Adhyaya 47

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते षट्चत्वारिंशत्त मो ऽध्यायः // ४६// वसिष्ठ उवाच ततो मूर्द्धाभिषिक्तानां राज्ञाममिततेजसाम् / षट्सहस्रद्वयं रामो जीवग्राहं गृहीतवान्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் வாயு உரைத்த மத்தியபாகத்தின் மூன்றாம் உபோத்தாதபாதம், பார்கவசரிதத்தில் நாற்பத்தாறு ஆம் அதிகாரம். வசிஷ்டர் கூறினார்—பின்னர் ராமன் முடிசூட்டப்பட்ட, அளவற்ற தேஜஸுடைய அரசர்களில் பன்னிரண்டு ஆயிரம் பேரை உயிரோடு கைதாக்கினான்।

Verse 2

ततो राजसहस्राणि गृहीत्वा मुनिभिः सह / स जगाम महातेजाः कुरुक्षेत्रं तपोमयम्

பின்னர் அவர் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களை பிடித்துக் கொண்டு, மகாதேஜஸுடன் தவமயமான குருக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 3

सरसां पञ्चकं तत्र खानयित्वा भृगुद्वहः / सुखावगाहतीर्थानि तानि चक्रे समन्ततः

அங்கே ப்ருகுவம்சத் தலைவன் ஐந்து குளங்களைத் தோண்டச் செய்து, எல்லாத் திசைகளிலும் அவற்றை இனிய நீராடல் தீர்த்தங்களாக அமைத்தான்।

Verse 4

जघान तत्र वै राज्ञः शरीरप्रभवामृजा / सरांसि तानि वै पञ्च पूरयामास भार्गवः

அங்கே பார்கவன் அரசர்களின் உடலிலிருந்து தோன்றிய மலம்-இரத்தம் முதலிய அசுத்தத்தால் அவர்களை அழித்து, அந்த ஐந்து குளங்களையும் அதனால் நிரப்பினான்।

Verse 5

स्नात्वा तेषु यथान्यायं जामदग्नयः प्रतापवान् / पितॄन्संतर्पयामास यथाशास्त्रमतन्द्रितः

பிரதாபமிக்க ஜாமதக்ன்யன் அவற்றில் விதிப்படி நீராடி, சாஸ்திரப்படி சோர்வின்றி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தான்।

Verse 6

पितुः प्रेतस्य राजेन्द्र श्राद्धादिकमशेषतः / ब्राह्मणैः सह मातुश्च तत्र चक्रे यथोदितम्

ஓ ராஜேந்திரா! தந்தையின் பிரேதநிலைக்காகச் செய்யவேண்டிய ஸ்ராத்தம் முதலிய அனைத்தையும், தாய்க்கும் உரியவற்றையும், பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து அங்கே விதிப்படி செய்தான்.

Verse 7

एवं तीर्णप्रतीकः स कुरुक्षेत्रे तपोमये / उवासातन्द्रितः सम्यक् पितृपूजापरायणः

இவ்வாறு கடமையை நிறைவேற்றிய அவன், தவமயமான குருக்ஷேத்திரத்தில், பித்ருபூஜையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, சோர்வின்றி கவனத்துடன் முறையாகத் தங்கினான்.

Verse 8

ततः प्रभृत्यभूद्राजंस्तीर्थानामुत्तमोत्तमम् / विहितं जामदग्न्येन कुरुक्षेत्रे तपोवने

ஓ அரசனே! அதன்பின் குருக்ஷேத்திரத் தவவனத்தில் ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) நிறுவிய அந்தத் தீர்த்தம், தீர்த்தங்களிலே மிகச் சிறந்ததாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 9

सस्यमं तपञ्चकमिति स्थानं त्रैलोक्यविश्रुतम् / यत्र यक्रे भृगुश्रेष्ठः पितॄणां तृप्तिमक्षयाम्

‘ஸஸ்யமம் தபஞ்சகம்’ எனப்படும் அந்த இடம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; அங்கே ப்ருகு குலச் சிறந்தவர் (பரசுராமர்) பித்ருக்களுக்கு அழியாத திருப்தியை ஏற்படுத்தினார்.

Verse 10

स्नानदानतपोहोमद्विजभोजनतर्पणैः / भृशमाप्यायितास्तेन यत्र ते पितरो ऽखिलाः

அங்கே ஸ்நானம், தானம், தவம், ஹோமம், த்விஜபோஜனம், தர்ப்பணம் ஆகியவற்றால் அவன் எல்லாப் பித்ருக்களையும் மிகுந்த அளவில் திருப்தியுறச் செய்து வளப்படுத்தினான்.

Verse 11

अवापुरक्षयां तृप्तिं पितृलोकं च शाश्वतम् / समन्तपञ्चकं नाम तीर्थं लोके परिश्रुतम्

இங்கே அழியாத திருப்தியும் நித்திய பித்ருலோகப் பெறுதலும் உண்டாகும்; ‘சமந்தபஞ்சகம்’ எனும் இந்தத் தீர்த்தம் உலகில் புகழ்பெற்றது.

Verse 12

सर्वपापक्षयकरं महापुण्योपबृंहितम् / मर्त्यानां यत्र यातानामेनांसि निखिलानि तु

இந்தத் தீர்த்தம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதும், மகாபுண்ணியத்தால் நிறைந்ததும்; இங்கு வந்த மனிதர்களின் பாவங்கள் அனைத்தும் நிச்சயமாக ஒழியும்.

Verse 13

दूरादेवापयास्यन्ति प्रवाते शुष्कपर्णवत् / तत्क्षेत्रचर्यागमनं मर्त्यानामसतामिह

இங்கே தீய மனிதர்களின் பாவங்களும் தூரத்திலிருந்தே, காற்றில் உலர்ந்த இலைபோல், பறந்து அகலும்; இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நடந்து வருதலே அதற்குக் காரணம்.

Verse 14

न लभ्यते महाराज जातु जन्मशतैरपि / समन्तपञ्चकं तीर्थं कुरुक्षेत्रे ऽतिपावनम्

மகாராஜா! குருக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள மிகப் புனிதமான ‘சமந்தபஞ்சகம்’ தீர்த்தம் நூறு பிறவிகளிலும் அரிதாகவே கிடைக்கும்.

Verse 15

यत्र स्नातः सर्वतीर्थैः स्नातो भवति मानवः / कृतकृत्यस्ततो रामः सम्यक् पूर्णमनोरथः

எங்கு நீராடினால் மனிதன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகிறானோ; ஆகவே, ஓ ராமா, அவன் கடமை நிறைவேற்றியவனாய் முழு மனோரதம் அடைகிறான்.

Verse 16

उवास तत्र नियतः कञ्चित्कालं महामतिः / ततः संवत्सरस्यान्ते ब्राह्मणैः सहितो वशी

மகாமதி வசியானவர் அங்கே நியமத்துடன் சில காலம் தங்கினார். பின்னர் ஆண்டின் முடிவில் பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து புறப்பட்டார்.

Verse 17

पितृपिण्डप्रदानाय जामदग्न्यो ऽगमद्गयाम् / ततो गत्वा ततः श्राद्धे यथाशास्त्रमरिन्दमः

பித்ருகளுக்கு பிண்டம் அளிக்க ஜாமதக்ன்யர் கயைக்கு சென்றார். அங்கு சென்று அந்த அரிந்தமன் சாஸ்திர விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தார்.

Verse 18

ब्राह्मणांस्तर्पयामास पितॄनुद्दिश्य सत्कृतान् / शैवं तत्र परं स्थानं चन्द्रपादमिति स्मृतम्

பித்ருகளை நினைத்து, மரியாதை பெற்ற பிராமணர்களுக்கு அவர் தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்தார். அங்கேயுள்ள உயர்ந்த சைவத் தலம் ‘சந்திரபாதம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 19

पितृतृप्तिकरं क्षेत्रं तादृग्लोके न विद्यते / यत्रार्चिताः स्वकुलजैर्यथाशक्ति मनागपि

பித்ருகளைத் திருப்திப்படுத்தும் அத்தகைய க்ஷேத்திரம் உலகில் இல்லை; அங்கே தம் குலத்தவர்கள் இயன்ற அளவு சிறிதளவாவது வழிபட்டால் போதும்.

Verse 20

पितरः पिण्डदानाद्यैः प्राप्स्यन्ति गतिमक्षयाम् / पितॄनुद्दिश्य तत्रासौ तर्प्पितेषु द्विजातिषु

பிண்டதானம் முதலியவற்றால் பித்ருகள் அழியாத கதியை அடைகிறார்கள். அங்கே அவர் பித்ருகளை நினைத்து திருப்தியடைந்த த்விஜர்களிடையே (வழிபாட்டை நிறைவேற்றினார்).

Verse 21

ददौ च विधिवत्पिण्डं पितृभक्तिसमन्वितः / ततस्तत्पितरः सर्वे पितृलोकादुपागताः

அவன் பித்ருபக்தியுடன் விதிப்படி பிண்டதானம் செய்தான். அப்போது அவனுடைய எல்லாப் பித்ருக்கள் பித்ருலோகத்திலிருந்து வந்தடைந்தனர்.

Verse 22

जगृहुस्तत्कृतां पूजां जमदग्निपुरोगमाः / अथ संप्रीतमनसः समेत्य भृगुनन्दनम्

ஜமதக்னி முன்னிலையில் அவர்கள் அவன் செய்த பூஜையை ஏற்றுக்கொண்டனர். பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ப்ருகுநந்தனனை அணுகி ஒன்றுகூடினர்.

Verse 23

ऊचुस्तत्पितरः सर्वे ऽदृश्या भूत्वान्तरिक्षगाः / पितर ऊचुः महत्कर्म कृतं वीर भवतान्यैः सुदुष्करम्

அவனுடைய எல்லாப் பித்ருக்கள் மறைந்தவர்களாய் ஆகாயத்தில் இருந்து கூறினர்— “வீரனே! நீ செய்தது மகத்தான செயல்; அது பிறர்க்கு மிகக் கடினம்.”

Verse 24

अस्मानपि यथान्यायं सम्यक् तर्पितवानसि / अस्माकमक्षयां प्रीतिं तथापि त्वं न यच्छसि

நீ எங்களையும் நியாயப்படி முறையாகத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தினாய்; ஆயினும் எங்களின் அழியாத பிரீதியையும் (ஆசீர்வாதத்தையும்) நீ ஏற்கவில்லை.

Verse 25

क्षत्रहत्यां हि कृत्वा तु कृतकर्माभवद्यतः / क्षेत्रस्यास्य प्रभावेण भक्त्या च तव दर्शनम्

க்ஷத்திரியரை வதம் செய்ததால் அவன் கர்மப் பந்தத்தில் அகப்பட்டான்; ஆனால் இக்க்ஷேத்திரத்தின் பிரபாவமும் உன் பக்தியும் காரணமாக அவனுக்கு உன் தரிசனம் கிடைத்தது.

Verse 26

प्राप्ताःस्म पूजिताः किं तु नाक्षय्यफलभागिनः / त्समात्त्वं वीरहत्यादिपापप्रशमनाय हि

நாங்கள் வந்து போற்றப்பட்டோம்; ஆனால் அழியாத பலனின் பங்காளிகள் ஆகவில்லை. ஆகவே வீரஹத்தி முதலிய பாவங்களைத் தணிக்க நீ பிராயச்சித்தம் செய்.

Verse 27

प्रायश्चित्तं यथान्यायं कुरु धर्मं च शाश्वतम् / वधाच्च विनिवर्तस्व क्षत्रियाणामतः परम्

நியாயப்படி பிராயச்சித்தம் செய்து, சாச்வத தர்மத்தைப் பின்பற்று. இனிமேல் க்ஷத்திரியர்களை வதம் செய்வதிலிருந்து விலகு.

Verse 28

पितुर्न्न ते ऽपराध्यन्ते न स्वतन्त्रं यतो जगत् / तन्निमित्तं तु मरणं पितुस्ते विहितं पुरा

உன் தந்தைக்கு எதிராக உனக்கு குற்றம் இல்லை; ஏனெனில் உலகம் சுயாதீனம் அல்ல. அதற்கே காரணமாக உன் தந்தையின் மரணம் முன்பே விதிக்கப்பட்டது.

Verse 29

हन्तुं कं कः समर्थः स्याल्लोके रक्षितुमेव वा / निमित्तमात्रमेवेह सर्वः सर्वस्य चैतयोः

உலகில் யாரை யார் கொல்ல வல்லவர்? அல்லது யாரை யார் காக்க வல்லவர்? இங்கே இவ்விரண்டிலும் ஒவ்வொருவரும் ஒருவருக்கொருவர் காரணமட்டுமே.

Verse 30

ध्रुवं कर्मानुरूपं ते चेष्टन्ते सर्व एव हि / कालानुवृत्तं बलवान्नृलोको नात्र संशयः

உறுதியாக எல்லோரும் தத்தம் கர்மத்திற்கேற்பவே செயற்படுகின்றனர். மனித உலகம் காலத்தின் வழிப்பட்டதும் வலிமை உடையதும்; இதில் ஐயம் இல்லை.

Verse 31

बाधितुं भुवि भूतानि भूतानां न विधिं विना / शक्यते वत्स सर्वो ऽपि यतः शक्त्या स्वकर्मकृत्

குழந்தையே, உயிர்களின் விதியை மீறி பூமியில் உயிர்களைத் துன்புறுத்த இயலாது; ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் தம் வலிமைக்கேற்ப தம் கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 32

क्षत्रं प्रति ततो रोषं विमुच्यास्मत्प्रियेप्सया / शममा प्नुहि भद्रं ते स ह्यस्माकं परं बलम्

ஆகவே க்ஷத்திரியர்பால் உள்ள கோபத்தை விட்டுவிட்டு, எங்கள் பிரியனின் விருப்பத்திற்காக அமைதியை அடை; உனக்கு நன்மை உண்டாக—அதே எங்கள் உச்ச வலிமை.

Verse 33

वसिष्ठ उवाच इत्युक्त्वान्तर्दधुः सर्वे पितरो भृगुनन्दनम् / स चापि तद्वचः सर्वं प्रतिजग्राह सादरम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி எல்லாப் பித்ருக்கள் ப்ருகுநந்தனனிடமிருந்து மறைந்தனர்; அவனும் அவர்களின் சொற்களை அனைத்தையும் மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 34

अकृतव्रणसंयुक्तो मुदा परमया युतः / प्रययौ च तदा रामस्तस्मात्सिद्धवनाश्रमम्

அக்ருதவ்ரணனுடன் இணைந்து, பேரானந்தம் நிறைந்த ராமன் அப்போது அங்கிருந்து சித்தவன ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 35

तस्मिन्स्थित्वा भृगुश्रेष्ठो ब्राह्मणैः सहितो नृप / तपसे धृतसंकल्पो बभूव स महामनाः

அரசே, அங்கே தங்கி, ப்ருகுவில் சிறந்தவர் பிராமணர்களுடன் கூடி, தவத்திற்குத் திடசங்கல்பம் கொண்ட மகாமனத்தனாக ஆனார்।

Verse 36

सरथं सहसाहं च धनुःसंहननानि च / पुनरागमसंकेतं कृत्वा प्रास्थापयत्तदा

அவன் ரதத்துடன், வீரத்துடன், வில்லின் இணைப்புகளையும் தயார் செய்து; மீண்டும் வருவதற்கான குறியீட்டை நிர்ணயித்து அப்போது புறப்பட்டான்.

Verse 37

ततः स सर्वतीर्थेषु चक्रे स्नानमतन्द्रितः / परीत्यपृथिवीं सर्वां पितृदेवादिबूजकः

பின்னர் அவன் சோர்வின்றி எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடினான்; முழு பூமியையும் சுற்றி, பித்ருக்கள், தேவர்கள் முதலியோருக்கு பூஜை செய்தான்.

Verse 38

एवं क्रमेण पृथिवीं त्रिवारं भुगुनन्दनः / परिचक्राम राजेन्द्र लोकवृत्तमनुव्रतः

ஓ ராஜேந்திரா! இவ்வாறு முறையாக, உலக வழக்கை பின்பற்றி, ப்ருகு நந்தனன் பூமியை மூன்று முறை சுற்றினான்.

Verse 39

ततः स पर्वतश्रेष्ठं महेन्द्रं पुनरप्यथ / जगाम तपसे राजन्बाह्मणैरभिसंवृतः

பின்னர், ஓ அரசே! பிராமணர்களால் சூழப்பட்டவனாக, தவத்திற்காக மீண்டும் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 40

स तस्मिंश्चिररात्राय मुनि सिद्धनिषेविते / निवासमात्मनो राजन्कल्पयामास धर्मवित्

ஓ அரசே! முனிவரும் சித்தரும் சேவிக்கும் அந்த இடத்தில், தர்மத்தை அறிந்த அவன் நீண்ட காலத்திற்காக தன் வாசஸ்தலத்தை அமைத்தான்.

Verse 41

मुनयस्तं तपस्यन्तं सर्वक्षेत्रनिवासिनः / द्रष्टुकामाः समाजग्मुर्नियता ब्रह्मवादिनः

எல்லா புண்ணியத் தலங்களிலும் வாழும், நியமநிஷ்டை கொண்ட பிரம்மவாதி முனிவர்கள், அந்தத் தவம் செய்பவரை தரிசிக்க விரும்பி கூடினர்।

Verse 42

ददृशुस्ते मुनिगणास्तपस्यासक्तमानसम् / क्षात्रं कक्षमशेषेण दग्ध्वा शान्तमिवानलम्

அந்த முனிவர்கள், அவன் மனம் தவத்தில் முழுகியிருப்பதை கண்டனர்; க்ஷாத்திரப் பெருமையை முற்றிலும் எரித்துவிட்டு, அணைந்த தீ போல அமைதியாய் இருந்தான்।

Verse 43

अथ तानागतान्दृष्ट्वा मुनीन्दिव्यांस्तपोमयान् / अर्घ्यादिसमुदाचारैः पूजयामास भार्गवः

அப்போது வந்த அந்த தெய்வீகத் தவமயமான முனிவர்களைக் கண்டு, பார்கவன் அர்க்யம் முதலிய முறையான உபசாரங்களால் அவர்களைப் பூஜித்தான்।

Verse 44

कृतकौशलसंप्रश्नपूर्वकाः सुमहोदयाः / तेषां तस्य च संवृत्ताः कथाः पुण्या मनोहराः

நலவிசாரணையால் தொடங்கி மிக மங்களகரமாக, அவர்களுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் புண்ணியமும் மனமகிழ்வும் தரும் உரையாடல்கள் நிகழ்ந்தன।

Verse 45

ततस्तेषामनुमते मुनीनां भावितात्मनाम् / हयमेधं महायज्ञमाहर्तुमुपचक्रमे

பின்னர், பரிபக்வ ஆன்மையுடைய முனிவர்களின் அனுமதியுடன், அவன் அச்வமேதம் எனும் மகாயாகத்தை நடத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 46

संभृत्य सर्वसंभारानौर्वाद्यैः सहितो नृप / विश्वामित्रभरद्वाजमार्कण्डेयादिभिस्तथा

அரசே! எல்லா யாகப் பொருட்களையும் திரட்டி, அவுர்வர் முதலியோருடன், மேலும் விஸ்வாமித்ரர், பரத்வாஜர், மார்கண்டேயர் முதலிய முனிவர்களோடு சேர்ந்து அவர் வந்தார்.

Verse 47

तेषा मनुमते कृत्वा काश्यपं गुरुमात्मनः / वाजिमेधं ततो राजन्नाजहार महाक्रतुम्

அவர்களின் ஆலோசனைப்படி, தன் குருவாக காச்யபரை ஏற்று, அரசே, பின்னர் அவர் ‘வாஜிமேத’ எனும் மகா யாகத்தை நடத்தினார்.

Verse 48

तस्याभूत्काश्यपो ऽध्वर्युरुद्गाता गौतमो मुनिः / विश्वामित्रो ऽभवद्धोता रामस्य विदितात्मनः

அந்த யாகத்தில் காச்யபர் அத்வர்யுவாகவும், கௌதம முனி உத்காதாவாகவும், ஆத்மஞானம் பெற்ற ராமனுக்குத் ஹோதாவாக விஸ்வாமித்ரர் ஆனார்.

Verse 49

ब्रह्मत्वमकरोत्तस्य मार्कण्डेयो महामुनिः / भरद्वाजाग्निवेश्याद्या वेद वेदाङ्गपारगाः

அந்த யாகத்தில் மகாமுனி மார்கண்டேயர் ‘பிரஹ்ம’ பதவியை ஏற்றார்; பரத்வாஜர், அக்னிவேஷ்யர் முதலியோர் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்கள்.

Verse 50

मुनयश्चक्रुरन्यानि कर्माण्यन्ये यथाक्रमम् / पुत्त्रैः शिष्यैः प्रशिष्यैश्च सहितो भगवान्भृगुः

மற்ற முனிவர்கள் வரிசைப்படி பிற பணிகளைச் செய்தனர்; பகவான் ப்ருகு தம் புதல்வர்கள், சீடர்கள், பேர்சீடர்கள் உடன் இருந்தார்.

Verse 51

सादस्यमकरोद्राजन्नन्यैश्च मुनिभिः सह / स तैः सहाखिलं कर्म समाप्य भृगुपुङ्गवः

அரசே, அவர் பிற முனிவர்களுடன் சேர்ந்து சபைச் செயலைச் செய்தார்; ப்ருகுகுலச் சிறந்தவர் அவர்களுடன் எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவு செய்தார்.

Verse 52

ब्रह्माणं पूजयामास यथावद्गुरुणा सह / अलङ्कृत्य यथान्याय कन्यां रूपवतीं महीम्

அவர் குருவுடன் சேர்ந்து முறையாக பிரம்மதேவனைப் பூஜித்தார்; மேலும் விதிப்படி அழகிய கன்னி ‘மஹீ’யை அலங்கரித்தார்.

Verse 53

पुरग्रामशतोपेतां समुद्रांबरमालिनीम् / आहूय भृगुशार्दूलः सशैलवनकाननाम्

நகரங்களும் நூற்றுக் கணக்கான கிராமங்களும் நிறைந்த, கடலெனும் ஆடைமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மலை-காடு-வனங்களுடன் கூடிய அந்த (மஹீ)யை ப்ருகுசார்தூலர் அழைத்தார்.

Verse 54

काश्यपाय ददौ सर्वामृते तं शैलमुत्तमम् / आत्मनः सन्निवासार्थं तं रामः पर्यकल्पयत्

அந்த உயர்ந்த மலையைத் தவிர்த்து மீதமுள்ள அனைத்தையும் காஷ்யபருக்கு அளித்தார்; அந்த மலையை ராமர் தமது வாசஸ்தலமாக அமைத்துக் கொண்டார்.

Verse 55

ततः प्रभृतिराजेन्द्र पूजयामास शास्त्रतः / हिरण्यरत्नवस्त्रश्वगोगजान्नादिभिस्तथा

அதன்பின், அரசே, அவர் சாஸ்திர விதிப்படி பூஜை செய்தார்—பொன், ரத்தினம், ஆடை, குதிரை, பசு, யானை, அன்னம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து.

Verse 56

पुरा समाप्य यज्ञान्ते तथा चावभृथाप्लुतः / चक्रे द्रव्यपरित्यागं तेषामनुमते तदा

யாகம் நிறைவுற்றபின் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்து, அப்போது அவர்களின் அனுமதியுடன் அவர் த்ரவ்யத்தைத் துறந்தார்।

Verse 57

दत्त्वा च सर्वभूतानामभयं भृगुनन्दनः / तत्रापि पर्वतवरे तपश्चर्तुं समारभत्

பிருகுநந்தனன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து, அங்கேயே அந்தச் சிறந்த மலையில் தவம் தொடங்கினார்।

Verse 58

ततस्तं समनुज्ञाय सदस्या ऋत्विजस्तथा / ययुर्यथागतं सर्वे मुनयः शंसितव्रताः

பின்னர் அவரை விடைபெற்று, சபையினர், ரித்விக்கள், மேலும் புகழப்பட்ட விரதமுடைய முனிவர்கள் அனைவரும் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர்।

Verse 59

गतेषु तेषु भगवानकृतव्रणसंयुतः / तपो महत्समास्थाय तत्रैव न्यवसत्सुखी

அவர்கள் சென்றபின், பகவான்—அக்ருதவ்ரணத்துடன் கூடியவர்—மகத்தான தவத்தில் நிலைத்து அங்கேயே இன்பமுடன் தங்கினார்।

Verse 60

काश्यपी तु ततो भूमिर्जननाथा ह्यनेकशः / सर्वदुःखप्रशान्त्यर्थं मारीचानुमतेन तु

அதன்பின் காஷ்யபியின் பூமியில் பல ஜனநாதர்கள் தோன்றினர்; மேலும் மாரீசியின் அனுமதியால், எல்லாத் துயரங்களும் தணியுமாறு (அமைந்தது)।

Verse 61

तत्र दीपप्रतिष्ठाख्यव्रतं विष्णुमुखोदितम् / चचार धरणी सम्यक् दुखैर्ःमुक्ताभवच्च सा

அங்கே விஷ்ணுவின் வாயால் உபதேசிக்கப்பட்ட ‘தீபப் பிரதிஷ்டை’ என்னும் விரதத்தை தரணி முறையாக அனுஷ்டித்து, துயரங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றாள்.

Verse 62

इत्येष जामदग्न्यस्य प्रादुर्भाव उदाहृतः / यस्मिञ्श्रुते नरः सर्वपातकैर्विप्रमुच्यते

இவ்வாறு ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) அவதாரக் கதை கூறப்பட்டது; இதைச் செவிமடுத்தவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 63

प्रभावः कार्त्तवीर्यस्य लोके प्रथिततेजसः / प्रसंगात्कथितः सम्यङ्नातिसंक्षेपविस्तरः

உலகில் புகழ்பெற்ற ஒளிவீசும் கார்த்தவீர்யரின் மகிமை, நிகழ்ச்சிச் சூழலில் கூறப்பட்டது; மிகச் சுருக்கமுமல்ல, மிக விரிவுமல்ல.

Verse 64

एवंप्रभावः स नृपः कार्त्तवीर्यो ऽभवद्भुवि / न तादृशः पुमात्कश्चिद्भावी भूताथवा श्रुतः

இத்தகைய மகிமையுடைய அரசன் கார்த்தவீர்யன் பூமியில் இருந்தான்; அவனைப் போன்றவன் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை என்று கேள்விப்படப்படுகிறது.

Verse 65

दत्तात्रेयाद्वरं वव्रे मृतिमुत्तमपूरुषात् / यत्पुरा सो ऽगमन्मुक्तिं रणे रामेण घातितः

அவன் உத்தமபுருஷனான தத்தாத்ரேயரிடம் வரம் வேண்டினான்: முன்பு போரில் ராமனால் கொல்லப்பட்டபோது முக்தி அடைந்ததுபோலவே எனக்கு மரணம் அமையட்டும் என்று.

Verse 66

तस्यासीत्पञ्चमः पुत्रः पख्यातो यो जयध्वजः / पुत्रस्तस्य महाबाहुस्तालजङ्घो ऽभवन्नृप

அவனுக்கு ஐந்தாவது மகன் ஜயத்வஜன் என்று புகழ்பெற்றான். அவனுடைய மகாபாகு மகன் தாலஜங்கன் எனும் அரசன் ஆனான்.

Verse 67

अभूत्तस्यापि पुत्राणां शतमुत्तमधन्विनाम् / तालजङ्घाभिधा येषां वीतिहोत्रो ऽग्रजो ऽभवत्

அவனுக்கும் சிறந்த வில்லாளர்களாக நூறு மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் ‘தாலஜங்கர்கள்’ என அழைக்கப்பட்டனர்; அவர்களில் மூத்தவன் வீதிஹோத்ரன்.

Verse 68

पुत्रैः सवीतिहोत्राद्यैर्हैहयाद्यैश्च राजभिः / कालं महान्तमवसद्धिमाद्रिवानगह्वरे

வீதிஹோத்ரன் முதலிய மகன்களுடனும், ஹைஹயர் முதலிய அரசர்களுடனும் சேர்ந்து, அவர் இமயத்தின் வனக் குகைகளில் நீண்ட காலம் தங்கினார்.

Verse 69

यः पूर्वं राम बाणेन द्रवन्पृष्ठे ऽभिताडितः / तालजङ्घो ऽपतद्भूमौ मूर्छितो गाढवेदनः

முன்பு ராமனின் அம்பால் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது முதுகில் தாக்கப்பட்ட தாலஜங்கன், கடும் வேதனையால் மயங்கி தரையில் விழுந்தான்.

Verse 70

ददर्श वीतिहोत्रस्तं द्रवन्दैववशादिव / रथमारोप्य वेगेन पलायनपरो ऽभवत्

வீதிஹோத்ரன் அவனை விதிவசத்தால் ஓடிப்போகும் போல் கண்டான்; அவனைத் தேரில் ஏற்றி, வேகமாக தப்பிச் செல்லத் தொடங்கினான்.

Verse 71

ते तत्र न्यवसन्सर्वे हिमाद्रौ भयपीडिताः / कृच्छ्रं महान्तमासाद्य शाकमूलफलाशनः

அவர்கள் அனைவரும் அங்கே இமமலையில் அச்சத்தால் துன்புற்று தங்கினர்; பெரும் துயரத்தை அடைந்து கீரை, வேர், கனிகள் உண்டு வாழ்ந்தனர்।

Verse 72

ततः शान्तिं गते रामे तपस्यासक्तमानसे / जालजङ्घः स्वकं राज्यं सपुत्रः प्रत्यपद्यत

பின்னர் ராமன் தவத்தில் மனம் ஈடுபட்டு அமைதியடைந்தபோது, ஜாலஜங்கன் தன் மகனுடன் தன் அரசை மீண்டும் பெற்றான்।

Verse 73

सन्निवेश्य पुरीं भूयः पूर्ववन्नृपसत्तमः / वसंस्तदा निजं राज्यमापालयदरिन्दमः

அரசர்களில் சிறந்தவன் மீண்டும் முன்புபோல் நகரை அமைத்து, அங்கே தங்கி தன் அரசை காத்து ஆட்சி செய்தான்; அவன் பகைவரை அடக்கும் வீரன்।

Verse 74

सुपुत्रः सानुगबलः पूर्ववैरमनुस्मरन् / अभ्याययौ महाराज तालजङ्घः पुरं तव

மகாராஜா! நல்ல மகனும் துணைபடையும் உடன், பழைய பகையை நினைத்து தாலஜங்கன் உமது நகரை நோக்கி படையெடுத்து வந்தான்।

Verse 75

चतुरङ्गबलोपेतः कंपयन्निव मेदिनीम् / रुरोदाभ्येत्य नगरीमयोध्यां स महीपतिः

நான்கு அங்கப் படையுடன் வந்த அந்த மன்னன், பூமியை நடுங்கச் செய்வதுபோல், அயோத்தி நகரை அணுகி கர்ஜித்தான்।

Verse 76

ततो निष्क्रम्य नगरात्फलगुतन्त्रो ऽपि ते पिता / युयुधे तैर्नृपैः सर्वैर्वृद्धो ऽपि तरुणो यथा

அப்போது உன் தந்தை நகரத்திலிருந்து வெளியேறி, குறைந்த ஆதாரமிருந்தாலும், அந்த எல்லா அரசர்களுடனும் போரிட்டார்—முதியவராயினும் இளையவன் போல।

Verse 77

निहतानेकमातगतुरङ्गरथसैनिकः / शत्रुभिर्निर्जितो वृद्धः पलायनपरो ऽ भवत्

பல யானை, குதிரை, ரதம், படைவீரரை வீழ்த்தியபோதும், பகைவரால் வெல்லப்பட்ட அந்த முதியவர் இறுதியில் தப்பிச் செல்லத் துணிந்தார்।

Verse 78

त्यक्त्वा स नगरं राज्यं सकोशबलवाहनम् / अन्तर्वत्न्या च ते मात्रा सहितो वनमाविशत्

அவன் நகரம், அரசாட்சி, களஞ்சியம், படை, வாகனங்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, உன் கர்ப்பிணித் தாயுடன் வனத்தில் புகுந்தான்।

Verse 79

तत्र चौर्वाश्रमोपान्ते निवसन्नचिरादिव / शोकामर्षसमाविष्टो वृद्धभावेन च स्वयम्

அங்கே ஊர்வா ஆசிரமத்தின் அருகில் தங்கி, சிறிது காலத்திலேயே அவர் துயரும் சினமும் நிறைந்து, தானும் முதுமையின் உணர்வால் சோர்ந்தார்।

Verse 80

विलोक्यमानो मात्रा ते बाष्पगद्गदकण्ठया / अनाथ इव राजेन्द्र स्वर्गलोकमितो गतः

ஓ ராஜேந்திரா! உன் தாய் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலுடன் அவனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; அவன் அனாதைபோல் இங்கிருந்து ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 81

ततस्ते जननी राजन्दुःखशोकसमन्विता / चितामारोपयद्भर्तू रुदती सा कलेवरम्

அப்போது, அரசே, துயரும் சோகமும் நிறைந்த அந்தத் தாய் அழுதபடியே தன் கணவரின் உடலைச் சிதையில் ஏற்றினாள்।

Verse 82

अनशनादिदुःखेन भर्त्तुर्व्यसनकर्शिता / चकाराग्निप्रवेशाय सुदृढां मतिमात्मनः

உண்ணாவிரதம் முதலிய துன்பங்களாலும் கணவரின் துயரச் சூழலாலும் சோர்ந்த அவள், தீயில் பிரவேசிக்கத் தன் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டாள்।

Verse 83

और्वस्तदखिलं श्रुत्वा स्वयमेव महामुनिः / निर्गत्य चाश्रमात्तां च वारयन्निदमब्रवीत्

ஔர்வ மகாமுனி இதையெல்லாம் கேட்டு தாமே ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்து அவளைத் தடுத்து இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 84

न मर्त्तव्यं त्वया राज्ञि सांप्रतं जठरे तव / पुत्रस्तिष्ठति सर्वेषां प्रवरश्चवर्त्तिनाम्

அரசியே, இப்போது நீ மரணிக்கக் கூடாது; இச்சமயம் உன் கருப்பையில் எல்லா அரசவம்சத்தாரிலும் சிறந்த மகன் நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 85

इति तद्वचनं श्रुत्वा माता तव मनस्विनी / विरराम मृतेस्तां तु मुनिः स्वाश्रममानयत् / ततः सा सर्वदुःखानि नियम्य त्वन्मुखांबुजम्

அவ்வசனத்தை கேட்ட உன் உறுதியான தாய் மரண எண்ணத்திலிருந்து விலகினாள்; மুনি அவளைத் தன் ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். பின்னர் அவள் எல்லாத் துயரங்களையும் அடக்கி உன் தாமரைமுகத்தை மனத்தில் தாங்கினாள்।

Verse 86

दिदृक्षुराश्रमोपान्ते तस्यैव न्यवसत्सुखम् / सुषाव च ततः काले सा त्वामौर्वाश्रमे तदा

தரிசிக்க விரும்பி அவள் ஆசிரமத்தின் அருகில் அவனிடமே இன்பமாகத் தங்கினாள். பின்னர் காலம் வந்தபோது அந்த ஔர்வ ஆசிரமத்திலேயே அவள் உன்னைப் பெற்றாள்.

Verse 87

जातकर्मादिकं सर्वं भवतः सो ऽकरोन्मुनिः / और्वाश्रमे विवृद्धश्च भवांस्तेनानुकंपितः

அந்த முனிவர் உனக்காக ஜாதகர்மம் முதலிய எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்தார். ஔர்வ ஆசிரமத்தில் நீ வளர்ந்தாய்; அவர் கருணையால் உன்னைப் பேணினார்.

Verse 88

त्वयैव विदितं सर्वमतः परमरिन्दम / एवं प्रभावो नृपतिः कार्त्तवीर्यो ऽभवद्भुवि

ஓ பரம பகைஅடக்குநனே, இவை அனைத்தும் உனக்கே தெரிந்தவை. இவ்வாறே பூமியில் கார்த்தவீர்ய மன்னனின் பெருமை விளங்கியது.

Verse 89

व्रतस्यास्य प्रभावेण सर्वलोकेषु विश्रुतः / यद्वंशजैर्जितो युद्धे पिता ते वनमादिशत्

இந்த விரதத்தின் பலனால் அவன் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றான். உன் வம்சத்தார் போரில் அவனை வென்றபோது, உன் தந்தை அவனை வனத்திற்குச் செல்ல ஆணையிட்டார்.

Verse 90

तद्वृत्तान्तमशेषेण मया ते समुदीरितम् / एतच्च सर्वमाख्यातं व्रतानामुत्तमं तव

அந்த முழு நிகழ்வையும் நான் உனக்கு விரிவாக உரைத்தேன். மேலும் விரதங்களில் உன்னுடைய இந்த விரதமே சிறந்தது என்றும் கூறினேன்.

Verse 91

समन्त्रतन्त्रं लोकेषु सर्वलोकफलप्रदम् / न ह्यस्य कर्त्तुर्नृपतेः पुरुषार्थचतुष्टये

மந்திர-தந்திரம் உடன் கூடிய இவ்விதி உலகங்களில் எல்லா உலகப் பலன்களையும் அளிப்பது; இதைச் செய்பவன் அரசனுக்கு நான்கு புருஷார்த்தங்களிலும் தடையில்லை।

Verse 92

भवत्यभीप्सितं किञ्चिद्दर्ल्लभं भुवनत्रये / संक्षेपेण मयाख्यातं व्रतं हैहयभूभुजः / जामदग्न्यस्य च मुने किमन्यत्कथयामि ते

மூவுலகிலும் அரிதாகவும் விரும்பத்தக்கதுமான எதுவாயினும் அது கிடைக்கும். ஹைஹய அரசனின் மற்றும் ஜாமதக்ன்ய முனியின் விரதத்தை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன்; உனக்கு மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 93

जैमिनिरुवाच ततः स सगरो राजा कृताञ्जलिपुटो मुनिम्

ஜைமினி கூறினார்—அப்போது சகர அரசன் கைகூப்பி முனிவரை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 94

उवाच भगवन्नेतत्कर्तुमिच्छाम्यहं व्रतम् / सम्यक्तमुपदेशेन तत्रानुज्ञां प्रयच्छ मे

அவன் கூறினான்—பகவனே, இந்த விரதத்தை நான் செய்ய விரும்புகிறேன்; முறையான உபதேசத்துடன் அதற்கு எனக்கு அனுமதி அருளுங்கள்.

Verse 95

कर्मणानेन विप्रर्षे कृतार्थो ऽस्मि न संशयः / इत्युक्तस्तेन राज्ञातु तथेत्युक्त्वा महामुनिः

அவன் கூறினான்—ஓ விப்ரரிஷியே, இந்தக் கர்மத்தால் நான் ஐயமின்றி கृतார்த்தனாவேன். அரசன் இவ்வாறு சொன்னதும் மகாமுனி ‘ததாஸ்து’ என்று அருளினார்.

Verse 96

दीक्षयामास राजानं शस्त्रोक्तेनैव वर्त्मना / स दीक्षितो वसिष्ठेन सगरो राजसत्तमः

பகவான் வசிஷ்டர் சாஸ்திரோक्त முறையின்படியே அரசனை தீட்சை செய்தார். வசிஷ்டரால் தீட்சை பெற்ற சகரன் அரசர்களில் சிறந்தவன் ஆனான்.

Verse 97

द्रव्याण्यानीय विधिवत्प्रचचार शुभव्रतम् / पूजयित्वा जगन्नाथं विधिना तेन पार्थिवः

பொருட்களை கொண்டு வந்து அந்த மன்னன் விதிப்படி நல்விரதத்தை அனுஷ்டித்தான். அதே முறையால் ஜகந்நாதனைப் பூஜித்து.

Verse 98

समाप्य च यथायोग्यमनुज्ञाय गुरुं ततः / प्रतिज्ञामकरोद्राजा व्रतमेतदनुत्तमम्

யோக்யமாக நிறைவு செய்து, பின்னர் குருவின் அனுமதி பெற்று, அரசன் இந்த ஒப்பற்ற விரதத்தை மேற்கொள்வதாகப் பிரமாணம் செய்தான்.

Verse 99

आजीवान्तं धरिष्यामि यत्नेनेति महामतिः / अथानुज्ञाप्य राजानं वसिष्ठो भगवानृषिः

மகாமதி அரசன், ‘இதனை நான் வாழ்நாள் முழுதும் முயற்சியுடன் கடைப்பிடிப்பேன்’ என்றான். பின்னர் அரசனை அனுமதித்து பகவான் ரிஷி வசிஷ்டர்…

Verse 100

सन्निवर्त्यानुगच्छन्तं प्रजगाम निजाश्रमम्

பின்தொடர்ந்து வந்தவரைத் திருப்பி அனுப்பி, வசிஷ்டர் தமது ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.