Adhyaya 36

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवच रिते पञ्चत्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३५// वसिष्ठ उवाच अवगत्य स वै सर्वं कारणं प्रीतमानसः / उवाच भार्गवं राममगस्त्यः कुंभसंभवः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரம்மாண்ட மகாபுராணம், வாயு உரைத்த நடுப்பகுதி, மூன்றாம் உபோத்தாதபாதம், பார்கவசரிதம் ஆகியவற்றில் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம். வசிஷ்டர் கூறினார்—எல்லாக் காரணங்களையும் அறிந்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் கும்பசம்பவ அகஸ்தியர் பார்கவ ராமனிடம் கூறினார்.

Verse 2

अगस्त्य उवाच शृणु राम महाभाग कथयामि हितं तव / मन्त्रस्य सिद्धिं येन त्वं शीघ्रमेव समाप्नुयाः

அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாபாக்ய ராமா, கேள்; உன் நலனுக்காகச் சொல்கிறேன், இதனால் நீ மந்திரசித்தியை விரைவில் அடைவாய்.

Verse 3

भक्तेस्तु लक्षणं ज्ञात्वा त्रिविधाया महामते / यो यतेत नरस्तस्य सिद्धिर्भवति सत्वरम्

மகாமதே! மும்முறை (மூவகை) பக்தியின் இலக்கணத்தை அறிந்து அதில் முயல்வோர், அவர்க்கு சீக்கிரமே சித்தி உண்டாகும்.

Verse 4

एकदाहमनुप्राप्तो ऽनन्तदर्शनकाङ्क्षया / पातालं नागराचैन्द्रैः शोभितं परया मुदा

ஒருமுறை அனந்தனை தரிசிக்க வேண்டுமென்ற ஆசையால் நான் பாதாளம் சென்றேன்; அது நாகராஜர்களாலும் இந்திரர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பேரானந்தம் நிறைந்திருந்தது.

Verse 5

तत्र दृष्टा महाभाग मया सिद्धाः समन्ततः / सनकाद्या नारदश्च गौतमो जाजलिःक्रतुः

மகாபாகா! அங்கே நான் எங்கும் சித்தர்களைக் கண்டேன்—சனகாதியர், நாரதர், கௌதமர், ஜாஜலி, க்ரது ஆகியோர்.

Verse 6

ऋभुर्हंसो ऽरुणिश्चैव वाल्मीकिः शक्तिरासुरिः / एते ऽन्ये च महासिद्धा वात्स्यायनमुखा द्विज

ரிபு, ஹம்சன், அருணி, வால்மீகி, சக்தி, ஆசுரி—இவர்களும், வாத்ஸ்யாயனன் முதலான பிற மகாசித்தர்களும் இருந்தனர், ஓ த்விஜா.

Verse 7

उपासत ह्युपा सीना ज्ञानार्थं फणिनायकम् / तं नमस्कृत्य नागैन्द्रैः सह सिद्धैर्महात्मभिः

அவர்கள் ஞானம் பெறுவதற்காக பணி-நாயகன் (நாகநாயகன்) என்பவனை வழிபாட்டில் அமர்ந்திருந்தனர்; நாகேந்திரர்களும் மகாத்ம சித்தர்களும் உடன் அவனை வணங்கி.

Verse 8

उपविष्टः कथात्तत्र शृण्वानो वैष्णवीर्मुदा / येयं भूमिर्महाभाग भूतधात्री स्वरूपिणी

அவன் அங்கே அமர்ந்து வைஷ்ணவக் கதையை மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டான்; ஓ மகாபாகா, இப்பூமியே உயிர்களின் தாயான ‘பூததாத்ரீ’ ஸ்வரூபிணி.

Verse 9

निविष्टा पुरतस्तस्य शृण्वन्ती ताः कथाः सदा / यद्यत्पृच्छति सा भूमिः शेषं साक्षान्महीधरम्

அந்தப் பூமி அவன் முன் அமர்ந்து எப்போதும் அந்தக் கதைகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்; அவள் எதை கேட்டாளோ, அதை நேரே மஹீதரனான சேஷனிடமே கேட்டாள்.

Verse 10

शृण्वन्ति ऋषयः सर्वे तत्रस्था तदनुग्रहात् / मया तत्र श्रुतं वत्स कृष्णप्रेमामृतं शुभम्

அவரது அருளால் அங்கே இருந்த எல்லா ரிஷிகளும் கேட்டனர்; ஓ வத்ஸா, நான் அங்கே புனிதமான கிருஷ்ண-ப்ரேம அமிர்தத்தை கேட்டேன்.

Verse 11

स्तोत्रं तत्ते प्रवक्ष्यामि यस्यार्थं त्वमिहागतः / वाराहाद्यवताराणां चरितं पापनाशनम्

நீ இங்கு வந்த காரணத்திற்காகவே அந்த ஸ்தோத்திரத்தை உனக்கு உரைப்பேன்; வராஹ முதலிய அவதாரங்களின் சரிதம் பாவங்களை அழிப்பது.

Verse 12

सुखदं मोक्षदं चैव ज्ञानविज्ञान कारणम् / श्रुत्वा सर्वं धरा वत्स प्रत्दृष्टा तं धराधरम्

இது இன்பம் தருவது, மோக்ஷம் அளிப்பது, ஞான-விஞ்ஞானத்தின் காரணம்; ஓ வத்ஸா, அனைத்தையும் கேட்ட பின் தரை அந்த ‘தராதர’னை நேரில் கண்டாள்.

Verse 13

उवाच प्रणता भूयो ज्ञातुं कृष्णविचेष्टितम् / धरण्युवाच अलङ्कृतं जन्म पुंसामपि नन्दव्रजौकसाम्

வணங்கி அவள் மீண்டும் கூறினாள்—ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் லீலைச் செயல்களை அறிய விரும்புகிறேன். தரணி கூறினாள்—நந்தனின் வ்ரஜத்தில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் பிறப்பும் அலங்கரிக்கப்பட்டு பாக்கியமானது.

Verse 14

तस्य देवस्य कृष्णस्य लीलाविग्रहधारिणः / जयोपाधिनियुक्तानि संति नामान्यनेकशः

லீலாவிக்ரஹம் தாங்கும் அந்த தேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு, ஜய உபாதிகளால் இணைக்கப்பட்ட பல பெயர்கள் உள்ளன.

Verse 15

तेषु नामानि मुख्यानि श्रोतुकामा चिरादहम् / तत्तानि ब्रूहि नामानि वासुदेवस्य वासुके

அந்த பெயர்களில் முதன்மையானவற்றை நான் நீண்ட காலமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். வாசுகே, வாசுதேவனின் அந்த நாமங்களைச் சொல்வாயாக.

Verse 16

नातः परतरं पुण्यं त्रिषु लोकेषु विद्यते / शेष उवाच वसुंधरे वरारोहे जनानामस्ति मुक्तिदम्

இதற்கு மேல் புண்ணியம் மூன்று உலகங்களிலும் இல்லை. சேஷன் கூறினான்—வசுந்தரையே, வராரோஹையே, இது மக்களுக்கு முக்தி அளிப்பதாகும்.

Verse 17

सर्वमङ्गलमूर्द्धन्यमणिमाद्यष्टसिद्धिदम् / महापातककोटिघ्न सर्वतीर्थफलप्रदम्

இது எல்லா மங்களங்களிலும் தலைசிறந்தது; அணிமை முதலான அஷ்டசித்திகளை அளிப்பது; கோடிக்கணக்கான மகாபாதகங்களை அழிப்பது; எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் வழங்குவது.

Verse 18

समस्तजपयज्ञानां फलदं पापनाशनम् / शृणु देवि प्रवक्ष्यामि नाम्नामष्टोतरं शतम्

இது எல்லா ஜப-யாகங்களுக்கும் பலன் தருவதும் பாவநாசகமும் ஆகும். தேவி, கேள்—நாமங்களின் அஷ்டோத்தர சதத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 19

महस्रनाम्नां पुण्यानां त्रिरावृत्त्या तु यत्फलम् / एकावृत्त्या तु कृष्णस्य नामैकं तत्प्रयच्छति

புண்ணியமான ஸஹஸ்ரநாமங்களை மூன்று முறை ஜபித்தால் கிடைக்கும் பலன், கிருஷ்ணனின் ஒரே நாமத்தை ஒருமுறை சொன்னாலே கிடைக்கிறது.

Verse 20

तस्मात्पुण्यतरं चैतत्स्तोत्रं पातकनाशनम् / नाम्नामष्टोत्तरशतस्याहमेव ऋषिः प्रिये

ஆகையால் இது மிகப் புண்ணியமளிக்கும், பாவநாசகமான ஸ்தோத்திரம். பிரியே, இந்த அஷ்டோத்தர சதநாமத்தின் ரிஷி நானே.

Verse 21

छन्दो ऽनुष्टुब्देवता तु योगः कृष्णप्रियावहः / श्रीकृष्णः कमलानाथो वासुदेवः सनातनः

இதன் சந்தம் அனுஷ்டுப்; தேவதா-யோகம் கிருஷ்ணப்ரியத்தை அளிப்பது. ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கமலநாதன், வாசுதேவன்—சனாதனன்.

Verse 22

वसुदेवात्मजः पुण्यो लीलामानुषविग्रहः / श्रीवत्सकौस्तभधरो यशोदावत्सलो हरिः

அவர் வசுதேவனின் புதல்வன், பரம புனிதன், லீலைக்காக மனித வடிவம் கொண்டவன். ஸ்ரீவத்ஸம்-கௌஸ்துபம் தரித்தவன், யசோதையிடம் தாயன்பு கொண்ட ஹரி.

Verse 23

चतुर्भुजात्तचक्रासिगदाशङ्खाद्युदायुधः / देवकीनन्दनः श्रीशो नन्दगोपप्रियात्मजः

அவர் நான்கு கரங்களுடையவர்; சக்கரம், வாள், கதா, சங்கம் முதலான தெய்வ ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்; தேவகியின் நந்தன், ஸ்ரீபதி, நந்தகோபரின் அன்புப் புதல்வன்।

Verse 24

यमुनावेगसंहारी बलभद्रप्रियानुजः / पूतनाजीवितहरः शकटासुरभञ्जनः

அவர் யமுனையின் பேரோட்டத்தை அடக்கியவர்; பலபத்ரரின் அன்புத் தம்பி; பூதனையின் உயிரை எடுத்தவர்; சகடாசுரனை நசுக்கியவர்।

Verse 25

नन्दप्रजजनानन्दी सच्चिदानन्दविग्रहः / नवनीतविलिप्ताङ्गो नवनीतनटो ऽनघः

அவர் நந்தனின் வ்ரஜ மக்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவர்; சத்-சித்-ஆனந்த வடிவம்; வெண்ணெய் பூசப்பட்ட உடலுடையவர்; பாவமற்ற வெண்ணெய்-நடனன்।

Verse 26

नवनीतलवाहारी मुचुकुन्दप्रसादकृत् / षोडशस्त्रीसहस्रेशस्त्रिभङ्गी मधुराकृतिः

அவர் வெண்ணெயின் சிறு துண்டைத் திருடுபவர்; முசுகுந்தனுக்கு அருள் செய்தவர்; பதினாறு ஆயிரம் பெண்களின் நாதன்; திரிபங்கியாய் நின்று இனிய வடிவம் கொண்டவர்।

Verse 27

शुकवागमृताब्धीन्दुर्गोविन्दो गोविदांपतिः / वत्सपालनसंचारी धेनुकासुरमर्द्दनः

அவர் சுகதேவரின் வாணி எனும் அமுதக் கடலின் சந்திரன்; கோவிந்தன், கோபர்களின் தலைவன்; கன்றுகளை மேய்க்கச் சுற்றிவரும், தேனுகாசுரனை மடக்கியவன்।

Verse 28

तृणीकृततृणावर्त्तो यमलार्जुनभञ्जनः / उत्तालतालभेत्ता च तमालश्यामला कृतिः

த்ருணாவர்த்தனைத் துகளெனக் கருதி அடக்கியவன், யமலார்ஜுன மரங்களை முறித்தவன், உயர்ந்த தாள மரங்களைப் பிளந்தவன், தமால மரம்போல் கருநீல நிறத்துடன் விளங்குபவன்।

Verse 29

गोपगोपीश्वरो योगी सूर्यकोटिसमप्रभः / इलापतिः परञ्ज्योतिर्यादवेन्द्रो यदूद्वहः

கோபர்-கோபியரின் ஈசன், யோகி, கோடி சூரியர் ஒப்ப ஒளிமிக்கவன்; இலாபதி, பரம ஜோதி, யாதவரின் இந்திரன், யது குலத்தின் சிறந்த தாங்குபவன்।

Verse 30

वनमाली पीतवासाः पारिजातापहरकः / गोवर्द्धनाचलोद्धर्त्ता गोपालः सर्वपालकः

வனமாலை அணிந்தவன், பீதாம்பரம் தரித்தவன், பாரிஜாத மலரை எடுத்தவன்; கோவர்த்தன மலை உயர்த்தியவன், கோபாலன், அனைத்தையும் காக்கும் பரிபாலன்।

Verse 31

अजो निरञ्जनः कामजनकः कञ्जलोचनः / मधुहा मथुरानाथो द्वारकानाथको बली

அஜன், நிரஞ்சனன், காதல்-வேட்கையை எழுப்புபவன், தாமரை கண்கள் உடையவன்; மதுவை வதைத்தவன், மதுரையின் நாதன், த்வாரகையின் நாதன், வலிமைமிக்கவன்।

Verse 32

वृन्दावनान्तसंचारी तुलसीदामभूषणः / स्यमन्तकमणेर्हर्त्ता नरनारायणात्मकः

விரிந்தாவனத்தின் உள்ளே உலாவுபவன், துளசி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; ச்யமந்தக மணியை எடுத்தவன், நர-நாராயண ரூபமாய் இருப்பவன்।

Verse 33

कुब्जाकृष्टांबरधरो मायी परमपूरुषः / मुष्टिकासुरचाणूरमल्लयुद्धविशारदः

குப்ஜை இழுத்த ஆடையை அணிந்த மாயமிகு பரமபுருஷன்; முஷ்டிகாசுரன், சாணூரன் போன்ற மல்லயுத்தத்தில் வல்லவன்।

Verse 34

संसारवैरी कंसारिर्मुरारिर्नरकान्तकः / अनादि ब्रह्मचारी च कृष्णाव्यसनकर्षकः

சம்சாரத்தின் பகைவன், கம்சனின் எதிரி, முரனை அழித்தவன், நரகத்தை முடிப்பவன்; ஆதியற்ற பிரம்மச்சாரி, கிருஷ்ணபக்தரின் தீய ஆசைகளை அகற்றுபவன்।

Verse 35

शिशुपालशिरस्छेत्ता दुर्योधनकुलान्तकृत / विदुराक्रूरवरदो विश्वरूपप्रदर्शकः

சிசுபாலனின் தலையை வெட்டியவன், துர்யோதனன் குலத்தை முடிவுறச் செய்தவன்; விதுரன், அக்ரூரன் ஆகியோருக்கு வரம் அளித்தவன், விஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தியவன்।

Verse 36

सत्यवाक्सत्यसंकल्पः सत्यभामारतो जयी / सुभद्रापूर्वजो विष्णुर्भीष्ममुक्तिप्रदायकः

சத்தியவாக்கும் சத்தியசங்கல்பமும் உடையவன்; சத்யபாமையில் மகிழ்பவன், வெற்றியாளர்; சுபத்ரையின் அண்ணன் விஷ்ணு, பீஷ்மருக்கு முக்தி அளிப்பவன்।

Verse 37

जगद्गुरुर्जगन्नाथो वेणुवाद्य विशारदः / वृषभासुरविध्वंसी बकारिर्बाणबाहुकृत्

உலககுரு, ஜகந்நாதன், புல்லாங்குழல் இசையில் வல்லவன்; வृषபாசுரனை அழித்தவன், பகாசுரனின் பகைவன், பாணாசுரனின் புயங்களை வெட்டியவன்।

Verse 38

युधिष्टिरप्रतिष्ठाता बर्हिबर्हावतंसकः / पार्थसारथिरव्यक्तो गीतामृतमहोदधिः

யுதிஷ்டிரனை நிலைநிறுத்தியவர், மயிலிறகுக் கிரீடம் அணிந்தவர்; பார்த்தனின் சாரதி, அவ்யக்தப் பரமன்—கீதாமிருதத்தின் மாபெரும் கடல்।

Verse 39

कालीयफणिमाणिक्यरञ्जितः श्रीपदांबुजः / दामोदरो यज्ञभोक्ता दानवैद्रविनाशनः

காளிய நாகத்தின் பனிமாணிக்க ஒளியால் நிறமுற்ற திருப்பாதத் தாமரை; தாமோதரன், யாகங்களை ஏற்கும் பகவான், தானவர்களை அழிப்பவன்।

Verse 40

नारायणः परं ब्रह्म पन्नगाशनवाहनः / जलक्रीडासमासक्तगोपीवस्त्रापहारकः

நாராயணன், பரம்பிரம்மம்; பாம்புகளை உண்ணும் கருடன் வாகனமானவன்; நீர்விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, கோபியரின் ஆடைகளை எடுத்தவன்।

Verse 41

पुण्यश्लोकस्तीर्थपादो वेदवेद्यो दयानिधिः / सर्वतीर्थान्मकः सर्वग्रहरूपी परात्परः

புண்ணியப் புகழுடையவர், திருத்தீர்த்தப் பாதங்கள் உடையவர்; வேதங்களால் அறியப்படுபவர், கருணையின் நிதி; எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவம், எல்லாக் கிரகங்களின் ரூபம், பராத்பரன்।

Verse 42

इत्येवं कृष्णदेवस्य नाम्नामष्टोत्तरं शतम् / कृष्णोन कृष्णभक्तेन श्रुत्वा गीतामृतं पुरा

இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனின் நாமங்களான அஷ்டோத்தர சதம் நிறைவு பெற்றது; முற்காலத்தில் கிருஷ்ணபக்தன், கிருஷ்ணனிடமிருந்து கீதாமிருதம் கேட்டுப் (இதை உரைத்தான்)।

Verse 43

स्तोत्रं कृष्णप्रियकरं कृतं तस्मान्मया श्रुतम् / कृष्णप्रेमामृतं नाम परमानन्ददायकम्

இந்த ஸ்தோத்திரம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மிகப் பிரியமானது; அதை நான் அங்கிருந்து கேட்டு இயற்றினேன். இதன் பெயர் ‘கிருஷ்ணப்ரேமாம்ருதம்’; அது பரமானந்தம் அளிப்பது.

Verse 44

अत्युपद्रवदुः खघ्नं परमायुष्य वर्द्धनम् / दानं व्रतं तपस्तीर्थं यत्कृतं त्विह जन्मनि

இது மிகுந்த இடையூறு, துயரங்களை அழித்து, உயர்ந்த ஆயுளை வளர்க்கும்; இப்பிறவியில் செய்த தானம், விரதம், தவம், தீர்த்த சேவை ஆகியவற்றின் பலனும் இதில் அடங்கும்.

Verse 45

पठतां शृण्वतां चैव कोटिकोटिगुणं भवेत् / पुत्रप्रदमपुत्राणामगती नां गतिप्रदम्

இதைப் படிப்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் கோடி கோடி மடங்கு பலன் உண்டாகும்; பிள்ளையில்லாதோர்க்கு புத்திரம் அளிக்கும், ஆதரவற்றோர்க்கு வழி (கதி) அளிக்கும்.

Verse 46

धनवाहं दरिद्राणां जयेच्छूनां जयावहम् / शिशूनां गोकुलानां च पुष्टिदं पुण्यवर्द्धनम्

இது ஏழைகளுக்கு செல்வம் வரச் செய்யும்; வெற்றியை நாடுவோர்க்கு வெற்றியை அளிக்கும்; குழந்தைகளுக்கும் கோகுல மக்களுக்கும் புஷ்டி தரும், புண்ணியத்தை வளர்க்கும்.

Verse 47

बालरोगग्रहादीनां शमनं शान्तिकारकम् / अन्ते कृष्णस्मरणदं भवतापत्रयापहम्

இது குழந்தை நோய்கள், கிரகாதி பீடைகளைத் தணித்து அமைதி அளிக்கும்; இறுதியில் கிருஷ்ண ஸ்மரணத்தைத் தரும், உலகின் மூவகைத் தாபங்களையும் அகற்றும்.

Verse 48

असिद्धसाधकं भद्रे जपादिकरमात्मनाम् / कृष्णाय यादवेन्द्राय ज्ञानमुद्राय योगिने

அம்மையே! இந்த ஜபம் முதலியவை ஆத்மங்களுக்கு அசித்ததையும் சித்தமாக்கும்; யாதவேந்திரன், ஞானமுத்திரை தாங்கிய யோகி ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே (அர்ப்பணம்).

Verse 49

नाथाय रुक्मिणीशाय नमो वेदान्तवेदिने / इमं मन्त्रं महादेवि जपन्नेव दिवा निशम्

ருக்மிணீநாதனும் வேதாந்தத்தை அறிந்த ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம். மகாதேவி! இந்த மந்திரத்தை பகலும் இரவும் ஜபித்துக் கொண்டிரு.

Verse 50

सर्वग्रहानुग्रहभाक्सर्वप्रियतमो भवेत् / पुत्रपौत्रैः परिवृतः सर्वसिद्धिसमृद्धिमान्

அவன் எல்லா கிரகங்களின் அருளைப் பெற்று அனைவருக்கும் மிகப் பிரியமானவனாகிறான்; மகன்-பேரன் சூழ, எல்லாச் சித்திகளாலும் செழிப்படைகிறான்.

Verse 51

निषेव्य भोगानन्ते ऽपिकृष्णासायुज्यमाप्नुयात् / अगस्त्य उवाच एतावदुक्तो भागवाननन्तो मूर्त्तिस्तु संकर्षणसंज्ञिता विभो

போகங்களை அனுபவித்தாலும் இறுதியில் அவன் கிருஷ்ண-சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான். அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வளவு சொல்லி, ‘சங்கர்ஷண’ எனப் பெயர்பெற்ற திருமேனியுடைய பகவான் அனந்தன், ஓ விபோ! (நிறுத்தினார்).

Verse 52

धराधरो ऽलं जगतां धरायै निर्दिश्य भूयो विरराम मानदः / ततस्तु सर्वे सनकादयो ये समास्थितास्तत्परितः कथादृताः / आनन्द पूर्ण्णंबुनिधौ निमग्नाः सभाजयामासुरहीश्वरं तम्

உலகங்களைத் தாங்கும் பூமிக்காக ‘இதுவே போதும்’ எனக் குறிப்பிட்டு, மரியாதை அளிப்பவன் தராதரன் மீண்டும் நிறுத்தினான். அப்போது அவனைச் சுற்றி அமர்ந்த சனக முதலியோர் அனைவரும் கதையில் ஈடுபட்டு, ஆனந்தம் நிறைந்த கடலில் மூழ்கியவர்களாய், அந்த அஹீஸ்வரனைப் போற்றி வணங்கினர்.

Verse 53

ऋषय ऊचुः नमो नमस्ते ऽखिलविश्वाभावन प्रपन्नभक्तार्त्तिहराव्ययात्मन् / धराधरायापि कृपार्णवाय शेषाय विश्वप्रभवे नमस्ते

ரிஷிகள் கூறினர்—அகில உலகையும் போஷிப்பவனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். சரணடைந்த பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் அவ்யய ஆத்மனே! தராதரனும் கருணைக் கடலுமான சேஷா, உலகப் பிரபுவே! உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 54

कृष्णामृतं नः परिपायितं विभो विधूतपापा भवता कृता वयम् / भवादृशा दीनदयालवो विभो समुद्धरन्त्येव निजान्हि संनतान्

ஹே விபோ! நீர் எங்களுக்கு கிருஷ்ணாமிர்தத்தைப் பருகச் செய்தீர்; அதனால் எங்கள் பாவங்கள் கழுவப்பட்டன. ஹே விபோ! உம்மைப் போன்ற ஏழைகளுக்கு அருளாளன் தன் சரணடைந்தவர்களை நிச்சயமாக உயர்த்தி விடுவான்.

Verse 55

एवं नमस्कृत्य फणीश पादयोर्मनो विधायाखिलकामपूरयोः / प्रदक्षिणीकृत्य धराधराधरं सर्वे वयं स्वावसथानुपागताः

இவ்வாறு பாணீசனின் பாதங்களில் வணங்கி, எல்லாக் காமங்களையும் நிறைவேற்றும் அந்தப் பாதங்களில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, தராதர-தாரகனான (சேஷனை) வலம் வந்து, நாங்கள் அனைவரும் எங்கள் இல்லங்களுக்குத் திரும்பினோம்.

Verse 56

इति ते ऽभिहितं राम स्तोत्रं प्रेमामृताभिधम् / कृष्णस्य राधाकान्तस्य सिद्धिदम्

ஹே ராமா! இவ்வாறு ‘பிரேமாமிர்தம்’ என அழைக்கப்படும் ஸ்தோத்திரம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது ராதாகாந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடையது, சித்தியை அளிப்பது.

Verse 57

इदं राम महाभाग स्तोत्रं परमदुर्लभम् / श्रुतं साक्षाद्भगवतः शेषात्कथयतः कथाः

மகாபாக்யமான ராமா! இந்த ஸ்தோத்திரம் மிக அரிதானது; கதைகளை உரைத்துக் கொண்டிருந்த சாக்ஷாத் பகவான் சேஷனிடமிருந்து நான் இதை நேரடியாகக் கேட்டேன்.

Verse 58

यावन्ति मन्त्रजालानि स्तोत्राणि कवचानि च

எத்தனை மந்திரவலைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், கவசங்கள் உள்ளனவோ—அவை அனைத்தும்।

Verse 59

त्रैलोक्ये तानि सर्वाणि सिद्ध्यन्त्येवास्य शीलनात् / वसिष्ठ उवाच एवमुक्त्वा महाराज कृष्णप्रेमामृतं स्तवम् / यावद्व्यरसींत्स मुनिस्तावत्स्वर्यानमागतम्

மூன்று உலகங்களிலும் அவை அனைத்தும் இதனைப் பயில்வதால் நிச்சயமாகச் சித்தியாகும். வசிஷ்டர் கூறினார்—மகாராஜா, இவ்வாறு சொல்லி அவர் ‘கிருஷ்ணப்ரேமாம்ருத’ ஸ்தவத்தைப் பாடினார்; அதற்குள் தெய்வ விமானம் வந்தடைந்தது.

Verse 60

चतुर्भिरद्भुतैः सिद्धैः कामरूपैर्मनोजवैः / अनुयातमथोत्प्लुत्य स्त्रीपुंसौ हरिणौ तदा / अगस्त्यचरणौ नत्वा समारुरुहतुर्मुदा

விருப்பரூபம் கொள்ளும், மனவேகமுடைய நான்கு அற்புத சித்தர்கள் பின்தொடர்ந்தனர். அப்போது அந்த பெண்-ஆண் மான்கள் தாவி அகஸ்தியரின் பாதங்களை வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் (விமானத்தில்) ஏறினார்கள்.

Verse 61

दिव्यदेहधरौ भूत्वा संखचक्रादिचिह्नितौ / गतौ च वैष्णवं लोकं सर्व देवन मस्कृतम् / पश्यतां सर्वभूतानां भार्गवागस्त्ययोस्तथा

அவர்கள் தெய்வ உடலை ஏற்று, சங்க-சக்கர முதலிய குறிகளால் குறியிடப்பட்டவர்களாய் வைஷ்ணவ லோகத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கு எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கினர்—இது அனைத்துயிர்களும், பார்கவனும் அகஸ்தியரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் நிகழ்ந்தது.