Adhyaya 52

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरचरिते ऽसमञ्जसत्यागो नामैकपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः // ५१// जैमिनिरुवाच त्यक्त्वा पुत्रं स धर्मात्मा सगरः प्रेम तद्गतम् / धर्मशीले तदा वाले चकारांशुमति प्रभुः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த நடுப்பகுதியின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதத்தில் சகரசரிதத்தில் ‘அசமஞ்சசத் தியாகம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்றாம் அதிகாரம். ஜைமினி கூறினார்—மகனைத் துறந்த அந்த தர்மாத்மா சகரன் தன் அன்பை அங்கே நிலைநிறுத்தினான்; அப்போது ஆண்டவன் தர்மசீலமான சிறுவன் அம்‌ஷுமதியில் பேரன்பு கொண்டான்.

Verse 2

एतस्मिन्नेव काले तु सुमत्यास्तनया नृप / ववृधुः सघशः सर्वे परस्परमनुव्रताः

அதே காலத்தில், அரசே, சுமதியின் புதல்வர்கள் அனைவரும் கூட்டமாக, ஒருவரையொருவர் பின்பற்றி வளர்ந்தனர்.

Verse 3

वज्रसंहननाः क्रूरा निर्दया निरपत्रपाः / अधर्मशीला नितरामेकघर्माण एव च

அவர்கள் வைரம்போல் கடினமானவர்கள், கொடூரர்கள், இரக்கமற்றவர்கள், வெட்கமற்றவர்கள். அவர்கள் அதர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; மிகுந்த பிடிவாதத்துடன் ஒரே வழியிலேயே இருந்தனர்.

Verse 4

एककार्याभिनिरताः क्रोधना मूढचेतसः / अधृष्याः सर्वभूतानां जनोपद्रवकारिणः

அவர்கள் ஒரே காரியத்தில் மூழ்கி, கோபமுடையவர்களாய், மயங்கிய மனத்தவர்களாய் இருந்தனர்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அசைக்க முடியாதவர்களாய், மக்களுக்குத் துன்பம் விளைவிப்பவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 5

विनयाचा रसन्मार्गनिरपेक्षाः समन्ततः / बबाधिरे जगत्सर्वमसुरा इव कामतः

வினயம், ஒழுக்கம், நல்வழி ஆகியவற்றை முற்றிலும் பொருட்படுத்தாமல், அவர்கள் எங்கும் தங்கள் ஆசைப்படி, அசுரர்களைப் போல உலகமெங்கும் துன்புறுத்தினர்.

Verse 6

विध्वस्तयज्ञसन्मार्गं भुवनं तैरुपद्रुतम् / निःस्वाध्याय वषट्कारं बभूवार्तं विशेषतः

அவர்களின் உபத்திரவத்தால் யாகங்களின் நல்வழி சிதைந்தது; உலகமெங்கும் துன்புற்றது; ஸ்வாத்யாயமும் ‘வஷட்’காரமும் இன்றித் தனித்துவமாகவே வேதனைக்குள்ளானது.

Verse 7

विध्वस्यमाने सुभृशं सागरैर्वरदर्पितैः / प्रक्षोभं परमं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः

வரம் பெற்றதால் அகந்தை கொண்ட கடல்கள் கடுமையாக அழிக்கத் தொடங்கியபோது, தேவர்கள், அசுரர்கள், மகோரகர்கள் அனைவரும் பேர்கலக்கத்திற்குள்ளானார்கள்.

Verse 8

धरासा सागराक्रान्ता न चलापि तदा चला / तपः समाधिभङ्गश्च प्रबभूव तपस्विनाम्

அப்போது பூமி கடல்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தும் சிறிதும் அசையவில்லை; ஆனால் தவசிகளின் தவமும் சமாதியும் குறிப்பாகக் குலைந்தன.

Verse 9

हव्यकव्यपरिभ्रष्टास्त्रिदशाः पितृभिः सह / दुःशेन महाताविष्टा विरिञ्जभवनं ययुः

ஹவ்ய-கவ்யம் இழந்த திரிதச தேவர்கள் பித்ருக்களுடன், துஃஷையால் மிகுந்த துயருற்று விரிஞ்சி (பிரம்மா) இல்லத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 10

तत्र गत्वा यथान्यायं देवाः शर्वपुरोगमाः / शशंसुः सकलं तस्मै सागराणां विचेष्टितम्

அங்கே சென்று, சர்வன் (சிவன்) முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் முறையின்படி அவரிடம் கடல்களின் எல்லா விசித்திரச் செயல்களையும் அறிவித்தனர்।

Verse 11

तच्छ्रत्वा वचनं तेषां ब्रह्मा लोकपितामहः / क्षणमन्तर्मना भूत्वा जगाद सुरसत्तमः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா ஒரு கணம் உள்ளமடங்கினார்; பின்னர் தேவர்களில் சிறந்தவர் உரைத்தார்।

Verse 12

देवाःशृणुत भद्रं वो वाणीमवहिता मम / विनङ्क्ष्यन्त्यचिरेमैव सागरा नात्र संशयः

தேவர்களே, உங்களுக்கு நன்மை உண்டாக—என் வாக்கை கவனத்துடன் கேளுங்கள்; விரைவிலேயே கடல்கள் அழியும், இதில் ஐயமில்லை।

Verse 13

कालं कञ्चित्प्रतीक्षध्वं तेन सर्वं नियम्यते / निमित्तमात्रमन्यत्तु स एव सकलेशिता

சிறிது காலம் காத்திருங்கள்; காலமே அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. மற்றவை எல்லாம் காரணமெனத் தோன்றும் நிமித்தமட்டும்; அவனே முழு ஈசன்।

Verse 14

तस्माद्युष्मद्धितार्थाय यद्वक्ष्यामि सुरोत्तमाः / सर्वैर्भवद्भिरधुना तत्कर्त्तव्यमतं द्रितैः

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்கள் நன்மைக்காக நான் சொல்லவிருப்பதை நீங்கள் அனைவரும் இப்போதே சோம்பல் இன்றி கடமையெனக் கருதி செய்யுங்கள்।

Verse 15

विष्णोरंशेन भगवान्कपिलो जयतां वरः / जातो जगद्धितार्थाय योगीन्द्रप्रवरो भुवि

விஷ்ணுவின் அंशமாக பகவான் கபிலர்—வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவர்—பூமியில் உலக நலனுக்காக, யோகீந்திரர்களில் தலைசிறந்தவராகப் பிறந்தார்।

Verse 16

अगस्त्यपीतसलिले दिव्यवर्षशतावधि / ध्यायन्नास्ते ऽधुनांऽभोधावेकान्ते तत्र कुत्र चित्

அகஸ்தியர் கடல் நீரை அருந்திய பின்னரும், அவர் இப்போது தெய்வீக நூறு ஆண்டுகள் வரை தியானத்தில் இருந்து, கடலின் எதோ ஒரு தனிமையான இடத்தில் எங்கோ தங்கியிருக்கிறார்।

Verse 17

गत्वा यूयं ममादेशात्कपिलं मुनिपुङ्गवम् / ध्यानाव सानमिच्छन्तस्तिष्ठध्वं तदुपह्वरे

என் ஆணைப்படி நீங்கள் சென்று முனிவர்களில் சிறந்த கபிலரிடம், அவர் தியானம் நிறைவடையக் காத்திருந்து, அங்கே அருகிலேயே தங்கியிருங்கள்।

Verse 18

समाधिविरतौ तस्य स्वाभिप्रायमशेषतः / नत्वा तस्मै वदिष्यध्वं स वः श्रेयो विधास्यति

அவர் சமாதியிலிருந்து வெளிவந்தபோது, அவரது முழு கருத்தையும் அறிந்து, அவருக்கு வணங்கி உரையுங்கள்; அவர் உங்கள் நலத்தை அருள்வார்।

Verse 19

समाधिभङ्गश्च मुनेर्यथा स्यात्सागरैः कृतः / कुरुध्वं च तथा यूयं प्रवृत्तिं विबुधोत्तमाः

விபுதோத்தமர்களே! கடல்கள் முனிவரின் சமாதியை எவ்வாறு கலைத்தனவோ, அதுபோல நீங்களும் அதற்கேற்ற செயற்பாட்டை மேற்கொள்ளுங்கள்।

Verse 20

जैमिनिरुवाच इत्युक्तास्तेन विबुधास्तं प्रणम्य वितामहम् / गत्वा तं विबुधश्रेष्टं ते कृताञ्जलयो ऽब्रुवन्

ஜைமினி கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்கள் அந்த விதாமஹனை வணங்கி, தேவர்களில் சிறந்தவரிடம் சென்று கைகூப்பி உரைத்தனர்।

Verse 21

देवा ऊचुः प्रसीद नो मुनिश्रेष्ठ वयं त्वां शरणं गताः / उपद्रुतं जगत्सर्वंसागरैः संप्रणश्यति

தேவர்கள் கூறினர்— முனிவர்களில் சிறந்தவரே! எம்மேல் அருள்புரிவாயாக; நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம். கடல்களின் உபத்திரவத்தால் உலகமெல்லாம் அழிகிறது।

Verse 22

त्वं किलाखिललोकानां स्थितिसहारकारणः / विष्णोरंशेन योगीन्द्रस्वरूपी भुवि संस्थितः

நீயே உண்மையில் எல்லா உலகங்களின் நிலைபேறும் லயமும் ஏற்படக் காரணமானவன்; விஷ்ணுவின் அம்சமாக யோகீந்திர வடிவில் பூமியில் நிலைத்துள்ளாய்।

Verse 23

पुंसां तापत्रयार्त्तानामार्तिनाशाय केवलम् / स्वेच्छया ते धृतो देहो न तु त्वं तपतां वरः

மூவகைத் தாபங்களால் துன்புறும் மக்களின் வேதனையை நீக்குவதற்காகவே நீ உன் விருப்பத்தால் இந்த உடலை ஏற்றுள்ளாய்; தவசிகளில் சிறந்தவனே, நீயோ துன்புறுவதில்லை।

Verse 24

मनसैव जगत्सर्वं स्रष्टुं संहर्तुमेव च / विधातुं स्वेच्छया ब्रह्मन्भवाञ्छक्रोत्यसंशयम्

ஓ பிரஹ்மனே! நீ மனத்தினாலேயே முழு உலகையும் படைக்கவும், அழிக்கவும், உன் இச்சையால் ஒழுங்குபடுத்தவும் ஐயமின்றி வல்லவன்।

Verse 25

त्वं नो धाता विधाता च त्वं गुरुस्त्वं परायणम् / परित्राता त्वमस्माकं विनिवर्त्तय चापदम्

நீயே எங்கள் தாதாவும் விதாதாவும்; நீயே குருவும், நீயே பரம சரணமும். நீயே எங்கள் காப்பாளர்; எங்கள் ஆபத்தை அகற்று।

Verse 26

शरणं भव विप्रेन्द्र विप्रेद्राणां विशेषतः / सागरैर्दह्यमानानां लोकत्रयनिवासिनाम्

ஓ விப்ரேந்திரரே! குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு சரணமாக இரு; மேலும் கடல்களால் எரியப்படுகின்ற மூவுலக வாசிகளுக்கும் அடைக்கலமாக இரு।

Verse 27

ननु वै सात्त्विकी चेष्टा भवतीह भवादृशाम् / त्रातुमर्हसि तस्मात्त्वं लोकानस्मांश्च सुव्रत

உண்மையிலே, உம்மைப் போன்ற மகாத்மர்களுக்கு இத்தகைய சாத்த்விகச் செயல் இயல்பே; ஆகவே, ஓ சுவ்ரதா, மூவுலகையும் எங்களையும் காக்க நீர் தகுதியானவர்।

Verse 28

न चेदकाले भगवन्विनङ्क्ष्यत्यखिलं जगत् / जैमिनिरुवाच इत्युक्तः सकलैर्देवैरुन्मील्य नयने शनैः

ஓ பகவனே! காலத்துக்கு முன் நீ இதைத் தடுக்காவிட்டால், முழு உலகமும் அழிந்துவிடும். ஜைமினி கூறினார்—அனைத்து தேவர்களும் இவ்வாறு சொன்னபோது, அவர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்।

Verse 29

विलोक्य तानुवाचेदं कपिलः सूनृतं वचः / स्वकर्मणैव निर्दग्धाः प्रविनङ्क्ष्यन्ति सागराः

அவர்களை நோக்கி கபிலர் இனிய சத்தியவாக்கு உரைத்தார்— தம் கர்மத்தாலேயே எரிந்து, இச் சாகரப் புத்ரர்கள் அழிவர்।

Verse 30

काले प्राप्ते तु युष्माभिः सतावत्परिपाल्यताम् / अहं तु कारणं तेषां विनाशाय दुरात्मनाम्

காலம் வந்தபோது நீங்கள் சத்தியத்தைப் பேணிக் காக்குங்கள்; அந்தத் துராத்மர்களின் அழிவுக்குக் காரணம் நானே ஆவேன்।

Verse 31

भविष्यामि सुरश्रेष्ठा भवतामर्थसिद्धये / मम क्रोधाग्नि विप्लुष्टाः सागराः पापचेतसः

தேவரில் சிறந்தவர்களே! உங்கள் காரியசித்திக்காக நான் இருப்பேன்; பாவமனம் கொண்ட சாகரப் புத்ரர்கள் என் கோபஅக்னியால் சுட்டெரிந்தனர்।

Verse 32

भविष्यन्तु चिरेणैव कालोपहतबुद्धयः / तस्माद्गतज्वरा देवा लोकाश्चैवाकुतोभयाः

காலத்தால் புத்தி மங்கியவர்கள் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தான் (தம் நிலையை அடைவர்); ஆகவே தேவர்கள் கவலை நீங்கி, உலகங்களும் அச்சமின்றி நிம்மதியாய் இருப்பதாக।

Verse 33

भवन्तु ते दुराचाराः क्षिप्रं यास्यन्ति संक्षयम् / तद्यूयं निर्भया भूत्वा व्रजध्वं स्वां पुरीं प्रति

அந்தத் துராசாரர்கள் விரைவில் அழிவை அடைவர்; ஆகவே நீங்கள் அச்சமின்றி உங்கள் நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்।

Verse 34

कालं कञ्चित्प्रतीक्षध्वं ततो ऽभीष्टमवाप्स्यथ / कपिलेनैवमुक्तास्ते देवाः सर्वे सवासवाः

சில காலம் பொறுத்திருங்கள்; அதன் பின் நீங்கள் விரும்பிய பயனை அடைவீர்கள். கபிலர் இவ்வாறு கூற, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 35

तं प्रणम्य ततो जग्मुः प्रतीताग्निदिवं प्रति / एतस्मिन्नन्तरे राजा सगरः पृथिवीपतिः

அவரை வணங்கி, அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சுவர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றனர். இதற்கிடையில் பூமிபதி அரசன் சகரன் (அங்கு வந்தான்).

Verse 36

वाजिमेधं महायज्ञं कर्तुं चक्रे मनोरथम् / आहृत्य सर्वसंभारान्वसिष्ठानुमते तदा

அப்போது அவர் வாஜிமேதம் எனும் மஹாயாகத்தைச் செய்ய எண்ணம் கொண்டார்; வசிஷ்டரின் அனுமதியுடன் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் திரட்டினார்.

Verse 37

और्वाद्यैः सहितो विप्रैर्यथावद्दीक्षितो ऽभवत् / दीक्षां प्रविष्टो नृपतिर्हयसंचारणाय वै

ஔர்வ முதலிய பிராமணர்களுடன் அவர் முறையாக தீட்சை பெற்றார். தீட்சையில் நுழைந்த நரபதி குதிரையைச் சுற்றவிடத் தயாரானான்.

Verse 38

पुत्रान्सर्वान्समाहूय संदिदेश महयशाः / संचारयित्वा तुरगं परीत्य पृथिवीतले

மிகப் புகழ்மிக்க (சகரன்) தன் மகன்கள் அனைவரையும் அழைத்து ஆணையிட்டான்—குதிரையைப் பூமித்தளமெங்கும் சுற்றவிட்டு (பாதுகாத்திடுங்கள்).

Verse 39

क्षिप्रं ममान्तिकं पुत्राः पुनराहर्तुमर्हथ / जैमिनिरुवाच ततस्ते पितुरादेशात्तमादाय तुरङ्गमम्

“மக்களே, விரைவாக அதை மீண்டும் என் அருகே கொண்டு வாருங்கள்.” ஜைமினி கூறினார்—அப்போது அவர்கள் தந்தையின் ஆணையினால் அந்தக் குதிரையை எடுத்துக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 40

परिचङ्क्रमयामासुः सकले क्षितिमण्डले / विधिचोदनयैवाश्वः स भूमौ परिवर्तिततः

அவர்கள் முழு பூமிமண்டலமெங்கும் அதைச் சுற்றச் செய்தனர்; விதியின் தூண்டுதலால் அந்தக் குதிரை நிலத்தில் உலாவியது.

Verse 41

न तु दिग्विजयार्थाय करादानार्थमेव च / पृथिवीभूभुजा तेन पूर्वमेव विनिर्जिता

இது திசை வெற்றிக்காகவும் அல்ல, வரி வசூலிக்க மட்டுமும் அல்ல; அந்த மன்னன் முன்பே பூமியை வென்றிருந்தான்.

Verse 42

नृपाश्चोदारवीर्येण करदाः समरे कृताः / ततस्ते राजतनया निस्तोये लवणांबुधौ

பெருந்துணிவால் அரசர்கள் போரில் கப்பம் செலுத்துவோராக ஆக்கப்பட்டனர்; பின்னர் அந்த அரசகுமாரர்கள் நீரற்ற உப்புக் கடலில் நுழைந்தனர்.

Verse 43

भूतले विविशुर्हृष्टाः परिवार्य तुरङ्गमम्

அவர்கள் மகிழ்ந்து அந்தக் குதிரையைச் சூழ்ந்து கொண்டு பூமிக்குள் நுழைந்தனர்.