Adhyaya 56
Sāgaropākhyāna—Bhārata-varṣa-māna and Gokarṇa-kṣetra-māhātmya (Sagara Episode: Measure of Bhārata and the Glory of Gokarṇa)
இந்த அதிகாரத்தில் சாகரச் சுழற்சி தொடர்ந்தபடியே புவனகோசத் தகவலும் தீர்த்தமாஹாத்மிய உபதேசமும் வருகின்றன. ஜைமினி, சகரனின் செயல்கள் சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் பாபநாசகக் கதையாக உரைக்கப்பட்டன எனக் கூறுகிறார். பாரதகண்டம் தெற்கு–வடக்கு நோக்கில் அமைந்து, ஒன்பதாயிரம் யோஜனை அளவு விரிந்தது என அளவிடப்படுகிறது. யாகக் குதிரையைத் தேடி சகரபுத்திரர்கள் தோண்டிய நிகழ்வு மூலம் ‘மகராலயம்’ எனும் சமுத்திரம் ‘சாகரம்’ என்ற பெயர் பெற்ற காரணம் விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் சமுத்திரம் பிரம்மாவின் பாதங்கள் வரை பூமியைச் சூழ்ந்ததாகச் சொல்லி, உயிர்களின் துயரத்தையும், மேற்கு கடற்கரையிலுள்ள புகழ்பெற்ற கோகர்ண க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையையும் எடுத்துரைக்கிறது. கோகர்ணம் சுமார் ஒன்றரை யோஜனை பரப்பளவு, எண்ணற்ற தீர்த்தங்களும் சித்தர் சமுதாயங்களும் நிறைந்தது; அனைத்துப் பாவங்களையும் நீக்கும் தலம், தவசிகளுக்கு திரும்பாத முக்தி அளிப்பது எனப் போற்றப்படுகிறது. அங்கே தேவியுடன் சங்கரன் தேவர்களோடு வாசிப்பதாகவும், யாத்திரையால் விரைவில் பாவநாசம் உண்டாகும் என்றும், க்ஷேத்திர ஈர்ப்பு மகாபுண்யத்தால் மட்டுமே பிறக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது. உறுதியான சங்கல்பத்துடன் அங்கே மரணம் அடைந்தால் நிலையான ஸ்வர்கப் பலன் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे सागरोपाख्यानेशुमतो राज्यप्राप्तिर्नाम पञ्चपञ्चशत्तमो ऽध्यायः // ५५// जैमिनिरुवाच एतत्ते चरितं सर्वं सगरस्य महात्मनः / संक्षेपविस्तराभ्यां तु कथितं पापनाशनम्
இவ்வாறு வாயு உரைத்த ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தின் மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில், சாகரோபாக்யானத்தில் ‘அம்சுமான் அரசுரிமை பெறுதல்’ எனும் ஐம்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. ஜைமினி கூறினார்—மகாத்மா சகரனின் இந்த முழுச் சரிதமும் சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் கூறப்பட்டது; இது பாவநாசகமாகும்।
Verse 2
खण्डों ऽयं भारतो नाम दक्षिणोत्तरमायतः / नवयोजनसाहस्रं विस्तारपरिमण्डलम्
‘பாரதம்’ எனப்படும் இந்தக் கண்டம் தெற்கிலிருந்து வடக்கு வரை நீள்கிறது; இதன் பரப்பளவு ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள் ஆகும்।
Verse 3
पुत्रैस्तस्य नरेद्रस्य मृगयद्भिस्तुरङ्गमम् / योजनानां सहस्रं तु खात्वाष्टौ विनिपातिताः
அந்த அரசனின் புதல்வர்கள் குதிரையைத் தேடி, ஆயிரம் யோஜனை அளவு நிலத்தைத் தோண்டினர்; அவர்களில் எட்டுப் பேர் வீழ்ந்து அழிந்தனர்।
Verse 4
सागरस्य सुतैर्यस्माद्वर्द्धितो मकरालयः / ततः प्रभृति लोकेषु सागराख्यामवाप्तवान्
சகரனின் புதல்வர்களால் மகரங்களின் ஆலயமான கடல் விரிந்தது; அதனால் அன்றிலிருந்து உலகங்களில் அது ‘சாகரம்’ என்ற பெயரைப் பெற்றது।
Verse 5
ब्रह्मपादावधि महीं सतीर्थक्षेत्रकाननाम् / अब्धिः संक्रमयामास परिक्षिप्य निजांभसा
கடல் தன் நீரால், தீர்த்தங்கள், புனிதத் தலங்கள், காடுகள் நிறைந்த அந்தப் பூமியை பிரம்மபாதம் வரைச் சுற்றிவளைத்து மூழ்கடித்தது।
Verse 6
ततस्तन्निलयाः सर्वे सदेवासुरमानवाः / इतस्ततश्च संजाता दुःखेन महतान्विताः
அப்போது அந்த அந்த வாசஸ்தலங்களில் இருந்த அனைவரும்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள்—இங்கும் அங்கும் பிறந்து பெருந்துயரால் நிறைந்தனர்.
Verse 7
गोकर्णं नाम विख्यातं क्षेत्रं सर्वसुरार्चितम् / सार्द्धयोजनविस्तारं तीरे पश्चिम वारिधेः
கோகர்ணம் எனப் புகழ்பெற்ற க்ஷேத்திரம், எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுவது; மேற்குக் கடலின் கரையில் அது ஒன்றரை யோஜனை விரிந்துள்ளது.
Verse 8
तत्रासंख्यानि तीर्थानि मुनिदेवालयाश्च वै / वसंति सिद्धसंघाश्च क्षेत्रे तस्मिन्पुरा नृप
அரசே! அங்கே எண்ணிலடங்கா தீர்த்தங்களும் முனிவர்களின் தேவாலயங்களும் உள்ளன; அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் பழங்காலம் முதலே சித்தர்களின் கூட்டங்கள் வாசம் செய்கின்றன.
Verse 9
क्षेत्रं तल्लोकविख्यातं सर्वपापहरं शुभम् / तत्तीर्थमब्धेरपतद्भागे दक्षिणपश्चिमे
அந்தக் க்ஷேத்திரம் உலகில் புகழ்பெற்றது, மங்களகரமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; அதன் தீர்த்தம் கடலின் தென்-மேற்கு பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
Verse 10
यत्र सर्वे तपस्तप्त्वा मुनयः संशितव्रताः / निर्वाणं परमं प्राप्ताः पुनरावृत्तिवर्जितम्
எங்கே உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள் தவம் செய்து, மீள்வரவு (மறுபிறவி) அற்ற பரம நிர்வாணத்தை அடைந்தார்களோ அங்கே.
Verse 11
तत्त्रेत्रस्य प्रभावेण प्रीत्या भूतगणैः सह / देव्या च सकलैर्देवैर्नित्यं वसति शङ्करः
அந்த த்ரேத்ரக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையால், பூதகணங்களுடன் அன்போடு, தேவியுடனும் எல்லா தேவர்களுடனும் சங்கரன் எப்போதும் அங்கே வாசம் செய்கிறான்।
Verse 12
एनांसि यत्समुद्दिश्य तीर्थयात्रां प्रकुर्वताम् / नृणामाशु प्रणश्यन्ति प्रवाते शुष्कपर्णवत्
எந்த தீர்த்தத்தை நோக்கி மக்கள் தீர்த்தயாத்திரை செய்கிறார்களோ, அவர்களின் பாவங்கள் காற்றில் உலர்ந்த இலை போல விரைவில் அழிந்துவிடும்।
Verse 13
तत्क्षेत्रसेवनरतिर् नैव जात्वभिजायते / समीपे वसमानोनामपि पुंसां दुरात्मनाम्
அந்த க்ஷேத்திர சேவையில் ஈடுபடும் விருப்பம், தீய மனமுடைய ஆண்களுக்கு, அருகில் வாழ்ந்தாலும் கூட, ஒருபோதும் உண்டாகாது।
Verse 14
महाता सुकृतेनैव तत्क्षेत्रगमने रतिः / नृणां संजायते राजन्नान्यथा तु कथञ्चन
அரசே! மிகப் பெரிய புண்ணியத்தினாலேயே மனிதர்களுக்கு அந்த க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லும் விருப்பம் உண்டாகும்; வேறு எந்த வழியிலும் இல்லை।
Verse 15
निर्बन्धेन तु ये तस्मिन्प्राणिनः स्थिरजङ्गमाः / म्रियन्ते नृप सद्यस्ते स्वर्गं प्राप्स्यन्ति शाश्वतम्
அரசே! அந்த இடத்தில் தவிர்க்க முடியாமல் இறக்கும் நிலை-நடமாடும் உயிர்கள் உடனே நித்திய ஸ்வர்கத்தை அடைவார்கள்।
Verse 16
स्मृत्यापि सकलैः पापैर्यस्य मुच्येत मानवः / क्षेत्राणामुत्तमं क्षेत्रं सर्वतीर्थनिकेतनम्
யாரை நினைத்தாலே மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறானோ, அது க்ஷேத்திரங்களில் சிறந்த க்ஷேத்திரம்; எல்லாத் தீர்த்தங்களின் தாமம்.
Verse 17
स्नात्वा चैतेषु तीर्थेषु यजन्तश्च सदाशिवम् / सिद्धिकामा वसंति स्म मुनयस्तत्र केचन
இந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடி, சதாக்ஷிவனை வழிபட்டு, சித்தியை நாடும் சில முனிவர்கள் அங்கே வாசம் செய்கின்றனர்.
Verse 18
कामक्रोधविनिर्मुक्ता ये तस्मिन्वीतमत्सराः / निवसंत्यचिरेणैव तत्सिद्धिंप्राप्नुवन्ति हि
அங்கே காமம், கோபம் நீங்கி, பொறாமையற்றவர்களாய் வாழ்பவர்கள், விரைவிலேயே அந்தச் சித்தியை அடைவார்கள்.
Verse 19
जपहोमरताः शान्ता निपता ब्रह्मचारिणः / वसंति तस्मिन्ये ते हि सिद्धिं प्राप्स्यन्त्यभीप्सिताम्
ஜபம், ஹோமம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, அமைதியுடன், பணிவான பிரம்மச்சாரிகளாய் அங்கே வாழ்பவர்கள், விரும்பிய சித்தியை நிச்சயமாக அடைவார்கள்.
Verse 20
दानहोमजपाद्यं वै पितृदेवद्विजार्चनम् / अन्यस्मात्कोटिगुणितं भवेत्तस्मिन्फलं नृप
அரசே! அங்கே தானம், ஹோமம், ஜபம் முதலியனவும், பித்ரு-தேவர்-த்விஜர்களின் அர்ச்சனையும்—இவற்றின் பலன் பிற இடங்களை விட கோடிமடங்கு ஆகும்.
Verse 21
अंभोधिसलिले मग्न तस्मिन् क्षेत्रे ऽतिपावने / महता तपसा युक्ता मुनयस्तन्निवासिनः
கடல்நீரில் மூழ்கிய அந்த மிகப் புனிதத் தலத்தில், அங்கே வாழும் முனிவர்கள் மகத்தான தவத்துடன் இருந்தனர்.
Verse 22
सह्यं शिखरिणं श्रेष्ठं निलयार्थं समारुहन् / वसंतस्तत्र ते सर्वे संप्रधार्य परस्परम्
வாசத்திற்காக அவர்கள் சிறந்த சிகரங்களையுடைய சஹ்ய மலைக்கு ஏறினர்; அங்கே அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து தங்கினர்.
Verse 23
सहेन्द्राद्रौ तपस्यन्तं रामं गन्तुं प्रचक्रमुः / राजोवाच / अगस्त्यपीततोये ऽब्धौ परितो राजनन्दनैः
சஹ்யேந்திர மலையில் தவம் செய்கிற ராமனைச் செல்ல அவர்கள் தொடங்கினர். அரசன் கூறினான்—அரசகுமாரர்களே, அகஸ்தியர் குடித்த நீரால் (வறண்ட) கடலைச் சுற்றி…
Verse 24
खात्वाधः पातिते क्षेत्रे सतीर्थाश्रमकानने / भूभागेषु तथान्येषु पुरग्रमाकरादिषु
தோண்டப்பட்டு கீழே வீழ்ந்த அந்தப் பகுதியில், தீர்த்தங்கள், ஆசிரமங்கள், காடுகளில்; மேலும் பிற நிலப்பகுதிகளில்—நகரங்கள், கிராமங்கள், சுரங்கங்கள் முதலியவற்றிலும்.
Verse 25
विनाशितेषु देशेषु समुद्रोपान्तवर्त्तिषु / किमकार्षुर्मुनिश्रेष्ठ जनास्तन्निलयास्ततः
கடற்கரையோர நாடுகள் அழிந்தபோது, முனிவரே, அங்கே வாழ்ந்த மக்கள் பின்னர் என்ன செய்தார்கள்?
Verse 26
तत्रैव चावसन्कृच्छ्रात्प्रस्थितान्यत्र वा ततः / कियता चैव कालेन संपूर्णो ऽभूदपांनिधिः / केन वापि प्रकारेण ब्रह्मन्नेतद्वदस्व मे
அவர்கள் அங்கேயே துன்பத்துடன் தங்கினார்களா, அல்லது அங்கிருந்து வேறிடத்திற்குப் புறப்பட்டார்களா? மேலும் எத்தனை காலத்தில் நீர்நிதி (கடல்) மீண்டும் நிறைந்தது? பிராமணரே, இது எவ்விதமாக நிகழ்ந்தது என எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 27
जैमिनिरुवाच अनूपेषु प्रदेशेषु नाशितेषु दुरात्मभिः
ஜைமினி கூறினார்—தீய மனத்தவர்கள் நீர்நிலப் பகுதிகளை (அனூபப் பிரதேசங்களை) அழித்தபோது।
Verse 28
जनास्तन्निलयाः सर्वे संप्रयाता इतस्ततः / तत्रैव चावसन्कृच्छ्रात्केचित्क्षेत्रनिवासिनः
அவ்விடத்தின் குடியிருப்போர் அனைவரும் இங்கும் அங்கும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்; ஆனால் சில க்ஷேத்திரவாசிகள் அங்கேயே துன்பத்துடன் தங்கினர்।
Verse 29
एतस्मिन्नेव काले तु राजन्नंशुमतः सुतः / बभूव भुविधर्मात्मा दिलीप इति विश्रुतः
அதே காலத்தில், அரசனே, அஞ்சுமான் மகனாகிய தர்மாத்மா ‘திலீபன்’ எனப் பூமியில் புகழ்பெற்றான்।
Verse 30
राज्ये ऽभिषिच्य तं सम्यग्भुक्तभोगोंऽशुमान्नृपः / वनं जगाम मेधावी तपसे धृतमानसः
அவனை முறையாக அரசில் அபிஷேகம் செய்து, இன்பங்களை அனுபவித்த அரசன் அஞ்சுமான், உறுதியான மனத்துடன் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 31
दिलीपस्तु ततःश्रीमानशेषां पृथिवीमिमाम् / पालयामास धर्मेण विजित्य सकलानरीन्
பின்னர் ஸ்ரீமான் திலீபன் எல்லா பகைவரையும் வென்று, தர்மத்தால் இந்த முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்து காத்தான்।
Verse 32
भगीरथो नाम सुतस्तस्यासील्लोकविश्रुतः / सर्वधर्मार्थकुशलः श्रीमानमितविक्रमः
அவனுக்கு ‘பகீரதன்’ எனும் மகன் உலகப் புகழ்பெற்றவன்; தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்தவன், செல்வமிக்கவன், அளவற்ற வீரமுடையவன்।
Verse 33
राज्ये ऽभिषिच्य तं राजा दिलीपो ऽपि वनं ययौ / स चापि पालयन्नुर्वीं सम्यग्विहतकण्टकाम्
அவனை அரசில் அபிஷேகம் செய்து, அரசன் திலீபனும் வனத்திற்குச் சென்றான்; அவனும் முள்ளெனும் துன்பங்கள் நீங்கிய ஒழுங்கான நாட்டைச் சரியாகக் காத்தான்।
Verse 34
मुमुदे विविधैर्भोगैर्दिवि देवपतिर्यथा / स शुश्रावात्मनः पूर्वं पूर्वजानां महीपतिः
அவன் பலவகை இன்பங்களில், விண்ணில் தேவர்களின் தலைவன் போல் மகிழ்ந்தான்; அந்த மன்னன் தன் முன்னோர்களின் பழைய வரலாறையும் கேட்டறிந்தான்।
Verse 35
निरये पतनं घोरं विप्रकोपसमुद्भवम् / ब्रह्मदण्डहतान्सर्वान्पितञ्छ्रुत्वातिदुःखितः
பிராமணரின் கோபத்தால் உண்டான நரகத்தில் பயங்கர வீழ்ச்சி, பிரம்மதண்டத்தால் தண்டிக்கப்பட்ட தன் எல்லா பித்ருக்களின் நிலை கேட்டுத் துயருற்றான்।
Verse 36
राज्ये बन्धुषु भोगे वा निर्वेदं परमं ययौ / स मन्त्रिप्रवरे राज्यं विन्यस्य तपसे वनम्
அவன் அரசிலும் உறவினரிலும் இன்பங்களிலும் பேர்விரக்தியை அடைந்தான். சிறந்த அமைச்சரிடம் அரசை ஒப்படைத்து தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 37
प्रययौ स्वपितॄन्नाकं निनीषुर्नृपसत्तमः / तपसा महाता पूर्वमायुषे कमलोद्भवम्
அரசர்களில் சிறந்தவன் தன் பித்ருக்களை ஸ்வர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பி புறப்பட்டான். பெருந்தவத்தால் முன்பு கமலோத்பவனான பிரம்மாவை ஆயுள் பெற வழிபட்டான்.
Verse 38
आराध्य तस्माल्लेभे च यावदायुर्निजेप्सितम् / ततो गङ्गां महाराज समाराध्य प्रसाद्य च
அவரை வழிபட்டு தன் விரும்பிய அளவு ஆயுளை பெற்றான். பின்னர், ஓ மகாராஜா, கங்காதேவியைப் போற்றி அருளைப் பெற்றான்.
Verse 39
वरमागमनं वव्रे दिवस्तस्या महींप्रति / ततस्तां शिरसा धर्त्तु तपसाऽराधयच्छिवम्
அவள் விண்ணுலகிலிருந்து பூமிக்கு வர வரம் வேண்டினாள். பின்னர் அவளைத் தலையில் தாங்குவதற்காக அவன் தவத்தால் சிவனை வழிபட்டான்.
Verse 40
स चापि तद्वरं तस्मै प्रददौ भक्तवत्सलः / मेरोर्मूर्ध्नस्ततो गङ्गां पतं ती शिरसात्मनः
பக்தர்க்கு அருள்புரியும் சிவன் அவனுக்கு அந்த வரத்தை அளித்தான். அப்போது மேருவின் உச்சியிலிருந்து கங்கை அவன் தலையில் தங்கித் தாழ்ந்து பாய்ந்தாள்.
Verse 41
सग्राहनक्रमकरां जग्राह जगतां पतिः / सा तच्छिरः समासाद्य महावेगप्रवाहिनी
உலகங்களின் ஆண்டவன் கிராஹம், நக்ரம், மகரம் முதலியவற்றுடன் அந்தப் பெருக்கைத் தாங்கினான்; மகா வேகமாகப் பாய்ந்து அது அவன் சிரத்தை அடைந்தது.
Verse 42
तज्जटामण्डले शुभ्रे विलिल्ये सातिगह्वरे / चुलकोदकवच्छंभोर्विलीनां शिरसि प्रभोः
அவனுடைய வெண்மையான, மிக ஆழ்ந்த ஜடாமண்டலத்தில் அவள் கரைந்தாள்; கையளவு நீர் போலப் பிரபு சம்புவின் சிரத்தில் கலந்தாள்.
Verse 43
विलोक्य तत्प्रमोक्षाय पुनराराधयद्धरम् / स तां शर्वप्रसादेन लब्ध्वा तु भुवमागताम्
அவள் விடுதலைக்கான வழியை நோக்கி, அவர் மீண்டும் தர்மம்/ஹரனை ஆராதித்தார்; சர்வனின் அருளால் அவளைப் பெற்று, அவள் பூமிக்கு வந்தடைந்தாள்.
Verse 44
आनिन्ये सागरा दग्धा यत्र तां वै दिशं प्रति / सऽनुव्रजन्ती राजानं राजर्षेर्यजतः पथि
சாகர புத்திரர்கள் எரிந்து கிடந்த திசை நோக்கி அவர் அவளை அழைத்துச் சென்றார்; யாகம் செய்கிற ராஜரிஷியின் பாதையில் அவள் அரசனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.
Verse 45
तद्यज्ञवाटमखिलं प्लावयामास सर्वतः / स तु राजऋषिः क्रुद्धो यज्ञवाटे ऽखिले तया
அவள் அந்த யாகவாடத்தை எல்லாத் திசைகளிலும் முழுவதும் வெள்ளமடையச் செய்தாள்; அவளால் யாகவாடம் முழுதும் நீரால் நிரம்பியதால் ராஜரிஷி கோபமுற்றான்.
Verse 46
मग्ने गण्डूषजलवत्स पपौ तामशेषतः / अतन्द्रितो वर्षशतं शुश्रूषितवा स तं पुनः
மூழ்கி, குண்டூஷ நீரைப் போல அந்த நீரை முழுவதும் அருந்தினான். பின்னர் சோர்வின்றி நூறு ஆண்டுகள் மீண்டும் அவனுக்கு பணிவிடை செய்தான்.
Verse 47
तस्मात्प्रसन्नान्नृपतिर्लेमे गङ्गां महात्मनः / उषित्वा सुचिरं तस्यनिसृता जठराद्यतः
இதனால் மகிழ்ந்த அரசன் அந்த மகாத்மாவின் கங்கையை ஏற்றுக்கொண்டான். அங்கே நீண்ட காலம் தங்கிய பின், அவள் அவன் வயிற்றிலிருந்து வெளிப்பட்டாள்.
Verse 48
प्रथितं जाह्नवीत्यस्यास्ततो नामाभवद्भुवि / भगीरथानुगा भूत्वा तत्पितॄणामशेषतः
அதனால் பூமியில் அவளுக்கு ‘ஜாஹ்னவி’ என்ற புகழ்பெற்ற பெயர் ஏற்பட்டது. பகீரதனைத் தொடர்ந்து சென்று, அவன் எல்லாப் பித்ருக்களுக்கும் (உய்வளிப்பவளாக) ஆனாள்.
Verse 49
निजांभसास्थिभस्मानि सिषेच सुरनिम्नगा / ततस्तदंभसा सिक्तेष्वस्थिभस्मसु तत्क्षणात्
தேவநதி தன் நீரால் அந்த எலும்புச் சாம்பலைத் தெளித்தாள். பின்னர் அவள் நீரால் நனைந்த அந்தச் சாம்பலில் உடனே (பலன் வெளிப்பட்டது).
Verse 50
निरयात्सागराः सर्वे नष्टपापा दिवं ययुः / एवं सा सागरान्सर्वान्दिवं नीत्वा महान्दी
அனைத்து சாகரர்கள் நரகத்திலிருந்து விடுபட்டு, பாவம் நீங்கி, விண்ணுலகை அடைந்தனர். இவ்வாறு அந்த மகாநதி கங்கை அவர்களையெல்லாம் விண்ணுலகிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
Verse 51
तेनैव मार्गेण जवात्प्रयाता पूर्वसागरम् / सेनोर्मूर्ध्नश्चतुर्भेदा भूत्वा याता चतुर्द्दिशम्
அதே வழியிலே அவர்கள் விரைவாகக் கிழக்குக் கடலை நோக்கிச் சென்றனர்; சேனையின் முன்பகுதி நான்கு பிரிவாகி நான்கு திசைகளிலும் பரவியது.
Verse 52
चतुर्भेदतया चाभूत्तस्या नाम्नां चतुष्टयम् / सीता चालकनन्दा च सुचक्षुर्भद्रवत्यपि
நான்கு பிரிவாக ஆனதால் அவளுக்குப் பெயர்களும் நான்கு ஆயின—சீதா, அலகநந்தா, சுசக்ஷு, பத்திரவதி.
Verse 53
अगस्त्यपीतसलिलाच्चिरं शुष्कोदका अपि / गङ्गांभसा पुनः पूर्णाश्चत्वारो ऽम्बुधयो ऽभवन्
அகஸ்தியர் நீரை அருந்தியதால் நீண்ட காலம் வறண்டிருந்த கடல்களும் கங்கையின் நீரால் மீண்டும் நிரம்பின; அப்படியே நான்கு கடல்களும் நிறைந்தன.
Verse 54
पूर्वमाणे समुद्रे तु सागरैः परिवर्द्धिते / अन्तर्हिताभवन्देशा बहवस्तत्समीपगाः
கடல் கிழக்கே விரிந்து, சாகரங்களால் பெருகியபோது, அதன் அருகிலிருந்த பல நாடுகள் நீரில் மூழ்கி மறைந்தன.
Verse 55
समुद्रोपान्तवर्त्तीनि क्षेत्राणि च समन्ततः / इतस्ततः प्रयाताश्च जनास्तन्निलया नृप
அரசே! கடற்கரையோரப் புலங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பாதிக்கப்பட்டன; அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் இங்கும் அங்கும் இடம்பெயர்ந்தனர்.
Verse 56
गोकर्णमिति च क्षेत्रं पूर्वं प्रोक्तं तु यत्तव / अर्मवोपात्तवर्त्तित्वात्समुद्रे ऽतर्द्धिमागमत्
ஹே தவ! முன்பு ‘கோகರ್ಣம்’ எனக் கூறப்பட்ட அந்தத் தலம், அர்மவின் தொடுதலால் கடலில் லயித்து மறைந்தது।
Verse 57
ततस्तन्निलयाः सर्वे तदुद्धाराभिकाङ्क्षिणः / सह्याद्रेर्भृगुशार्दूलं द्रष्टुकामा ययुर्नृप
அப்போது அங்கிருந்த அனைவரும் அதன் மீட்பை விரும்பி, அரசே! சஹ்யாத்ரியின் ‘பிருகு-சார்தூலன்’னை தரிசிக்கச் சென்றனர்।
Frequently Asked Questions
Bhārata-khaṇḍa is described as south–north oriented with an extent of nine thousand yojanas; Gokarṇa-kṣetra is described as having roughly one-and-a-half yojanas of extent (sārddha-yojana-vistāra) on the western seacoast.
It presents an etiology in which Sagara’s sons, while digging in pursuit of the horse, ‘enlarge’ the makarālaya (ocean), after which it becomes known in the worlds by the name ‘Sāgara’.
Gokarṇa is framed as universally sin-removing; pilgrimage destroys sins swiftly, sages attain irreversible liberation there, Śaṅkara is said to dwell there with Devī and the gods, and death within the kṣetra (with firm resolve) is promised to yield enduring heaven.