Adhyaya 19

Verse 1

इति श्री ब्रहामाण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे श्राद्धकल्पे नक्षत्रश्राद्धं नाम अष्टादशो ऽध्यायः // १८// शंयुरुवाच किं स्विद्दत्तं पितॄणां तु तृप्तिदं वदतां वर / किंस्वित्स्याच्चिररात्राय किं वानन्त्याय कल्पते

இவ்வாறு ஸ்ரீ பிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த மத்தியப் பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்தாதப் பாதத்தின் ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘நக்ஷத்திர ஸ்ராத்தம்’ எனப்படும் பதினெட்டாம் அதிகாரம். சம்்யு கூறினார்—வாக்கில் சிறந்தவரே! பித்ருக்களின் திருப்திக்காக எதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்? எது நீண்ட காலம் பலன் தரும்? எது அனந்த பலனுக்குக் காரணமாகும்?

Verse 2

बृहस्पतिरुवाच हवीषि श्राद्धकल्पे तु यानि श्राद्धविदो विदुः / तानि मे शृणु सर्वाणि फलं चैषां यथातथम्

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ஸ்ராத்தத்தை அறிந்தோர் அறிந்துள்ள ஹவிஸ் (அர்ப்பணப் போகங்கள்) எவையோ, அவை அனைத்தையும் என்னிடமிருந்து கேள்; அவற்றின் பலனையும் தக்கபடி சொல்கிறேன்.

Verse 3

तिलैर्व्रीहियवैमाषैरद्भिर्मूलफलैस्तथा / दत्तेन मासं प्रीयन्ते श्राद्धेन हि पितामहाः

எள், அரிசி, யவம், உளுந்து, நீர், மேலும் கிழங்கு-பழங்கள் முதலியவற்றால் ஸ்ராத்தத்தில் தானம் செய்தால், பிதாமகர்கள் ஒரு மாதம் வரை மகிழ்வர்.

Verse 4

मत्स्यैः प्रीणन्ति द्वौ मासौ त्रीन्मासान्हारिणेन तु / शाशेन चतुरो मासान्पञ्च प्रीणाति शाकुनैः

மீன் அளித்தால் இரண்டு மாதங்கள், மான் இறைச்சியால் மூன்று மாதங்கள், சசம் (முயல்) இறைச்சியால் நான்கு மாதங்கள், பறவையிறைச்சியால் ஐந்து மாதங்கள் வரை அவர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 5

वाराहेण तु षण्मासाञ्छागलं सप्तमासिकम् / अष्टमासिकमित्युक्तं यच्च पार्वतकं भवेत्

வராக மாம்சத்தால் பித்ருக்கள் ஆறு மாதங்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்; ஆட்டுமாம்சத்தால் ஏழு மாதங்கள். மேலும் பார்வதக (மலைநாட்டு) மாம்சம் எட்டு மாதத் திருப்தி தரும் என கூறப்படுகிறது।

Verse 6

रौरवेण तु प्रीयन्ते नव मासान्पितामहाः / गवयस्य तु मांसेन तृप्तिः स्याद्दशमासिकी

ரௌரவ மாம்சத்தால் பிதாமஹர்கள் ஒன்பது மாதங்கள் மகிழ்வர்; கவை (காட்டுமாடு) மாம்சத்தால் பத்து மாதத் திருப்தி உண்டாகும்।

Verse 7

औरभ्रेण च मांसेन मासानेकादशैव तु / श्राद्धे च तृप्तिदं गव्यं पयः संवत्सरं द्विजाः

ஔரப்ர மாம்சத்தால் பதினொன்று மாதத் திருப்தி உண்டாகும்; ஓ த்விஜர்களே, சிராத்தத்தில் பசுவின் பால் ஒரு வருடம் திருப்தி அளிக்கும்।

Verse 8

आनन्त्याय भवेत्तद्वत्खड्गमांसं पितृक्षये / पायसं मधुसर्पिर्भ्यां छायायां कुञ्जरस्य च

பித்ருக்ஷய காலத்தில் கட்க (காண்டாமிருகம்) மாம்சமும் அதுபோல அளவற்ற பலன் தரும். தேன், நெய் சேர்த்த பாயசமும், யானையின் நிழலில் (செய்யும் சிராத்தமும்) திருப்தி அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது।

Verse 9

कृष्णच्छागस्य मासेन तृप्तिर्भवति शाश्वती / अत्र गाथाः पितृगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः

கிருஷ்ணச் சாக (கருப்பு ஆடு) மாம்சத்தால் நிலையான திருப்தி உண்டாகும். இங்கு பித்ருக்கள் பாடிய கீதக் கதைகளை புராணவித்தகர் புகழ்ந்து உரைக்கின்றனர்।

Verse 10

तास्ते ऽहं कीर्त्तयिष्यामि यथावत्सन्निबोध मे / अपि नः स कुले यायाद्यो नो दद्यात् त्रयोदशीम्

அவற்றை நான் முறையாகப் புகழ்ந்து உரைப்பேன்; என் சொல்லை நன்றாகக் கேள். எங்களுக்கு திரயோதசி தானம் அளிக்காதவன் எங்கள் குலத்தில் பிறக்கவேண்டாம்.

Verse 11

आजेन सर्वलोहेन वर्षासु च मघासु च / एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येको ऽपि गयां व्रजेत् / गौरीं वाप्युद्वहेद्भार्यां नालं वा वृषमुत्सृजेत्

ஆடு மற்றும் எல்லா உலோகத் தானங்களால், மழைக்காலத்திலும் மகா நட்சத்திரத்திலும், பல புதல்வரை வேண்டுதல் வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்களில் ஒருவன் கூட கயாவிற்குச் சென்றால் போதும். அல்லது கௌரியெனும் புனிதப் பெண்ணை மணந்து, ‘நாலம்’ எனப்படும் காளையை விடுதலை செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

शंयुरुवाच गयादीनां फलं तात ब्रूहि मे परिपृच्छतः / दातॄणां चैव यत्पुण्यं निखिलेन प्रवीहि मे

சம்யு கூறினார்—அப்பா! கயா முதலிய தீர்த்தங்களின் பலனை நான் கேட்கிறேன்; எனக்குச் சொல்லுங்கள். மேலும் தானம் செய்பவர்களின் புண்ணியத்தையும் முழுமையாக விளக்குங்கள்.

Verse 13

बृहस्पतिरुवाच गयायामक्षयं श्राद्धञ्जपहोमतपांसि च / पितृक्षये हि तत्पुत्र तस्मात्तत्राक्षयं स्मृतम्

பிரகஸ்பதி கூறினார்—மகனே! கயாவில் செய்யும் ஸ்ராத்தம், ஜபம், ஹோமம், தவம் ஆகியவை அனைத்தும் அழியாத பலன் தரும். அங்கே பித்ருக்களின் துன்பம் நீங்குவதால், அது ‘அக்ஷயம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 14

पूर्णायामेकविंशं तु गौर्यामुत्पादितः सुतः / महामहांश्च जुहुयादिति तस्य फलं स्मृतम् / फलं वृषस्य वक्ष्यामि गदतो मे निबोधत

பூர்ணாவில் பிறந்த மகன் இருபத்தொன்று தலைமுறைகள் வரை, கௌரியில் பிறந்த மகன் ‘மஹாமஹ’ முதலிய பித்ருக்களுக்காக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்—இதுவே அதன் பலன் எனக் கூறப்படுகிறது. இப்போது வृषப தானத்தின் பலனைச் சொல்கிறேன்; என் உரையை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 15

वृषोत्स्रष्टा पुनात्येव दशातीतान्दशावरान्

வृषோৎসர்கம் செய்பவன் பத்து தலைமுறை மேலுமும் பத்து தலைமுறை கீழுமும் உள்ளவர்களைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 16

यत्किञ्चित्स्पृशते तोयमवतीर्णो नदीजले / वृषोत्सर्ग्गत्पितॄणां तु ह्यक्षयं समुदाहृतम्

நதிநீரில் இறங்கியவன் எத்தகைய நீரைத் தொடுகிறானோ, வृषோৎসர்கத்தால் பித்ருக்களுக்கு அது அక్షயப் பயன் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 17

येनयेन स्पृशेत्तोयं लाङ्गूलादिभिरङ्गशः / सर्वं तदक्षयं तस्य पितॄणां नात्र संशयः

வால் முதலிய அங்கங்களால் எந்நீரை எந்நீரைத் தொடுகிறானோ, அது அனைத்தும் அவன் பித்ருக்களுக்கு அక్షயமாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 18

शृङ्गैः खुरैर्वा भूमिं यामुल्लिखत्यनिशं वृषः / मधुकुल्याः पितॄंस्तस्य ह्यक्षयाश्च भवन्ति वै

காளை கொம்புகளாலோ குதிரைகளாலோ இடையறாது எந்நிலத்தை உழுதெடுக்கிறதோ, அவன் பித்ருக்களுக்கு ‘மதுகுல்யா’ எனப்படும் அక్షயத் திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 19

सहस्रनल्वमात्रेण तडागेन यथास्रुतिः / तृप्तिस्तु या पितॄणां वै सा वृषेणेह कल्पते

ச்ருதி கூறுவதுபோல் ஆயிரம் நல்வ அளவுள்ள குளம் பித்ருக்களுக்கு அளிக்கும் திருப்தி, இங்கே காளையினாலேயும் கிடைக்கிறது.

Verse 20

यो ददाति गुडोन्मिश्रतिलानि श्राद्धकर्मणि / मधु वामधुमिश्रं वा सर्वमेवाक्षयं भवेत्

சிராத்தக் கர்மத்தில் வெல்லம் கலந்த எள்ளை, அல்லது தேன் அல்லது தேன் கலந்த பொருளை தானம் செய்பவன்—அவனுடைய அந்தத் தானம் முழுவதும் அక్షயப் பலனாகும்.

Verse 21

न ब्राह्मणं परिक्षेत सदा देयं हि मानवैः / दैवेकर्मणि पित्र्ये च श्रूयते वै परीक्षणम्

பிராமணனைச் சோதிக்க வேண்டாம்; மனிதர்கள் எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும். தேவகாரியத்திலும் பித்ருகாரியத்திலும் மட்டும் சோதனை என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 22

सर्ववेदव्रतस्नाताः पङ्क्तीनां पावना द्विजाः / ये च भाषाविदः केचिद्ये च व्याकरणे रताः

அனைத்து வேதவிரதங்களிலும் ஸ்நானம் செய்தவர்கள் பந்தியைப் புனிதப்படுத்தும் த்விஜர்கள்; சிலர் மொழியறிஞர்கள், சிலர் இலக்கணத்தில் ஈடுபட்டவர்கள்.

Verse 23

अधीयते पुराणं वै धर्मशास्त्रमथापि च / त्रिणाचिकेतः पञ्चाग्निः स सौपर्णः षडङ्गवित्

புராணத்தையும் தர்மசாஸ்திரத்தையும் பயிலும் ஒருவன்; திரிணாசிகேதன், பஞ்சாக்னி, சௌபர்ணன், ஷடங்கவித் ஆகியவனும் ஆவான்.

Verse 24

ब्रह्मदेवसुतश्चैव च्छन्दोगो ज्येष्ठसामगः / पुण्येषु यश्च तीर्थेषु कृतस्नानः कृतव्रतः

பிரம்மதேவனின் புதல்வனுமாக, சாந்தோகனும், மூத்த சாமகனுமாக இருப்பவன்; புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி விரதங்களை நிறைவேற்றியவனும் ஆவான்.

Verse 25

मखेषु ये च सर्वेषु भवन्त्यवभृथाप्लुताः / ये च सत्यव्रता नित्यं स्वधर्मनिरताश्च ये

எல்லா யாகங்களிலும் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்பவர்கள், என்றும் சத்தியவிரதமும் ச்வதர்மத்தில் நிலைத்தவர்களும்.

Verse 26

अक्रोधना लोभपरास्ताञ्छ्राद्धेषु निमन्त्रयेत् / एतेभ्यो दत्तमक्षय्यमेते वै पङ्क्तिपावनाः

கோபமற்றும் பேராசையற்றும் இருப்பவர்களைச் சிராத்தத்தில் அழைக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு அளித்தது அழியாத பலன் தரும்—அவர்களே பங்க்தியைப் புனிதப்படுத்துவோர்.

Verse 27

श्राद्धीया ब्रह्मणा ये तु योगव्रतसुनिष्ठिताः / त्रयो ऽपि पूजितास्तेन ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

சிராத்தத்திற்குத் தகுதியான பிராமணர்கள் யோக விரதத்தில் உறுதியாக இருப்பின், அவர்களைப் பூஜித்தால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன் மூவரும் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாவர்.

Verse 28

पितृभिः सह लोकाश्च यो ह्येतान्पूजयेन्नरः / पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम्

பித்ருக்களுடன் இவ்வுலகங்களை யார் பூஜிக்கிறாரோ, அவர் புனிதங்களில் உன்னதப் புனிதத்தையும், மங்களங்களில் உன்னத மங்களத்தையும் அடைகிறார்.

Verse 29

प्रथमः सर्वधर्माणां योगधर्मो निगद्यते / अपाङ्क्तेयान्प्रवक्ष्यमि गदतो मे निबोधत

எல்லா தர்மங்களிலும் முதன்மையானது யோகதர்மம் எனக் கூறப்படுகிறது; இப்போது பங்க்திக்கு அயோக்யர்களை நான் சொல்லப் போகிறேன்—என் சொற்களை கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 30

कितवो मद्यपो यश्च पशुपालो निराकृतः / ग्रामप्रेष्यो वार्धुषिको ह्यापणो वणिजस्तथा

சூதாடி, மதுபானி, இகழப்பட்ட மாட்டுப்பாளையன், ஊர்தூதன், வட்டிக்காரன், கடைக்காரன், வணிகனும் கூட।

Verse 31

अगार दाही गरदो वृषलो ग्रामयाजकः / काण्डपृष्ठो ऽथ कुण्डाशी मधुपः सोमविक्रयी

வீடு எரிப்பவன், விஷம் கொடுப்பவன், கீழ்மகன், ஊர்யாகம் செய்பவன், முதுகில் புண்ணுள்ளவன், குண்டத்தில் உண்ணுபவன், தேன் குடிப்பவன், சோமம் விற்குபவன்।

Verse 32

समुद्रान्तरितो भृत्यः पिशुनः कूटसाक्षिकः / पित्रा विवदमानश्च यस्य चोपपतिर्गृहे

கடல்கடந்து வாழும் பணியாள், புறங்கூறுபவன், பொய்சாட்சி, தந்தையுடன் சண்டையிடுபவன், மேலும் வீட்டில் பரபுருஷன் (உபபதி) இருப்பவன்।

Verse 33

अभिशस्तस्तथा स्तेनः शिल्पं यश्चोपजीवति / स्तवकः सूपकारश्च यश्च मित्राणि निन्दति

சாபம் பெற்றவன்/குற்றம் சுமத்தப்பட்டவன், திருடன், கலைத் தொழிலால் வாழ்பவன், புகழ்ச்சி செய்பவன், சமையல்காரன், நண்பர்களை இகழ்பவனும்।

Verse 34

काणश्च खञ्जकश्चैव नास्तिको वेदवर्जितः / उन्मत्तो ऽप्यथ षण्ढश्च भ्रूणहा गुरुतल्पगः

ஒருகண் குருடன், நொண்டி, வேதத்தை விட்டு விலகிய நாத்திகன், பித்தன், ஷண்டன், கருவைக் கொன்றவன், குருபத்தினியிடம் செல்லுபவன்।

Verse 35

भिषग्जीवी प्राशनिकः परस्त्रीं यश्च सेवते / विक्रीणाति च यो ब्रह्मव्रतानि नियमांस्तथा

மருத்துவத் தொழிலால் வாழ்பவன், பிறரின் அன்னத்தை உண்டு வாழ்பவன், பரஸ்திரீ சேவிப்பவன்; மேலும் பிரம்மவிரதங்களையும் நியமங்களையும் விற்பவன் (பாவத்திற்குரியவன்).

Verse 36

नष्टं स्यान्नास्तिके दत्तं व्रतघ्ने चापवर्जितम् / यच्चवाणिजके दत्तं नेह नामुत्र संभवेत्

நாத்திகனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தானம் நாசமாகும்; விரதத்தை முறிக்கும் ஒருவனுக்குக் கொடுத்ததும் பயனற்றது. வாணிக மனப்பான்மையுள்ளவனுக்குக் கொடுத்த தானம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பலிக்காது.

Verse 37

निक्षेपहारके चैव कृतघ्ने विदवर्जिते / तथा पाणविके वै च कारुके धर्मवर्जिते

ஒப்படைத்த பொருளை அபகரிப்பவன், நன்றிக்கெட்டவன், கல்வி-தர்மம் அற்றவன்; அதுபோல சூதாடி மற்றும் தர்மமற்ற கைவினைஞனுக்கு (கொடுத்த தானமும் பயனற்றது).

Verse 38

क्रीणाति यो ह्यपण्यानि विक्रीणाति प्रशंसति / अन्यत्रास्य समाधानं न वणिकूछ्राद्धमर्हति

விற்பனைக்குத் தகாதவற்றை வாங்கி, விற்று, அவற்றைப் புகழ்பவன்—அவனுக்கு வேறு பரிகாரம் இருக்கலாம்; ஆனால் வணிகருக்குரிய (வைசிய) சிராத்தத்தைச் செய்யத் தகுதியற்றவன்.

Verse 39

भस्मनीव हुतं हव्यं दत्तं पौनर्भवे द्विजः / षष्टिं काणः शतं षण्ढः श्वित्री पञ्चशतान्यपि

ஓ த்விஜனே! பௌனர்பவனுக்கு (மறுமணம் செய்தவனுக்கு) கொடுக்கப்படும் தானம், சாம்பலில் ஹவ்யத்தை ஹோமம் செய்ததுபோல். கண்ணற்றவன் அறுபது, ஷண்டன் நூறு, சுவித்ரி ஐந்நூறு (மடங்கு) பலனை அழிக்கின்றனர்.

Verse 40

पापरोगी सहस्रं वै दातुर्नाशयते फलम् / भ्रश्येद्धि स फलात्तस्मात्प्रदाता यस्तु बालिशः

ஆயிரம் பாபநோயாளிகள் தானம் செய்பவனின் புண்ணியப் பலனை அழிக்கின்றனர்; ஆகவே தானத்தில் மூடனான தாதா அந்தப் பலனிலிருந்து வீழ்வான்.

Verse 41

यद्विष्टितशिरा भुङ्क्ते यद्भुङ्क्ते दक्षिणामुखः / सोपानत्कश्च यद्भुङ्क्ते यच्च दत्तमसत्कृतम्

தலை மூடி உண்ணுதல், தெற்கை நோக்கி உண்ணுதல், செருப்பு அணிந்து உண்ணுதல், மேலும் அவமதித்து அளித்த தானம்—இவை அனைத்தும் குற்றமுடையவை.

Verse 42

सर्वं तदसुरेद्राय ब्रह्मा भागमकल्पयत् / श्वा चैव ब्रह्महा चैव नावेक्षेत कथञ्चन

அவை அனைத்திற்கும் பிரம்மா அசுரேந்திரனுக்குப் பங்கைக் குறிப்பிட்டான்; மேலும் நாயையும் பிரம்மஹத்தையையும் செய்தவனையும் எவ்விதத்திலும் நோக்கக் கூடாது.

Verse 43

तस्मात्परिवृतैर्दद्यात्तिलैश्चान्नं विकीर्य च / राक्षसानां तिलाः प्रोक्ताः शुनां परिवृतास्तथा

ஆகவே சுற்றிவைத்து தானம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் எள்ளைத் தூவி அன்னத்தைப் பரப்ப வேண்டும். எள்ளு ராட்சசர்களுக்கென கூறப்பட்டது; சுற்றிவைத்தது நாய்களுக்கெனவும்.

Verse 44

दर्शनात्सूकरो हन्ति पक्षवातेन कुक्कुटः / रजस्वलायाः स्पर्शेन क्रुद्धोयश्च प्रयच्छति

பன்றி பார்வையாலேயே (புண்ணியத்தை) கெடுக்கும்; கோழி இறக்கை காற்றால்; ரஜஸ்வலையின் தொடுதலால்; மேலும் கோபத்தில் தானம் செய்பவனும் (பலனை) அழிப்பான்.

Verse 45

नदीतीरेषु रम्येषु सरित्सु च सरस्सु च / विविक्तेषु च प्रीयन्ते दत्तेनेह पितामहाः

அழகிய நதிக்கரைகளிலும், நதிகளிலும், ஏரிகளிலும், தனிமையான இடங்களிலும்—இங்கே அளிக்கப்படும் தானத்தால் பிதாமகர்கள் (பித்ருக்கள்) மகிழ்வர்।

Verse 46

नासव्यंपातयेज्जानु न युक्तो वाचमीरयेत् / तस्मात्परिवृतेनेह विधिवद्दर्भपाणिना

இடது முழங்காலைக் கீழே வீழ்த்தக் கூடாது; தகாத நிலையில் வாக்கை உச்சரிக்கக் கூடாது; ஆகவே இங்கே விதிப்படி தர்பையை கையில் கொண்டு ஆடை மூடி (ஆவரித்து) செயல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 47

पित्रोराराधनं कार्यमेवं प्रीणयते पितॄन् / अनुमान्य द्विजान्पूर्वमर्गौं कुर्याद्यथाविधि

பித்ருக்களின் ஆராதனை செய்யப்பட வேண்டும்; அதனால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார். முதலில் த்விஜர்களை மரியாதை செய்து, பின்னர் விதிப்படி அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 48

पितॄणां निर्वपेद्भूमौ सूर्ये वा दर्भसंस्तरे / शुक्लपक्षे च पूर्वाङ्णे श्राद्धं कुर्याद्यथाविधि

பித்ருக்களுக்காக நிலத்தில் அல்லது சூரியன் முன்னிலையில் தர்பப் படுக்கையில் பிண்டம் வைக்க வேண்டும்; மேலும் சுக்லபட்சத்தின் முற்பகலில் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 49

कृष्णपक्षे ऽपरङ्णे तु रौहिणं वै न लङ्घयेत् / एवमेते महात्मानो महायोगा महौजसः

கிருஷ்ணபட்சத்தின் பிற்பகலில் ‘ரௌஹிண’ (நட்சத்திர/காலம்) என்பதை மீறக் கூடாது; இவ்வாறே அவர்கள் மகாத்மா, மகாயோகி, மகௌஜஸ்வி ஆவர்।

Verse 50

सदा वै पितरः पूज्याः सं प्राप्तौ देशकालयोः / पितृभक्त्यैव तु नरो योगं प्राप्नोति दुर्ल्लभम्

தேசமும் காலமும் ஏற்றபோது பித்ருக்கள் எப்போதும் பூஜிக்கத்தக்கவர்; பித்ருபக்தியாலே மனிதன் அரிதான யோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 51

ध्यानेन मोक्षं गच्छेद्धि हित्वा कर्म शुभाशुभम् / यज्ञहेतोस्तदुद्धृत्य मोहयित्वा जगत्तथा

தியானத்தினாலே நன்மை-தீமை கர்மங்களை விட்டுத் மோட்சம் அடைகிறான்; யாகத்தின் காரணமாக அதை உயர்த்தி, உலகத்தையும் அவ்வாறே மயக்குகின்றான்।

Verse 52

गुहायां निहितं ब्रह्म कश्यपेन महात्मना / अमृतं गुह्यमुद्धृत्य योगे योगविदां वराः

மகாத்மா கஷ்யபர் குகையில் பிரம்மத்தை நிகர்த்தினார்; யோக அறிஞர்களில் சிறந்தோர் அந்த மறை அமிர்தத்தை எடுத்துத் யோகத்தில் நிலைத்தனர்।

Verse 53

प्रोक्तः सनत्कुमारेण महातो ब्रह्मणः पदम् / देवानां परमं गुह्यमृषीणां च परायणम्

சனத்குமாரர் மகா பிரம்மத்தின் அந்த நிலையைக் கூறினார்; அது தேவர்களின் உச்ச ரகசியமும், ரிஷிகளின் பரம சரணமும் ஆகும்।

Verse 54

पितृभक्त्या प्रयत्नेन प्राप्य ते तन्मनीषिभिः / पितृभक्तः समासेन पितृपूर्वपरश्च यः

அது பித்ருபக்தியும் முயற்சியும் கொண்டு ஞானிகள் பெறத்தக்கது; சுருக்கமாக, பித்ருக்களின் முன்-பின் அனைத்தையும் மதிப்பவன் பித்ருபக்தன்.

Verse 55

अयत्नात्प्राप्नुयादेव सर्वमेतन्न संशयः

முயற்சியின்றியே இவை அனைத்தையும் பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 56

बृहस्पतिरुवाच यस्मैश्राद्धानि देयानि यच्च दत्तं महत्फलम् / येषु चाप्यक्षयं श्राद्धं तीर्थेषु च गुहासु च

பிரகஸ்பதி கூறினார்—யாருக்கு சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும், எங்கு அளித்தது மகாபலன் தரும்; மேலும் எந்தத் தீர்த்தங்களிலும் குகைகளிலும் செய்த சிராத்தம் அழியாததாகும்.

Verse 57

येषु स्वर्गमवाप्नोति तत्ते प्रोक्तं ससंग्रहम् / श्रुत्वेमं श्राद्धकल्पं च न कुर्याद्यस्तु मानवः

எவற்றால் சுவர்க்கம் அடையப்படுகிறதோ, அவற்றை உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்; இந்தச் சிராத்த விதியை கேட்டும் செய்யாத மனிதன்.

Verse 58

स मज्जेन्नरके घोरे नास्तिकस्तमसावृते / परिवादो न कर्त्तव्यो योगिनां तु विशेषतः

அந்த நாத்திகன் இருளால் மூடப்பட்ட கொடிய நரகத்தில் மூழ்குவான்; குறிப்பாக யோகிகளை இகழ்ந்து பேசக் கூடாது.

Verse 59

परिवादात्क्रिमिर्भूत्वा तत्रैव परिवर्त्तते / योगान्परिवदेद्यस्तु ध्यानिनो मोक्षकाङ्क्षिणः

இகழ்ச்சியால் அவன் புழுவாகி அங்கேயே அலைவான்; தியானத்தில் நிலைத்து மோட்சம் நாடும் யோகிகளை இகழ்பவன்.

Verse 60

स गच्छेन्नरकं घोरं श्रोताप्यस्य न संशयः / आवृतं तमसः सर्वं नरकं घोरदर्शनम् / योगीश्वरपरीवादान्न स्वर्गं याति मानवः

யோகீஸ்வரர்களை பழிப்பவனும், அதைக் கேட்பவனும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கொடிய நரகத்தை அடைகிறார்கள். அந்த நரகம் இருளால் சூழப்பட்டதும் பார்ப்பதற்கே பயங்கரமானதும் ஆகும். யோகிகளை பழிப்பதால் மனிதன் சொர்க்கத்தை அடைவதில்லை.

Verse 61

योगेश्वराणामा क्रोशं शृणुयाद्यो यतात्मनाम् / सहि कालं चिरं मज्जेन्नरके नात्र संशयः / कुंभीपाकेषु पच्यन्ते जिह्वाच्छेदे पुनः पुनः

தன்னடக்கമുള്ള யோகீஸ்வரர்களின் பழிச்சொல்லைக் கேட்பவன், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நீண்ட காலம் நரகத்தில் மூழ்கியிருப்பான். அவர்கள் கும்பீபாகம் என்னும் நரகத்தில் வதக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்களின் நாக்குகள் மீண்டும் மீண்டும் அறுக்கப்படுகின்றன.

Verse 62

समुद्रे च यथा लोषटस्तद्बत्सीदन्ति ते नराः / मनसा कर्मणा वाचा द्वेषं योगेषु वर्जयेत् / प्रोत्यानन्तं फलं भुङ्क्त इह वापि न संशयः

கடலில் மண்கட்டி கரைந்து மூழ்குவது போல, அந்த மனிதர்கள் அழிகிறார்கள். மனம், செயல் மற்றும் வாக்கினால் யோகிகளிடம் வெறுப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும். அவர்களை மகிழ்விப்பதன் மூலம், ஒருவன் இங்கும் மறுஉலகிலும் முடிவற்ற பலனை அனுபவிக்கிறான், இதில் சந்தேகமில்லை.

Verse 63

न पारगो विन्दति परमात्मनस्त्रिलोकमध्ये चरति स्वकर्ममिः / ऋचो यजुः साम तदङ्गपारगे ऽविकारमेतं ह्यनवाप्य सीदति

நூல்களைக் கற்றறிந்த பండిதன் மட்டும் பரமாத்மாவை அடைவதில்லை; அவன் தன் கர்மவினைகளுக்கு ஏற்ப மூன்று உலகங்களிலும் சுற்றித் திரிகிறான். ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களையும் கற்றறிந்தவனாயினும், அந்த மாற்றமில்லாத நிலையை அடையாவிட்டால் அவன் துன்புறுகிறான்.

Verse 64

विकारपारं प्रकृतेश्च पारगस्त्रयीगुणाना त्रिगुणस्य पारगः / यः स्याच्चतुर्विशतितत्त्वपारगः स पारगो नाध्ययनस्य पारगः

மாற்றங்களைக் கடந்தவனும், இயற்கையைக் (பிரகிருதி) கடந்தவனும், முக்குணங்களைக் கடந்தவனும், இருபத்து நான்கு தத்துவங்களைக் கடந்தவனும் எவனோ, அவனே உண்மையான கரைகண்டவன்; வெறும் படிப்பில் கரைகண்டவன் அல்ல.

Verse 65

कृत्स्नं यथावत्समुपैति तत्परस्तथैव भूयः प्रलयत्वमात्मनः / प्रत्याहरेद्योगपथं न यो द्विजो न सर्वपार क्रमपारगोचरः

தத்பரனான அந்த இருபிறப்பன் அனைத்தையும் முறையாக அடைவதுபோலவே, மீண்டும் தன் ஆத்மாவின் பிரளயநிலையையும் அடைகிறான். யோகப் பாதையில் பிரத்யாஹாரத்தைச் செய்யாதவன், எல்லைக்கடந்ததும் படிக்கடந்ததும் ஆகிய நிலையை அடையான்.

Verse 66

वेदस्य वेदितव्यं च वेद्यं विन्दति योगवित् / तं वै वेदविदः प्राहुस्तमाहुर्वेदपारगम्

யோகத்தை அறிந்தவன் வேதத்தின் ‘அறியவேண்டியது’ மற்றும் ‘அறியப்படவேண்டிய பொருள்’ இரண்டையும் கண்டடைகிறான். அவனையே வேதவிதர்கள் ‘வேதவித்’ எனவும், ‘வேதபாரகன்’ எனவும் கூறுவர்.

Verse 67

वेदं च वेदितव्यं च विदित्वा वै यथास्थितः / एवं वेदविदः प्राहुरन्यं वै वेदपारगम्

வேதத்தையும் வேதிதவ்யத்தையும் அறிந்து தன் நிலையிலே நிலைத்திருப்பவனை, வேதவிதர்கள் இவ்விதமாக ‘வேதபாரகன்’ என்பதிலிருந்து வேறான மற்றொருவனாகவும் கூறுவர்.

Verse 68

यज्ञान्वेदांस्तथा कामांस्तपांसि विविधानि च / प्राप्नोत्यायुः प्रजाश्चैव पितृभक्तो न सशयः

யாகங்கள், வேதங்கள், விருப்பங்கள், பலவகைத் தவங்கள்—இவற்றின் பலனை பித்ருபக்தன் பெறுவான்; ஆயுளையும் சந்ததியையும் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 69

श्रद्धया श्राद्धकल्पं तु यस्त्विमं नियतः पठेत् / सर्वाण्येतानि वाप्नोति तीर्थदानफलानि च

நியமத்துடன், श्रद्धையுடன் இந்த ஸ்ராத்தகல்பத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் இவை அனைத்தையும், மேலும் தீர்த்ததானத்தின் பலன்களையும் பெறுவான்.

Verse 70

स पङ्क्तिपावनश्चैव द्विजानामग्रभुग्भवेत् / आश्राव्य च द्विजान्सो ऽथ सर्वकामानवाप्नुयात्

அவன் பங்க்தியைப் புனிதப்படுத்துவனாகவும், இருபிறப்போரில் முன்னிலைப் பங்கினை அனுபவிப்பவனாகவும் ஆவான். இருபிறப்போருக்கு இதைச் செவியுறச் செய்து, பின்னர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்.

Verse 71

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यम न्यांश्च श्रावयेद्द्विजः / अनसूयुर्जितक्रोधो लोभमोहविवर्जितः

எவன் இதை நாள்தோறும் கேட்டு, பிற இருபிறப்போருக்கும் கேட்கச் செய்கிறானோ—அவன் பொறாமையற்றவன், கோபத்தை வென்றவன், ஆசை மயக்கமற்றவன்.

Verse 72

तीर्थादीनां फलं प्राप्य दानादीनां च सर्वशः / मोक्षोपायं लभेच्छ्रेष्ठं स्वर्गोपायं न संशयः / इह चापि परा पुष्ठिस्तस्मात्कुर्वीत नित्यशः

அவன் தீர்த்த சேவனை முதலியவற்றின் பலனையும், தானம் முதலியவற்றின் எல்லாப் பலனையும் பெறுவான். மோட்சத்திற்கான சிறந்த வழியையும், ஸ்வர்க்கத்திற்கான வழியையும் ஐயமின்றி அடைவான். இவ்வுலகிலும் உயர்ந்த வளம் உண்டாகும்; ஆகையால் இதை நாள்தோறும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

इमं विधिं यो हि पठेदतन्द्रितः समाहितः संसदि पर्वसंधिषु / अपत्यभागी च परेण तेजसा दिवौकसां स व्रजते सलोकताम्

எவன் இந்த விதியை சோர்வின்றி, ஒருமனத்துடன், சபையிலும் பண்டிகைச் சந்திகளிலும் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் உயர்ந்த தேஜஸால் ஒளிர்ந்து சந்தானப் பாக்கியத்தைப் பெறுவான்; தேவர்களின் உலகில் அவர்களுடன் ஒரே லோகத்தில் வாசம் அடைவான்.

Verse 74

येन प्रोक्तस्त्वयं कल्पो नमस्तस्मै स्वयंभुवे / महायोगेश्वरेभ्यश्च सदा च प्रणतो ऽस्म्यहम्

இந்த கல்பத்தை உரைத்த அந்த ஸ்வயம்புவுக்கு நமஸ்காரம். மேலும் மகாயோகேஸ்வரர்களுக்கும் நான் எப்போதும் பணிந்து வணங்குகிறேன்.