

அவர்கள் தத்தம் மரபின்படி கந்தர்வ முதலியவர்களை விதிப்படி அர்ச்சித்தனர்; அவன் ஆராதனையில், பின்னர் பிற கர்மங்களின் இடையிலும் நினைவு கொண்டான்।

Verse 31

जगुः सामानि गन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः / व्याजह्रुर्मुनयो वाचं चित्राक्षरपदां शुभाम्

கந்தர்வர்கள் சாமகானம் பாடினர்; அப்சரைக் குழுக்கள் நடனமாடின; முனிவர்கள் நல்வழி தரும், வண்ணமயமான எழுத்து-சொற்களால் அமைந்த வாக்கை உரைத்தனர்।

Verse 32

मन्त्रादि तत्र विद्वांसो जजपुश्च परस्परम् / वितण्डावचनैश्चैव निजघ्नुः प्रतिवादिनः

அங்கே அறிஞர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மந்திரங்களை ஜபித்து, வாதவிவாதச் சொற்களால் எதிர்வாதிகளைத் தோற்கடித்தனர்.

Verse 33

ऋषयश्चैव विद्वांसः शब्दार्थन्यायकोविदाः / न तत्र हारितं किञ्चिद्विविशुर्ब्रह्मराक्षसाः

அங்கே ரிஷிகளும் அறிஞர்களும் சொல்-பொருள்-நியாயத்தில் தேர்ந்தவர்கள்; அங்கே எதுவும் கொள்ளையடிக்கப்படவில்லை, ஆயினும் பிரஹ்மராக்ஷஸர்கள் நுழைந்தனர்.

Verse 34

नैव यज्ञहरा दैत्या नैव वाजमुखास्त्रिणः / प्रायश्चित्तं दरिद्रं च न तत्र समजायत

அங்கே யாகத்தைப் பறிக்கும் தைத்யர்களும் இல்லை; வாஜமுக அஸ்திரதாரிகளும் இல்லை; அங்கே பிராயச்சித்தமும் வறுமையும் தோன்றவில்லை.

Verse 35

शक्तिप्रज्ञाक्रियायेगैर्विधिराशीष्वनुष्टितः / एवं च ववृधे सत्रं द्वादशाब्दं मनीषिणाम्

சக்தி, ஞானம், செயல்-யோகத்தின் துணையால் விதிப்படி ஆசீர்வாதச் சடங்குகள் நிறைவேற்றப்பட்டன; இவ்வாறு முனிவர்களின் சத்திரம் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வளர்ந்தது.

Verse 36

ऋषीणां नैमिषीयाणां तदभूदिव वज्रिणः / वृद्धाद्या ऋत्विजो वीरा ज्योतिष्टोमान् पृथक्पृथक्

நைமிஷாரண்ய ரிஷிகளுக்கு அது வஜ்ரதாரி இந்திரனைப் போலத் தோன்றியது; முதியோர் முதலிய வீர ரித்விஜர்கள் தனித்தனியாக ஜ்யோதிஷ்டோம யாகங்களைச் செய்தனர்.

Verse 37

चक्रिरे पृष्ठगमनाः सर्वानयुतदक्षिणान् / समाप्तयज्ञो यत्रास्ते वासुदेवं महाधिपम्

அவர்கள் பின்னே சென்று பத்தாயிரம் தக்ஷிணைகளுடன் எல்லா தானங்களையும் செய்தனர்; யாகம் நிறைவுற்ற இடத்தில் மகாதிபதி வாசுதேவன் வீற்றிருந்தான்.

Verse 38

पप्रच्छुरमितात्मानं भवद्भिर्यदहं द्विजः / प्रचोदितः स्ववंशार्थं स च तानब्रवीत्प्रभुः

உங்களால் தூண்டப்பட்ட நான், த்விஜன், என் குலத்தின் பொருட்டு அந்த அளவற்ற ஆத்மையுடைய மகாபுருஷனை வினவினேன்; அப்போது ஆண்டவன் அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 39

शिष्यःस्वयंभुवो देवः सर्वं प्रत्यक्षदृग्वशी / अणिमादिभिरष्टाभिः सूक्ष्मैरङ्गैः समन्वितः

அவன் ஸ்வயம்பூ தேவனின் சீடன்; அனைத்தையும் நேரில் காண்பவன், இந்திரியங்களை அடக்குபவன்; அணிமா முதலிய எட்டு நுண் சித்திகளால் கூடியவன்.

Verse 40

तिर्यग्वातादिभिर्वर्षैः सर्वां ल्लोकान्बिभर्ति यः / सप्तस्कन्धा भृताः शाखाः सर्वतोयाजराजरान्

திரியக் காற்று முதலிய மழைகளால் எல்லா உலகங்களையும் தாங்கி வளர்ப்பவன்; ஏழு ஸ்கந்தங்களும் தாங்கப்பட்ட கிளைகளும் உடையவன்; எங்கும் நீரால் நிறைந்த, ஜரையற்ற அமரன்.

Verse 41

विषयैर् मरुतो यस्य संस्थिताः सप्तसप्तकाः / व्यूहत्रयाणां सूतानां कुर्वन् सत्रं महाबलः

யாருடைய ஆட்சிக்குள் விஷயங்களில் நிலைத்த மருதர்கள் ஏழு-ஏழு குழுக்களாக அமைந்துள்ளனரோ; அந்த மகாபலன், மூன்று வ்யூஹங்களின் சூதர்களுக்காக சத்ர யாகத்தை நடத்துகிறான்.

Verse 42

तेजसश्वाप्युपायानां दधातीह शरीरिणः / प्राणाद्या वृत्तयः पञ्च धारणानां स्ववृत्तिभिः

அவன் தேஜஸின் உபாயங்களையும் இங்கு உடலுடையோரில் நிலைநிறுத்துகிறான்; பிராணன் முதலிய ஐந்து வ்ருத்திகள் தத்தம் செயல்களால் தாரணையை நடத்துகின்றன.

Verse 43

पूर्यमामः शरीराणां धारणं यस्य कुर्वते / आकाशयोनिर्द्विगुणः शाब्दस्पर्शसमन्वितः

நிரம்பிக் கொண்டிருக்கும் உடல்களின் தாரணையை யார் செய்கிறாரோ, அந்த ஆகாச-யோனி இரட்டிப்பானது; சப்தமும் ஸ்பர்சமும் உடையது.

Verse 44

वाचोरणिः समाख्याता शब्दशास्त्रविचक्षणैः / भारत्यार्ः श्लक्ष्णया सर्वान्मुनीन्प्रह्लादयन्निव

சப்தசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தோர் இதனை ‘வாசோரணி’ என அழைத்தனர்; சரஸ்வதியின் மென்மையான வாக்கால் எல்லா முனிவரையும் மகிழ்விப்பதுபோல்.

Verse 45

पुराणज्ञाः सुमनसः पुराणाश्रययुक्तया / पुराम नियता विप्राः कथामकथयद्विभुः

புராணம் அறிந்த, மனம் மகிழ்ந்த, புராணாச்ரயத்துடன் கூடிய கட்டுப்பாடுடைய அந்த விப்ரர்களிடம், விபு அந்தப் பழங்கதையை உரைத்தான்.

Verse 46

एतत्सर्वं यथावृत्तमाख्यानं द्विजसत्तमाः / ऋषीणां च परं चैतल्लोकतत्त्वमनुत्तमम्

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே! இது அனைத்தும் நடந்தபடியே கூறப்பட்ட ஆக்யானம்; இது ரிஷிகளின் பரமமும், உலகத் தத்துவத்தின் ஒப்பற்ற ஞானமும் ஆகும்.

Verse 47

ब्रह्मणा यत्पुरा प्रोक्तं पुराणं ज्ञानमुत्तमम् / देवतानामृषीणां च सर्वपापप्रमोचनम्

பிரம்மனால் முன்னொரு காலத்தில் உரைக்கப்பட்ட உயர்ந்த ஞானமயமான புராணம் இது; தேவர்கள், ரிஷிகள் அனைவருக்கும் உரியது; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது.

Verse 48

विस्तरेणानुपूर्व्या च तस्य वक्ष्याम्यनुक्रमम्

அதன் வரிசையை நான் விரிவாகவும் முறையாகவும் இப்போது உரைப்பேன்.