Adhyaya 60

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते तृतीय उपोद्धातपादे वैवस्वतोत्पत्तिर्नामैकोनषष्टितमोध्यायः // ५९// सूत उवाच ततो मन्वन्तरे ऽतीते चाक्षुषे दैवतैः सह / वैवस्वताय महते पृथिवीराज्यमादिशत्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘வைவஸ்வதோற்பத்தி’ எனப்படும் ஐம்பத்தொன்பதாம் (ஊனறுபதாம்) அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின், தேவர்களுடன் சேர்ந்து மகா வைவைஸ்வதனுக்கு பூமியின் அரசாட்சியை அளித்தனர்.

Verse 2

तस्माद्वैवस्वतात्पुत्रा जज्ञिरे दश तत्समाः / इक्ष्वाकुश्च नृगश्चैव धृष्टः शर्यातिरेवच

அந்த வைவைஸ்வதனிடமிருந்து ஒப்பான சிறப்புடைய பத்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—இக்ஷ்வாகு, ந்ருக, த்ருஷ்டன், சர்யாதியும்.

Verse 3

नरिष्यन्तस्तथा प्रांशुर्नाभागो दिष्ट एव च / करूषश्च पृषध्रश्च नवैते मानवाः स्मृताः

நரிஷ்யந்தன், பிராஞ்சு, நாபாகன், திஷ்டன், கரூஷன், ப்ருஷத்ரன்—இவர்கள் ஒன்பது ‘மானவர்கள்’ (மனுவின் புதல்வர்கள்) என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 4

ब्रह्मणा तु मनुः पूर्वं चोदितस्तु प्रबोधितम् / यष्टुं प्रजक्रमे कामं हयमेधेन भूपतिः

பிரம்மனால் முன்பே ஊக்குவிக்கப்பட்டு விழிப்பூட்டப்பட்ட மனு—அந்த பூபதி—தன் விருப்பப்படி அச்வமேத யாகத்தைச் செய்யத் தொடங்கினார்.

Verse 5

अथाकरोत्पुत्रकामः परामिष्टिं प्रजापतिः / मित्रावरुणयोरंशे अनलाहुतिमेव यत्

அப்போது புத்ரகாமனான பிரஜாபதி பரம இஷ்டியைச் செய்தார்; அது மித்ர-வருணரின் அಂசத்திற்காக அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்துதலாக இருந்தது.

Verse 6

तत्र दिव्यांबरधरा दिव्याभरणभूषिता / दिव्यासंहनना चैव इला जज्ञ इति श्रुतम्

அங்கே தெய்வீக ஆடை அணிந்தவளாய், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், தெய்வீக உடற்கட்டுடன் இளா பிறந்தாள் என்று கேள்விப்பட்டோம்.

Verse 7

तामिलेत्यथ होवाच मनुर्दण्डधरस्ततः / अनुगच्छस्व भद्रं ते तमिला प्रत्युवाच ह

அப்போது தண்டம் தாங்கிய மனு அவளை ‘இளா’ என்று அழைத்து, “என்னைத் தொடர்ந்து வா; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக” என்றார். அதற்கு தமிழா பதிலளித்தாள்.

Verse 8

धर्मयुक्तमिदं वाक्यं पुत्रकामं प्रजापतिम् / मित्रावरुणयोरंशे जातास्मि वदतां वर

இது தர்மத்தோடு பொருந்திய சொல். புதல்வன் வேண்டிய பிரஜாபதியிடம்—வாக்கில் சிறந்தவரே—நான் மித்ரன், வருணன் ஆகியோரின் அंशத்தால் பிறந்தேன்.

Verse 9

तयोः सकाशं यास्यामि मातो धर्मो हतो वधीत् / एवमुक्त्वा पुनर्देवी तयोरन्तिकमागमत्

“அம்மா, நான் அவர்களிருவரிடமும் செல்வேன்; தர்மம் அழியாமல் இருக்கட்டும்” என்று கூறி, தேவி மீண்டும் அவர்களிடம் அணைந்தாள்.

Verse 10

गत्वान्तिकं वरारोहा प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत् / अंशे ऽस्मिन्युवयोर्जाता देवौ किं करवाणि वाम्

அவர்களிடம் சென்று, அழகியவள் கைகூப்பி கூறினாள்—“ஓ தேவர்களே, நான் உங்களிருவரின் அंशத்தில் பிறந்தேன்; உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 11

मनुनैवाहमुक्तास्मि अनुगच्छस्व मामिति / तथा तु ब्रुवतीं साध्वीमिडामाश्रित्य तावुभौ

மனு என்னிடம்— ‘என்னைப் பின்தொடர்ந்து வா’ என்று கூறினார். அவ்வாறு சொல்லிக் கொண்டிருந்த சாத்வி இடாவைச் சார்ந்து அவர்கள் இருவரும் இருந்தனர்.

Verse 12

देवौ च मित्रावरुणाविदं वचनमूचतुः / अनेन तव धर्मज्ञे प्रश्रयोण दमेन च

அப்போது தேவர்கள் மித்ரனும் வருணனும் இவ்வசனம் கூறினர்— ‘தர்மத்தை அறிந்தவளே, உன் பணிவும் அடக்கமும் காரணமாக.’

Verse 13

सत्येन चैव सुश्रोणि प्रीतौ स्वौ वरवर्णिनि / आवयोस्त्वं महाभागे ख्यातिं कन्ये प्रयास्यसि

அழகிய இடுப்புடையவளே, சிறந்த வர்ணமுடையவளே! உன் சத்தியத்தால் நாங்கள் இருவரும் மகிழ்ந்தோம். பெரும் பாக்கியமுடைய கன்னியே, எங்களால் நீ புகழைப் பெறுவாய்.

Verse 14

सुद्युम्न इति विख्यातस्त्रिषु लोकेषु पूजितः / जगत्प्रियो धर्मशीलो मनोर्वंशविवर्द्धनः

அவன் ‘சுத்யும்னன்’ எனப் புகழ்பெற்று, மூன்று உலகங்களிலும் வணங்கப்படுவான்; உலகத்தார்க்கு இனியவன், தர்மநெறியுடையவன், மனுவின் வம்சத்தை வளர்ப்பவன் ஆவான்.

Verse 15

मानवः स तु सुद्युम्नः स्त्रीभावमगमत्प्रभुः / सा तु देवी वरं लब्ध्वा निवृत्ता पितरं प्रति

அந்த மனிதன் சுத்யும்னன், அதிகாரமுடையவன், பெண் நிலையைக் கொண்டான். அந்த தேவி வரம் பெற்று தன் தந்தையிடம் திரும்பினாள்.

Verse 16

बुधेनोत्तरमासाद्य मैथुनायोपमन्त्रिता / सोमपुत्राद्बुधाच्चास्यामैलो जज्ञे पुरूखाः

புதனை நோக்கி வடதிசை அடைந்து அவள் சங்கமத்திற்காக அழைக்கப்பட்டாள். சோமபுத்திரன் புதனால் அவளிடத்தில் ‘ஐல’ புரூரவா பிறந்தான்.

Verse 17

बुधात्सा जनयित्वा तु सुद्युम्नत्वं पुनर्गताः / सुद्युम्नस्य तु दायादास्त्रयः परमधार्मिकाः

புதனால் மகனைப் பெற்ற பின் அவள் மீண்டும் சுத்யும்ன நிலையை அடைந்தாள். சுத்யும்னனுக்கு மூன்று மிகத் தர்மமிகு வாரிசுகள் இருந்தனர்.

Verse 18

उत्कलश्च गयश्चैव विनतश्च तथैव च / उत्कलस्योत्कलं राष्ट्रं विनतस्यापि पश्चिमम्

உத்கலன், கயன், வினதன்—இவர்களே மூவரும். உத்கலனுக்குச் ‘உத்கல’ நாடு; வினதனுக்குப் மேற்குத் தேசம் உரியது.

Verse 19

दिक्पूर्वा तस्य राजर्षेर्गयस्य तु गया पुरी / प्रविष्टेतु मनौ तस्मिन्प्रजाः सृष्ट्वा दिवाकरम्

அந்த ராஜரிஷி கயனின் கிழக்குத் திசையில் ‘கயா’ நகரம் இருந்தது. அவன் மனுவில் புகுந்தபோது, பிரஜைகளைப் படைத்து திவாகரன் (சூரியன்) ஒளியை நிறுவினான்.

Verse 20

दशधा तदधात्क्षत्त्रमकरोत्पृथिवीमिमाम् / इक्ष्वाकुरेव दायादो भागं दशममाप्तवान्

அவன் இந்தப் பூமியில் க்ஷத்திரிய ஆட்சியைப் பத்து பகுதிகளாகப் பிரித்தான். இக்ஷ்வாகுவின் வாரிசே பத்தாம் பங்கைப் பெற்றான்.

Verse 21

कन्याभावत्तु सुद्युम्नो नैव भागमवाप्तवान् / वसिष्ठवचनाच्चासीत्प्रतिष्ठाने महाद्युतिः

கன்னியாவதாகிய நிலையால் சுத்யும்னன் எந்தப் பங்கையும் பெறவில்லை; வசிஷ்டரின் வாக்கினால் அவன் பிரதிஷ்டானத்தில் மகாதேஜஸுடன் நிலைபெற்றான்.

Verse 22

प्रतिष्ठां धर्मराजस्य सुद्युम्नस्य महात्मनः / एतच्छ्रुत्वा तु ऋषयः पप्रच्छुः सूतजं प्रति / मानवः स तु सुद्यम्नः स्त्रीभावमगमत्कथम्

தர்மராஜனாகிய மகாத்மா சுத்யும்னனின் பிரதிஷ்டானத்தைப் பற்றி இதைக் கேட்ட ரிஷிகள், சூதபுத்திரனை நோக்கி—அந்த மனிதன் சுத்யும்னன் எவ்வாறு ஸ்த்ரீபாவத்தை அடைந்தான்? என்று கேட்டனர்.

Verse 23

सूत उवाच पुरा महेश्वरं द्रष्टुं कुमारास्सनकादयः / इलावृतं समाजग्मुर्ददृशुर्वृषभध्वजम्

சூதன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் சனக முதலிய குமாரர்கள் மகேஸ்வரனை தரிசிக்க இலாவிருதத்திற்குச் சென்று, வृषபத்வஜனாகிய சிவனை கண்டனர்.

Verse 24

उमया रममाणं तं विलोक्य पिहितेस्थले / प्रतिजग्मुस्ततः सर्वे व्रीडिताभूच्छिवाप्यथ

உமையுடன் இன்புறும் சிவனை அந்த மறைந்த இடத்தில் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் திரும்பிச் சென்றனர்; அப்போது சிவனும் வெட்கமுற்றான்.

Verse 25

प्रोवाच वचनं देवी प्रियहेतोः प्रियं प्रिया / इमं ममाश्रमं देव यः पुमान्सं प्रवेक्ष्यति

அன்பின் காரணமாக அன்பான சொற்களைப் பேசிய தேவியார் கூறினாள்—தேவா! என் இந்த ஆசிரமத்தில் எந்த ஆண் நுழைந்தாலும்…

Verse 26

भविष्यति ध्रुवं नारी स तुल्याप्सरसां शुभा / तत्र सर्वाणि भूतानि पिशाचाः पशवश्च ये

அவள் நிச்சயமாகப் பெண்ணாகி, அப்சரஸ்களுக்கு ஒப்பான அழகுடன், மங்களமாய் இருப்பாள். அங்கே உள்ள எல்லா பூதங்களும், பிசாசுகளும், விலங்குகளும் கூட இருப்பர்.

Verse 27

स्त्रीभूताः सहरुद्रेण क्रोडन्त्यप्सरसो यथा / उमावनं प्रविष्टस्तु स राजा मृगयां गतः

ருத்ரனுடன் சேர்ந்து அவர்கள் பெண் வடிவம் கொண்டு, அப்சரஸ்கள் போல விளையாடினர். அந்த அரசன் வேட்டைக்குச் சென்று உமாவனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 28

पिशाचैः सह भूतैस्तु रुद्रे स्त्रीभावमास्थिते / तस्मात्सराजा सुद्युम्नः स्त्रीभावं लब्धवान्पुनः / महादेवप्रसादाच्च मानवत्वमवाप्तवान्

ருத்ரன் பெண் நிலையைக் கொண்டிருந்தபோது, பூதங்களும் பிசாசுகளும் உடன் இருந்ததால், அதனால் அரசன் சுத்யும்னன் மீண்டும் பெண் நிலையைக் பெற்றான்; மகாதேவனின் அருளால் மறுபடியும் மனிதத் தன்மையையும் அடைந்தான்.