Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्याभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३०// सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग वद भार्गवचेष्टितम् / यच्चकार महावीर्य्यो राज्ञः क्रुद्धो हि कर्मणा

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தில், பார்கவ சரிதத்தின் முப்பதாம் அத்தியாயம். சகரன் கூறினான்—ஓ பிரம்மபுத்திர மகாபாக்யரே! பார்கவனின் செயலைச் சொல்லுங்கள்; அரசனின் செயலால் கோபமுற்ற அந்த மகாவீரன் என்ன செய்தான்?

Verse 2

वसिष्ठ उवाच गते तस्मिन्महाभागे भृगो पितृपरायणः / रामः प्रोवाच संक्रुद्धो मुञ्चञ्छ्वासान्मुहर्मुहुः

வசிஷ்டர் கூறினார்—பித்ருக்களுக்கே அர்ப்பணித்த மகாபாக்யர் ப்ருகு சென்றபின், ராமன் மிகக் கோபமுற்று மீண்டும் மீண்டும் மூச்சை விடுத்தபடி பேசினான்.

Verse 3

परशुराम उवाच अहो पश्यत मूढत्वंराज्ञो ह्युत्पथगामिनः / कार्त्तवीर्यस्य यो विद्वांश्चक्रे ब्रह्मवधोद्यमम्

பரசுராமன் கூறினான்—அஹோ, தவறான வழியில் சென்ற கார்த்தவீர்ய அரசனின் மூடத்தனத்தைப் பாருங்கள்; அறிவுடையவனாக இருந்தும் பிராமணவதத்திற்குத் துணிந்தான்.

Verse 4

दैवं हि बलवन्मन्ये यत्प्रभावाच्छरीरिणः / शुभं वाप्यशुभं सर्वे प्रकुर्वन्ति विमोहिताः

தெய்வமே வலிமையானது என நான் கருதுகிறேன்; அதன் தாக்கத்தால் உடலுடையோர் அனைவரும் மயக்கமடைந்து நன்மையோ தீமையோ செய்கின்றனர்.

Verse 5

शृणवन्तु ऋषयः सर्वे प्रतिज्ञा क्रियते मया / कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ पितुर्वैरं प्रसाधये

அனைத்து ரிஷிகளும் கேளுங்கள்—நான் இப்பிரதிஞ்ஞை செய்கிறேன்: போர்க்களத்தில் கார்த்தவீர்யனை வதைத்து, தந்தையின் பகையை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 6

यदि राजा सुरैः सर्वैरिन्द्राद्दैर्दानवैस्तथा / रक्षिष्यते तथाप्येनं संहरिष्यामि नान्यथा

அந்த அரசனை இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தானவர்களும் காத்தாலும், நான் அவனை நிச்சயமாக அழிப்பேன்; வேறில்லை.

Verse 7

एवमुक्तं समाकर्ण्य रामेण समुहात्मना / जमदग्निरुवाचेदं पुत्रं साहसभाषिणम्

உயர்ந்த மனத்துடன் ராமன் கூறிய இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ஜமதக்னி, துணிவாகப் பேசிய மகனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.

Verse 8

जमदग्निरुवाच श्रुणु राम प्रवक्ष्यामि सतां धर्मं सनातनम् / यच्छ्रुत्वा मानवाः सर्वे जायन्ते धर्मकारिणः

ஜமதக்னி கூறினார்—ராமா, கேள்; சத்புருஷர்களின் சனாதன தர்மத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை கேட்டால் மனிதர் அனைவரும் தர்மம் செய்பவர்களாக ஆகின்றனர்.

Verse 9

साधवो ये महाभागाः संसारान्मोक्षकाङ्क्षिणाः / न कस्मैचित्प्रकुप्यन्ति निन्दितास्ताडिता अपि

சம்சாரத்திலிருந்து மோக்ஷத்தை நாடும் மகாபாக்யமான சாதுக்கள், நிந்திக்கப்பட்டாலும் அடிக்கப்பட்டாலும் எவர்மீதும் கோபம்கொள்ளார்.

Verse 10

क्षमाधना महाभागा ये च दान्तास्तपस्विनः / तेषां चैवाक्षया लोकाः सततं साधुकारिणाम्

பொறுமையையே செல்வமாகக் கொண்ட மகாபாக்யர்கள், தமனமுடைய தவசிகள்—அத்தகைய நற்கருமம் செய்பவர்களின் உலகங்கள் எப்போதும் அழியாதவை.

Verse 11

यस्तु दुष्टैस्तु दण्डाद्यैर्वचसापि च ताडितः / न च क्षोभमवाप्नोति स साधुः परिकीर्त्थते

துஷ்டர்கள் தண்டம் முதலியவற்றாலும் வார்த்தைகளாலும் தாக்கினாலும் கலங்காதவன் தான் ‘சாது’ எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 12

ताडयेत्ताडयन्तं यो न च साधुः स पापभाक् / क्षमयार्ऽहणतां प्राप्ताः साधवो ब्राह्मणा वयम्

அடிப்பவனைத் திரும்ப அடிப்பவன் சாது அல்ல; அவன் பாவப் பங்காளி. நாங்கள் பிராமண சாதுக்கள்; பொறுமையால் தான் வணக்கத்தக்க நிலையை அடைந்தோம்.

Verse 13

नरनाथवधे तात पातकं सुमहद्भवेत् / तस्मान्निवारये त्वाद्य क्षमां कुरु तपश्चर

அப்பா! அரசனை வதம் செய்வது மிகப் பெரிய பாவமாகும்; ஆகவே இன்று உன்னைத் தடுக்கிறேன்—மன்னித்து தவம் செய்.

Verse 14

वसिष्ठ उवाच एवं पित्रा समादिष्टं विज्ञाय नृपनन्दन / रामः प्रोवाच पितरं क्षमाशीलमरिन्दमम्

வசிஷ்டர் கூறினார்: அரச குமாரனே! தந்தையின் கட்டளையை அறிந்த ராமர் (பரசுராமர்), பொறுமை மிக்கவரும் எதிரிகளை அழிப்பவருமான தம் தந்தையிடம் கூறினார்.

Verse 15

परशुराम उवाच शृणु तात महाप्राज्ञ वि५प्तिं मम सांप्रतम् / भवता शम उद्दिष्टः साधूनां सुमहात्मनाम्

பரசுராமர் கூறினார்: தந்தையே! பேரறிஞரே! இப்போது என் விண்ணப்பத்தைக் கேளுங்கள். சாதுக்களுக்கும் மகাত্মாக்களுக்கும் உரிய அமைதியை (பொறுமையை) நீங்கள் உபதேசித்தீர்கள்.

Verse 16

म शमः साधुदीनेषु गुरुष्वीश्वरभावनैः / कर्त्तव्यो दुष्टचेष्टेषु न शमः सुखदो भवेत्

அந்த அமைதியைச் சாதுக்களிடமும், ஏழைகளிடமும், குருக்களிடமும் இறை உணர்வுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தீயவர்களிடம் காட்டும் அமைதி இன்பத்தைத் தராது.

Verse 17

तस्मादस्य वधः कार्यः कार्त्तवीर्यस्य वै मया / देह्याज्ञां माननीयाद्य साधये वैरमात्मनः

ஆகையால், இந்தக் கார்த்தவீரியனை நான் வதம் செய்தே தீர வேண்டும். மாண்புக்குரியவரே! எனக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; இன்று நான் என் பகையைத் தீர்த்துக் கொள்கிறேன்.

Verse 18

जमदग्निरुवाच शृणु राम महाभाग वचो मम समाहितः / करिष्यसि यथा भावि तथा नैवान्यथा भवेत्

ஜமதக்னி கூறினார்: பெரும் பேறு பெற்ற ராமா! ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் என் சொற்களைக் கேள். விதிப்படியே நீ செய்வாய்; அது வேறு விதமாக ஆகாது.

Verse 19

इतो व्रजत्वं ब्रह्माणां बृच्छ तात हिताहितम् / स यद्वदिष्यति विभुस्तत्कर्त्ता नात्र संशयः

இப்போது நீ அங்கே சென்று, ஓ தாதா, பிரம்மாவிடம் நன்மை–தீமை எது எனக் கேள். அந்த வல்லவன் சொல்வதையே செய்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 20

वसिष्ठ उवाच एवमुक्तः स पितरं नमस्कृत्य महामतिः / जगाम ब्रह्मणो लोकमगम्यं प्राकृतैर्जनैः

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அந்த மகாமதி தந்தைக்கு வணங்கி, சாதாரண மக்களுக்கு எட்டாத பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 21

ददर्श ब्रह्मणो लोकं शातकैंभविनिर्मितम् / स्वर्णप्राकारसंयुक्तं मणिस्तंभैर्विमूषितम्

அவன் பிரம்மலோகத்தை கண்டான்—சாதகும்பச் சுவர்ணத்தால் அமைந்தது; பொன் மதில்களுடன், மணித் தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 22

तत्रापश्यत्समासीनं ब्रह्माणममितौजसम् / रत्नसिंहासने रम्ये रत्नभूषणभूषितम्

அங்கே அவன் அளவற்ற ஒளியுடைய பிரம்மாவை அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான்—அழகிய ரத்தின சிங்காசனத்தில், ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராய்.

Verse 23

सिद्धेन्द्रैश्च मुनीन्द्रैश्च वेष्टितं ध्यानतत्परैः / विद्याधरीणां नृत्यं च पश्यन्तं सस्मितं मुदा

தியானத்தில் நிலைத்த சித்தேந்திரரும் முனீந்திரரும் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்து வித்யாதரிகளின் நடனத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 24

तपसा फलदातारं कर्त्तारं जगतां विभुम् / परिपूर्णतमं ब्रह्म ध्यायतं यतमानसम्

தவத்தால் பலன் அளிப்பவன், உலகங்களின் கர்த்தா, எங்கும் நிறைந்த விபு—மிகப் பரிபூரணமான பிரம்மத்தை அடக்கமான மனத்துடன் தியானியுங்கள்.

Verse 25

गुह्ययोगं प्रवोचन्तं भक्तवृन्देषु संततम् / दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगूद्वहः

பக்தர்களின் கூட்டத்தில் இடையறாது மறை யோகத்தை உபதேசித்த அவ்யயப் பெருமானை கண்ட பின், ப்ருகுவின் சிறந்தவன் பக்தியுடன் வணங்கினான்.

Verse 26

स दृष्ट्वा विनतं राममाशीर्भिरभिनन्द्य च / पप्रच्छ कुशलं वत्स कथमागमनं कृथाः

வணங்கிய ராமனைப் பார்த்து ஆசீர்வாதங்களால் பாராட்டி, “குழந்தையே, நலம் தானா? இங்கு எவ்வாறு வந்தாய்?” என்று கேட்டார்.

Verse 27

संपृष्टो विधिना रामः प्रोवाचाखिलमादितः / वृत्तान्तं कार्त्तवीर्यस्य पितुः स्वस्य महात्मनः

முறையாகக் கேட்கப்பட்டபோது ராமன் தொடக்கம் முதலே அனைத்தையும் கூறினான்—தன் மகாத்மா தந்தை கார்த்தவீர்யரின் முழு வரலாறையும்.

Verse 28

तच्छ्रुत्वा सकलं ब्रह्मा विज्ञातार्थो ऽपि मानद / उवाच रामं धर्मिष्ठं परिणामसुखावहम्

அனைத்தையும் கேட்டபின், பொருள் அறிந்தவராயிருந்தும், மரியாதை அளிப்பவர் பிரம்மா, தர்மத்தில் நிலைத்த ராமனிடம் கூறினார்—அது முடிவில் இன்பம் தருவதாக இருந்தது.

Verse 29

प्रतिज्ञा दुर्लभा वत्स यां भवन्कृतवान्रुषा / सृष्टि रेषा भगवतः संभवेत्कृपया बटो

வத்ஸா, நீ கோபத்தில் செய்த அந்த அரிதான பிரதிஞ்ஞை; இந்த ஸிருஷ்டி பகவானின் கருணையாலே தான் நிகழும், பிள்ளையே।

Verse 30

जगत्सृष्टं मया तात संक्लेशेन तदाज्ञया / तन्नाशकारिणी चैव प्रतिज्ञा भवता कृता

தாதா, அவன் ஆணையால் நான் துன்பத்துடன் உலகை ஸிருஷ்டித்தேன்; நீ அதனை அழிக்கும் பிரதிஞ்ஞையையும் செய்துவிட்டாய்।

Verse 31

त्रिःसप्तकृत्वो निर्भूपां कर्तुमिच्छसि मेदिनीम् / एकस्य राज्ञो दोषेण पितुः परिभवेन च

ஒரே அரசனின் குற்றத்தாலும் தந்தையின் அவமதிப்பாலும், நீ இருபத்தொன்று முறை பூமியை அரசரற்றதாகச் செய்ய விரும்புகிறாய்।

Verse 32

ब्रह्मक्षत्र्रियविट्शूद्रैः सृष्टिरेषा सनातनी / आविर्भूता तिरोभूता हरेरेव पुनः पुनः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகியோரால் அமைந்த இந்த சனாதன ஸிருஷ்டி, ஹரியாலே மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டு மறைந்து விடுகிறது।

Verse 33

अव्यर्था त्वत्प्रतिज्ञा तु भवित्री प्राक्तनेन च / यद्वायासेन ते कार्यसिद्धिर्भवितुमर्हति

உன் பிரதிஞ்ஞை வீணாகாது; முன்வினையின் படி, முயற்சியால் என்றாலும், உன் காரியம் நிச்சயம் நிறைவேறும்।

Verse 34

शिवलोकं प्रयाहि त्वं शिवस्याज्ञामवाप्नुहि / पृथिव्यां बहवो भूपाः संति शङ्करकिङ्कराः

நீ சிவலோகத்திற்குச் சென்று சிவனின் ஆணையைப் பெறுவாயாக. பூமியில் பல அரசர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் சங்கரனின் பணியாளர்கள்.

Verse 35

विनैवाज्ञां महेशस्य को वा तान्हन्तुमीश्वरः / बिभ्रतः कवचान्यङ्गे शक्तीश्चापि दुरासदाः

மகேசனின் ஆணையின்றி அவர்களை யார் கொல்ல வல்லவர்? அவர்கள் உடலில் கவசங்களைத் தரித்து, அவர்களின் சக்திகளும் அணுகற்கரியவை.

Verse 36

उपायं कुरु यत्नेन जयबीजं शुभावहम् / उपाये तु समारब्धे सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः

வெற்றியின் விதையாய் மங்களம் தரும் வழியை முயற்சியுடன் செய். வழி தொடங்கப்பட்டால் எல்லா முயற்சிகளும் நிறைவேறும்.

Verse 37

श्रीकृष्णमन्त्रं कवचं गृह्ण वत्स गुरोर्हरात् / दुर्ल्लङ्घ्यं वैष्णवं तेजः शिवशक्तिर्विजेष्यति

குழந்தையே, குருவான ஹரன் (சிவன்) இடமிருந்து ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரக் கவசத்தை ஏற்றுக் கொள். தாண்ட இயலாத வைஷ்ணவத் தேஜஸை சிவசக்தி வெல்லும்.

Verse 38

त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम् / यथाकथं च विज्ञाप्य शङ्करं लभदुर्लभम्

‘மூவுலக வெற்றி’ எனப்படும் இந்தக் கவசம் மிக அதிசயமானது. எப்படியாயினும் சங்கரனை வேண்டி, அரிதான இதைப் பெற்றுக் கொள்.

Verse 39

प्रसन्नः स गुणैस्तुभ्यं कृपालुर्दीनवत्सलः / दिव्यपाशुपतं चापि दास्यत्येव न संशयः

அவர் உன் குணங்களால் மகிழ்ந்து, கருணையுடன், ஏழைகளுக்கு அன்புடையவர். தெய்வீக பாசுபத அஸ்திரத்தையும் நிச்சயமாக அளிப்பார்; ஐயமில்லை.