Adhyaya 66

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सोमसौम्ययोर्जन्मकथनं नाम पञ्चषष्टितमो ऽध्यायः // ६५// सूत उवाच सोमस्य तु बुधः पुत्रो बुधस्य तु पुरूरवाः / तेजस्वी दानशीलश्च यज्वा विपुलदक्षिणः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயுப்ரோக்த மத்தியமபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘சோமன்–சௌம்யன் பிறப்புக் கதனம்’ எனும் அறுபத்தைந்தாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—சோமனுக்கு புத்தன் மகன்; புத்தனுக்கு புரூரவா மகன்; அவர் தேஜஸ்வி, தானசீலன், யாகம் செய்பவன், மிகுந்த தக்ஷிணை அளிப்பவன் ஆவான்।

Verse 2

ब्रह्मवादी पराक्रान्तः शत्रुभिर्युधि दुर्जयः / आहर्त्ता जाग्निहोत्रस्य यज्ञानां च महीपतिः

அவர் பிரம்மவாதி, பராக்கிரமசாலி; போரில் பகைவரால் வெல்ல முடியாதவர். அக்னிஹோத்திரத்தை நடத்துபவர், யாகங்களின் அதிபதி, பூமியின் அரசன் ஆவார்।

Verse 3

सत्यवाग्धर्मबुद्धिश्च कान्तः संवृत्तमैथुनः / अतीव त्रिषु लोकेषु रूपेणाप्रतिमो ऽभवत्

அவர் சத்தியவாக்கு உடையவர், தர்மபுத்தி கொண்டவர், காந்தமிக்கவர், கட்டுப்பாடு உடையவர் (மைதுனத்தில் விலகியவர்). அழகில் அவர் மூன்று லோகங்களிலும் ஒப்பற்றவராக இருந்தார்।

Verse 4

तं ब्रह्मवादिनं दान्तं धर्मज्ञं सत्यवादिनम् / उर्वशी वरयामास हित्वा मानं यशस्विनी

அந்த பிரம்மவாதி, தாந்தன், தர்மஞானி, சத்தியவாதியைப் புகழ்மிக்க ஊர்வசி தன் அகம்பாவத்தை விட்டு மணவரனாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்।

Verse 5

तया सहावसद्राजा दश वर्षाणि चाष्ट च / सप्त षट्सप्त चाष्टौ च दश चाष्टौ च वीर्यवान्

அவளுடன் அந்த வீரமிகு அரசன் பத்து மற்றும் எட்டு ஆண்டுகள் (பதினெட்டு) வாழ்ந்தான்; பின்னர் ஏழு, ஆறு, ஏழு, எட்டு, மேலும் மீண்டும் பத்து மற்றும் எட்டு ஆண்டுகளும் (வரிசையாக) சேர்ந்து இருந்தான்।

Verse 6

वने चैत्ररथे रम्ये तथा मन्दाकिनीतटे / अलकायां विशालायां नन्दने च वनोत्तमे

அழகிய சைத்ரரத வனத்திலும், மந்தாகினி நதிக்கரையிலும்; விசாலமான அலகாபுரியிலும், சிறந்த நந்தன வனத்திலும்.

Verse 7

गन्धमादनपादेषु मेरुशृङ्गे नगोत्तमे / उत्तरांश्च कुरून्प्राप्य कलापग्राममेव च

கந்தமாதன மலையின் அடிவாரத்திலும், சிறந்த மேரு சிகரத்திலும்; வடக்கு குருக்களை அடைந்து, கலாபகிராமத்தையும் சென்றான்.

Verse 8

एतेषु वनमुख्येषु सुरैराचरितेषु च / उर्वश्या महितो राजा रेमे परमया मुदा

தேவர்கள் உலாவும் இம்முக்கிய வனங்களில்; ஊர்வசியால் போற்றப்பட்ட அரசன் பேரானந்தத்துடன் மகிழ்ந்து விளையாடினான்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः गन्धर्वी चोर्वशी देवी राजानं मानुषं कथम् / उत्सृज्य तं च संप्राप्ता तन्नो ब्रूहि च दुष्कृतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவகந்தர்வி ஊர்வசி, மனித அரசனை எவ்வாறு விட்டுவிட்டு இங்கு வந்தாள்? அந்தக் குற்றத்தை எங்களுக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 10

सूत उवाच ब्रह्मशापाभिभूता सा मानुषं समुपस्थिता / आत्मनः शापमोक्षार्थं नियमं सा चकार तु

சூதர் கூறினார்—பிரம்ம சாபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள் (ஊர்வசி) மனிதனிடம் வந்து சேர்ந்தாள்; தன் சாபமோட்சத்திற்காக அவள் ஒரு நியமத்தை (விரதத்தை) மேற்கொண்டாள்.

Verse 11

अनग्नदर्शनं चैव अकामात्सह मैथुनम् / द्वौ मेषौ शयनाभ्याशे सा तावद्ध्यवतिष्ठते

அக்னியைத் தரிசிக்காமை, விருப்பமின்றியும் இணைவு—படுக்கை அருகில் இரண்டு மாதங்கள் அவள் அவ்வளவு காலம் அப்படியே நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 12

घृतमात्रं तथाऽहारः कालमेकं तु पार्थिव / यद्येष समयो राजन्यावत्कालश्च ते दृढः

ஓ பார்திவா! அவளின் உணவு நெய் மட்டும்; காலம் ஒரு அளவு—ஓ அரசே, இந்த உடன்பாடு உனக்கு எத்தனை காலம் உறுதியோ அவ்வளவு வரை.

Verse 13

तावत्कालं तु वत्स्यामि एष नः समयः कृतः / तस्यास्तं समयं सर्वं स राजा पर्यपालयत्

நான் அவ்வளவு காலம் தங்குவேன்—இதுவே நம் இடையிலான கால ஒப்பந்தம். அவளுடைய அந்த முழு நியமக் காலத்தையும் அந்த அரசன் காத்தான்.

Verse 14

एवं सा चावसत्तेन सहेलेना भिगामिनी / वर्षाण्यथ चतुःषष्टिं तद्भक्त्या शापमोहिता

இவ்வாறு அவள் அவனுடன் விளையாட்டு மனத்தோடு அருகே செல்வாளாயிருந்தாள்; அவன் பக்தியால் சாப மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து அறுபத்துநான்கு ஆண்டுகள் அங்கேயே இருந்தாள்.

Verse 15

उर्वशी मानुषं प्राप्ता गन्धर्वाश्चिन्तयान्विताः / गन्धर्वा ऊचुः चिन्तयध्वं महाभागा यथा सा तु वराङ्गना

உர்வசி மனித உலகை அடைந்தாள்; கந்தர்வர்கள் கவலையால் நிறைந்தனர். கந்தர்வர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாக்யர்களே, அந்தச் சிறந்த நங்கை எவ்வாறு (விடுதலை பெறுவாள்) என்று சிந்தியுங்கள்.

Verse 16

आगच्छेत्तु पुनर्देवानुर्वशी स्वर्गभूषणम् / ततो विश्वापसुर्नाम गन्धर्वः सुमहामतिः

மீண்டும், சொர்க்கத்தின் அலங்காரமான ஊர்வசி தேவர்களிடம் சென்றாள். அப்போது ‘விஷ்வாபசு’ எனும் பேரறிவுடைய கந்தர்வன் தோன்றினான்.

Verse 17

जहारोरणकौ तस्यास्तत्पश्चात्सा दिवं गता / तस्यास्तु विरहेणासौ भ्रममाणस्त्वथोर्वशीम्

அவன் அவளுடைய உரணகங்களை எடுத்துக் கொண்டான்; அதன் பின் அவள் சொர்க்கம் சென்றாள். அவளின் பிரிவால் அவன் கலங்கி அலைந்து ஊர்வசியைத் தேடினான்.

Verse 18

ददर्श च कुरुक्षेत्रे तया संभाषितो ऽप्ययम् / गन्धर्वानुपधावेति स तच्चक्रे ऽथ ते ददुः

குருக்ஷேத்திரத்தில் அவன் அவளைக் கண்டான்; அவளுடன் உரையாடவும் செய்தான். ‘கந்தர்வர்களிடம் ஓடு’ என்று சொல்ல, அவன் அவ்வாறே செய்தான்; அப்போது அவர்கள் அவனுக்கு அதை அளித்தனர்.

Verse 19

अग्निस्थालीं तया राजा गतः स्वर्गं महारथः / एको ऽग्निः पूर्वमासीद्वै ऐलस्तं त्रीनकल्पयत्

அவளால் அந்த மகாரதன் அரசன் அக்னிஸ்தாலியுடன் சொர்க்கம் சென்றான். முன்பு ஒரே அக்னி இருந்தது; ஐலன் அதை மூன்றாக அமைத்தான்.

Verse 20

एवंप्रभावो राजासीदैलस्तु द्विजसत्तमाः / देशे पुण्यतमे चैव महर्षिभिरलङ्कृते

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! ஐல அரசன் இவ்வளவு மகிமை உடையவன்; மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மிகப் புண்ணியமான தேசத்தில் அவன் இருந்தான்.

Verse 21

राज्यं स कारयामास प्रयागे पृथिवीपतिः / उत्तरे यामुने तीरे प्रतिष्ठाने महायशाः

அந்த மஹாயசஸ்வி பூபதி பிரயாகத்தில் அரசாட்சியை நடத்தினார்; யமுனையின் வடகரையில் உள்ள பிரதிஷ்டானத்தில் தங்கினார்।

Verse 22

तस्य पुत्रा बभूवुर्हि षडिन्द्रोपमतेजसः / गन्धर्वलोके विदिता आयुर्द्धीमानमावसुः

அவனுக்கு இந்திரனுக்கு ஒப்பான தேஜஸுடன் ஆறு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; கந்தர்வலோகத்தில் புகழ்பெற்றவர்கள்—ஆயு, தீமான், அமாவசு।

Verse 23

विश्वावसुः श्रतायुश्च घृतायुश्चोवर्शीसुताः / अमाव सोस्तु वै जाते भीमो राजाथ विश्वचित्

விஷ்வாவசு, ஷ்ரதாயு, க்ருதாயு—இவர்கள் வார்ஷியின் புதல்வர்கள்; அமாவசுவில் இருந்து பீமன் அரசன் பிறந்தான், பின்னர் விஷ்வசித்.

Verse 24

श्रीमान्भीमस्य दायादो राजासीत्काञ्चनप्रभः / विद्वांस्तु काञ्चनस्यापि सुहोत्रो ऽभून्महाबल

பீமனின் செழுமைமிக்க வாரிசு காஞ்சனப்ரபன் அரசனானான்; காஞ்சனனுக்கு அறிவுடைய, மஹாபலன் சுஹோத்ரன் பிறந்தான்।

Verse 25

सुहोत्रस्याभवज्जह्नुः केशिनीगर्भसंभवः / प्रतिगत्य ततो गङ्गा वितते य५कर्मणि

சுஹோத்ரனுக்கு கேஷினியின் கர்ப்பத்தில் ஜஹ்னு பிறந்தான்; பின்னர் யஜ்ஞகாரியம் விரிந்தபோது கங்கை மீண்டும் திரும்பி வந்தாள்।

Verse 26

सादयामास तं देशं भाविनोर्ऽथस्य दर्शनात् / गङ्गया प्लावितं दृष्ट्वा यज्ञवाटं समन्ततः

வருங்கால நிகழ்வின் அறிகுறி கண்டவுடன் அவன் அந்த நாட்டை அமைதிப்படுத்தினான்; கங்கையால் எங்கும் மூழ்கிய யாகவாடத்தைப் பார்த்தான்.

Verse 27

सौहोत्रिरपि संक्रुद्धो गङ्गां राजा द्विजोत्तमाः / तदाराजर्षिणा पीतां गङ्गां दृष्ट्वा सुरर्षयः

அரசே! இருபிறப்பில் சிறந்த சௌஹோத்ரியும் கங்கையின் மீது கோபமுற்றான்; அப்போது ராஜரிஷி குடித்த கங்கையைப் பார்த்து தேவரிஷிகள் வியந்தனர்.

Verse 28

उपनिन्युर्महाभागा दुहितृत्वेन जाह्नवीम् / यौवनाश्वस्य पौत्रीं तु कावेरीं जह्नुरावहत्

மகாபாகர்கள் ஜாஹ்னவீ (கங்கை)யை மகளாக ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்தனர்; மேலும் ஜஹ்னு யுவநாஷ்வனின் பேத்தி காவேரியை அழைத்து வந்தான்.

Verse 29

युवनाश्वस्य शापेन गङ्गार्द्धेन विनिर्ममे / कावेरीं सरितां श्रेष्ठ जह्नुभार्यामनिन्दिताम्

யுவநாஷ்வனின் சாபத்தால் கங்கையின் அரைப் பகுதியிலிருந்து காவேரி உருவானாள்—நதிகளில் சிறந்தவள், ஜஹ்னுவின் குற்றமற்ற மனைவி.

Verse 30

जह्नुस्तु दयितं पुत्रं सुनहं नाम धार्मिकम् / कावेर्यां जनयामास अजकस्तस्य चात्मजः

ஜஹ்னு காவேரியிடத்தில் சுனஹ எனும் தர்மநிஷ்டை கொண்ட அன்புப் புதல்வனைப் பெற்றான்; அவனுக்குப் பிறகு அஜகன் அவனுடைய மகனானான்.

Verse 31

अजकस्य तु दायादो बलाकाश्वो महायशाः / बभूव मृग शीलः सुशस्तस्यात्मजः स्मृतः

அஜகனின் வாரிசாக மகாயசம் பெற்ற பலாகாஷ்வன் தோன்றினான். அவன் மான் போன்ற இயல்புடையவன்; சுஷஸ்தனின் புதல்வன் எனச் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 32

कुशपुत्रा बभूवुश्च चत्वारो देववर्चसः / कुशांबः कुशानाभश्च अमूर्तरयमो वसुः

குசனுக்கு தேவஒளி போன்ற தேஜஸுடன் நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—குசாம்பன், குசாநாபன், அமூர்தரயமன், வசு.

Verse 33

कुशिकस्तु तपस्तेपे पुत्रार्थी राजसत्तमः / पूर्णे वर्षसहस्रे वै शतक्रतुरपश्यत

ராஜர்களில் சிறந்த குசிகன் புதல்வன் வேண்டி தவம் செய்தான். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, சதக்ரது (இந்திரன்) அவனுக்குத் தரிசனமளித்தான்.

Verse 34

तमुग्रतपसं दृष्ट्वा सहस्राक्षः पुरन्दरः / समर्थः पुत्रजनने स्वयमेवास्य शाश्वतः

அவனுடைய கடும் தவத்தைப் பார்த்து, ஆயிரக் கண்களையுடைய புரந்தரன் (இந்திரன்) தானே அவனுக்குப் புதல்வனாகப் பிறக்க வல்லவன் என நிரந்தரமாகத் தீர்மானித்தான்.

Verse 35

पुत्रत्वं कल्पयामास स्वयमेव पुरन्दरः / गाधिर्नामाभवत्पुत्रः कौशिकः पाकशासनः

புரந்தரன் (இந்திரன்) தானே புதல்வனாகும் நிலையை ஏற்படுத்தினான். கௌசிக குலத்தில் ‘காதி’ என்ற பெயருடைய புதல்வன் பிறந்தான்; அவன் பாகசாசனன் (இந்திரன்) தான்.

Verse 36

पौरुकुत्स्यभवद्भार्या गाधेस्तस्यामजायत / पूर्वं कन्या महाभागा नाम्ना सत्यवती शुभा

பௌருகுத்ஸ்யரின் மனைவி காதியின் மனைவியாக ஆனாள்; அவளிடத்தில் முதலில் மகாபாக்யமுடைய, சுபநாமம் கொண்ட சத்தியவதி என்ற கன்னி பிறந்தாள்.

Verse 37

तां गाधिः पुत्रकामाय ऋचीकाय ददौ प्रभुः / तस्याः प्रीतस्तु वै भर्त्ता भार्गवो भृगुनन्दनः

மகன் வேண்டி காதி அவளை ருசீகருக்கு அளித்தான்; ப்ருகு நந்தனனான பார்கவ ருசீகர் அவளின் கணவராய் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

Verse 38

पुत्रार्थे साधयामास चरुं गाधेस्तथैव च / अथावोचत्प्रियां तत्र ऋचीको भार्गवस्तदा

மகன் பெறுவதற்காக அவர் சருவைச் செய்தார்; காதிக்காகவும் அதேபோல் செய்தார்; அப்போது அங்கே பார்கவ ருசீகர் தன் பிரியையைச் சொன்னார்.

Verse 39

उपभोज्यश्चरुरयं त्वया मात्रा च ते शुभा / तस्या जनिष्यते पुत्रो दीप्तिमान्क्षत्त्रियर्षभः

இந்த சருவை நீயும் உன் சுபமான தாயும் இருவரும் உண்ண வேண்டும்; அதனால் ஒளிமிக்க, க்ஷத்திரியரில் சிறந்த மகன் பிறப்பான்.

Verse 40

अजेयः क्षत्त्रियैर्युद्धे क्षत्रियर्षभसूदनः / तवापि पुत्रं कल्याणि धृतिमन्तं तपोधनम्

போரில் க்ஷத்திரியர்களால் வெல்ல முடியாதவன், க்ஷத்திரியச் சிறந்தோரை அழிப்பவன் ஆவான்; மேலும், கல்யாணியே, உனக்கும் திடமுடைய, தவச் செல்வம் கொண்ட மகன் உண்டாகும்.

Verse 41

शमात्मकं द्विजश्रेष्ठं चरुरेष विधास्यति / एवमुक्त्वा तु तां भार्यामृचीको भृगुनन्दनः

பிருகுநந்தனன் ருசீகர் தம் மனைவியிடம்— ‘இந்த சரு அமைதிச் சுபாவமுடைய சிறந்த இருபிறப்பனை உண்டாக்கும்’ என்று கூறினார்।

Verse 42

तपस्यभिरतो नित्यमरण्यं प्रविशेश ह / गाधिः सदारस्तु तदा ऋचीकाश्रममभ्यगात्

தவத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டு அவர் வனத்திற்குள் சென்றார். அப்போது காதி அரசன் மனைவியுடன் ருசீகரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.

Verse 43

तीर्थयात्राप्रसंगेन सुतां द्रष्टुं नरेश्वरः / चरुद्वयं गृहीत्वा तु ऋषेः स्त्यवती तदा

தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக அரசன் தன் மகளைக் காண வந்தான். அப்போது சத்தியவதி முனிவர் அளித்த இரு சருக்களையும் எடுத்துக் கொண்டாள்.

Verse 44

भर्तुर्वचनमव्यग्रा हृष्टा मात्रे न्यवेदयत् / माता तु तस्यै दैवैन दुहित्रे स्वचरुं ददौ

கணவனின் சொல்லை மனக்கலக்கம் இன்றி மகிழ்ந்து தாயிடம் தெரிவித்தாள். ஆனால் விதிவசமாகத் தாய் மகளுக்கு தன் சருவையே கொடுத்தாள்.

Verse 45

तस्याश्चरुमथाज्ञानादात्मनः सा चकार ह / अथ सत्यवती गर्भं क्षत्रियान्तकरं शुभम्

அறியாமையால் அவள் அந்தச் சருவைத் தன்னுக்கே எடுத்துக் கொண்டாள். பின்னர் சத்தியவதி, க்ஷத்திரியர்களை அழிக்கும் புனிதமான கருவைத் தாங்கினாள்.

Verse 46

धारयामास दीप्तेन वपुषा घोरदर्शना / तामृचीकस्ततो दृष्ट्वा योगेनाप्यवमृश्य च

அந்த பயங்கரத் தோற்றமுடையவள் ஒளிவீசும் உடலைத் தாங்கினாள். அதைத் தன் கண்களால் கண்ட ருசீகர், யோகத்தால் ஆராய்ந்து சிந்தித்தார்.

Verse 47

तदाब्रवीद्द्विजश्रेष्ठः स्वां भार्यां वरवर्णिनीम् / मात्रासि वञ्चिता भद्रे चरुव्यत्यासहेतुना

அப்போது அந்தத் த்விஜசிறந்தவர் தன் அழகிய நிறமுடைய மனைவியிடம் கூறினார்—அம்மையே! சரு மாற்றப்பட்டதன் காரணமாக நீ உன் தாயால் ஏமாற்றப்பட்டாய்.

Verse 48

जनिष्यति हि पुत्रस्ते क्रूरकर्मातिदारुमः / माता जनिष्यते चापि तथा भूतं तपोधनम्

உன் மகன் நிச்சயமாகக் கொடூரச் செயல்களுடையவனாக, மிகக் கடுமையானவனாகப் பிறப்பான்; அதுபோல உன் தாயும் தவச்செல்வம் நிறைந்த மகனைப் பெறுவாள்.

Verse 49

विश्वं हि ब्रह्मतपसा मया तत्र समर्पितम् / एवमुक्ता महाभागा भर्त्रा सत्यवती तदा

ஏனெனில் பிரம்மத் தவத்தால் நான் அங்கே இந்த உலகமெங்கும் அர்ப்பணித்துள்ளேன். இவ்வாறு கணவன் கூற, மகாபாக்கியவளான சத்யவதி அப்போது…

Verse 50

प्रसादयामास पतिं सुतो मे नेदृशो भवेत् / ब्राह्मणापसदस्त्वत्त इत्युक्तो मुनिमब्रवीत्

அவள் கணவனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்று—“என் மகன் இப்படிப்பட்டவனாக ஆக வேண்டாம்; உம்மால் அவன் பிராமணர்களில் இழிந்தவன் எனப்படும்” என்று கூறி முனிவரை வேண்டினாள்.

Verse 51

नैव संकल्पितः कामो मया भद्रे तथा त्वया / उग्रकर्मा भवेत्पुत्रः पितुर्मातुश्च कारणात्

அம்மையே, நானும் நீயும் இத்தகைய ஆசையை எண்ணியதில்லை; தந்தை-தாயின் காரணத்தால் மகன் உக்கிரச் செயலுடையவனாகலாம்.

Verse 52

पुनः सत्यवती वाक्यमेवमुक्ताब्रवीदिदम् / इच्छंल्लोकानपि मुने सृजेथाः किं पुनः सुतम्

பின்னர் சத்தியவதி இவ்வாறு கூறினாள்—முனிவரே, நீங்கள் விரும்பினால் உலகங்களையே படைக்கலாம்; அப்படியிருக்க மகனை அளிப்பது என்ன பெரியது?

Verse 53

शमात्मकमृजुं भर्त्तः पुत्रं मे दातुमर्हसि / काममेवंविधः पौत्रो मम स्यात्तव सुव्रत

என் ஆண்டவரே, அமைதிச் சுபாவமும் மென்மையும் கொண்ட மகனை எனக்கு அளிக்கத் தகுதியானவர் நீரே; நல்ல விரதத்தையுடையவரே, அத்தகைய பேரன் உமக்கு எனக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்.

Verse 54

यद्यन्यथा न सक्यं वै कर्तुंमेवं द्विजोत्तम / ततः प्रसादमकरोत्स तस्यास्तपसो बलात्

த்விஜோத்தமரே, வேறு விதமாக இதைச் செய்ய இயலாவிட்டால், அவளது தவத்தின் வலிமையால் அவர் அருள்புரிந்தார்.

Verse 55

पुत्रे नास्ति विशेषो मे पौत्रे वा वरवर्णिनि / त्वया यथोक्तं वचनं तथा भद्रेभविष्यति

அழகிய வர்ணமுடையவளே, எனக்குப் புதல்வனிலும் பேரனிலும் வேறுபாடு இல்லை; அம்மையே, நீ சொன்னபடியே அது நிகழும்.

Verse 56

तस्मात्सत्यवती पुत्रं जनयामास भार्गवम् / तपस्यभिरतं दान्तं जमदग्निं शमात्मकम्

ஆகையால் சத்தியவதி, பார்கவ குலத்துப் புதல்வன் ஜமதக்னியைப் பெற்றாள்—தவத்தில் ஈடுபட்டவன், அடக்கமுடையவன், தாந்தன், அமைதிச் சுபாவன்।

Verse 57

भृगोश्चरुविपर्यासे रौद्रवैष्णवयोः पुरा / जमनाद्वैष्णवस्याग्नेर्जमदग्निरजायत

முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவின் சரு-விபர்யாசத்தில் ரௌத்ர–வைஷ்ணவ அக்னிகளின் நிகழ்வில், வைஷ்ணவ அக்னியின் ‘ஜமனம்/மத்தனம்’ மூலம் ஜமதக்னி பிறந்தான்।

Verse 59

विश्वामित्रं तु दायादं गाधिः कुशिकनन्दनः / प्राप्य ब्रह्मर्षिसमतां जगाम ब्रह्मणा वृतः ६६।५८// सा हि सत्यवती पुण्या सत्यव्रतपरायणा / कौशिकी तु समाख्याता प्रवृत्तेयं महानदी

குசிகனந்தனன் காதி, விசுவாமித்திரனை வாரிசாகப் பெற்று, பிரம்மரிஷி சமத்துவத்தை அடைந்து, பிரம்மனால் அருள்பெற்று உயர்நிலையை அடைந்தான். அந்தப் புண்ணியவதி சத்தியவதி சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவள்; அவளிடமிருந்தே ‘கௌசிகி’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்த மகாநதி தோன்றிப் பாய்ந்தது।

Verse 60

परिस्रुता महाभागा कौशिकी सरितां वरा / इक्ष्वाकुवंशप्रभवो रेणुको नाम पार्थिवः

பாய்ந்து செல்லும் அந்த மகாபாக்யவதி கௌசிகி, நதிகளுள் சிறந்தது. இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் தோன்றிய ‘ரேணுக’ என்றொரு அரசன் இருந்தான்।

Verse 61

तस्य कन्या महाभागा कमली नाम रेणुका / रेणुकायां कमल्यां तु तपोधृतिसमाधिना

அவனுடைய மகாபாக்யவதி மகள் ரேணுகா; அவளுக்கு ‘கமலி’ என்ற பெயரும் உண்டு. அந்த ரேணுகா-கமலியில் தவம், திடநிலை, சமாதி ஆகியவற்றால் (உயர்ந்த பண்புகள்) நிலைபெற்றிருந்தன।

Verse 62

आर्चीको जनयामाम जमदग्निः सुदारुणम् / सर्वविद्यान्तगं श्रेष्ठं धनुर्वेदस्य पारगम्

ஆர்ச்சீகர் மிகுந்த தீவிரத் தேஜஸுடன், எல்லா வித்யைகளிலும் நிறைவு பெற்ற, தனுர்வேதத்தில் பாரங்கதனான சிறந்த ஜமதக்னியைப் பெற்றெடுத்தார்।

Verse 63

रामं क्षत्त्रियहन्तारं प्रदीप्तमिव पावकम् / और्वस्यैवमृचीकस्य सत्यवत्यां महामनाः

ஔர்வ வம்சத்தாரான ருசீகரின் சத்தியவதியில் மகாமனத்தையுடைய ராமன் பிறந்தான்; அவன் க்ஷத்திரியரை அழிப்பவன், எரியும் அக்கினிபோல் ஒளிர்வான்।

Verse 64

जमदग्निस्तपोवीर्याज्जज्ञे ब्रह्मविदां वरः / मध्यमश्च शुनःशेफः शुनः पुच्छः कनिष्ठकः

தவவீரியத்தால் பிரம்மவிதர்களில் சிறந்த ஜமதக்னி பிறந்தான். நடுப்பிள்ளை சுனஃசேபன்; இளையவன் சுனஃபுச்சன்.

Verse 65

विश्वामित्रस्तु धर्मात्मा नाम्ना विश्वरथः स्मृतः / जज्ञे भृगुप्रसादेन कौशिकान्वयवर्द्धनः

தர்மாத்மாவான விசுவாமித்ரன் ‘விசுவரதன்’ என்ற பெயராலும் நினைக்கப்படுகிறான். ப்ருகுவின் அருளால் பிறந்து, கௌசிக குலத்தை வளர்த்தான்।

Verse 66

विश्वामित्रस्य पुत्रस्तु शुनःशेफो ऽभवन्मुनिः / हरिश्चन्द्रस्य यज्ञे तु पशुत्वे नियतः स वै

விசுவாமித்ரனின் மகன் சுனஃசேபன் முனியாக ஆனான். ஹரிச்சந்திரனின் யாகத்தில் அவன் உண்மையிலேயே பசுபலிக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தான்।

Verse 67

देवैर्दत्तः शुनःशेफो विश्वामित्राय वै पुनः / देवैर्दत्तः स वै यस्माद्देवरातस्ततो ऽभवत्

தேவர்களால் அளிக்கப்பட்ட சுனஃசேபன் மீண்டும் விசுவாமித்திரருக்குக் கொடுக்கப்பட்டான். தேவர்களால் தத்தமாகப் பெற்றதால் அவன் ‘தேவராதன்’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 68

विश्वामित्रस्य पुत्राणां शुनःशेफो ऽग्रजः स्मृतः / मधुच्छन्दादयश्चैव कृतदेवौ ध्रुवाष्टकौ

விசுவாமித்திரரின் புதல்வர்களில் சுனஃசேபன் மூத்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான். மேலும் மதுச்சந்தன் முதலியோர், க்ருததேவன், துருவன், அஷ்டகனும் இருந்தனர்.

Verse 69

कच्छपः पूरणश्चैव विश्वामित्रसुतास्तु वै / तेषाङ्गोत्राणि बहुधा कौशिकानां महात्मनाम्

கச்சபன், பூரணனும் விசுவாமித்திரரின் புதல்வர்களே. அந்த மகாத்ம கௌசிகர்களின் கோத்திரங்கள் பலவகையாகப் பரவின.

Verse 70

पार्थिवा देवराताश्च जाज्ञवल्क्याः समर्पणाः / उदुंबराश्च वातड्यास्तलकायनचान्द्रवाः

பார்த்திவ, தேவராத, ஜாஜ்ஞவல்க்ய, சமர்ப்பண, உதும்பர, வாதட்ய, தலகாயன, சாந்த்ரவ—இவை (கௌசிக கோத்திரத்தின்) கிளைகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 71

लोहिण्यो रेणवस्छैव तथा कारिषवः स्मृताः / बभ्रवः पणिनस्छैव ध्यानजप्यास्तथैव च

லோஹிண்யர், ரேணவர், காரிஷவர் என்றும் கூறப்படுகின்றனர்; அதுபோல பப்ரவர், பணினர், தியானஜப்யரும் (கிளைகளாக) சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 72

श्यामायना हिरण्याक्षाः सांकृता गालवाः स्मृताः / देवला यामदूताश्च शालङ्कायनबाष्कलाः

ஷ்யாமாயனர், ஹிரண்யாக்ஷர், சாங்க்ருதர், காலவர் என இவர்கள் புகழ்பெற்றோர் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றனர். தேவலர், யமதூதர், சாலங்காயன-பாஷ்கலரும் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 74

लालाढ्या बादराश्चान्ये विश्वामित्रस्य धीमतः / ऋष्यन्तरविवाह्यास्ते बहबः कौशिकाः स्मृताः // ६५।७३// कौशिकाः सौश्रुताश्चैव तथान्ये सैन्धवायनाः / योगेश्वरस्य पुण्यस्य बह्मर्षेः कौशिकस्य वै / विश्वामित्रस्य पुत्राणां शुनःशेफो ऽग्रजः स्मृतः

ஞானமிகு விஶ்வாமித்ரருக்கு லாலாட்யர், பாதரர் என மற்றவரும் இருந்தனர்; அவர்கள் ரிஷ்யந்தர வம்சத்தில் திருமணத்திற்குரியவர்களாய், பலர் ‘கௌசிகர்’ என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றனர். கௌசிகர், சௌஷ்ருதர் மற்றும் பிற சைந்தவாயனர் ஆகியோரும் இருந்தனர். புண்ணிய யோகேஸ்வர பிரம்மரிஷி கௌசிகனான விஶ்வாமித்ரரின் புதல்வர்களில் சுனஃஷேபன் மூத்தவன் என நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 75

दृषद्वती सुतश्चापि विश्वामित्रात्तथाष्टकः / अष्टकस्य सुतो लौहिः प्रोक्तो जह्नुगणो मया

விஶ்வாமித்ரரால் த்ருஷத்வதிக்கு அஷ்டகன் என்ற மகனும் பிறந்தான். அஷ்டகனின் மகன் லௌஹி—இவனை நான் ஜஹ்னு-கணமாக உரைத்தேன்.

Verse 76

ऋषय ऊचुः किंलक्षणेन धर्मेण तपसेह श्रुतेन वा

ரிஷிகள் கூறினர்—இங்கு எந்த இலக்கணமுடைய தர்மத்தால், அல்லது எந்த தவத்தால், அல்லது எந்த ஸ்ருதி-ஞானத்தால் (இது பெறப்படுகிறது)?

Verse 77

ब्राह्मण्यं समनुप्राप्तं विश्वामित्रादिभिर्नृपैः / येनयेनाभिधानेन ब्राह्मण्यं क्षत्रिया गताः

விஶ்வாமித்ரர் முதலிய அரசர்கள் பிராமண்ய நிலையை அடைந்தனர். எந்த எந்த பெயராலும் முறையாலும் க்ஷத்திரியர் பிராமண்யத்தை அடைந்தார்களோ (அதை உரையுங்கள்).

Verse 78

विशेषं ज्ञातुमिच्छामि तपसो दानतस्तथा / एवमुक्तस्ततो वाक्यमब्रवीदिदमर्थवत्

தவமும் தானமும் பற்றிய சிறப்பை அறிய விரும்புகிறேன். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அவர் பொருள்மிக்க சொல்லை உரைத்தார்.

Verse 79

अन्यायोपगतैर्द्रव्यैराहूय द्विजसत्तमान् / धर्माभिकाङ्क्षी यजते न धर्मफलमश्नुते

அநியாயமாகப் பெற்ற செல்வத்தால் உயர்ந்த இருபிறப்பாளர்களை அழைத்து, தர்மத்தை நாடி யாகம் செய்பவன் தர்மபலனை அடையான்.

Verse 80

जपं कृत्वा तथा तीव्रं धनलोभान्निरङ्कुशः / रागमोहान्वितो ह्यन्ते पावनार्थं ददाति यः

செல்வ ஆசையால் கட்டுப்பாடின்றி கடும் ஜபம் செய்து, ராகமோகம் உடையவனாய் இறுதியில் தூய்மைக்காக மட்டும் தானம் அளிப்பவன்—

Verse 81

तेन दत्तानि दानानि ह्यफलानि भवन्त्युत / तस्य धर्मप्रवृत्तस्य हिंसकस्य दुरात्मनः

அந்த துராத்மா, வன்முறையாளர், தர்மத்தில் ஈடுபட்டவன் போல நடிப்பவன் அளித்த தானங்கள் நிச்சயமாகப் பலனற்றவையாகும்.

Verse 82

एवं लब्ध्वा धने मोहाद्ददतो यजतश्च ह / संक्लिष्टं कर्मणा दानं न तिष्ठति दुरात्मनः

இவ்வாறு செல்வம் பெற்று மோகத்தால் தானமும் யாகமும் செய்தாலும், அந்த துராத்மாவின் செயலால் மாசுபட்ட தானம் நிலைபெறாது.

Verse 83

न्यायागतानां द्रव्याणां तीर्थं संप्रतिपादनम् / कामाननभि संधाय यजते च ददाति च

நியாயமாகப் பெற்ற செல்வத்தைத் தீர்த்தங்களில் முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆசை பற்றின்றி அவன் யாகம் செய்து தானமும் அளிக்கிறான்.

Verse 84

स दानफलमाप्नोति तच्च दानं सुखोदयम् / दानेन भोगानाप्नोति स्वर्गं सत्येन गच्छति

அவன் தானத்தின் பலனை அடைகிறான்; அந்தத் தானம் இன்பத்தின் உதயமாகும். தானத்தால் போகங்கள் கிடைக்கும்; சத்தியத்தால் சொர்க்கம் அடைகிறான்.

Verse 85

तपसा तु सुतप्तेन लोकान्विष्टभ्य तिष्ठति / सत्यं तु तपसः श्रेयस्तस्माज्ज्ञानं गुरु स्मृतम्

நன்றாகச் சுட்ட தபஸால் அவன் உலகங்களைத் தாங்கி நிலைத்திருப்பான். ஆனால் தபஸைவிடச் சிறந்தது சத்தியம்; ஆகவே ஞானமே குருவென நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 86

श्रूयते हि तपस्सिद्धाः क्षत्त्रोपेता द्विजातयः / विश्वामित्रो नरपतिर्मान्धाता संकृतिः कपिः

தபஸால் சித்தி பெற்ற, க்ஷத்திரியத் தொடர்புடைய த்விஜர்களும் இருந்தனர் என்று கேட்கப்படுகிறது—விசுவாமித்ரர், நரபதி மாந்தாதா, சங்க்ருதி, கபி.

Verse 87

काश्यश्च पुरुकुत्सश्च शलो गृत्समदः प्रभुः / आर्ष्टिषेणो ऽजमीढश्च भार्गव्योमस्तथैव च

அதேபோல் காச்ய, புருகுத்ஸ, சல, பிரபு கிருத்ஸமதர், ஆர்ஷ்டிஷேணர், அஜமீடர், பார்கவ்யோமரும் (தபஸ்சித்தர்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 88

कक्षीवांश्चैवौशिजश्च नृपश्च शिशिरस्तथा / रथान्तरः शौनकश्च विष्णुवृद्धादयो नृपाः

கக்ஷீவான், ஔஷிஜன், ஶிஶிரன், ரதாந்தரன், ஶௌனகன் மற்றும் விஷ்ணுவிருத்தர் முதலியோர் அரசர்கள் ஆவர்.

Verse 89

क्षत्रोपेताः स्मृता ह्येते तपसा ऋषितां गताः / एते राजर्षयः सर्वे सिद्धिं तु महतीं गताः

இவர்கள் க்ஷத்திரியப் பெருமையுடன் கூடியவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; தவத்தால் ரிஷித்துவத்தை அடைந்தனர். இவ்வனைத்து ராஜரிஷிகளும் மாபெரும் சித்தியைப் பெற்றனர்.

Verse 90

अत ज्ञर्ध्वं प्रवक्ष्यामि आयोर्वंशं महात्मनः

இனி மகாத்மா ஆயுவின் வம்சத்தை நான் உரைப்பேன்.