Adhyaya 57
गङ्गानयनम् (Gaṅgānayana) — “The Bringing/Leading of the Gaṅgā”
ஜைமினியின் உரையாடல் வடிவில் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. சுஷ்கன், சுமித்ரா முதலிய தவசிகள் பல வனங்களையும் நதிகளையும் கடந்து ராமதரிசன ஆசையால் மகேந்திர மலை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். பின்னர் புனித நிலவியல் வர்ணனை வருகிறது—மாதிரி ஆசிரமமண்டலம், தபோவனம்: அமைதி நிறைந்த சூழல், முன்பு அச்சமூட்டிய உயிர்களும் இப்போது அடங்கியவை, எல்லா பருவங்களிலும் மலர்-கனி வளம், குளிர்ந்த நிழல், மணமிகு தென்றல், வேதபாராயணத்தின் பிரம்மகோஷம் ஒலிக்கும் இடம். மூத்தமை வரிசையில் நுழைந்த முனிவர்கள், பிருகு வம்சத் தவசியை பிரம்மாசனத்தில் அமைதியாக சீடர்களால் சூழப்பட்டவராகக் காண்கிறார்கள்; அவரது தவத்திற்கு உவமை—ஒருகாலத்தில் உலகங்களை எரிக்க வல்ல தேஜஸ்வி இப்போது சாந்திக்காகத் தவம் செய்பவர் போல. வந்தோர் முறையாக வணங்க, யஜமானர் அர்க்ய-பாத்ய முதலிய அதிதி மரியாதைகளைச் செய்து நோக்கத்தை வினவுகிறார். கோகர்ண வாசி முனிவர்கள் தங்களை அறிமுகப்படுத்தி, கடலின் கலக்கத்தால் சமுத்திரத்தில் வீழ்ந்து மறைந்த பரமபாவன மகாக்ஷேத்திரமும் அதன் தீர்த்தமும் மீண்டும் வெளிப்பட/மீட்கப்பட வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர்; பிருகுஜரின் விஷ்ணு-அம்ச சக்தியை நினைவூட்டி, இழந்த தீர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கோருகின்றனர்—கங்கையை மையமாகக் கொண்ட தலையீடும் தீர்த்தப் புனர்நிறுவலும் இங்கே முன்னோட்டமாகிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे गङ्गानयनं नाम षट्पञ्चशत्तमो ऽध्यायः जैमिनिरुवाच ततः शुष्कसुमित्राद्या मुनयः शंसितव्रताः / ययुर्दिदृक्षवो रामं महेन्द्रमचलं प्रति
இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்த) நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் ‘கங்காநயனம்’ எனும் ஐம்பத்தாறு ஆம் அதிகாரம். ஜைமினி கூறினார்—பின் சுஷ்கசுமித்ர முதலிய புகழ்பெற்ற விரதமுடைய முனிவர்கள், ராமனை தரிசிக்க மகேந்திர மலை நோக்கிச் சென்றனர்।
Verse 2
अतीत्य सुबहून्देशान्वनानि सरितस्तथा / आसेदुरचलश्रेष्ठं क्रमेण मुनिपुङ्गवाः
பல நாடுகள், காடுகள், நதிகளைத் தாண்டி, அந்த முனிவர்தலைவர்கள் ஒழுங்காக அந்தச் சிறந்த மலையை அடைந்தனர்।
Verse 3
तमारुह्य शनैस्तस्यख्यातमाश्रममण्डलम् / प्रशान्तक्रूरसत्त्वाढ्यं शुभं मध्ये तपोवनम्
அந்த மலையை மெதுவாக ஏறி, அதன் புகழ்பெற்ற ஆசிரமப் பரப்பை அடைந்தனர்; நடுவில் மங்களமான தவவனம் இருந்தது, அங்கு கொடிய உயிர்களும் அமைதியடைந்திருந்தன।
Verse 4
सर्वर्त्तुफलपुष्पाढ्यतरुखण्डमनोहरम् / स्निग्धच्छायमनौपम्यं स्वामोदिसुखमारुतम्
அந்த ஆசிரமப் பகுதி எல்லா பருவங்களின் கனிகளும் மலர்களும் நிறைந்த மனோகரமான மரக்கூட்டங்களால் அழகுற்றது; அங்கு மென்மையான நிழல், ஒப்பற்ற தன்மை, தன் மணத்தால் இனிய காற்று வீசியது।
Verse 5
तं तदाश्रममासाद्य ब्रह्मघोषेण नादितम् / विविशुर्त्दृष्टमनसो यथावृद्धपुरस्सरम्
வேதமந்திர ஒலியால் முழங்கிய அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து, அவர்கள் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முதியவர்களை முன்னே வைத்து ஒழுங்காக உள்ளே நுழைந்தனர்।
Verse 6
ब्रह्मासने सुखासीनं मृदुकृष्णाजिनोत्तरे / शिष्यैः परिवृतं शान्तं ददृशुस्ते तपोधनाः
அவர்கள் கண்டனர்—பிரம்மாசனத்தில் இன்பமாக அமர்ந்து, மென்மையான கரிய மான் தோல் விரிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில், சீடர்களால் சூழப்பட்டு, அமைதியுடன் இருந்த அந்த தவச் செல்வனை।
Verse 7
कालाग्निमिव लोकांस्त्रीन्दग्ध्वा पूर्वं निजेच्छया / तद्दोषशान्त्यै तपसि प्रवृत्तमिव् देहिनम्
காலாக்னியைப் போல முன்பு தன் விருப்பத்தால் மூவுலகையும் எரித்துவிட்டு, அந்தக் குற்றம் தணியத் தவத்தில் ஈடுபட்ட ஒரு தேகதாரியைப் போல அவர் தோன்றினார்।
Verse 8
ते समेत्य भृगुश्रेष्ठं विनयाचारशालिनः / ववन्दिरे महामौनं भक्तिप्रणतकन्धराः
அவர்கள் பணிவும் நற்குணமும் உடையவர்களாய் ப்ருகு சிறந்தவரை அணுகி, பக்தியால் கழுத்தைத் தாழ்த்தி அந்த மகாமௌன முனிவனை வணங்கினர்।
Verse 9
ततस्तानागतान्दृष्ट्वा मुनीन्भृगुकुलोद्वहः / अर्घपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास सादरम्
அப்போது வந்த முனிவர்களைக் கண்ட ப்ருகுகுலச் சிறந்தவன் அர்க்யம், பாத்யம் முதலியவற்றால் முறையாகவும் மரியாதையுடனும் அவர்களைப் பூஜித்தான்।
Verse 10
तानासीनान्कृतातिथ्यानृषीन्देशान्तरागतान् / उवाच भृगुशार्दूलः स्मितपूर्वमिदं वचः
தேசாந்தரத்திலிருந்து வந்த ரிஷிகளை அமரச் செய்து விருந்தோம்பல் செய்து முடித்த பின், ப்ருகுசார்தூலன் புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 11
स्वागतं वो महाभागा यूयं सर्वे समागताः / करणीयं किमस्माभिर्वदध्वमविचारितम्
மகாபாக்யர்களே! உங்களுக்கு வரவேற்பு; நீங்கள் அனைவரும் இங்கு கூடியுள்ளீர்கள். எங்களால் செய்ய வேண்டியது என்னவோ தயங்காமல் சொல்லுங்கள்।
Verse 12
ततस्ते मुनयो रामं प्रणम्येदमथाब्रुवन् / अवेह्यस्मान्मुनिश्रेष्ठ गोकर्णनिलयान्मुनीन्
அப்போது அந்த முனிவர்கள் ராமனை வணங்கி இவ்வாறு சொன்னார்கள்—முனிச் சிறந்தவரே! கோகர்ணத்தில் வசிக்கும் எங்களை முனிவர்களை அறிந்துகொள்ளுங்கள்।
Verse 13
खनद्भिः सागरैर्भूमिं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे / सतीर्थं तन्महाक्षेत्रं पतितं सागरांभसि
வேறு ஏதோ காரணத்தால் கடல்கள் பூமியைத் தோண்ட, தீர்த்தங்களுடன் கூடிய அந்த மகா க்ஷேத்திரம் கடல்நீரில் விழுந்தது।
Verse 14
उत्सारितार्मवजलं क्षेत्रं तत्सर्वपावनम् / उपलब्धुमभीप्सामो भवतस्तु न संशयः
கடல்நீர் அகற்றப்பட்ட அந்தக் க்ஷேத்திரம் அனைத்தும் புனிதமான தீர்த்தம். அதை அடைய நாம் விரும்புகிறோம்; உங்கள் மூலம் இது சந்தேகமின்றி நிகழும்.
Verse 15
विष्णोरंशेन संजातो भवान्भृगुकुले किल / तस्मात्कर्तुमशक्यं ते त्रैलोक्ये ऽपि न किञ्चन
நீங்கள் விஷ்ணுவின் அಂசமாகப் ப்ருகு குலத்தில் பிறந்தவர். ஆகவே மூன்று உலகங்களிலும் உங்களுக்கு இயலாதது எதுவும் இல்லை.
Verse 16
वाञ्छितार्थप्रदो लोके त्वमेवेत्यनुशुश्रुम / वयं त्वामागताः सर्वे रामैतदभियाचितुम्
இந்த உலகில் விரும்பிய பயனை அளிப்பவர் நீங்களே என்று நாம் கேட்டோம். ஆகவே, ராமா, இதை வேண்டுவதற்காக நாங்கள் அனைவரும் உம்மிடம் வந்தோம்.
Verse 17
स त्वमात्मप्रभावेण क्षेत्रप्रवरमद्य तत् / दातुमर्हसि विप्रेन्द्र समुत्सार्यार्मवोदकम्
ஆகவே, விப்ரேந்திரரே, உங்கள் ஆத்மப் பிரபாவத்தால் கடல்நீரை அகற்றி, இன்று அந்தச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்தை எங்களுக்கு அளிக்க அருள்வீராக.
Verse 18
राम उवाच एतत्सर्वमशेषण विदितं मे तपोधनाः / करणीयं च वः कृत्यं मया नात्र विचारणा
ராமன் கூறினான்—தபோதனர்களே, இவை அனைத்தும் எனக்கு முழுமையாகத் தெரியும். உங்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நான் செய்வேன்; இதில் யோசனை இல்லை.
Verse 19
किं तु युष्मदभिप्रेतं कर्म लोके सुदारुणम् / शस्त्रसंग्रहणाच्छक्यं मयापि न तदन्यथा
ஆனால் உங்களுக்குப் பிடித்த செயல் உலகில் மிகக் கடுமையானது. அது ஆயுதச் சேகரிப்பினாலேயே நிறைவேறும்; எனக்கும் அதற்கு வேறுவழி இல்லை.
Verse 20
दत्तसर्वाभयो ऽहं वै न्यस्तशस्त्रः शमान्वितः / तपः समास्थितश्चर्तु प्रागेव पितृ शासनात्
நான் அனைவருக்கும் அபயம் அளித்து, ஆயுதங்களை விட்டு, சாந்தத்துடன் இருக்கிறேன். தந்தையின் ஆணையால் முன்பே தவத்தில் நிலைத்தேன்.
Verse 21
न जातु शस्त्रग्रहणं करिष्यामीत्यहं पुरा / प्रतिश्रुत्य सतां मध्ये तपः कर्त्तुमिहानघाः
ஓ குற்றமற்றவர்களே, முன்பு சான்றோர் நடுவில் ‘நான் ஒருபோதும் ஆயுதம் எடுக்கமாட்டேன்; இங்கே தவமே செய்வேன்’ என்று உறுதி கூறினேன்.
Verse 22
शस्त्रग्रहणसाध्यत्वाद्युष्मदीप्सितवस्तुनः / किङ्कर्त्तव्यं मयात्रेति मम डोलायते मनः
நீங்கள் விரும்புவது ஆயுதம் ஏற்றாலேயே நிறைவேறும்; ஆகவே இங்கே நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் என் மனம் அலைகிறது.
Verse 23
शुष्क उपाच / सतां संरक्षणार्थाय शस्त्रसंग्रहणं तु यत् / तन्नच्यावयते सत्यद्यथोक्तं ब्रह्मणा पुरा
சுஷ்கன் கூறினான்—சான்றோரைக் காக்கும் பொருட்டு செய்யும் ஆயுதச் சேகரிப்பு சத்தியத்திலிருந்து விலகச் செய்யாது; முன்பு பிரம்மா கூறியதுபோல.
Verse 24
तस्मादस्मद्धितार्थाय भवता ग्राह्यमायुधम् / धर्म एव महांस्तेन चरितस्ते भविष्यति
ஆகையால் எங்கள் நன்மைக்காக நீங்கள் இந்த ஆயுதத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அதனால் உங்களால் மகத்தான தர்மம் நிறைவேறும்.
Verse 25
जैमिनिरुवाच एवं संप्रार्थ्यमानस्तु मुनिभिर्भृगुपुङ्गवः / तमनुद्रुत्य मेधावी धर्ममुद्दिश्य केवलम्
ஜைமினி கூறினார்—முனிவர்கள் இவ்வாறு வேண்டியபோது, புத்திமான் ப்ருகு-சிறந்தவர் தர்மத்தை மட்டுமே நோக்கி அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்.
Verse 26
स तैः सह मुनिश्रेष्ठो दिशं दक्षिणपश्चिमाम् / समुद्दिश्य चचौ राजन्द्रष्टुकामः सरित्पतिम्
அவர் அந்த முனிவர்களுடன் தென்-மேற்கு திசையை நோக்கி, நதிகளின் அதிபதியை தரிசிக்க விரும்பி சென்றார்.
Verse 27
स सह्यमचलश्रेष्ठमवतीर्य भृगूद्वहः / तत्परं सरितां पत्युस्तीरं प्राप महामनाः
ப்ருகு-சிறந்தவர், உயர்ந்த மனத்துடன், சஹ்ய மலைச்சிறந்ததிலிருந்து இறங்கி, உடனே நதிகளின் அதிபதியின் கரையை அடைந்தார்.
Verse 28
स ददर्श महाभागः परितो मारुताकुलम् / आकरं सर्वरत्नानां पूर्यमाणमनारतम्
அந்த மகாபாக்யவான், சுற்றிலும் காற்றால் கலங்கிய, எல்லா ரத்தினங்களின் சுரங்கம் இடையறாது நிரம்பிக் கொண்டிருப்பதை கண்டார்.
Verse 29
अपरिज्ञेयगांभीर्यं महातामिव मानसम् / दुष्पारपारं सर्वस्य विविधग्रहसंहतिम्
அதன் ஆழம் அறியமுடியாதது; மகாத்மர்களின் மனம்போல். எல்லோருக்கும் கடக்க இயலாத அளவுக்கு அப்பாற்பட்டது; பலவகை கிரகங்களின் கூட்டம்போல்.
Verse 30
अप्रधृष्य तमं लोके धातारमिव केवलम् / आत्मानमिव चात्मत्वे न्यक्कृताखिलमुद्धतम्
அது உலகில் வெல்ல இயலாத மிகுந்தது; தனித்த தாதாவைப் போல. ஆத்மத்துவத்தில் ஆத்மாவைப் போல, எல்லா அகந்தை-உன்மத்தத்தையும் தாழ்த்தியது.
Verse 31
आश्रयं सर्वसत्त्वानामापगानां च पार्थिवः / अत्यर्थचपलोत्तुगतरङ्गशतमालिनम्
ஓ பார்திவா! அது எல்லா உயிர்களுக்கும் நதிகளுக்கும் ஆதாரம்; மிகச் சஞ்சலமாய், உயர்ந்து எழும் நூறு நூறு அலைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
Verse 32
उपान्तोपलसंघातकुहरान्तरसंश्रयात् / विशीर्यमाणलहरीशतफेनौघसोभितम्
கரையோரப் பாறைக் கூட்டங்களின் குகைகளில் தங்குவதால், சிதறிச் சிதறும் நூற்றுக் கணக்கான அலைகளின் நுரை வெள்ளத்தால் அது அழகுற்றது.
Verse 33
गंभीरघोषं जलधिं पश्यन्मुनिगणैः सह / संसेव्यमानस्तरलैर्लहरीकणशीतलैः
முனிவர்களுடன் சேர்ந்து ஆழ்ந்த முழக்கமுடைய கடலை நோக்கி, அசையும் அலைத் துளிகளின் குளிர்ச்சியால் அவன் சேவிக்கப்பட்டான்.
Verse 34
मुहूर्त्तमिव राजेन्द्र तीरेनदनदीपतेः / विशश्रमे महाबाहुर्द्रष्टुकामः प्रचेतसम्
ஓ ராஜேந்திரா! நதியின் அதிபதியின் கரையில், மகாபாகு ராமன் பிரசேதஸ் (வருணன்) தரிசனம் வேண்டி சிறிதுநேரம் ஓய்ந்தான்.
Verse 35
ततो रामः समुत्थाय दक्षिणाभिमुखः स्थितः / मेघगंभिरया वाचा वरुणं वाक्यमब्रवीत्
அப்போது ராமன் எழுந்து தெற்குநோக்கி நின்று, மேகம்போல் கனத்த குரலில் வருணனை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 36
अहं मुनिगणैः सार्द्धमागतस्त्वद्दिदृक्षया / तस्मात्स्वरूपधृङ्मह्यं प्रचेतो देहि दर्शनम्
நான் முனிவர்களுடன் உன்னைத் தரிசிக்க விரும்பி வந்தேன்; ஆகவே, ஓ பிரசேதஸே! உன் சொரூபத்தைத் தாங்கி எனக்குத் தரிசனம் அளி.
Verse 37
इति श्रुत्वापि तद्वाक्यं वरुणो यादसां पतिः / न चचाल निजस्थानान्नृप धीरतरस्त्वयम्
அரசே! அந்த வார்த்தைகளை கேட்டும், நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதி வருணன் தன் இடத்திலிருந்து அசையவில்லை; அவன் உன்னைவிடவும் அதிகத் திடமுடையவன்.
Verse 38
पुनः पुनश्च रामेण समाहूतो ऽपि तोयराट् / न ददौ दर्शनं तस्मै प्रतिवाच्यं च नाभ्यधात्
ராமன் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தும், நீரரசன் வருணன் அவனுக்குத் தரிசனம் அளிக்கவில்லை; பதிலும் சொல்லவில்லை.
Verse 39
अलङ्घनीयं तद्वाक्यं वरुणेनावधीरितम् / अत्यन्तमिति कार्यार्थी विदुषा समुपेक्षितम्
வருணன் உரைத்த அந்த வாக்கு மீற இயலாதது; ஆயினும் அது அவமதிக்கப்பட்டது. ‘அதிகமாய்’ எனக் கருதி காரியநிறைவு நாடிய ஞானியும் அதை அலட்சியம் செய்தான்.
Verse 40
ततः प्रचेतसा वाक्यं मन्यमानो ऽवधीरितम् / चुकोप तमभिप्रेक्ष्य रामः शस्त्रभृतां वरः
அப்போது பிரசேதஸ் (வருணன்) சொன்ன வாக்கு அவமதிக்கப்பட்டதாக எண்ணி, அவனை நோக்கியவுடன் ஆயுததாரர்களில் சிறந்த ராமன் கோபமுற்றான்.
Verse 41
संक्षुब्धसागराकारः स तदा स्वबलाश्रयात् / निस्तोयमर्णवं कर्तुमियेष रुषितो भृशम्
அப்போது அவன் கலங்கிய கடலைப் போல ஆனான்; தன் வலிமையை ஆதாரமாகக் கொண்டு மிகக் கோபித்து கடலை நீரற்றதாக்க விரும்பினான்.
Verse 42
ततो जलमुपस्पृश्य समीपे विजयं धनुः / ततः प्रणम्य मनसा शर्वं रामो महाद्धनुः
பின் நீரைத் தொட்டு அருகிலிருந்த ‘விஜய’ வில்லை எடுத்தான்; அதன் பின் மகாவில்லாளன் ராமன் மனத்தால் சர்வன் (சிவன்) முன் வணங்கினான்.
Verse 43
गृहीत्वारोपयामास क्रोधसंरक्तलोचनः / अभिमृश्य धनुःश्रेष्ठं सगुणं भृगुसत्तमः
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் ப்ருகுவம்சச் சிறந்தவன் (ராமன்) அதை எடுத்துத் தூக்கி ஏற்றினான்; வில்லில் சிறந்ததைக் கையால் தொட்டு, அதில் நாணை பொருத்தினான்.
Verse 44
पश्यतां सर्वभूतानां ज्याघोषमकरोत्तदा / ज्याघोषः शुश्रुवे तस्य दिविस्पृगतिनिष्ठुरः
அனைத்து உயிர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவன் அப்போது வில்லின் நாணின் பேரொலியை எழுப்பினான். அவனுடைய அந்தக் கடும் ஜ்யாகோஷம் வானத்தைத் தொட்டு ஒலித்தது.
Verse 45
चचाल निखिलायेन सप्तद्वीपार्मवा मही / ततः सरभसं रामश्चापे कालानलोपमम्
ஏழு தீவுகளும் கடல்களும் உடைய முழு பூமி ஒருசேர நடுங்கியது. அப்போது ராமன் வேகத்துடன் தன் வில்லைக் காலாக்னியைப் போலக் கொடுமையாக்கினான்.
Verse 46
सुवर्मपुङ्खं विशिखं संदधे शरसत्तमम् / तस्मिन्नस्त्रं महाघोरं भार्गवं वह्निदैवतम्
பொன்னிற இறகுகளும் கூர்முனையும் கொண்ட சிறந்த அம்பை அவன் பொருத்தினான். அதன்மேல் அக்னிதேவனைத் தெய்வமாகக் கொண்ட, பயங்கரமான பார்கவ அஸ்திரத்தைச் சேர்த்தான்.
Verse 47
युयोज भृगुशार्दूलः समन्त्राभ्यासमोक्षणम् / ततश्चचाल वसुधा सशैलवनकानना
பிருகுசார்தூலன் மந்திரப் பயிற்சியுடன் அதனைச் சேர்த்து விடுதலை செய்தான். அப்போது மலைகளும் வனங்களும் காடுகளும் உடைய பூமி நடுங்கியது.
Verse 48
प्रक्षोभं परमं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः / संधितास्त्रं भृगुश्रेष्ठं क्रोधसंरक्तलोचनम्
தேவர்கள், அசுரர்கள், மகோரகர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துக்குள்ளானார்கள். பிருகுச்ரேஷ்டன் இணைத்த அஸ்திரத்தைப் பார்த்து, அவனது கண்கள் கோபத்தால் சிவந்திருந்தன.
Verse 49
दृष्ट्वा संभ्रान्तमनसो बभूवुः सचराचराः / सदिग्दाहभ्रपटलैरभवन्संवृता दिशः
அதைப் பார்த்து அசரச் சராசர எல்லா உயிர்களும் அச்சத்தால் கலங்கின. திசைதிசையாக எரியும் தீயின் புகைமேகத் திரைகளால் எல்லாத் திசைகளும் மூடப்பட்டன.
Verse 50
ववुश्च परुषा वाता रजोव्याप्ता महारवाः / मन्दरश्मिरशीतांशुरभूतसंरक्तमण्डलः
கடுமையான காற்றுகள் வீசியன; தூசியால் நிறைந்த பேரொலிகள் எழுந்தன. மந்தக் கதிர்களுடைய சந்திரனும் செம்மை வட்டமாக மாறினான்.
Verse 51
सोल्कापाताशनिर्वृष्टिर्बभूव रुधिरोदका / किमेतदिति संभ्रान्ता धूमोद्गारातिभीषणम्
உல்கைகள் விழவும் இடிமின்னல் பொழியவும் செய்தது; நீரும் இரத்தநீராய் மாறியது. ‘இது என்ன?’ என்று அனைவரும் திகைத்தனர்; புகை உமிழ்வு மிகப் பயங்கரமாயிருந்தது.
Verse 52
अधिरोपितदिव्यास्त्रं प्रचकर्ष महाशरम् / धनुर्विकर्षमाणं तं स्फुरज्ज्वालाग्रसायकम्
தெய்வாஸ்திரம் ஏற்றப்பட்ட அந்த மாபெரும் அம்பை அவன் இழுத்தான். வில்லைக் கயிறு இழுக்கும் போது, ஜ்வாலையின் முனையுடைய அம்பு மின்னியது.
Verse 53
ददृशुर्मुनयो रामं कल्पान्तानलसन्निभम् / आकर्णाकृष्टकोदण्डमण्डलाभ्यं तरस्थितम्
முனிவர்கள் ராமனை கல்பாந்தத் தீயைப் போல ஒளிர்வதாகக் கண்டனர். அவர் கோதண்டத்தை காதுவரை இழுத்து, பேர்வேகத்துடன் உறுதியாக நின்றார்.
Verse 54
तस्य प्रतिभयाकारं दुष्प्रापमभवद्वपुः / विकृष्टधनुषस्तस्य रूपमुग्रं रवेरिव
அவனுடைய உடல் அச்சமூட்டும் வடிவமாய், அடைய அரிதானதாய் ஆனது. வில்லைக் கொண்டு இழுத்த அவனது உருவம் சூரியனைப் போல உக்கிரமாயிருந்தது.
Verse 55
कल्पान्ते ऽभ्युदितस्येव मण्डलं परिवेषितम् / कल्पान्ताग्नसमज्वालाभीषणं स्फुरतो वपुः
கற்பாந்தத்தில் உதித்த சூரியனின் வளையம் போல, பரிவேஷம் சூழ்ந்த மண்டலம் தோன்றியது. அவன் துடித்துப் பிரகாசிக்கும் உடல் பிரளயாக்னியின் ஜ்வாலைகளைப் போல அச்சமூட்டியது.
Verse 56
तस्यालक्ष्यत चक्रम्य हरेरिव च मण्डलम् / स्फुरत्क्रोधानलज्वालापरीतस्यातिरौद्रताम्
அவனைச் சுற்றி ஹரியின் சக்கர மண்டலம் போன்ற ஒரு வட்டம் காணப்பட்டது. கோபாக்னியின் ஜ்வாலைகள் சூழ்ந்த அவனது மிகுந்த ரௌத்ரம் வெளிப்பட்டது.
Verse 57
अवाप विष्णोः स तदा नरसिंहाकृतेरिव / वपुर्विकृष्टचापस्य भृकुटीकुटिलाननम्
அப்போது அவன் விஷ்ணுவின் நரசிம்ஹ வடிவத்தைப் போன்ற உடலை அடைந்தான். வில்லைக் கொண்டு இழுத்த அவனது முகம் புருவச் சுளிப்பால் வளைந்து கடுமையாயிற்று.
Verse 58
रामस्याभूद्भवस्येव दिधक्षोस्त्रिपुरं पुरा / जाज्वल्यमानवपुषं तं दृष्ट्वा सहसा भयात्
ராமனுடைய நிலை, முன்பு திரிபுரத்தை எரிக்கத் துணிந்த பவனாகிய சிவனைப் போல ஆனது. ஜ்வலிக்கும் உடலுடைய அவனைப் பார்த்தவுடன் அனைவரும் திடீரென அச்சமடைந்தனர்.
Verse 59
प्रसीद जय रामेति तुष्टुवुर्मुनयो ऽखिलाः / ततो ऽस्त्राग्निस्फुरद्धूमपटलैः शकलीकृतम्
“பிரசீத, ஜய ராம” என்று எல்லா முனிவரும் துதித்தனர். பின்னர் அஸ்திராக்னியின் மின்னும் புகைத் திரைகள் அனைத்தையும் சிதறடித்தன.
Verse 60
बभूव च्छन्नमंभोधेरन्तः पुरमशैषतः / ज्वलदस्त्रानलज्वालाप रितापपराहतः
கடலின் உள்ளே இருந்த நகரம் முழுவதும் மூடப்பட்டது. எரியும் அஸ்திராக்னி ஜ்வாலைகளின் வெப்பத்தால் அது கடுமையாக வதங்கியது.
Verse 61
अत्यरिच्यत संभ्रान्तसलिलौघ उदन्वतः / तिमिङ्गिलतिमिग्राहनक्रमत्स्याहिकच्छपाः
கடலின் கலங்கிய நீர்ப்பெருக்கு அளவுக்கு மீறி உயர்ந்தது. திமிங்கிலம், திமிக்ராஹம், முதலை, மீன், பாம்பு, ஆமை ஆகியவை கலக்கமடைந்தன.
Verse 62
प्रजग्मुः परमामार्त्तिं प्राणिनः सलिलेशयाः / उत्पतन्निपतत्ताम्यन्नानासत्त्वोद्धतोर्मिभिः
நீரில் வாழும் உயிர்கள் பேர்துயரத்தை அடைந்தன. பல உயிர்களால் கொந்தளித்த அலைகளில் அவர்கள் மேலெழுந்தும் விழுந்தும் சோர்ந்து கலங்கினர்.
Verse 63
प्रक्षोभं भृशमंभोधिः सहसा समुपागमत् / त्रासरासं च विपुलमंभसा प्लवता सह
கடல் திடீரென மிகுந்த கலக்கத்தை அடைந்தது. ஓடும் நீருடன் சேர்ந்து அச்சமும் பெருங்கோலமும் அளவில்லாமல் பெருகின.
Verse 64
उद्वेलतामितस्तप्ताः सलिलान्तरचारिणः / ततस्तस्माच्छराज्ज्वालाः फूत्कृताशेष भीषणाः
எங்கும் கொந்தளித்த நீரில் உலாவிய உயிர்கள் தகித்த வெப்பத்தால் வாடின. அப்போது அந்த அம்பிலிருந்து சீறியபடி மிகப் பயங்கரமான ஜ்வாலைகள் எழுந்தன.
Verse 65
निरूपितमिव व्यक्तं निश्चेरुः सर्वतो दिशम् / ततः प्रचण्डपवनैः सर्वतः परिवर्त्तितम्
அந்த ஜ்வாலைகள் தெளிவாகக் காணப்படுவது போல எல்லாத் திசைகளிலும் பரவின. பின்னர் கொடுங்காற்றுகள் அதை எங்கும் சுழற்றி புரட்டிப் போட்டன.
Verse 66
अग्निज्वालामयं रक्तवितानाभमलक्ष्यत / प्रलयाब्धेरिवात्यर्थमस्त्राग्निव्याकुलांभसः
அஸ்திராக்னியால் கலங்கிய நீர்மேகம், பிரளயக் கடலைப் போல மிகுந்த பயங்கரமாக—சிவந்த விதானம் போன்ற தோற்றத்துடன், தீஜ்வாலைகளால் நிரம்பியதாகக் காணப்பட்டது.
Verse 67
समुद्रिक्ततया तस्य तरङ्गास्तीरमभ्ययुः / अस्त्राग्निविद्धाकुलितजलघोषेण भूयसा
அதன் பேரெழுச்சியால் அலைகள் கரையை நோக்கி பாய்ந்தன. அஸ்திராக்னியால் குத்தப்பட்ட நீரின் முழக்கம் இன்னும் அதிகமாகக் கொந்தளித்தது.
Verse 68
ककुभो बधिरीकुवन्नलक्ष्यत पयोनिधिः / परितो ऽस्त्रानलज्वालापरिवीतजलाविलः
சுற்றிலும் அஸ்திராக்னி ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டு, கலங்கிய நீரால் மங்கிய அந்தக் கடல், திசைகளைச் செவிடாக்கும் பேரொலியுடன் காணப்பட்டது.
Verse 69
जगाम परमामार्त्तिं सह्यः सद्यस्तदाश्रयः / आकर्णाकृष्टकोदण्डं दृष्ट्वा रामं पयोनिधिः
சஹ்யமலையின் ஆதரவு கொண்ட கடல், காதுவரை இழுத்த கோதண்டம் ஏந்திய ஸ்ரீராமனைப் பார்த்தவுடன் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தது।
Verse 70
विषादमगमत्तीव्रं यमं दृष्ट्वेव पातकी / भयकंपितसर्वाङ्गस्ततो नदनदीपतिः
பாவி யமனைப் பார்த்ததுபோல் கடும் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, நதிநதிகளின் அதிபதியான கடல் அச்சத்தால் உடலெங்கும் நடுங்கியது।
Verse 71
विहाय सहजं धैर्यं भीरुत्वं समुपागमत् / ततः स्वरूपमास्थाय सर्वाभरणभूषितः
இயல்பான தைரியத்தை விட்டு அச்சத்தை அடைந்தான்; பின்னர் தன் உண்மை உருவை ஏற்று, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டான்।
Verse 72
उत्तीर्यमाणः स्वजलं वरुणः प्रत्यदृश्यत / कृताञ्जलिः सार्वहस्तः प्रचेता भार्गवान्तिकम्
தன் நீரிலிருந்து மேலெழுந்த வருணன் தோன்றினான்; கைகூப்பி, எல்லாக் கைகளாலும் வணங்கி, பிரசேதா (வருணன்) பார்கவனின் அருகே வந்தான்।
Verse 73
त्वरयाभ्यायायौ शीघ्रसायकाद्भीतभीतवत् / अभ्येत्याकृष्टधनुषः स तस्य चरणाब्जयोः
வேகமான அம்புகளுக்குப் பயந்து நடுங்கியவனாய் அவன் விரைந்து வந்தான்; வில்லைக் கயிற்றிய ஸ்ரீராமனிடம் அணுகி, அவன் திருவடிக் கமலங்களில் விழுந்தான்।
Verse 74
अब्रवीच्च भृशं भीतः संभ्रमाकुलिताक्षरम् / रक्ष मां भृगुशार्दूल कृपया शरणागतम्
அவன் மிகுந்த அச்சத்துடன், தடுமாறும் சொற்களால் கூறினான்— “ஓ ப்ருகுசார்தூலா! கருணையால் என்னைக் காப்பாற்று; நான் சரணடைந்தவன்.”
Verse 75
अपराधमिमं राम मया कृतमजानता / स्थितो ऽस्मि तव निर्देशेशाधि किं करवाणि वै
“ஓ ராமா! அறியாமையால் நான் இந்த அபராதத்தைச் செய்தேன். உன் ஆணைக்குக் கீழ் நிற்கிறேன்; இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
Frequently Asked Questions
A group of Gokarṇa-based sages travel to Mahendra, enter a sanctified āśrama, honor a Bhr̥gu-lineage ascetic, and request his help in recovering or re-establishing a supremely purifying kṣetra/tīrtha that has fallen into the ocean—preparing the ground for a Gaṅgā-related resolution.
Ātithi-satkāra (guest-honoring) is foregrounded: the host properly receives the visiting munis with arghya and pādya and invites their intention, modeling āśrama-dharma as the social technology that authorizes sacred knowledge transmission.
It is chiefly tīrtha-geographic with genealogical legitimation: the problem concerns a displaced sacred site and its tīrtha, while the capacity to resolve it is grounded in the host’s Bhr̥gu lineage and Viṣṇu-aṃśa authority within the Purāṇic world-map.