Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे ऋषिवंशवर्णनं नामाष्टमो ऽध्यायः // ८// ऋषय ऊचुः कथं द्विवारावुत्पन्ना भवानी प्राक्सती तु या / आसीद्दाक्षायणी पूर्वमुमा कथमजायत

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்த) மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘ரிஷிவம்சவர்ணனம்’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்— முன்பு சதியாக இருந்த பவானி இருமுறை எவ்வாறு தோன்றினாள்? முன்னர் தாக்ஷாயணியாக இருந்த அவள் உமையாக எவ்வாறு பிறந்தாள்?

Verse 2

मेनायां पितृकन्यायां जनयञ्छैलराट् स्वयम् / के वै ते पितरो नाम येषां मेना तु मानसी

பித்ருகன்னியான மேனையில் தானே மலைமன்னன் சந்ததியை உண்டாக்கினான். யாருடைய மனப்புதல்வி மேனா எனப்படுகிறாளோ, அந்தப் பித்ரர்கள் யார், அவர்களின் பெயர்கள் என்ன?

Verse 3

मैनाकश्चैव दोहित्रो दौहित्री च तथा ह्युमा / एकपर्णा तथा चैव तथा चैवैकपाटला

மைநாகன் அவளுடைய பேரன்; பேரப்பெண் உமையும்; மேலும் ஏகபர்ணா, அதுபோல ஏகபாடலாவும்.

Verse 4

गङ्गा चापि सरिच्छ्रेष्ठा सर्वासां पूर्वजा तथा / सर्वमेतत्वयोद्दिष्टं निर्देशं तस्य नो वद

கங்கையும்—நதிகளில் சிறந்தவள்—அனைத்திற்கும் முன்னோடி. இவற்றையெல்லாம் நீ கூறினாய்; இப்போது அதன் தெளிவான விளக்கத்தை எமக்கு உரை.

Verse 5

श्रोतुमिच्छामि भद्रं ते श्राद्धस्य च विधिं परम् / पुत्राश्च के स्मृतास्तेषां कथं च पितरस्तु ते

உனக்கு நலம் உண்டாக; சிராத்தத்தின் உயர்ந்த விதியை நான் கேட்க விரும்புகிறேன். அவர்களின் புதல்வர்கள் யார் என நினைவில் கூறப்படுகின்றனர், அவர்கள் எவ்வாறு பித்ரர்களாக உள்ளனர்?

Verse 6

कथं वा ते समुत्पन्नाः किंना मानः किमात्मकाः / स्वर्गे वै पितरो ह्येते देवानामपि देवताः

அவர்கள் எவ்வாறு தோன்றினர், அவர்களின் மதிப்பு என்ன, அவர்களின் இயல்பு என்ன? ஸ்வர்கத்தில் இப் பித்ரர்கள் தேவர்களுக்கும் தேவர்களே.

Verse 7

एवं वेदितुमिच्छामि पितॄणां सर्गमुत्तममा / यथा च दत्तमस्माभिः सार्द्धं प्रीणाति वै पितॄन्

பித்ருக்களின் உயர்ந்த தோற்றம் (சிருஷ்டி) எவ்வாறு என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்; மேலும் நாங்கள் சிரத்தையுடன் அளித்த தானம் பித்ருக்களை எவ்வாறு திருப்திப்படுத்துகிறது என்பதையும் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 8

यदर्थं ते न दृश्यन्ते तत्र किं कारणं स्मृतम् / स्वर्गे तु के च वर्त्तन्ते पितरो नरके व के

அவர்கள் ஏன் காணப்படுவதில்லை—அதற்குக் கூறப்பட்ட காரணம் என்ன? மேலும் பித்ருக்களில் யார் ஸ்வர்கத்தில் இருப்பர், யார் நரகத்தில் இருப்பர்?

Verse 9

अभिसंभाष्य पितरं पितुश्च पितरं तथा / प्रतितामहं तथा चैव त्रिषु पिण्डेषु नामतः

தந்தை, பிதாமகர், ப்ரபிதாமகர்—இம்மூவரையும் மூன்று பிண்டங்களில் பெயர்பெயராக அழைத்து உரையாடி (ஆவாஹனம் செய்து) அர்ப்பணிக்கின்றனர்.

Verse 10

नाम्ना दत्तानि श्राद्धानि कथं गच्छन्ति वै पितॄन् / कथं च शक्तास्ते दातुं नरकस्थाः फलं पुनः

பெயர் சொல்லி அளிக்கப்படும் சிராத்தம் பித்ருக்களிடம் எவ்வாறு சென்று சேர்கிறது? மேலும் நரகத்தில் இருப்பவர்கள் மீண்டும் பலன் அளிக்க எவ்வாறு வல்லவராகிறார்கள்?

Verse 11

के च ते पितरो नाम कान्यजामो वयं पुनः / देवा अपि पितॄन् स्वर्गे यजन्तीति हि नः श्रुतम्

அந்த பித்ருக்கள் யார்? அப்படியெனில் நாம் மீண்டும் யாரை வழிபட வேண்டும்? தேவர்களும் ஸ்வர்கத்தில் பித்ருக்களை யஜனம் செய்கிறார்கள் என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்.

Verse 12

एतदिच्छामि वै श्रोतुं विस्तरेण बहुश्रुतम् / स्पष्टाभिधान मपि वै तद्भवान्वक्तुमर्हसि

இதை நான் விரிவாக, பலமுறை கேட்டதுபோல, கேட்க விரும்புகிறேன்; நீங்கள் தயவுசெய்து தெளிவாக உரைக்கத் தகுதியுடையவர்।

Verse 13

सूत उवाच अत्र वो कीर्तयिष्यामि यथाप्रज्ञं यथाश्रुतम् / मन्वन्तरेषु जायन्ते पितरो देवसूनवः

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் என் அறிவிற்கும் கேட்டதற்கும் ஏற்ப உரைப்பேன்; மன்வந்தரங்களில் பித்ருக்கள் தேவர்களின் புதல்வர்களாகப் பிறக்கின்றனர்।

Verse 14

अतीतानागताः श्रेष्ठाः कनिष्ठाः क्रमशस्तु वै / देवैः सार्द्धं पुरातीताः पितरो ऽन्येन्तरेषु वै

கடந்ததும் வரவிருப்பதும் ஆகிய காலங்களில் உயர்ந்ததும் இளையதும் பித்ருக்கள் வரிசையாக உள்ளனர்; வேறு வேறு இடைவெளிகளில் அவர்கள் தேவர்களுடன் பழங்காலத்திலிருந்தே இருந்தனர்।

Verse 15

वर्तन्ते सांप्रतं चे तु तान्वै पक्ष्यामि निश्चयात् / श्राद्धक्रियां मनुश्चैषां श्राद्धदेवः प्रवर्त्तयेत्

இப்போது நிலவும் பித்ருக்களை நான் உறுதியாக விளக்குவேன்; இவர்களுக்கான ஸ்ராத்தக் கிரியையை ஸ்ராத்ததேவன் மனு நடைமுறைப்படுத்துவான்।

Verse 16

देवान्सृजत ब्रह्मा मां यक्ष्यन्तीति च प्रभुः / तमुत्सृज्य तदात्मानमयजंस्ते फलार्थिनः

பிரம்மா தேவர்களைப் படைத்தார்; ஆண்டவன் ‘இவர்கள் என்னை யாகத்தால் வழிபடுவர்’ என எண்ணினார். ஆனால் பலன் நாடிய அவர்கள் அந்த ஆத்மஸ்வரூப ஆண்டவனை விட்டு பிறரை வழிபட்டனர்।

Verse 17

ते शप्ता ब्रह्मणा मूढा नष्टसंज्ञा भविष्यथ / तस्मात्किञ्चिन्न जानीत ततो लोकेषु मुह्यत

நீங்கள் பிரம்மாவின் சாபத்தால் மயங்கியவர்களாய், உணர்வு இழந்தவர்களாய் ஆகுவீர்கள்; ஆகவே எதையும் அறியாது, உலகங்களில் குழம்புவீர்கள்.

Verse 18

ते भूयः प्रणताः सर्वे याचन्ति स्म पितामहम् / अनुग्रहाय लोकानां पुनस्तानब्रवीत्प्रभुः

அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் பணிந்து பிதாமகன் பிரம்மாவை வேண்டினர்; உலகங்களுக்கு அருள் செய்ய प्रभு மீண்டும் அவர்களிடம் உரைத்தார்.

Verse 19

प्रायश्चित्तं चरध्वं वै व्यभिचारो हि वः कृतः / पुत्रान्स्वान्परिपृच्छध्वं ततो ज्ञानमवाप्स्यथ

நிச்சயமாகப் பிராயச்சித்தம் செய்யுங்கள்; ஏனெனில் உங்களால் தர்மவழு நிகழ்ந்தது. உங்கள் புதல்வர்களைக் கேளுங்கள்; அப்பொழுது ஞானம் பெறுவீர்கள்.

Verse 20

ततस्त स्वसुतांश्चैव प्रयश्चित्तजि घृक्षवः / अपृच्छन्संयतात्मानो विधिवच्च मिथो मिथः

அப்போது பிராயச்சித்தம் செய்ய விரும்பிய, கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடைய அவர்கள், தம் தம் புதல்வர்களை விதிப்படி, ஒருவரொருவர் கேட்டனர்.

Verse 21

तेभ्यस्ते नियतात्मानः पुत्राः शंसुरनेकधा / प्रयश्चित्तानि धर्मज्ञावाङ्मनः कर्मजानि च

அவர்களிடம் கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடைய, தர்மஞானம் கொண்ட புதல்வர்கள் பலவகைப் பிராயச்சித்தங்களைச் சொன்னார்கள்—வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் உண்டான குற்றங்களுக்கு.

Verse 22

ते पुत्रानब्रुवन्प्रीता लब्धसंज्ञा दिवौकसः / यूयं वै पितरो ऽस्माकं यैर्वयं प्रतिबोधिताः

திவ்யலோக வாசிகள் உணர்வு பெற்ற மகிழ்ச்சியுடன் புதல்வர்களிடம் கூறினர்—நீங்களே எங்கள் பிதர்கள்; உங்கள் மூலம் நாங்கள் விழித்தெழுந்தோம்।

Verse 23

धर्मं ज्ञानं च वैराग्यं को वरो वः प्रदीयताम् / पुस्तानब्रवीद्ब्रह्मा यूयं वै सत्यवादिनः

தர்மம், ஞானம், வைராக்யம்—உங்களுக்கு எந்த வரம் அளிக்கப்பட வேண்டும்? என்று கேட்டபோது பிரம்மா கூறினார்—நீங்கள் உண்மை பேசுவோர்।

Verse 24

तस्माद्यदुक्तं युष्माभिस्तत्तथा न तदन्यथा / उक्तं च पितरो ऽस्माकं चेति वै तनयाः स्वकाः

ஆகையால் நீங்கள் கூறியது அப்படியே உண்மை; வேறல்ல. மேலும் தம் புதல்வர்களே ‘நீங்கள் எங்கள் பிதர்கள்’ என்று சொன்னார்கள்।

Verse 25

पितरस्ते भविष्यन्ति तेभ्यो ऽयं दीयतां वरः / तेनैव वचसा ते वै ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

அவர்கள் பிதர்களாக இருப்பார்கள்; ஆகவே அவர்களுக்கே இந்த வரம் அளிக்கப்படுக—என்று பரமேஷ்டி பிரம்மா அதே வாக்கால் கூறினார்।

Verse 26

पुत्राः पितृत्वमाजग्मुः पुत्रत्वं पितरः पुनः / तस्मात्ते पितरः पुत्राः पितृत्वं तेषु तत्स्मृतम्

புதல்வர்கள் பிதൃത്വத்தை அடைந்தனர்; பிதர்கள் மீண்டும் புதல்வத்தன்மையை அடைந்தனர். ஆகவே அவர்கள் பிதர்களும் புதல்வர்களும்; அவர்களிலேயே அந்த பிதൃത്വம் நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 27

एवं स्मृत्वा पितॄन्पुत्राः पुत्रांश्चैव पितॄंस्तथा / व्याजहार पुनर्ब्रह्मा वितॄनात्मविवृद्धये

இவ்வாறு பித்ருக்களையும் புத்ரர்களையும் நினைத்து, பிரம்மா தன் ஆத்மவிருத்திக்காக மீண்டும் பித்ருவிதானத்தை உரைத்தார்.

Verse 28

यो ह्य निष्टान्पितॄञ्श्राद्धि क्रियां काञ्चितकरिष्यति / राक्षसा दानवाश्बैव फलं प्राप्स्यन्ति तस्य तत्

யார் அசுத்தமான மனத்துடன் பித்ருக்களுக்காக ஏதெனும் சிராத்தக் கிரியையைச் செய்வாரோ, அதன் பலனை ராட்சசரும் தானவரும் பெறுவர்.

Verse 29

श्राद्धैराप्यायिताश्चैव पितरः सोममव्ययम् / आप्यायमाना युष्माभिर्वर्द्धयिष्यन्ति नित्यशः

சிராத்தங்களால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் அழியாத சோமத்தைப் பெறுவர்; உங்களால் போஷிக்கப் பெற்று, அவர்கள் எந்நாளும் உங்களை வளர்த்திடுவர்.

Verse 30

श्राद्धैराप्यायितः सोमो लोकानाप्याययिष्यति / कृत्स्नं सपर्वतवनं जङ्गमाजङ्गमैर्वृतम्

சிராத்தங்களால் போஷிக்கப்பட்ட சோமன் எல்லா லோகங்களையும் திருப்திப்படுத்துவான்—மலைகளும் வனங்களும் உடன், அசைவும் அசையாததும் சூழ்ந்த இந்த முழு உலகை.

Verse 31

श्राद्धानि पुष्टिकामाश्च ये करिष्यन्ति मानवाः / तेभ्यः पुष्टिं प्रजाश्चैव दास्यन्ति पितरः सदा

புஷ்டியை விரும்பி யார் சிராத்தங்களைச் செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு பித்ருக்கள் எப்போதும் புஷ்டியும் சந்தான வளமும் அருள்வர்.

Verse 32

श्राद्धे येभ्यः प्रदास्यन्ति त्रीन्पिण्डान्नामगोत्रतः / सर्वत्र वर्तमानास्ते पितरः प्रपितामहाः

சிராத்தத்தில் யாருக்கு பெயர்-கோத்திரப்படி மூன்று பிண்டங்கள் அளிக்கப்படுகின்றனவோ, அந்தப் பித்ருக்கள் மற்றும் ப்ரபிதாமகர்கள் எங்கும் நிலைத்திருப்பர்।

Verse 33

तेषामाप्याययिष्यन्ति श्राद्धदानेन वै प्रजाः / एवमाज्ञा कृता पूर्वं ब्रह्मणा परमेष्ठिना

சிராத்த தானத்தினால் மக்கள் அந்தப் பித்ருக்களைப் போஷிப்பர்; இவ்வாறு பரமேஷ்டி பிரம்மா முன்பே ஆணையிட்டார்।

Verse 34

तेनैतत्सर्वथा सिद्धं दानमध्ययनं तपः / ते तु ज्ञानप्रदातारः पितरो वो न संशयः

ஆகையால் இது முற்றிலும் உறுதி: தானம், வேதஅத்தியயனம், தவம்; பித்ருக்களே ஞானத்தை அளிப்போர்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 35

इत्येते पितरो देवा देवाश्च पितरः पुनः / अन्योन्यपितरो ह्येते देवाश्च पितरश्च ह

இவ்வாறு பித்ருக்களே தேவர்கள்; தேவர்களும் மீண்டும் பித்ருக்கள்; இவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பித்ருக்களாகவே உள்ளனர்—தேவரும் பித்ரும்.

Verse 36

एतद्ब्रह्मवचः श्रुत्वा सूतस्य विदितात्मनः / पप्रच्छुर्मुनयो भूयः सूतं तस्माद्यदुत्तरम्

ஆத்மஞானம் பெற்ற சூதரிடமிருந்து இந்தப் பிரம்மவாக்கை கேட்ட முனிவர்கள், மீண்டும் சூதரை வினவினர்—அதற்குப் பின்வரும் விடை என்னவென்று।

Verse 37

ऋषय ऊचुः कियन्तो वै मुनिगणाः कस्मिन्काले च ते गणाः / पूर्वे तु देवप्रवरा देवानां सोमवर्द्धनाः

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்த முனிவர் கூட்டம் எத்தனை? அவர்கள் எந்தக் காலத்தில் இருந்தனர்? முன்னாளில் அவர்கள் தேவர்களில் சிறந்தோர்; தேவர்களின் சோமத்தை வளர்த்தோர்.

Verse 38

सूत उवाच एतद्वो ऽहं प्रवक्ष्यामि पितृसर्गमनुत्तमम् / शंयुः पप्रच्छ यत्पूर्वं पितरं वै बृहस्पतिम्

சூதர் கூறினார்—உங்களுக்கு பித்ரு-ஸர்கம் எனும் ஒப்பற்ற வரலாற்றை நான் உரைப்பேன். முன்பு ஷம்யு தன் தந்தை பிருஹஸ்பதியிடம் இதை வினவினான்.

Verse 39

बृहस्पतिमुपासीनं सर्वज्ञानार्थकोविदम् / पुत्रः शंयुरिमं प्रश्नं पप्रच्छ विनयान्वितः

அனைத்தறிவின் பொருளில் தேர்ந்த பிருஹஸ்பதி ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவரது மகன் ஷம்யு பணிவுடன் இந்தக் கேள்வியை கேட்டான்.

Verse 40

क एते पितरो नाम कियन्तः के च नामतः / समुद्भूताः कथं चैते पितृत्वं समुपागताः

இந்த பித்ருக்கள் யார், அவர்கள் எத்தனை, பெயர்படி அவர்கள் யாவர்? அவர்கள் எவ்வாறு தோன்றினர், மேலும் எவ்வாறு பித்ருத் தன்மையை அடைந்தனர்?

Verse 41

कस्माच्च पितरः पूर्वं यज्ञं पुष्णन्ति नित्यशः / क्रियाश्च सर्वा वर्त्तन्ते श्राद्धपूर्वा महात्मनाम्

மேலும் எந்தக் காரணத்தால் பித்ருக்கள் எப்போதும் முதலில் யாகத்தைப் போஷிக்கின்றனர்? மகாத்மர்களின் எல்லாச் சடங்குகளும் ஸ்ராத்தத்தை முன்னிட்டு நடைபெறுகின்றன.

Verse 42

कस्मै श्राद्धानि देयानि किं च दत्ते महाफलम् / केषु चाप्यक्षयं श्राद्धं तीर्थेषु च नदीषु च

சிராத்தத்தை யாருக்கு அளிக்க வேண்டும், எதை அளித்தால் மகாபலன் கிடைக்கும்? எந்த இடங்களில்—தீர்த்தங்களிலும் நதிகளிலும்—சிராத்தம் அழியாத பலன் தரும்?

Verse 43

केषु वै सर्वमाप्तोति श्राद्धं कृत्वा द्विजोत्तमः / कश्च कालो भवेच्छ्राद्धे विधिः कश्चानुवर्त्तते

யாருக்காக சிராத்தம் செய்தால் சிறந்த த்விஜன் அனைத்தையும் பெறுவான்? சிராத்தத்திற்குரிய காலம் எது, மேலும் எந்த விதி பின்பற்றப்படுகிறது?

Verse 44

एतदिच्छामि भगवन्विस्तरेण यथा तथा / व्याख्यातमानुपूर्व्येण यत्र चोदाहृतं मया

பகவனே, நான் கேட்டதுபோலவே இதை யதார்த்தமாக, விரிவாகவும் வரிசையாகவும் விளக்கி அருள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

Verse 45

बृहस्पतिरिदं सम्यगेवं पृष्टो महामतिः / व्याजहारानुपूर्व्येण प्रश्नं प्रश्नविदां वरः

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, மஹாமதி பிருஹஸ்பதி—கேள்விகளை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்—இந்தக் கேள்விகளுக்கு முறையாகவும் வரிசையாகவும் பதிலளித்தார்.

Verse 46

बृहस्पतिरुवाच कथ यिष्यामि ते तात यन्मां त्वं परिपृच्छसि / विनयेन यथान्यायं गम्भीरं प्रश्नमुत्तमम्

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—மகனே, நீ பணிவுடன் நீதிமுறையின்படி என்னிடம் கேட்ட இந்த ஆழமான உயர்ந்த கேள்வியை நான் உனக்கு விளக்குகிறேன்.

Verse 47

द्यौरंरिक्षं पृथिवी नक्षत्राणि दिशस्त था / सूर्याचन्द्रमसौ चैव तथाहोरात्रमेव च

அப்போது வானம், அந்தரிக்ஷம், பூமி, நட்சத்திரங்கள், திசைகள்; மேலும் சூரியன்-சந்திரன், பகல்-இரவும் வெளிப்பட்டன।

Verse 48

न बभूवुस्तदा तात तमोभूतमभूज्जगत् / ब्रह्मैको दुश्चरं तत्र तताप परमं तपः

அப்போது, ஓ தாதா, எதுவும் இல்லை; உலகம் இருள்மயமாயிற்று. அங்கே ஒரே பிரம்மா, கடினமான பரம தவத்தை ஆற்றினார்।

Verse 49

शंयुस्तमब्रवीद्भूयः पितरं ब्रह्मवित्तमम् / सर्ववेदव्रतस्नातः सर्वज्ञानविदां वरः / कीदृशं सर्वभूतेशस्तपस्तेपे प्रजा पतिः

மீண்டும் ஷம்யு, பிரம்மவித்தில் உத்தமனும், எல்லா வேதவிரதங்களிலும் ஸ்நானம் செய்தவனும், ஞானிகளில் சிறந்தவனுமான தந்தையிடம் கேட்டான்: ‘ஓ சர்வபூதேஷா, பிரஜாபதி எத்தகைய தவம் செய்தார்?’

Verse 50

बृहस्पतिरुवाच सर्वेषां तपसां यत्तत्तपो योगमनुत्तमम् / ध्यायंस्तदा स भगवांस्तेन लोकानवासृजत्

பிரஹஸ்பதி கூறினார்— ‘எல்லா தவங்களிலும் உயர்ந்த தவம், ஒப்பற்ற யோகத் தவமே. அதையே தியானித்துக் கொண்டு பகவான் அப்போது உலகங்களைப் படைத்தார்।’

Verse 51

ज्ञानानि भूतभव्यानि लोका वेदाश्च सर्वशः / योगामृतास्तदा सृष्टा ब्रह्मणा लोकचक्षुषा

இறந்ததும் வரவிருப்பதும் பற்றிய ஞானங்கள், எல்லா உலகங்களும், எல்லா விதமான வேதங்களும்; மேலும் யோக அமிர்தமும்—இவை அனைத்தும் அப்போது உலகக் கண்களான பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்டன।

Verse 53

लोकाः संतानका नाम यत्र तिष्ठन्ति भास्वराः / वैराजा इति विख्याता देवानां दिवि देवता/ // ५२// योगेन तपसा युक्तः पूर्वमेव तदा प्रभुः / देवानसृजत ब्रह्मा योगयुक्तान्सनातनान्

‘சந்தானக’ எனப்படும் லோகத்தில் ஒளிமிக்கோர் தங்குகின்றனர்; அவர்கள் ‘வைராஜர்’ எனப் புகழ்பெற்றோர்—தேவர்களின் திவ்யலோகத்தில் தேவர்களே. அப்போது யோகமும் தவமும் உடைய பரம்பொருள் பிரம்மா, முன்பே யோகயுக்தமான சனாதன தேவர்களைப் படைத்தான்.

Verse 54

आदिदेवा इति ख्याता महासत्त्वा महौजसः / सर्वकामप्रदाः पूज्या देवादानवमानवैः

அவர்கள் ‘ஆதிதேவர்கள்’ எனப் புகழ்பெற்றோர்; மாபெரும் சத்துவமும் மாபெரும் தேஜஸும் உடையோர். எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வோர்; தேவர், தானவர், மனிதர் அனைவராலும் பூஜிக்கப்படுவோர்.

Verse 55

तेषां सप्त समाख्याता गणास्त्रैलोक्यपूजिताः / अमूर्त्तयस्त्रयस्तेषां चत्वारस्तु समूर्त्तयः

அவர்களுக்குச் சேர்ந்த ஏழு கணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவை மூவுலகிலும் பூஜிக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் மூன்று அமூர்த்தங்கள்; நான்கு சமூர்த்தங்கள் (சாகாரங்கள்).

Verse 56

उपरिष्टात् त्रयस्तेषां वर्त्तन्ते भावमूर्त्तयः / तेषामधस्ताद्वर्त्तन्ते चत्वारः सूक्ष्ममूर्त्तयः

அவர்களில் மேல்புறம் மூவர் ‘பாவமூர்த்தி’ என நிலைகொள்கின்றனர்; அவர்களுக்குக் கீழே நால்வர் ‘சூக்ஷ்மமூர்த்தி’ என நிலைகொள்கின்றனர்.

Verse 57

ततो देवास्ततो भूमिरेषा लोकपरंपरा / लोके वर्षन्ति ते ह्यस्मिंस्तेभ्यः पर्जन्यसंभवः

பின்பு அவர்களிலிருந்து தேவர்கள்; பின்பு இந்தப் பூமி—இதுவே லோகப் பரம்பரை. இவ்வுலகில் அவர்கள் மழையைப் பொழிகின்றனர்; அவர்களிலிருந்தே பர்ஜன்யன் (மழைத் தெய்வம்) தோன்றுகின்றான்.

Verse 58

अन्नं भवति वै वृष्ट्या लोकानां संभवस्ततः / आप्याययन्ति ते यस्मात्सोमं चान्नं च योगतः

மழையாலே அன்னம் உண்டாகிறது; அதனால் உலகங்களின் வாழ்வு நிலைகொள்கிறது. யோகத்தால் சோமமும் அன்னமும் வளரச் செய்பவர்கள் அனைவரையும் நிறைவு செய்கின்றனர்.

Verse 59

ऊचुस्तान्वै पितॄंस्त स्माल्लोकानां लोकसत्तमाः / मनोजवाः स्वधाभक्ष्यः सर्वकामपरिष्कृताः

அப்போது உலகங்களில் சிறந்தோர், மனவேகமுடையோர், ஸ்வதா-போகத்தால் போஷிக்கப்படுவோர், எல்லாக் காமங்களாலும் நிறைந்தோர் ஆகியோர் அந்த பித்ருக்களைச் சொன்னார்கள்.

Verse 60

लोभमोहभयोपेता निश्चिन्ताः शोक वर्जिताः / एते योगं परित्यज्य प्राप्ता लोकान्सुदर्शनान्

லோபம், மோகம், பயம் உடையவர்களாயினும் அவர்கள் கவலையற்றும் துயரமற்றும் இருந்தனர். இவர்கள் யோகத்தை விட்டு அழகிய தரிசனமுள்ள உலகங்களை அடைந்தனர்.

Verse 61

दिव्याः पुण्या विपाप्मानो महात्मानो भवन्त्युत / ततो युगसहस्रान्ते जायन्ते ब्रह्मवादिनः

அவர்கள் தெய்வீகமும் புண்ணியமும் உடைய, பாவமற்ற மகாத்மாக்களாக ஆகின்றனர். பின்னர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் அவர்கள் பிரம்மவாதிகள் (பிரம்மஞானிகள்) ஆகப் பிறக்கின்றனர்.

Verse 62

प्रतिलभ्य पुनर्योगं मोक्षं गच्छन्त्यमूर्त्तयः / व्यक्ताव्यक्तं परित्यज्य महायोगबलेन च

மீண்டும் யோகத்தை அடைந்து அவர்கள் அமூர்த்த (நுண்ம) நிலையாய் மோட்சத்தை அடைகின்றனர். மகாயோகத்தின் வலிமையால் வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் இரண்டையும் துறக்கின்றனர்.

Verse 63

नश्यन्त्युल्केव गगने क्षणद्विद्युत्प्रभेव च / उत्सृज्य देहजालानि महायोगबलेन च

அவர்கள் வானில் உல்கைபோலும், கணநேர மின்னொளிபோலும் மறைந்து விடுவர்; மகாயோக வலத்தால் தேகப் பிணைப்புகளைத் துறப்பர்.

Verse 64

निराख्योपास्यता यान्ति सरितं सागरं यथा / क्रियया गुरुपूजाभिर्यागं कुर्वन्ति यत्नतः

நதி கடலை அடைவதுபோல், அவர்கள் பெயரற்ற வழிபாட்டுத் தத்துவத்தை அடைவர்; கிரியையாலும் குருபூஜையாலும் முயன்று யாகம் செய்வர்.

Verse 65

श्राद्धे प्रीतास्ततः सोमं पितरो योगमास्थिताः / आप्याययन्ति योगेन त्रैलोक्यं येन जीवति

சிராத்தத்தில் மகிழ்ந்த யோகநிலையிலுள்ள பித்ருக்கள் சோமத்தை ஏற்கின்றனர்; அந்த யோகத்தால் மூவுலகையும் போஷிக்கின்றனர், அதனால் உலகம் வாழ்கிறது.

Verse 66

तस्माच्छ्राद्धानि देयानि योगानां यत्नतः सदा / पितॄणां हि बलं योगो योगात्सोमः प्रवर्त्तते

ஆகையால் யோகிகளுக்காக எப்போதும் முயன்று சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்; பித்ருக்களின் வலிமை யோகமே, யோகத்திலிருந்தே சோமம் பெருகுகிறது.

Verse 67

सहस्रशतविप्रान्वै भोजयेद्यावदागतान् / एकस्तानपि मन्त्रज्ञः सर्वानर्हति तच्छृणु

வந்துள்ள ஆயிரம் நூறு பிராமணர்களுக்கும் உணவளிக்கலாம்; ஆனால் ஒரே மந்திரஞானி அவர்களெல்லாருக்கும் சமமான புண்ணியத்திற்குரியவன்—இதைக் கேள்.

Verse 68

एतानेव च मन्त्रज्ञान्भोजयेद्यः समागतान् / एकस्तान्स्नातकः प्रितः सर्वानर्हति तच्छृणु

கூடி வந்த இம்மந்திரஞானிகளை யார் போஜனம் செய்யவைக்கிறாரோ, மகிழ்ந்த ஒரே ஸ்நாதகனும் அவர்களெல்லாருக்கும் உரிய புண்ணியத்திற்கு தகுதியானவன்—இதைக் கேள்।

Verse 69

मन्त्रज्ञानां सहस्रेण स्नातकानां शतेन च / योगाचार्येण यद्भुक्तं त्रायते महातो भयात्

ஆயிரம் மந்திரஞானிகளும் நூறு ஸ்நாதகரும் அளிக்கும் பலனுக்கு இணையாக, யோகாசாரியர் ஏற்றுக் கொள்ளும் போஜனம் மகாபயத்திலிருந்து காக்கும்।

Verse 70

गृहस्थानां सहस्रेण वानप्रस्थशतेन च / ब्रह्मचारिसहस्रेण योग एव विशिष्यते

ஆயிரம் கிருஹஸ்தர்களும் நூறு வானப்ரஸ்தர்களும் ஆயிரம் பிரம்மச்சாரிகளும் இருந்தாலும், யோகமே சிறப்பாக உயர்ந்தது।

Verse 71

नास्तिको वाप्यधर्मो वा संकीर्मस्तस्करो ऽपि वा / नान्यत्र तारणं दानं योगेष्वाह प्रजापतिः

நாஸ்திகனாக இருந்தாலும், அதர்மனாக இருந்தாலும், கலந்த நடத்தை உடையவனாக இருந்தாலும், திருடனாக இருந்தாலும்—பிரஜாபதி கூறுவது: யோகிகளுக்குச் செய்யும் தானமே மீட்கும்; வேறெங்கும் அல்ல।

Verse 72

पितरस्तस्य तुष्यन्ति सुवृष्टेनैव कर्षकाः / पुत्रो वाप्यथ वा पौत्रो ध्यानिनं भोजयिष्यति

நல்ல மழையால் விவசாயிகள் திருப்தியடைவதுபோல் அவனுடைய பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்; மேலும் அவனுடைய மகன் அல்லது பேரன் தியானியைக் போஜனம் செய்யவைக்கிறான்।

Verse 73

अलाभे ध्याननिष्ठानां भोजयेद्ब्रह्मचारिणम् / तदलाभे उदसीनं गूहस्थमपि भोजयेत्

தியானநிஷ்டையுடைய பிரம்மச்சாரி கிடைக்காவிடில் பிரம்மச்சாரியைக் போஜனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அதுவும் கிடைக்காவிடில் உதாசீனமான கிருஹஸ்தனையும் போஜனம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 74

यस्तिष्ठेदेकपादेन वायुभक्षः शतं समाः / ध्यानयोगी परस्तस्मादिति ब्रह्मानुशासनम्

நூறு ஆண்டுகள் ஒருகாலில் நின்று காற்றையே உணவாகக் கொள்பவனைவிடவும் தியானயோகி மேலானவன்; இது பிரம்மாவின் உபதேசம்.

Verse 75

आद्य एष गणः प्रोक्तः पितॄणाममितौजसाम् / भावयन्सर्वलोकान्वै स्थित एष गणः सदा

அமித ஒளியுடைய பித்ருகணங்களில் இதுவே முதன்மையான கணம் என்று கூறப்பட்டது; இது எப்போதும் நிலைத்து எல்லா உலகங்களையும் பாவித்து (போஷித்து) நிற்கிறது.

Verse 76

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि सर्वानपि गणान्पुनः / संततिं संस्थितिं चैव भावनां च यथाक्रमम्

இனி மேலே நான் எல்லாக் கணங்களையும் மீண்டும் கூறுவேன்—அவற்றின் பரம்பரை, நிலை, மேலும் பாவனையை முறையே.